II OSK 3130/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 810/16 w sprawie ze skargi T. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 marca 2017r., sygn. akt II SA/Gl 810/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w [...] z [...] maja 2016r. nr [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. Burmistrz Miasta [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z wnioskiem o przeprowadzenie czynności kontrolnych celem ustalenia czy obiekt - garaż zlokalizowany na działce nr [...] w obrębie nr [...] w C. przy ul. K. został wykonany zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Pismo było efektem prowadzonego przez Burmistrza postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, podczas którego jedna ze stron postępowania poinformowała organ, iż obiekt został już wybudowany. PINB w [...] przeprowadził w dniu 27 lutego 2014 r. oględziny budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...]. Z protokołu przeprowadzonych oględzin wynika, iż na działce "zlokalizowany jest budynek w stanie surowym otwartym. Stan zaawansowania: wykonano fundament pod ścianą południową (pozostała część fundamentów jako istniejące) wymurowano ścianę z bloczków od strony południowej i wschodniej (brama wejściowa) trzy słupy żelbetowe od strony północnej oraz strop żelbetowy. Na stropie stwierdzono wypuszczone pręty pod więźbę dachową. Płyta posiada płytę balkonową. Ściana zachodnia oraz północna została wykorzystana jako istniejąca (ściana z cegły pełnej). T. W. oświadczył, że był inwestorem wykonanych robót i nie uzyskiwał żadnej zgody ze Starostwa [...] na jego wykonanie. Do protokołu załączono ocenę stanu technicznego obiektu z września 2013 r. sporządzoną przez mgr inż. Z. H. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. PINB w [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, polegające na budowie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] oraz nałożył obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia terenu budowy i przedłożenia w terminie do 15 lipca 2014 r. wymaganych prawem dokumentów. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. T. W. przedłożył do PINB w [...] oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz trzy egzemplarze projektu budowlanego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na T. W. obowiązek uzupełnienia przedłożonych dokumentów. Pismem z dnia 12 września 2014 r. inwestor przedłożył uzupełnione dokumenty. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił dla inwestora – T. W. opłatę legalizacyjną z tytułu legalizacji budowy ww. budynku gospodarczego, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w wysokości 25.000,00 zł podając sposób jej obliczenia: na podstawie art. 59 f i art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego: 500 x 1,0 x 1,0 x 50 = 25.000,00 zł. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, że czynności kontrolne wykazały, iż na działce nr [...], w odległości od 1,45 m do 2,25 m od granicy z działką nr [...] zlokalizowany jest będący w budowie budynek konstrukcji murowanej z wykonanym żelbetowym stropem. Budynek został częściowo wzniesiony na ruinach po starym budynku gospodarczym (wybudowanym na przełomie XIX i XX w.), z wykorzystaniem jego dwóch pozostałych ścian (ściana północna i zachodnia obecnego budynku) oraz w części istniejących fundamentów. Pozostałe elementy wykonano jako nowe (ściana południowa i wschodnia z bramą wejściową z bloczków betonowych, strop żelbetowy, schody prowadzące na kondygnację poddasza, trzy słupy żelbetowe). Ze stropu żelbetowego wypuszczone zostały pręty zbrojeniowe, świadczące o planowanych robotach związanych z wykonaniem kolejnej kondygnacji lub więźby dachowej. Obecny na kontroli projektant oraz autor oceny technicznej dotyczącej poprzedniego budynku (ruin) oświadczył, że nad stropem projektowane jest jeszcze poddasze nieużytkowe oraz więźba dachowa. Więźba będzie wykonana odwrotnie w stosunku do starej - tj. z kalenicą usytuowaną prostopadle do ulicy K. Wymiary budynku w rzucie kwadratu: ok. 7,00 m x 7,56 m, wysokość wykonanej kondygnacji - ok. 2,5 m. W zażaleniu na to postanowienie T. W. podniósł, że wykonane roboty budowlane stanowiły w rzeczywistości remont, a konieczność jego wykonania wynikała z zaniedbań Burmistrza Miasta [...] w czasie gdy w wyniku wywłaszczenia nieruchomość stanowiła własność Gminy, a także poprzez niedopełnienie obowiązków przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynikających z art. 66 i 67 Prawa budowlanego. Ponadto zdaniem T. W. nawet gdyby przyjąć, iż wykonane roboty przekraczały zakres remontu, to ich wykonanie nie wymagało pozwolenia na budowę. Strona zakwestionowała nadto wskazane w postanowieniu rozmiary obiektu podając, że obiekt wyremontowany składa się z pomieszczenia o powierzchni w przybliżeniu 31 m2 i z wiaty o pow. 23 m2. Zdaniem skarżącego wszystkie prace zostały wykonane w miejscu dawnego istniejącego budynku zgodnie z posiadaną opinią. