I SA/Kr 763/16

|Sygn. akt I SA/Kr 763/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r., sprawy ze skargi R.P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 kwietnia 2016 r. Nr[...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -, Burmistrz Miasta J. decyzją z dnia 10 listopada 2015 r. znak [...] określił R.P. (dalej "Podatnik" lub "Skarżący") wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2013 rok w kwocie 46 605 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3, w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej "O.p.", art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), dalej "u.p.o.l." oraz uchwałę nr XIX/143/2012 Rady Miasta Jordanowa z dnia 29 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie Miasta J. na rok 2013. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosownie do art. 53 O.p. podatnik nalicza odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych: I rata podatku od środków transportowych za 2013 rok wynosi 23 762 zł – termin płatności 15 lutego 2013 r. II rata podatku od środków transportowych za 2013 rok wynosi 22 843 zł – termin płatności 15 września 2013 r. Stosownie do art. 8, art. 9 i art. 11 u.p.o.l. R.P. jako właściciel wymienionych w uzasadnieniu decyzji pojazdów miał obowiązek - bez wezwania: - w terminie do 15 lutego 2013 roku, złożyć właściwemu organowi podatkowemu deklarację na podatek od środków transportowych, sporządzoną na formularzu wg określonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, odpowiednio skorygować deklarację w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie podatku lub zmianę miejsca zamieszkania lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności, wpłacać obliczony podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w terminie do 15 lutego i 15 września danego roku podatkowego, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał w ciągu roku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego. W niniejszej sprawie podatnik nie złożył deklaracji, w związku z powyższym - stosownie do art. 21 § 3 O.p., Burmistrz Miasta J. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 r. i decyzją z dnia 18 sierpnia 2014 r. znak: [...] określił R.P. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2013 r. w kwocie 50 831 zł. R.P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 grudnia 2014 r. znak: [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia 18 sierpnia 2014 r. znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta J. nie poczynił pełnych ustaleń pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, iż R P w 2013 r. zamieszkiwał na terenie J.. Burmistrz Miasta J. po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przywołał regulacje art. 9 ust. 7 u.p.o.l. oraz art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Wskazał, że miejsce zamieszkania stanowi miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne pozostają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie - przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Dana miejscowość nie traci przymiotu miejsca zamieszkania wskutek dłuższego lub krótszego oddalenia się z niej, pod warunkiem, że osoba nie traci rzeczywistego związku z tą miejscowością. Organ po przeanalizowaniu kserokopii dokumentów złożonych przez podatnika zauważył, że znaczna ich część opatrzona jest datą z okresu wcześniejszego, tj. sprzed 2013 r. Są to dokumenty w języku słowackim takie jak: karta pobytu obywatela UE (prawo stałego pobytu na S. od 7 listopada 2012 r.), prawo jazdy wydane 28 maja 2008 r., dowód rejestracyjny pojazdu wydany 19 października 2009 r., dokumenty bankowe z lat 2009 - 2011, umowy ubezpieczenia, świadectwa kontroli technicznej i kontroli emisji pojazdu [...], pocztowe przekazy pieniężne z 2008 r. Wszystkie te dokumenty, które mają w niniejszym postępowaniu służyć jako dowód, że R.P. nie mieszka w J., tylko na S - istniały w dniu 5 grudnia 2012 r., czyli w dniu składania zeznań pod odpowiedzialnością karną przez R.P do postępowania w sprawie podatku od środków transportowych za rok 2006 i 2007, podczas którego wskazał J. jako swoje miejsce zamieszkania. Z wyżej wymienionego zeznania wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym RP., który cały czas mieszka w J. przy ul. M. i jest to cały czas jego centrum życiowe, za wyjątkiem gdy pracuje za granicą na terenie S. Gdy jest w Polsce przebywa pod adresem w J. ul. M.. Podatnik nie przedstawił żadnych okoliczności, aby w 2013 r. ten stan uległ zmianie. Organ zaznaczył, że