I SAB/Wa 1385/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 kwietnia 2014 r., oddala skargę. T.G. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na "dyrekcję ośrodka pomocy społecznej na naruszenie dobrego imienia, dóbr osobistych, opieszałość (...) utrudnianie i nie wydawanie żadnej odpowiedzi na składane wnioski (...)". Wobec niejasności treści skargi, oraz wątpliwości, co do rzeczywistych zamiarów skarżącej, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd wezwał wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu skarżącej, adw. M.G. do sprecyzowania przedmiotu skargi T.G. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. wezwanie ponowiono wskazując, że przedmiotem skargi może być jedynie konkretna sprawa administracyjna, a nie jak wskazał pełnomocnik o odpowiedzi na wezwanie, całokształt działań organu administracji. W dniu 11 kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym wskazano, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotyczącego: wydania kserokopii do wniosku z [...] marca 2014 r. i [...] marca 2013 r., oraz wymienionych we wnioskach pism organu administracji, "wydanie decyzji z dnia [...] marca 2014 r.", wypłacenie środków na opłacenie oświetlenia mieszkania w wysokości [...]; wypłacenie środków na uposażenie kuchni, refundację recepty na leki z dnia [...] kwietnia 2014 r. w wysokości [...]. oraz przyznanie pożyczki w wysokości [...]. na podstawie ustawy o pomocy społecznej na pokrycie zadłużenia wynikające z decyzji odmownych organu datowanych od stycznia 2013 r. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że strona nie otrzymała do dnia dzisiejszego od organu administracji żadnej odpowiedzi dotyczącej wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2014 r., dlatego też po kilku miesiącach bezczynności organu, złożyła 8 listopada 2014 r. zażalenie do SKO w Warszawie. W odpowiedzi na powyższe doprecyzowanie skargi Prezydent [...] wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. wpłynął do Centrum wniosek skarżącej (l.dz. [...]) o wydanie kopii dokumentów z akt administracyjnych, sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2014 r. [...] oraz przyznanie pomocy ze środków pomocy społecznej na oświetlenie mieszkania, wyposażenie kuchni, refundację za lekarstwa jak również udzielenie pożyczki zwrotnej w wysokości [...]. Centrum rozstrzygnęło wniosek decyzjami nr: [...] - odmawiając przyznania specjalnego zasiłku celowego na wyposażenie kuchni, [...] - odmawiając przyznania specjalnego zasiłku celowego na refundację wycenionej recepty, [...] - odmawiając przyznania pomocy w formie pożyczki zwrotnej, [...] - odmawiając przyznania specjalnego zasiłku celowego na oświetlenie mieszkania. Postanowieniem nr [...] Centrum sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Decyzje i postanowienie zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 3 czerwca 2014 r. Kopie dokumentów wskazanych we wniosku Centrum przekazało T.G. wraz z pismem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Kopie akt zostały skuteczni doręczone skarżącej dnia 3 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że Prezydent [...] rozpoznał wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. r. i w dniu [...] maja 2014 r. wydał decyzje odmowne w kwestii nr: [...] - przyznania specjalnego zasiłku celowego na wyposażenie kuchni, [...] - przyznania specjalnego zasiłku celowego na refundację recepty, [...] - przyznania pomocy w formie pożyczki zwrotnej, [...] - przyznania specjalnego zasiłku celowego na oświetlenie mieszkania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Centrum sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Z kolei kopie dokumentów wskazanych we wniosku Centrum przekazało T.G. wraz z pismem z dnia [...] maja 2014 r. Powyższe oznacza to, że na dzień wniesienia skargi, czyli 28 lipca 2015 r. organ I instancji rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2014 r. Skoro zatem Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi załatwił sprawy, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. Złożona w tym zakresie skarga jest zatem bezzasadna i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcia organu zostałoby stronie doręczone, czy też nie. Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Podkreślenia jednak należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyżej wymienione orzeczenia z dnia [...] maja 2014 r., jak również kopie dokumentów wskazanych we wniosku zostały skarżącej skutecznie doręczone. Decyzje i postanowienie zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 3 czerwca 2014 roku. Kopie akt zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 3 czerwca 2014 r. Nastąpiło to w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 44 k.p.a Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.