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że przyjęte przez organ powiatowy stanowisko zostało wyczerpująco uzasadnione, a wskazane w uzasadnieniach postanowień nr [...] oraz [...] wyjaśnienia są wiarygodne i nie budzą wątpliwości organu II instancji, iż roboty te wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotną cechą remontu jest bowiem zakwalifikowanie robót budowlanych, jako takich które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Z załączonej do akt sprawy oceny stanu technicznego z września 2013 r. wynika, iż na dzień sporządzania opinii budynek nie posiadał dachu, istniały natomiast ściany zewnętrzne o średniej wysokości 3,00 m. Część budynku stanowiąca przedmiot opracowania i znajdująca się na działce [...] w C. posiadała wymiary zewnętrzne ok. 6,00 m x 7,80 m. Z protokołu przeprowadzonych oględzin wynika, iż obecnie obiekt ten posiada wymiary 7,00 m x 7,56 m. Ponadto w protokole tym odnotowano, iż od strony południowej i wschodniej wykonano ścianę z bloczków. W przedstawionych powyżej okolicznościach stwierdzić należy, iż wykonane roboty budowlane znacząco wykraczały poza zakres remontu. Organ odwoławczy nie zgodził z tezą, iż wykonane roboty nie wymagały pozwolenia na budowę, gdyż według strony obiekt wyremontowany składa się z pomieszczenia o powierzchni w przybliżeniu 31 m2 i wiaty o pow. 23 m2 i wszystko nakryte żelbetowym stropem, co zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego podlega zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Aby móc rozważać taką kwalifikację to należałoby wskazać, iż oba te obiekty są wyodrębnione, tj. nie stanowią jednej całości. Takie twierdzenie jest jednak nieuzasadnione. Nie budzi wątpliwości, iż inwestor jest w trakcie budowy budynku gospodarczego stanowiącego jedną całość, którego powierzchnia zabudowy przekracza 35 m2, w związku z czym jego budowa wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W następstwie wniesionej na powyższe postanowienie [...]WINB przez T. W. skargi do sądu administracyjnego zostało ono uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 142/15. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7 Kpa i art. 10 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem w dostateczny sposób do twierdzeń skarżącego, że objęty postępowaniem budynek to istotnie budynek gospodarczy i wiata, nie przekraczające powierzchni zwalniającej inwestora z obowiązku ubiegania się o pozwolenie na budowę. Nie wziął też pod uwagę zakresu robót zabezpieczających dawny budynek, wynikających z opinii technicznej rzeczoznawcy. Naruszając treść art. 10 § 1 Kpa organ odwoławczy uniemożliwił też skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i złożenia wniosków dowodowych, które zostały sformułowane w skardze. W ramach ponownego postępowania organ II instancji winien zdaniem Sądu jeszcze raz wszechstronnie rozważyć okoliczności sprawy, umożliwić skarżącemu czynny udział w postępowaniu i w zależności od dokonywanych ustaleń podjąć stosowne, tym razem należycie umotywowane, ustosunkowujące się do wszystkich zarzutów zażalenia, rozstrzygnięcie. W związku z treścią wyroku [...]WINB w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] uchylił w/w postanowienie PINB w [...] z [...] września 2014 r. w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy T. W. złożył oświadczenie o prawie dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. W dniu 23 lutego 2016 r. organ przesłuchał w charakterze świadka rzeczoznawcę budowlanego – inż. Z. H. (autora oceny technicznej oraz projektu budowlanego sporządzonego na potrzeby prowadzonego postępowania). Następnie w dniu 24 lutego 2016 r. PINB w [...] przeprowadził oględziny obiektu, w trakcie których dokonano ponownych pomiarów obiektu oraz jego odległości od granic. Pomiary wykazały kilkucentymetrowe różnice, mieszczące się w marginesie błędu wynikającego z niedokładności pomiarów, w odniesieniu do wymiarów