wezwanie na przesłuchanie zostało wysłane przez SKO do R. P. na adres D., ul N, S., ale wróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany". W obecnym postępowaniu, te same dokumenty zdaniem Skarżącego mają świadczyć o tym, że jego miejscem zamieszkania w 2013 r. jest Słowacja. Zdaniem organu ww. dokumenty w żaden sposób nie potwierdzają, że centrum życiowym czyli miejscem gdzie koncentrują się jego sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe jest miejscowość D.. Podatnik nie wykazał, aby w D. mieszkała jego rodzina, że posiada tam majątek. Wprost przeciwnie, budynek mieszkalny R.P. znajduje się w J. pod adresem ul. M. (dowód: decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia 28 stycznia 2013 r. znak: [...] ), w J. prowadzi on działalność gospodarczą pod firmą A. i B.. Po wyższe okoliczności nie uległy zmianie od momentu składania zeznań przez R.P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Ponadto R.P. był zameldowany w J. na pobyt czasowy od 26 sierpnia 2013 r. do 1 czerwca 2014 r. Ponadto informacje o miejscu jego zamieszkania w 2013 r. uzyskano z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w W., który informuje, że w dokumentach zgłoszeniowych znajdujących się w zasobach informacyjnych ZUS P.R. - wskazał adres zamieszkania J., ul. M. . Natomiast w dokumentacji dotyczącej wypłacanych zasiłków chorobowych ubezpieczony wskazuje adres [...] . Co więcej, do celów mniejszego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. udostępnił Burmistrzowi Miasta J. szereg dokumentów złożonych przez R.P., w których wskazuje on swoje miejsce zamieszkania w J. przy ul. M.: pismo z dnia 7 sierpnia 2013 r. dot. deklaracji na podatek VAT, deklaracje VAT za styczeń, luty, marzec 2013 r., zeznanie PIT-36 za 2012 r. z 2 maja 2013 r., -zeznanie PIT-36L za 2012 r. z 29 kwietnia 2013 r., -wniosek z dnia 20 marca 2013 r. o potwierdzenie statusu podatnika VAT, -informacja PIT-11 za 2012 r. z 28 stycznia 2013 r., - deklaracja PIT-4R za 2012 r. z dnia 11 stycznia 2013 r., - deklaracja PIT-4R oraz ORD-ZU za 2012 z dnia 14 lutego 2013 r. Organ dysponuje wnioskiem R.P. z dnia 29 grudnia 2009 r. (data wpływu: 30 grudnia 2009 r.) o zmianę wpisu w CEIDG. Z wyżej wymienionego wniosku wynika, że miejscem zamieszkania R.P. jest J., ul M.. Wpis ten został zmieniony (na D., ul. N.) dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r., czyli w czasie otrzymania przez R.P.serii decyzji Burmistrza Miasta J. w sprawie podatku od środków transportowych za 2014 r., 2006 r. oraz 2007 r. Mając na uwadze powyższe dokumenty urzędowe, organ dał wiarę ówcześnie złożonym przez podatnika w tych dokumentach oświadczeniom co do miejsca zamieszkania albowiem były one wówczas w najwyższym stopniu aktualne i przyjął, że nic się nie zmieniło od czasu 5 grudnia 2012 r. (zeznania podatnika przed SKO) i to J. był centrum życiowym R.P. w 2013 r., gdyż tutaj znajduje się jego majątek (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). Fakt posiadania prawa jazdy i karty pobytu wydanej przez organ słowacki, a także samochodu zarejestrowanego na S. nie dowodzi, że centrum życiowym R.P. stała się S. (dokumenty te istniały w chwili składania zeznań przez podatnika przed SKO, a także w czasie składania w 2013 r. dokumentów podatkowych do urzędu skarbowego). Również fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres czy też wskazywania takiego adresu przez R.P. różnym instytucjom nie przesądza, że jego centrum życiowe nie znajdowało się w J. Niewątpliwym jest, że Podatnik prowadzi rozległe interesy na S., co potwierdzają przedstawione przez Podatnika dokumenty, jednakże dokumenty te w żaden sposób nie wskazują, że to właśnie D. stanowi, oprócz miejsca pewnej aktywności zawodowej, także ośrodek jego spraw osobistych i rodzinnych. Powyższe dowody zdaniem organu nie pozwalają przyjąć, że zamiarem podatnika było stałe przebywanie w D. , a jest to niezbędna przesłanka do przyjęcia w świetle art. 25 Kodeksu cywilnego danej miejscowości jako miejsca zamieszkania. Podatnik nie wykazał, żeby na S. miał firmę, mieszkanie czy rodzinę. Wprost przeciwnie - to w J. jest główny ośrodek jego działalności. Z uwagi na fakt, że okoliczność miejsca zamieszkania R.P. została ustalona na podstawie dowodów w postaci zgromadzonych przez organ dokumentów oraz mając na uwadze ekonomikę postępowania organ odstąpił od przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżącego w dniu 19 października 2015 r. Zdaniem organu wniosek o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania strony postępowania, świadków i przeprowadzenia oględzin nieruchomości jest jedynie taktyką procesową zmierzającą do przedawnienia zobowiązania podatkowego i w efekcie uniknięcia zapłaty podatku, tak jak to miało miejsce w przypadku zobowiązań podatkowych za rok 2006 i 2007. Organ przywołał też treść art. 122, art. 188 O.p. oraz wskazał, że źródłem ustaleń były przede wszystkim dokumenty złożone w 2013 r. przez podatnika do urzędu skarbowego, w których wskazał on J. jako miejsce zamieszkania. Skoro sam Podatnik w 2013 r. wskazał, że zamieszkuje w J., to trudno wymagać, aby inne osoby mogły podważyć oświadczenia podatnika. W ocenie organu podważanie przez Podatnika swoich własnych oświadczeń zawartych w dokumentach składanych do urzędu skarbowego w 2013 r. nie jest wiarygodne i ma wyłącznie na celu doprowadzenie do uniknięcia opodatkowania. Ponadto za zupełnie niewiarygodne organ uznał działania podatnika mające na celu podważenie istnienia budynku mieszkalnego w J. przy ul. M.. Fakt, że budynek przy ul M. jest budynkiem mieszkalnym potwierdził podatnik w swoich zeznaniach z dnia 5 grudnia 2012 r., ponadto sam się tam meldował (np. pobyt czasowy od 26 sierpnia 2013 r. do 1 czerwca 2014 r.), a także zapłacił w 2013 r. podatek od nieruchomości za budynek mieszkalny przy ul. M.. Mając powyższe na uwadze, przeprowadzenie oględzin nieruchomości przy ul. M. na okoliczność, że pod tym adresem brak jest jakichkolwiek budynków mieszkalnych, jest bezzasadne. Ponadto oględziny przeprowadzone w 2015 r. na okoliczność istniejącego stanu faktycznego w 2013 r., organ uznał za dowód, który nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Przeprowadzenie tego dowodu jest niecelowe, przedłużyłoby to postępowanie podatkowe i tym samym naruszyło zasadę prostoty i szybkości postępowania (art. 125 O.p.). Tak samo przesłuchanie strony w niniejszym postępowaniu nie wniesie niczego nowego poza podnoszoną przez podatnika w odwołaniu tezą, że jego miejscem zamieszkania jest D. na S., co jest sprzeczne z jego oświadczeniami co do miejsca zamieszkania w dokumentach składanych w 2013 r. do urzędu skarbowego. Na podstawie informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w S. - pismo Starostwa Powiatowego w S. z 3 czerwca 2014 r. znak: [...] oraz złożonych przez podatnika przy odwołaniu faktur sprzedaży ustalono, że Skarżący w 2013 r. był właścicielem 29 pojazdów podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych (lista w uzasadnieniu decyzji). R.P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Stwierdził, że organ wadliwie przeprowadził postępowanie, w szczególności nie przesłuchał Skarżącego ani wymienionych przez niego świadków. W ocenie Podatnika pominięcie dowodów z zeznań czterech świadków zamieszkałych w Polsce, z czego dwóch w J., nie może być absolutnie niczym usprawiedliwione. Ponadto wymienionego przez organ podatkowy art. 125 O.p. nie należy stosować w opozycji do podstawowych zasad postępowania: zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) i prawdy materialnej (art. 122 O.p.). Zdaniem Skarżącego żaden z dołączonych do akt sprawy dokumentów - zwłaszcza deklaracje, które w swej treści wskazują na miejsce prowadzenia działalności - nie przesądza o tym, gdzie Podatnik ma centrum życiowe. W jego opinii dla celów podatkowych i związanych z ubezpieczeniami społecznymi można podać tylko polski adres zamieszkania. Zaakcentował także, że poprzez pominięcie dowodu z jego zeznań został pozbawiony możliwości wyjaśnienia powyższych okoliczności. W piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. zawnioskował o uzupełnienie postępowania dowodowego o dokonanie oględzin nieruchomości przy ul. [..] w J. - dla ustalenia, czy na nieruchomości znajdują się budynki lub pomieszczenia mieszkalne. W celu wykazania, iż obecny stan nieruchomości odpowiada stanowi trwającemu przez cały 2013 r. Wniósł o przesłuchanie jego oraz świadka – E. D.. Zwrócił się o zobowiązanie Burmistrza Miasta J. do przedstawienia dokumentów z prowadzonej ewidencji budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. znak [...], na podstawie art. 8, art. 9 ust. 1, 3, 4, 6 i 7, art. 10 ust. 1 i 2 i art. 11 u.p.o.l., uchwały nr XIX/143/2012 Rady Miasta Jordanowa z dnia 29 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie Miasta J. na rok 2013 (Dziennik Urzędowy Województwa M. z 2012 r., poz. 5712) oraz art. 63 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że istota sporu w kontrolowanej sprawie dotyczy kwestii właściwości