II FSK 466/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, , po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 763/16 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 763/16) oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r. Podatnik skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o: przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sąd Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; na podstawie art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: dowodów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy podatkowe w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie sygn. akt I SA/Kr 60/16 z dnia 26 lutego 2016 r. na okoliczność treści tych dokumentów oraz ich tożsamości z dokumentami zgromadzonymi w niniejszej sprawie jako podstawy faktycznej wyroku, z wyżej powołanego wyroku WSA wraz z uzasadnieniem na okoliczność treści tego wyroku, ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd i ich oceny prawnej. Na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010, nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.), w związku z art. 25 k.c., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż centrum życiowym skarżącego uzasadniającym właściwość organu I instancji był J. Natomiast, działając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji winien był stwierdzić nieważność decyzji w całości, a to z uwagi na okoliczność, że w sprawie zaszła przyczyna nieważności określona w art. 247 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 17 § 1 O.p., w zw. z art. 9 ust. 7 u.p.o.l., w związku z art. 25 k.c., polegająca na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, w stosunku do skarżącego niemającego miejsca zamieszkania w okręgu właściwości Burmistrza Miasta J.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym było dotknięte wadami, to jest naruszeniem zasady bezpośredniości, a także zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. polegającymi na nieprzeprowadzeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącego tj. dowodu z przesłuchania świadków, dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony oraz dowodu z oględzin nieruchomości, znajdującej się w J. i ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody pośrednie, tj. w szczególności protokół zeznań skarżącego z innej sprawy, dotyczący stanu faktycznego z innego okresu czasu, niż objęty zaskarżoną decyzją oraz inne dowody, w szczególności deklaracje podatkowe nie przewidujące wykazania innego miejsca zamieszkania niż terytorium RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego polega oddaleniu. Podniesione w skardze kasacyjnej kwestie właściwości miejscowej Burmistrza Miasta J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych dotyczącą 2014 r. były przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2272/16, uznał że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był J., oraz że właściwym organem podatkowym w przedmiotowej sprawie był właśnie Burmistrz Miasta J. Powyższa ocena odnosi się również do ustaleń w sprawie zobowiązania podatkowego skarżącego dotyczącego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela powyższą ocenę. Bez wątpienia w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący, będąc przesłuchany w sprawie podatku od środków transportowych za 2006 i 2007 r. przez organ podatkowy w charakterze strony, oświadczył, że mieszka w J. przy ul. [...], że jest to jego centrum życiowe. Wskazany przez skarżącego budynek stanowi jego własność, taki też adres został przez niego wskazany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak też adres ten został wskazany przez skarżącego w Centrum Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący dokonał zmiany tego adresu na wpisanie słowackiego adresu zamieszkania. Należy wskazać, że zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast w myśl art. 122 O.p., organ podatkowy podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wskazane okoliczności sprawy, ustalone na etapie postępowania podatkowego, dawały podstawę do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego w 2013 r. był J. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 188 O.p. organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w trakcie postępowania podatkowego przedstawiał swoje stanowisko w sprawie, przedkładał dokumenty, co w zestawieniu z dowodami uzyskanymi przez organ pozwalało na ocenę wiarygodności, kompletności tychże dowodów i okoliczności dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania za niecelowe poszukiwania innych dowodów, w tym wskazanych przez skarżącego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. W świetle zebranych dowodów prawidłowo uznano, że miejscem zamieszkania skarżącego był J. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.