stwierdzonych w projekcie budowlanym i w pomiarze geodezyjnym, przedłożonym w toku oględzin przez inwestora, a także w odniesieniu do pomiarów dokonanych przez PINB w [...] w toku pierwszych czynności kontrolnych (27 luty 2014r.). Potwierdzono jednocześnie, że inwestor realizuje budowę obiektu gospodarczego (oświadczenie inwestora do protokołu z kontroli). Stan faktyczny obiektu od poprzedniej kontroli nie uległ zmianie. Orzekając ponownie PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 49 ust. 1, 2 i art. 59 g, w związku z art. 59 f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 123 Kpa ustalił inwestorowi – T. W. opłatę legalizacyjną z tytułu legalizacji budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], położonej przy ul. K. w C., wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, w wysokości 25.000 zł. W uzasadnieniu postanowienia, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ pierwszej instancji stwierdził, że dokonane ponowne oględziny obiektu potwierdziły ustalenia już dokonane przez PINB w [...] we wcześniejszej fazie postępowania, dotyczące wymiarów i odległości od granic przedmiotowego obiektu. Dokładne pomiary zostały podane w protokole z oględzin i pozostają tożsame z poprzednimi dokonanymi pomiarami, jak i tymi zawartymi w dokumentacji projektowej (projekcie budowlanym) oraz w pomiarze geodezyjnym. Potwierdzono także bezsprzecznie, że realizowany budynek stanowić będzie w całości obiekt gospodarczy. W kwestii rozstrzygnięcia klasyfikacji realizowanego obiektu tj. czy powstały obiekt w całości stanowi budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 51,66 m² (art. 48 Pb), czy obiekt o powierzchni zabudowy poniżej 35 m² (art. 49b Pb) wraz z przynależną wiatą, organ analizując treść zeznać świadka Z. H. stwierdził, że nie rozstrzygnęły one jednoznacznie tej kwestii. Nie sprowadziły się bowiem do stwierdzenia, aby powstały obiekt stanowił dwie odrębne części tj. budynek gospodarczy i wiatę a jedynie potwierdził, że zamierzeniem inwestora była budowa takiego obiektu, jednakże w konsekwencji wykonanych robót powstał jeden obiekt – budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 51,66 m², zgodnie z projektem sporządzonym na potrzeby prowadzonego postępowania. W tym względzie organ zauważył, że zarówno warunki zabudowy (wydane na wniosek inwestora), jak i projekt budowlany, zostały opracowane dla budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 51,66 m². Nigdzie nie ma wzmianki, aby obiekt ten stanowił budynek gospodarczy o mniejszej powierzchni zabudowy wraz z przynależną wiatą. W konsekwencji w ocenie PINB w [...] obiekt w całości stanowi budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 51,66 m², o czym świadczy konstrukcyjna całość wykonanych robót, jak i określenie przez świadka, że powstała część budynku ze słupami stanowi podcień, nad którym wykonane będzie poddasze gospodarcze z wyjściem na balkon. Wątpliwości nie budzi tutaj definicja "powierzchni zabudowy" określona w Polskiej Normie PN-ISO 9836:1997 Właściwości użytkowe w budownictwie – Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych, która nie wyłącza elementów typu podcień z uwzględniania ich przy obliczaniu powierzchni zabudowy. Za taką kwalifikacją przemawia nadto treść § 3 pkt 24 a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowań. W konsekwencji, zdaniem PINB w [...] do objętego postępowaniem obiektu mają zastosowanie unormowania zawarte w art. 48 Prawa budowlanego, co skutkowało obowiązkiem nałożenia na inwestora opłaty legalizacyjnej w kwocie 25.000 zł wyliczonej zgodnie z art. 59 t i art. 49 ust. 2 tego aktu zgodnie z wzorem [s x k x w k 50 (s - stawka opłaty 500 zł, k - współczynnik kategorii obiektu 1,0 (kategoria obiektu budowlanego II inne niewielkie budynki), w - współczynnik obiektu budowlanego]. Stawka opłaty została zwiększona pięćdziesięciokrotnie (x 50) na podstawie art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. W zażaleniu na to postanowienie T. W. wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia analizując, w odniesieniu do obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji, że do realizacji budowy objętego postępowaniem obiektu doszło bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. w warunkach o jakich mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, oraz, iż w związku z treścią art. 49 ust. 1 tego aktu prawnego możliwa jest jego legalizacja. Uzasadniało to