Burmistrza Miasta J. jako organu podatkowego orzekającego wobec Skarżącego w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r. Przywołał art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 u.p.o.l. oraz art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r., poz. 380). Podkreślił, że pojęcie "zamieszkanie" nie jest tożsame z pojęciem "zameldowanie". To ostatnie należy do kategorii prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego, uregulowanego w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.; uchylonej z dniem 1 marca 2015 r.) i ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388; obowiązującej od dnia 1 marca 2015 r.). Określając wzajemny stosunek pojęć "zamieszkanie" i "zameldowanie" organ stwierdził, że zameldowanie czyni prawdopodobnym przypuszczenie, iż w miejscowości zameldowania osoba fizyczna ma także miejsce zamieszkania. Zameldowanie w określonej miejscowości nie rozstrzyga jednak o miejscu zamieszkania. Należy bowiem ustalić, czy miejscowość zameldowania stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. W przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu. Przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy zaznaczył, że zdecydowana większość dokumentów przedłożonych przez Skarżącego w trakcie postępowania podatkowego (m.in. pocztowe przekazy pieniężne, polisa nr [...] pojazdu o nr rej. [...], dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego pojazdu o nr rej. [...], dokumenty dotyczące lokat bankowych, dowody rejestracyjne pojazdów o nr rej.: [...] ) pochodzi sprzed 2013 r. i istniała w dniu 5 grudnia 2012 r., czyli w dniu przesłuchania Skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2006 r. i 2007 r. Podatnik wskazał wówczas jako swoje miejsce zamieszkania J. (ul. M.). Podał, że jest to jego centrum życiowe, za wyjątkiem okresów, gdy pracuje na terenie Słowacji. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Podkreślił, że w deklaracjach dla podatku od towarów i usług za 2013 r. i informacjach o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2012 r. Skarżący wpisał jako adres zamieszkania ul. M. w J. (w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną, a R.P. niewątpliwie nim jest, należy podać adres zamieszkania, a nie adres siedziby firmy). Organ zauważył też, że w dniu 20 marca 2013 r. Podatnik oświadczył, składając wniosek o potwierdzenie statusu podatnika VAT, iż mieszka pod adresem: ul. M. w J. W zaświadczeniach lekarskich z dnia 29 sierpnia 2013 r., których kserokopiami dysponuje Naczelnik Urzędu Skarbowego także figuruje adres w J. jako adres zamieszkania Skarżącego. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Podatnik zgłosił swój wyjazd na pobyt stały na Słowację dopiero w dniu 16 lutego 2015 r. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji - powtórnie prowadząc postępowanie - poczynił ustalenia uzasadniające przyjęcie, że miejscem zamieszkania R.P. w 2013 r. był J. Według organu odwoławczego zgromadzone przez organ I instancji dokumenty pozwalają na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Burmistrz Miasta J. miał więc prawo odmówić przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącego dowodów. Kolegium również nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez Podatnika. Skarżący w trakcie postępowania przed organami obu instancji wielokrotnie wyraził swoje stanowisko w sprawie, przedkładając do akt szereg dokumentów. Wobec tego jego przesłuchanie nie służyłoby niczemu innemu jak tylko powieleniu tez znanych organowi odwoławczemu. Kolegium uważa, że skoro Skarżący w zeznaniu podatkowym złożonym w 2013 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością wskazał, iż mieszka w J. przy ul. M., ponadto podał ten adres jako miejsce swojego zamieszkania we wniosku z dnia 20 marca 2013 r. o potwierdzenie statusu podatnika VAT, to obecna próba podważania ww. dokumentów ma na celu uprawdopodobnienie wersji stworzonej na potrzeby aktualnego postępowania i uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych. Dokumenty sporządzone przez R.P. w roku podatkowym, którego dotyczy niniejsze postępowanie są wiarygodne i wystarczające dla ustalenia miejsca zamieszkania Podatnika w 2013 r., a w konsekwencji czynią niecelowym przesłuchiwanie wymienionych przez Skarżącego świadków. W ocenie organu odwoławczego dokonanie w 2016 r. oględzin nieruchomości (budynku) przy ul. M. w J. na okoliczność stanu istniejącego w 2013 r. nie jest konieczne z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] ustalającej R.P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., w której rzeczony budynek został określony jako mieszkalny (na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, której dołączenia do akt domaga się Skarżący). Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało skutecznie zakwestionowane przez Podatnika. Jednocześnie organ stwierdził, że przeprowadzenie oględzin w 2016 r. będzie odzwierciedlało jedynie stan istniejący w 2016 r., a nie w 2013 r. Zaakcentował przy tym, że Strona podczas przesłuchania w dniu 5 grudnia 2012 r. wyjaśniła, że wprowadziła się do budynku przy ul. M. w J. w 2005 r. (po odbudowaniu nieruchomości po pożarze) i w nim mieszka. R.P. wymienił okoliczności przemawiające za uznaniem, iż jego miejsce zamieszkania znajduje się właśnie pod ww. adresem (m.in. odbywanie się w przedmiotowym budynku uroczystości rodzinnych i kontroli przez pracowników ZUS - w związku ze zwolnieniami lekarskimi R.P.). Dlatego też nie sposób przyjąć, że budynek, który został opodatkowany jako mieszkalny (192 m2) i w którym w grudniu 2012 r. Podatnik mieszkał, a od dnia 26 sierpnia 2013 r. do dnia 1 czerwca 2014 r. był w nim czasowo zameldowany, w 2013 r. nie nadawał się jednak do zamieszkiwania. R.P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta J. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: - prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 O.p. w związku z art. 9 ust. 7 u.p.o.l. w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego w stosunku do Skarżącego, który nie ma miejsca zamieszkania w okręgu właściwości organu podatkowego, a w efekcie powyższego wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w związku z art. 180 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Podatnika i ustalenie stanu faktycznego w oparciu o dowody pośrednie, tj. protokół zeznań Skarżącego z innego postępowania, dotyczące stanu faktycznego z innego okresu czasu niż objęty zaskarżoną decyzją, oraz inne dowody, w szczególności deklaracje podatkowe nieprzewidujące wykazania innego miejsca zamieszkania niż terytorium RP. Na poparcie formułowanych tez Skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Podniósł również, że przedmiotowa sprawa co do stanu faktycznego i formalnego stanowi wierne odzwierciedlenie sprawy rozpoznanej przez WSA w Krakowie wyrokiem z 26 lutego, sygn. I SA/Kr 60/16 odnośnie podatku od środków transportu za rok 2014, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje wskazując na wadliwość prowadzonego przez organy postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium zaznaczyło, że stanowisko Podatnika w zakresie jego miejsca zamieszkania jest labilne. W zależności od prowadzonego postępowania i jego fazy R.P. składa określone depozycje w celu osiągnięcia określonego skutku procesowego, a następnie deprecjonuje je swymi pismami, podpartymi zaświadczeniami lekarskimi. Kolegium zwróciło także uwagę, że Skarżący wykonuje działalność gospodarczą, przez co zobowiązany jest do dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r., sygn. akt III RN 12/99), a to uzasadnia zwiększone oczekiwania co do umiejętności, wiedzy, skrupulatności i rzetelności takiego podmiotu (art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego: należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności). Nie można zatem tracić z pola widzenia, iż R.P. świadomie i z pełną odpowiedzialnością wskazał J. jako miejsce swego zamieszkania. Jakie są skutki z tym związane, powinien doskonale wiedzieć, działalność gospodarczą prowadzi bowiem od lat, a nadto toczą się wobec niego różne postępowania, m.in. w zakresie podatku od środków transportowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne. Kontrolując zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, istotą sporu między stronami postępowania było zagadnienie właściwości Burmistrza Miasta J. jako organu podatkowego orzekającego wobec skarżącego w pierwszej instancji w przedmiocie podatku od środków transportowych. Pozostałe okoliczności dotyczące środków transportu będących przedmiotem opodatkowania nie były kwestionowane przez Skarżącego, nie budzą również wątpliwości Sądu. Sąd zauważa, że w przepisach O.p. ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek przestrzegania z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Jeżeli chodzi o właściwość miejscową organów podatkowych, to w O.p. stwierdzono, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową ustala się według miejsca zamieszkania adresu lub siedziby podatnika (art. 17 § 1 O.p.). W celu ustalenia właściwości miejscowej organów podatkowych ustawodawca odsyła więc do przepisów ustaw podatkowych. Tylko w sytuacji gdy brak jest "przepisów odrębnych" zastosowanie znajdą regulacje Ordynacji podatkowej. W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Podkreślić jednocześnie należy, że status podatnika prawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego. Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zaś zdefiniowane w art. 25 Kodeksu cywilnego. Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostatnie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w u.p.o.l. Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości (zob. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II FW 1/11, LEX nr 795364). Należy przy tym zauważyć, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach podatku od środków transportowych dla podatników, którzy w trakcie roku podatkowego zmienili miejsce zamieszkania lub adres siedziby, wskutek czego właściwy stał się organ podatkowy inny niż dotychczasowy – jest organ podatkowy właściwy według miejsca zamieszkania lub adresu siedziby od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania lub adresu siedziby (zob. § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych – Dz.U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.). Poza wyjątkiem określonym w przytoczonym przepisie § 14 rozporządzenia Ministra Finansów, istotne jest zatem miejsce zamieszkania podatnika w ciągu całego roku podatkowego, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe. W realiach rozpatrywanej sprawy Skarżący utrzymuje, że w 2013 r., który był rokiem podatkowym dla określanego zobowiązania podatkowego, jego miejscem zamieszkania była miejscowość D. , położona na terytorium Republiki S. Zdaniem organów podatkowych, skarżący zamieszkiwał w 2013 r. w J.. W szczególności organy powołały się na protokół przesłuchania skarżącego z dnia 5 grudnia 2012 r., sporządzony w ramach innego postępowania podatkowego. Skarżący zeznał wówczas, że od września 2005 r. "do tej pory cały czas mieszka w J. przy ul. M. i jest to cały czas jego centrum życiowe (...) za wyjątkiem okresów, gdy pracuje za granicą na terenie S". Skarżący złożył to zeznanie w ostatnim miesiącu roku podatkowego 2012. Okresowe wyjazdy na S. do pracy nie pozbawiały J. statusu miejsca stałego zamieszkania skarżącego, albowiem centrum życiowe osoby, która na swoim utrzymaniu posiada rodzinę, jest w tej miejscowości, w której stale przebywa i to niezależnie od miejsca pracy tej osoby (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 478/11; LEX nr 1235940). Niemniej jednak wypowiedź Skarżącego nie mogła stanowić wystarczającego dowodu dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2013 r. Nie sposób było bowiem a priori wykluczyć, że po 2012 roku, Skarżący zmienił miejsce zamieszkania i faktycznie zamieszkuje na S. Słusznie zwróciło na ten fakt Kolegium, uchylając poprzednią decyzję wymiarową za 2013 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania, organy zgromadziły materiał dowodowy w postaci dokumentów, z których wynikało, że skarżący w pismach do różnych instytucji (bank, urząd skarbowy, ZUS, CEIDG ) podawał adres zamieszkania w J. (pismo z dnia 7 sierpnia 2013 r. dot. deklaracji na podatek VAT, deklaracje VAT za styczeń, luty, marzec 2013 r., zeznanie PIT-36 za 2012 r. z 2 maja 2013 r., zeznanie PIT-36L za 2012 r. z 29 kwietnia 2013 r., wniosek z dnia 20 marca 2013 r. o potwierdzenie statusu podatnika VAT, informacja PIT-11 za 2012 r. z 28 stycznia 2013 r., deklaracja PIT-4R za 2012 r. z dnia 11 stycznia 2013 r., deklaracja PIT-4R oraz ORD-ZU za 2012 z dnia 14 lutego 2013 r. Opierając się na ww. dowodach organy podatkowe ustaliły w ocenie Sądu miejsce zamieszkania skarżącego w 2013 r. Należy przy tym powtórzyć za Skarżącym treść art. 180 O.p., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, jak również treść art. 122 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z przepisu tego wynika również, że organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzegł, iż mają to być jedynie działania niezbędne (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 1552/12; LEX nr 1494969). Sąd stwierdził, że w tym zakresie organ dokonał logicznych i spójnych ustaleń, których źródłem były nie tylko zeznania skarżącego z dnia 5 grudnia 2012 r., ale przede wszystkim liczne dokumenty, w tym zeznania podatkowe, zebrane przez organ I instancji. Stosownie zaś do treści art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Ustawodawca wprowadził zatem dwie przesłanki, które pozwalają na odmowę uwzględnienia wniosku strony. Po pierwsze, gdy dowód jest nieistotny, gdyż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po drugie, kiedy okoliczność na którą dowód został zawnioskowany, jest już wystarczająco stwierdzona innym dowodem. Żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z elementów urzeczywistniających wyrażoną w art. 123 O.p. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu z zeznań świadków stanowiło naruszenie art. 123 i art. 188 O.p., lecz nie stanowiące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., zgodnie z którym naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania w kompletowaniu materiału dowodowego sprawy skutkuje uchyleniem decyzji wydanej w oparciu o ten materiał, lecz tylko takie, co do którego zostanie wykazane, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie, bez konkretnie wskazanych uchybień lub zaniedbań, gdyby ich nie było, mogłoby doprowadzić do takich ustaleń faktycznych, w następstwie których mogło dojść do innego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. I FSK 392/09, LEX nr 593958): Tymczasem prawidłowo organy wskazały w sprawie, że skoro sam skarżący wskazywał w licznych dokumentach, że zamieszkuje w J., to trudno wymagać, aby inne osoby mogły podważyć oświadczenia Skarżącego. Należy podkreślić przy tym, że organy, zgodnie z art. 191 O.p., wyrażającym zasadę swobodnej oceny dowodów, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, rzetelnie oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Organy rozpatrzyły zatem nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Ponadto organy dokonały prawidłowej oceny znaczenia i wartości dowodów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, podważanie przez Skarżącego swoich własnych oświadczeń ma jedynie na celu uprawdopodobnić wersję stworzoną na potrzeby niniejszego postępowania i w konsekwencji doprowadzić do uniknięcia opodatkowania. Trafnie zatem organy zastosowały wyżej wskazany przepis, należycie uzasadniając swoje stanowisko. W toku postępowania odwoławczego organ obalił również i inne twierdzenia dowodowe Skarżącego. Zasadnie bowiem zauważył, że Skarżący twierdził, iż pod adresem w J. przy ul. M. nie ma budynków mieszkalnych, co miało rzekomo potwierdzać orzecznictwo podatkowe. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze celnie zauważyło, że z decyzji organu podatkowego - Burmistrza Miasta J. z dnia 28 stycznia 2013 r. znak: [...] wynika, że nieruchomość przy ul. M. w J. obejmuje budynek mieszkalny. Organy podatkowe obu instancji ustalając miejsce zamieszkania skarżącego trafnie dostrzegły również, że Skarżący w 2013 r. prowadził działalność gospodarczą właśnie w J.. Wobec nieprawdziwej tezy Skarżącego o nieistnieniu budynków mieszkalnych na nieruchomości przy ul.M.i spójnych źródeł dowodowych w postaci danych o działalności gospodarczej Skarżącego oraz jego zeznań składanych w relewantnym roku podatkowym, Sąd podziela ocenę organu zgromadzonego materiału dowodowego co do miejsca zamieszkania Skarżącego w 2013 r. Zatem dowody zgromadzone w sprawie w ocenie Sądu są wystarczające do zanegowania twierdzenia Skarżącego, że podawanie adresu w J. związane było z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż jego firmy zlokalizowane są na terenie J. i podawanie adresu na S. było niemożliwe bądź stanowiłoby dla Skarżącego nadmierne utrudnienie. W konsekwencji w ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie organy podatkowe zebrały w sposób wystarczający materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji. W związku z powyższym stan faktyczny został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w O.p., a w szczególności w art. 122, 180 i 187. Stosownie bowiem do art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie jest on przy tym skrępowany możliwymi środkami dowodowymi, które pozwolą mu na ustalenie stanu faktycznego. Słusznie podniósł Skarżący, że art. 125 O.p. nie należy stosować w opozycji do podstawowych zasad postępowania: zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) i prawdy materialnej (art. 122 O.p.). Jednakże, skoro w sprawie nie występowały jakiekolwiek wątpliwości, nieuwzględnienie przez organy wniosków o prowadzenie dalszych czynności dowodowych nie mogło zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. Uwzględnienie ww. wniosków nie wpłynęłoby również na głębsze urzeczywistnienie zasady prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie Skarżący złożył między innymi wniosek o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania, jak również z przesłuchania świadków. Dowody te w jego ocenie miały doprowadzić do ustalenia, że faktycznie zamieszkuje na terenie Słowacji. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że Podatnik w trakcie postępowania przed organami obu instancji wielokrotnie wyraził swoje stanowisko w sprawie, przedkładając do akt szereg dokumentów. Wobec tego jego przesłuchanie nie służyłoby niczemu innemu jak tylko powieleniu tez znanych organowi odwoławczemu. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że skoro R.P. w zeznaniu podatkowym złożonym w 2013 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością wskazał, iż mieszka w J. przy ul.M., ponadto podał ten adres jako miejsce swojego zamieszkania we wniosku z dnia 20 marca 2013 r. o potwierdzenie statusu podatnika VAT, to obecna próba podważania ww. dokumentów ma na celu uprawdopodobnienie wersji stworzonej na potrzeby aktualnego postępowania i uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych. Dokumenty sporządzone przez Skarżącego w roku podatkowym, którego dotyczy niniejsze postępowanie są wiarygodne i wystarczające dla ustalenia jego miejsca zamieszkania w 2013 r. Zatem w sprawie, mimo że Skarżący składał wnioski dowodowe na okoliczności przeciwne do ustaleń organu podatkowego, organ ten nie naruszył prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji przez nieuwzględnienie tych wniosków. Artykuł 188 O.p. pełni niewątpliwie funkcję gwarancyjną dla strony, zapewniając jej czynny udział w postępowaniu. Nie można jednak tracić z oczu względów ekonomiki procesowej, które legły u podstaw unormowania zawartego w końcowej części powołanego artykułu. W postępowaniu przed sądem administracyjnym konieczne jest wykazanie, że odmowa przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu żądanego przez stronę mogła mieć – na tle zgromadzonego materiału dowodowego – istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. I SA/Gd 1102/10, LEX nr 952124). Organ należycie ocenił okoliczność, że Skarżący koncentrując prowadzenie działalności gospodarczej w J., gdzie mają siedzibę jego firmy, twierdzi, że zamieszkuje w tak dużej odległości. Sytuacja taka nie jest bowiem zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, czy zasadami logicznego rozumowania. Nie sposób bowiem uznać za logiczną sytuacji, w której skarżący prowadzi aktywną działalność gospodarczą w J., według tej właściwości załatwia sprawy urzędowe, zaś mieszka nie tylko wiele kilometrów dalej, lecz również na terenie innego państwa. Organ prowadzący postępowanie prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i uznał twierdzenia Skarżącego za niewiarygodne. Powyższe potwierdza również informacja na dowodzie doręczenia do wskazywanego przez Skarżącego jego miejsca zamieszkania na terenie S., która wróciła z adnotacją "adresat nieznany". Odnośnie wniosku o dokonanie oględzin trafnie wskazał organ odwoławczy, że oględziny te dałyby odpowiedź na pytanie, jakie jest przeznaczenie budynków na dzień ich dokonania, nie zaś na dzień istotny dla wymiaru podatku. Takie stwierdzenie nie mogłoby uprawdopodobnić tezy Skarżącego, że faktycznie nie mieszka w J. pod adresem, który wskazują organy. Nie rozwiązywałoby to również kwestii od kiedy skarżący tam nie mieszka i nie mogłoby wpłynąć na ocenę dowodów w sprawie. Sam fakt wydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości, w której budynki zostały potraktowane jako mieszkalne uprawdopodabnia, że takimi faktycznie są. Sąd w składzie orzekającym ma świadomość, że wydając wyrok z 26 lutego 2016 r., sygn. I SA/Kr 60/16 Sąd uznał, że decyzja wymiarowa w przedmiocie podatku od nieruchomości nie uzasadniała odmowy przeprowadzenia dowodów, zakwestionowano też ustalenia organów, że Skarżący zamieszkiwał w J. w 2014 r. Niemniej jednak w sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że organy zgromadziły w sprawie podlegającej kontroli w przedmiotowym postępowaniu wystarczające dowody, by uznać, że Skarżący mieszkał w J. w 2013 r. Decyzja wymiarowa wraz z pozostałym materiałem dowodowym uprawdopodabniała w wystarczającym stopniu prawidłowość stanowiska organów podatkowych. Abstrahując od wniosków dowodowych skarżącego, organ wykorzystał też możliwość przeprowadzenia dowodów z własnej inicjatywy i zebrał dokumenty (podatkowe, ubezpieczeniowe) dotyczące właśnie roku 2013. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.