II SAB/Ol 78/15

Dnia 10 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 roku sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Burmistrza Miasta w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie co do bezczynności organu; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 złotych (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 17 lipca 2015 r. wpłynął do Urzędu Miejskiego w "[...]" wniosek "[...]" o udzielenie drogą elektroniczną informacji publicznej poprzez podanie odrębnie za każdy miesiąc za okres od 1 stycznia 2012 r. do dnia udzielenia odpowiedzi w zakresie: - imion i nazwisko pracowników Urzędu Miejskiego w "[...]" oraz dyrektorów wszystkich jednostek podległych, którzy otrzymali nagrody pieniężne, - wysokości przyznanej nagrody (brutto), -uzasadnienia przyznanej nagrody. Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. "[...]" wywiódł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, w której wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta "[...]" do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zaznaczył, że Urząd Miasta "[...]" pismem z dnia 31 lipca 2015 r. poinformował, iż premie kwartalne przyznawane były wszystkim pracownikom na podstawie Regulaminu Wynagradzania Pracowników Urzędu Miejskiego w "[...]" i przedstawił tabelę zestawiającą premie, które otrzymali pracownicy w latach 2012-2015. Jednocześnie, organ podkreślił, iż udostępnienie wnioskowanych informacji w formie zgodnej z żądaniem wymaga ich przetworzenia, polegającego na pozyskaniu listy płac z archiwum, wyciągnięciu informacji, szczegółowej analizie danych, sporządzeniu zestawienia i wezwał skarżącego do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżący dodał też, że poinformował organ w piśmie przekazanym drogą elektroniczną, z dnia 31 lipca 2015 r., iż wnioskowane przez niego informacje stanowią informację prostą, a odpowiedź urzędu nie była związana z zadanym pytaniem. W dniu 2 listopada 2015 r., z powodu braku reakcji organu, skarżący zwrócił się ponownie z wezwaniem do wykonania wniosku przez Urząd Miejski w "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że żądana przez Wnioskodawcę informacja w chwili złożenia wniosku w Organie nie istniała w formie wskazanej we wniosku. Na potrzeby wniosku Organ musiałby ją wytworzyć w oparciu o posiadane dane cząstkowe, znajdujące się w poszczególnych zestawieniach i listach, także archiwalnych. W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżący poinformował, iż w dniu 7 grudnia została mu doręczona decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej z dnia 26 listopada 2015 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 oraz art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o umorzenie postępowania, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Do akt dołączono wspomnianą decyzję Burmistrza Miasta "[...]" z dnia 26 listopada 2015 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 j. t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia udostępnienia informacji to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy w tym miejscu, że przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12). Na gruncie niniejszej sprawy udzielenie żądanej informacji nastąpiło z opóźnieniem, z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Wniosek strony został jednak rozpatrzony a postępowanie przed organem zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 26 listopada 2015 r. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt 1 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu. Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył termin ustawowy do udzielenia informacji publicznej, jednak ostatecznie rozpoznał wniosek strony. Jego działanie nie cechowało się niechęcią w rozpoznaniu wniosku, a wynikało z faktu, iż czekał na wyjaśnienia strony uznając, że żądana informacja jest informacją przetworzoną Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 201 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.