zatem wydanie postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej. Również zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z należycie zgromadzonym i wyczerpująco przeanalizowanym przez organ pierwszej instancji materiałem dowodowym, w sprawie nie mamy do czynienia z remontem budynku gospodarczego, lecz jego budową, wymagającą pozwolenia na budowę, którym inwestor nie dysponował. Roboty budowlane polegają bowiem na budowie jednego budynku o wymiarach 7,00 x 7,56 m (stanowiącego jedną całość). Powierzchnia zabudowy budynku przekracza 35 m². Nie mógł być on zatem realizowany w oparciu o zgłoszenie. Obowiązujące przepisy nie dają przy tym możliwości miarkowania wysokości opłaty. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie [...]WINB w [...] z dnia [...] maja 2016 r. T. W. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, iż postanowienia te zostały wydane z naruszeniem art. 153 ustawy p.p.s.a., art. 31 ust. 5 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego, art. 6, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 24 § 1 pkt 5, art. 75 i art. 78 Kpa oraz art. 32 Konstytucji RP. Uzasadniając te zarzuty stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawę prowadził ten sam inspektor – T. K., co skutkuje nieważnością postępowania. Podtrzymał skarżący reprezentowane już wcześniej stanowisko, że odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy ponosi organ nadzoru budowlanego, który w czasie gdy nieruchomość stanowiła własność Gminy [...] nie podjął na podstawie art. 61 Prawa budowlanego działań mających zapobiegać przed stwarzającym przez stan budynku zagrożeniom. W konsekwencji podjęte przez niego przy budynku roboty budowlane były robotami o jakich mowa w art. 31 ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego z naruszeniem treści art. 153 p.p.s.a. organy ponownie nie wyjaśniły i nie rozpoznały sprawy stosownie do wskazań zawartych w wydanym w tej sprawie wyroku. Błędnie oceniły też zeznania świadka Z. H., który zeznał, że "obiekt gospodarczy nie miał przekroczyć 35 m²". Błędnie wyliczono powierzchnię zabudowy, w sytuacji gdy "zabudowa podcienia jest tymczasowa i trudno zaliczyć to do celowej zabudowy". W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązującego prawa dającym podstawę do jego wzruszenia. W światle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew stanowisku skarżącego, sprawa została dostatecznie wyjaśniona i rozważona przez organy orzekające do końcowego jej załatwienia. Nie budzi też wątpliwości i zasługuje na jednoznaczną akceptację dokonane przez te organy ustalenie co do kwalifikacji objętych postępowaniem robót jako budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 i art. 48 Prawa budowlanego, dotyczącej budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 51,66 m². Sąd wojewódzki wskazał, że w świetle treści art. 3 pkt 8 ustawy oraz jednolitego w tym względzie orzecznictwa, objęte postępowaniem roboty budowlane w żadnym przypadku nie mogą być kwalifikowane jako remont obiektu budowlanego. Pomijając już inne wymiary przedmiotowego budynku i budynku istniejącego na tym terenie wcześniej, to trudno w ogóle mówić, że bezpośrednio przed realizacją przedmiotowych robót taki budynek w tym miejscu rzeczywiście istniał. W konsekwencji nie może też być mowy o jego remoncie. Ze znajdujących się w aktach sprawy fotografii poprzedniego budynku (dołączonej do protokołu z dnia 13 kwietnia 2015 r. - karta 42 akt adm.), z oceny jego stanu technicznego autorstwa mgr inż. Z. H. z września 2013 r. (załącznik do protokołu oględzin z dnia 27 lutego 2012 r. - karta 8 akt adm.) oraz z operatów szacunkowych z grudnia 2007 r. oraz z lipca 2010 r. (kserokopie fragmentów - karta 7 akt adm.), jednoznacznie wynika, że istniały tam jedynie pozostałości po budynku w postaci fragmentu murów bez stropu i przykrycia. Sam skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2015 r. (karta nr 33 akt) powołał się na operat szacunkowy z 2010 r., w którym stwierdzono, że stan budynku nadawał się do rozbiórki oraz stwierdził, że po przejęciu nieruchomości przystąpił do zabezpieczenia "pozostałości po obiektach budowlanych". W światle tych dowodów sąd I instancji przyjął, że zrealizowane przez skarżącego roboty budowlane polegały na budowie nowego obiektu budowlanego z częściowym wykorzystaniem elementów starego budynku, ewentualnie można mówić o odbudowie poprzedniego budynku wraz z jego rozbudową. W światle zgromadzonego materiału dowodowego WSA w Gliwicach przyjął, że dowolne jest twierdzenie skarżącego, że objęty postępowaniem obiekt składa się z pozostających w budowie budynku gospodarczego oraz wiaty i tym samym nie wymagał pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia, w sytuacji gdy powierzchnia zabudowy nie przekracza 35 m² ( w dacie realizacji robót norma ta wynosiła 25 m²) i z tego powodu ma do niego zastosowanie treść art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. O tym, że jest to jeden obiekt budowlany świadczy jednoznacznie jego konstrukcja. Nie wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie, że "obie" dotychczas zrealizowane "części" budynku są przykryte jednym żelbetonowym stropem. Wynika to zarówno z fotografii budynku jak i ze znajdującego się w aktach projektu budowlanego (opis konstrukcji – karta 5 projektu), który dodatkowo został przystosowany do przenoszenia obciążeń użytkowych na poddaszu, związanych z planowanym wykonaniem nadbudowy (zgodnie z projektem). Nawet, gdy zatem przyjąć, że ma to być budynek gospodarczy i wiata, to niewątpliwie z uwagi na to powiązanie nie byłyby to obiekty wolnostojące o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy. O tym, że jest to jeden budynek świadczy jednoznacznie treść opracowanego na zlecenie skarżącego przez mgr inż. Z. H. projektu budowlanego. Ani w opisowej ani w części obliczeniowej, czy też części rysunkowej tego projektu nie wspomniano, że obejmuje on swoim przedmiotem dwa odrębne obiekty tj. budynek gospodarczy i wiatę. Sąd I instancji wskazał, że odmienne w tym względzie i niespójne zeznanie świadka inż. Z. H., jako autora projektu budowlanego posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, mogą budzić jedynie co najmniej zdziwienie i jako wymijające nie dają jakichkolwiek podstaw do czynienia w tym przedmiocie ustaleń zgodnie z sugestiami skarżącego. Z uwagi na charakter i zakres tych robót w żadnym wypadku nie można ich też uznać za roboty o jakich mowa w art. 31 ust. 5 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Na zamiar usytuowania obiektu jako jednego budynku gospodarczego wskazuje też jednoznacznie treść kserokopii wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2013 r. o ustalenie dla tej inwestycji (oraz budynku mieszkalnego) warunków zabudowy. We wniosku tym powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku została określona na 60 m². Należy przy tym podkreślić, że wniosek ten oddawał niewątpliwie rzeczywiste intencje skarżącego, gdy zważy się, iż został złożony jeszcze przed wszczęciem postępowania legalizacyjnego ale już po rozpoczęciu samowolnych robót budowlanych. Na ustalenie charakteru objętych postępowaniem robót i następstwo ich wykonania bez wymaganego prawem pozwolenia, nie mogła mieć przy tym żadnego znaczenia akcentowana przez skarżącego okoliczność ewentualnego niewywiązania się przez organy nadzoru budowlanego z obowiązków wynikających z art. 66 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Nawet gdyby przyjąć, że doszło w tym zakresie przez te organy do zaniedbań to w świetle obowiązujących przepisów nie legalizowałoby to objętych postępowaniem legalizacyjnym robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącego bez wymaganego pozwolenia. Z tego też względu zdaniem sądu wojewódzkiego zasadnie odmówił organ pierwszej instancji na wniosek skarżącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania powołanych w jego piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r. świadków. Wbrew stanowisku skarżącego zdaniem sądu w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa gdyż przepis ten dotyczy wyłączenia od orzekania pracownika organu drugiej instancji gdy brał on udział w wydawaniu orzeczenia będącego przedmiotem odwołania (zażalenia), która to sytuacja w odniesieniu do inspektora PINB w [...] – T. K. nie miała miejsca. W stanie faktycznym sprawy niezrozumiały i niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Zasadny zarzut naruszenia (ponownie) przez organ odwoławczy art. 10 § 1 Kpa nie mógł mieć również zdaniem sądu istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy skarżący nie wykazał aby naruszenie tej normy uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych mogących mieć na ten wynik taki wpływ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której w postępowaniu toczącym się wskutek skierowania sprawy do ponownego rozpoznania brał udział pracownik organu, biorący udział również uprzednio w wydaniu zaskarżonego postanowienia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia; 2) art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia; 3) art. 145 §1 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której organ nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/G1 142/15, co - jako rażące naruszenie prawa - stanowi przyczynę nieważności postanowienia i winno skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia w całości; 4) art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż zaskarżone postanowienie wydane zostało bez zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności poprzez niedostateczne wyjaśnienie charakteru przeprowadzonych na obiekcie prac, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i jako takie uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia; 5) art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151. p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 136 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji nie dostrzeżenia przez organ II instancji wydania przez organ I instancji postanowienia dowodowego z naruszeniem przepisów ustawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem postanowienia; 6) art. 141 §4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich argumentów podnoszonych w skardze i zarzutów tam zawartych, a to zarzucanego naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 6, 9, 11 k.p.a., jak również niewystarczającego ustosunkowania się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonego wyroku. Wskazała, że odnosząc się bezpośrednio do pierwszego z podniesionych niniejszą skargą zarzutów przewidziane w/w przepisem przesłanki wyłączenia odnieść należy do pracownika organu I instancji, inspektora T. K., który z ramienia PINB w [...] dokonywał czynności wyjaśniających zarówno w pierwotnie prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym uchyleniem decyzji wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zapadłego w sprawie II SA/G1 142/15, jak i czynności przeprowadzanych przez tenże organ, podejmowanych po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a więc w niniejszej sprawie. Nie sposób zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w zakresie konstatacji, iż przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy wyłączenia od orzekania pracownika organu drugiej instancji gdy brał on udział w wydawaniu orzeczenia będącego przedmiotem odwołania (zażalenia). Przede wszystkim, nie znajduje ona odzwierciedlenia w literalnym brzmieniu tegoż przepisu. Kolejnym uchybieniem, jakim obarczone jest postanowienie [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego, dostrzeżonym co prawda, acz niesłusznie nie uwzględnionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jest naruszenie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe uniemożliwiło skarżącemu złożenie dalszych wniosków dowodowych, jak chociażby o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, która zdaje się niezbędna dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, konkretną czynnością, której nie mógł skarżący dokonać przed organem II instancji, było ponowienie wniosku o przesłuchanie świadków i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, który w swym pierwotnym kształcie nie został uwzględniony przez organ I instancji. Pominął Sąd w niniejszej sprawie, że organ II instancji nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r., do czego zobligowany był w myśl art. 153 p.p.s.a. Wyrokiem tamtym organ II instancji zobowiązany został do wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, umożliwienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, czy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. W dalszym ciągu nie został bezsprzecznie ustalony charakter przeprowadzonych na obiekcie prac, co ma priorytetowe znaczenie dla ustalenia kwalifikacji obiektu. W niniejszej sprawie zasadnym wydaje się przeprowadzenie opinii biegłego rzeczoznawcy, który dokonałby rzetelnej oceny przeprowadzonych prac w kontekście ich przydatności do dokonania zabezpieczenia obiektu i udzieliłby ostatecznej odpowiedzi, czy przeprowadzone na obiekcie prace były pracami - zgodnie z twierdzeniami skarżącymi - zabezpieczającymi, czy zabezpieczenia można było dokonać w inny, mniej rozbudowany sposób oraz czy zakres przeprowadzonych prac ewidentnie wskazuje na rozbudowę istniejącego obiektu. Skarżący kasacyjnie zauważył, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie ustosunkował się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a to naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 6, 9 i 11 k.p.a., sprzeczne zaś samo w sobie jest ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP przez organ II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na jednej z ww. podstaw kasacyjnych, tj. na naruszeniu przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich argumentów podnoszonych w skardze i zarzutów tam zawartych, a to zarzucanego naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 6, 9, 11 k.p.a., jak również niewystarczającego ustosunkowania się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Zauważyć należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). W drodze zarzutu naruszenia omawianego przepisu można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest jasne, logiczne i przede wszystkim odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz poddaje się kontroli instancyjnej. Rzeczywiście sąd wojewódzki nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 6,9,11,k.p.a., a do naruszenia art.32 Konstytucji RP jednozdaniowo, lecz okoliczność ta jest bez znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Można podzielić tylko argumentację sądu I instancji, że niezrozumiały i niezasadny jest zarzut wymienionego wyżej przepisu Konstytucji. Art. 32 pkt.1 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Pkt 2 zaś, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób doszło w niniejszej sprawie do naruszenia zasady równości bądź w jaki sposób i z jakie przyczyny był dyskryminowany. Niezasadny także jest zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której organ nie wykonał zaleceń wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/G1 142/15, co - jako rażące naruszenie prawa - stanowi przyczynę nieważności postanowienia i winno skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia w całości. Jak stanowi art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., był związany oceną prawną, czyli wykładnią przepisów prawa dokonaną przez ten Sąd w poprzednim wyroku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 142/15. W przywołanym wyroku Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7 Kpa i art. 10 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem organ odwoławczy nie odniósł się w dostateczny sposób do twierdzeń skarżącego, że objęty postępowaniem budynek to istotnie budynek gospodarczy i wiata, nie przekraczające powierzchni zwalniającej inwestora z obowiązku ubiegania się o pozwolenie na budowę. Nie wziął też pod uwagę zakresu robót zabezpieczających dawny budynek, wynikających z opinii technicznej rzeczoznawcy. Naruszając treść art. 10 § 1 Kpa organ odwoławczy uniemożliwił też skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i złożenia wniosków dowodowych, które zostały sformułowane w skardze. W ramach ponownego postępowania organ II instancji winien zdaniem sądu jeszcze raz wszechstronnie rozważyć okoliczności sprawy, umożliwić skarżącemu czynny udział w postępowaniu i w zależności od dokonywanych ustaleń podjąć stosowne, tym razem należycie umotywowane, ustosunkowujące się do wszystkich zarzutów zażalenia, rozstrzygnięcie. W związku z treścią wyroku [...]WINB w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] uchylił w/w postanowienie PINB w [...] z [...] września 2014 r. w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone od początku przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Organ ten po raz kolejny przeprowadził oględziny obiektu (24 lutego 2016r.), dokonał ponownych jego pomiarów, które wykazały tylko kilkucentymetrowe różnice (w stosunku do poprzedniego pomiaru z 27 lutego 2014r.) mieszczące się w granicach błędu i potwierdził, że inwestor realizuje jeden obiekt gospodarczy. W uzasadnieniu rozstrzygnięć organy administracji obu instancji wyczerpująco odniosły się do stanowiska skarżącego dlaczego w sprawie nie wystąpił remont i z jakich powodów nie można mówić o dwóch obiektach: gospodarczym i wiacie. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo uznał, że wytyczne tego sądu z 7 października 2015r. zostały zrealizowane. Niezasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niedostrzeżenia przez sąd I instancji naruszenia przez organy orzekające art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego "w sytuacji, w której w postępowaniu toczącym się wskutek skierowania sprawy do ponownego rozpoznania brał udział pracownik organu, biorący udział również uprzednio w wydaniu zaskarżonego postanowienia". Wskazany wyżej przepis dotyczący wyłączenia pracownika organu - oznacza, że pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji (postanowienia) w pierwszej instancji nie może rozpatrywać środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji (postanowienia). Reguła ta ma oczywiście zastosowanie do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o którym mowa w art.127 § 3 k.p.a. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie w stosunku do inspektora Powiatowego Nadzoru Budowlanego w [...]. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż zaskarżone postanowienie wydane zostało bez zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności poprzez niedostateczne wyjaśnienie charakteru przeprowadzonych na obiekcie prac, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na marginesie należy podnieść, że zarzut ten (jak i pozostałe) został wadliwie skonstruowany. Przepisy art. 145 §1 pkt 1 lit.c i art. 151 p.p.s.a. są przepisami wynikowymi i wykluczają się wzajemnie. Strona wnosząca skargę kasacyjną prawidłowo winna postawić sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, bądź wskazać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wiążące się z jego niezastosowaniem, w każdym zaś przypadku powinna powiązać ich naruszenie, z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy nadzoru budowlanego i zaakceptowany przez sąd I instancji. Istota tej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytania czy dokonano remontu istniejącego obiektu i czy objęty postępowaniem obiekt to budynek gospodarczy i wiata, czy też jeden budynek wymagający pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki prawidłowo uznał, że objęte postępowaniem roboty budowlane w żadnym wypadku nie mogą być kwalifikowane jako remont obiektu budowlanego. Wskazują na to - inne wymiary przedmiotowego budynku i budynku istniejącego na tym terenie wcześniej. Ponadto bezpośrednio przed realizacją przedmiotowych robót praktycznie budynek w tym miejscu nie istniał, a skoro tak to nie może też być mowy o jego remoncie. Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika (fotografia poprzedniego budynku dołączona do protokołu z dnia 13 kwietnia 2015 r. - karta 42 akt adm., ocena stanu technicznego budynku autorstwa mgr inż. Z. H. z września 2013 r. karta 8 akt adm. oraz operat szacunkowy z grudnia 2007 r. oraz z lipca 2010 r. karta 7 akt adm.), że na działce nr [...] w C. istniały jedynie pozostałości po budynku w postaci fragmentu murów bez stropu i przykrycia. Sam inwestor zresztą w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2015 r. (karta nr 33 akt) powołał się na operat szacunkowy z 2010 r., w którym stwierdzono, że stan budynku nadawał się do rozbiórki oraz stwierdził, że po przejęciu nieruchomości przystąpił do zabezpieczenia "pozostałości po obiektach budowlanych". W światle tych dowodów sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zrealizowane przez skarżącego roboty budowlane polegały na budowie nowego obiektu budowlanego z częściowym wykorzystaniem elementów starego budynku. Nie sposób też przyjąć, że wykonane samowolnie prace budowlane doprowadziły do powstania dwóch małych obiektów – budynku gospodarczego i wiaty. Z całą stanowczością należy przyjąć, że samowola budowlana dotyczy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 51,66 m². na które wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Świadczy o tym jednoznacznie jego konstrukcja - budynek jest przykryty jednym żelbetonowym stropem co wynika wprost z fotografii budynku jak i ze znajdującego się w aktach projektu budowlanego. Strop został przystosowany do przenoszenia obciążeń użytkowych na poddaszu, związanych z planowanym zgodnie z projektem wykonaniem nadbudowy. O tym, że jest to jeden budynek jak trafnie zauważył sąd I instancji świadczy jednoznacznie treść opracowanego na zlecenie skarżącego przez mgr inż. Z. H. projektu budowlanego oraz treść wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2013 r. o ustalenie dla tej inwestycji (oraz budynku mieszkalnego) warunków zabudowy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sąd II instancji nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi strony skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.