I SA/Bd 594/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości [...] zł. Organ w zakresie poniesionych w 2007r. przez K. K. D. A. kosztów uzyskania przychodów w kwocie [...]zł stwierdził: zawyżenie odpisów amortyzacyjnych o kwotę [...]zł oraz zawyżenie kosztów w związku z wydatkami poniesionymi na zakup części zamiennych do maszyn i pojazdów w wysokości [...] zł. Powyższe nieprawidłowości związane były z wydatkiem poniesionym przez K. K. A. D., na podstawie faktury VAT z dnia [...]. nr [...], wystawionej przez P.P.H.U. S.-M. D. N. dokumentującej zakup samochodu ciężarowego wywrotki 8x4 marki [...] w wysokości [...] zł netto, [...] zł VAT, [...] zł brutto. Organ podatkowy pierwszej instancji odmówił uznania tej faktury VAT jako autentycznej i wiarygodnej uznając, że została ona sfałszowana. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...]. decyzję, którą uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygniecie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ drugiej instancji w swoich zaleceniach wskazał na okoliczności sprawy, które winny być wyjaśnione w toku postępowania dowodowego, tj. w zakresie ponownej weryfikacji wydatków poniesionych na zakup części zamiennych do maszyn i pojazdów w łącznej kwocie [...]zł. W wyniku ponownej analizy materiału dowodowego dokumentującego zakup części zamiennych do maszyn i urządzeń, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. uznał wydatki w kwocie [...]zł na zakup pompy oraz wkładu filtra paliwa i powietrza jako koszt uzyskania przychodu. Stwierdził natomiast, że skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów, a w efekcie zaniżyła dochód w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. poprzez niesłuszne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w łącznej wysokości [...] zł, dokonanych od błędnie przyjętej wartości początkowej środka trwałego samochodu ciężarowego [...] oraz wydatku za zakup stelaża deski rozdzielczej w kwocie [...]zł stanowiącego ulepszenie środka trwałego. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...]. w przedmiocie określenia wysokości dochodu za 2007r. w kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym, rozstrzygnięcie wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika, co przejawiło się w szczególności uznaniem, iż wartość początkowa samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] była inna niż wynikająca z przedłożonej dokumentacji, ustalając ją na poziomie 12.000 funtów brytyjskich, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego wskazuje, iż kwota [...]zł netto stanowi wartość rynkową pojazdu; art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co przyczyniło się do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w wyniku uchylenia się od kluczowego ustalenia okoliczności związanych z przeprowadzoną przez stronę transakcją zakupu pojazdu, w tym również zweryfikowania sytuacji majątkowej A. D. przez pryzmat stanu majątkowego pozwalającego na zapłatę za towar w kwocie wskazanej przez skarżącą. W związku z podniesionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe winno ulec przedawnieniu z dniem [...]. W sprawie zaistniały jednak okoliczności skutkujące zawieszeniem terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. W tym zakresie organ wskazał, że z pisma Prokuratury Rejonowej w I. z dnia [...]. wynika, że organ ten nadzoruje postępowanie wszczęte przez KPP I. w dniu [...]. o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. dotyczący faktury nr [...] z dnia [...]. oraz nr [...] z dnia [...]. Ponadto, akta sprawy zawierają kserokopie dwóch pism Prokuratury Rejonowej w I. z dnia [...]. oraz [...]., dotyczące postępowania o sygnaturze [...] (aktualnie [...]), które potwierdzają udzielone wcześniej informacje. Organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia [...]. zawiadomił stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2007r., zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu [...]. W związku z zaistniałymi okolicznościami, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie należy zastosować art. 70 § 6 pkt 1 O.p., konsekwencją czego jest możliwość merytorycznego jej rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Przechodząc do meritum przedmiotowej sprawy organ wskazał, że w decyzji z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej jednoznacznie stwierdził, że skarżąca zakupiła samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] oraz wprowadziła samochód w październiku 2007r. do ewidencji środków trwałych. Powyższe stanowisko zostało także zaprezentowane w treści zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie zakwestionowano fakt przeprowadzenia i udokumentowania tej transakcji fakturą VAT wystawioną przez S.-M. D. N. z dnia [...]. nr [...] na kwotę brutto [...] zł. Organ stwierdził, że ustalona przez stronę wartość początkowa wskazanego samochodu ciężarowego jest nieprawidłowa bowiem wartość ta została oparta na dokumencie podrobionym. W ocenie organu, nierzetelność dokumentu (faktury) podważa wiarygodność przebiegu całej transakcji, a faktury nie odzwierciedlającej faktycznego przebiegu transakcji nie można uznać za dokument prawidłowy. Nierzetelność wymienionej faktury potwierdzona została zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podał, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję, w toku postępowania przeprowadził szereg czynności, które potwierdziły, że rzeczywista współpraca gospodarcza pomiędzy stroną a P.P.H.U. S.-M. D. N. nie zaistniała. Z akt sprawy wynika, że D. N. wystawił na rzecz skarżącej dwie faktury VAT dotyczące sprzedaży tego samego pojazdu, tj. fakturę z dnia [...]., nr [...] oraz z dnia [...]., nr [...]. Starostwo Powiatowe w I. pismem z dnia [...]. poinformowało, że w celu rejestracji samochodu ciężarowego marki [...], została przedłożona wyłącznie pierwsza faktura VAT, czyli nr [...] z dnia [...]. Na podstawie powyższej faktury w dniu [...]. zarejestrowano przedmiotowy pojazd. Ponadto wskazano, że nigdy nie została przedłożona faktura VAT nr [...] z dnia [...]., a figurująca na niej adnotacja Wydziału Komunikacji i Dróg o zarejestrowaniu pojazdu w dniu [...]. nie została umieszczona przez pracownika Starostwa Powiatowego w I.. Poinformowano też, że w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa polegającego na przeskanowaniu na fakturę VAT nr [...] z dnia [...]. adnotacji o zarejestrowaniu pojazdu w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w I. z innego dokumentu, sprawę skierowano do organów ścigania tj. Komendy Powiatowej Policji w I.. Ponadto organ podał, że w opinii z dnia [...]., z badań dokumentów przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wynika, iż dokument w postaci kserokopii druku faktury VAT nr [...] opatrzonej datą wystawienia [...]. nie jest kopią oryginalnej faktury. Jest on dokumentem podrobionym, skompilowanym w drodze montażu. Do jego wytworzenia wykorzystano wizerunki odbitek pieczątek i datowników Starostwa Powiatowego w I. widniejących na autentycznym dokumencie w postaci faktury nr [...] wystawionej w dniu [...]. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wydał dla D. N. decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007r. W decyzji stwierdzono, że D. N. w 2007r. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej. Zgłoszenie działalności nosi znamiona pozoru, dla stworzenia źródła pochodzenia towarów, które ujawniła w swojej działalności m.in. A. D.. D. N. wystawił więc na rzecz skarżącej "pustą" fakturę, która nie dokumentuje rzeczywistej operacji gospodarczej. Ponadto, decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]. wydaną dla męża strony - A. D. organ kontroli skarbowej orzekł, że w celu uzyskania możliwości odliczenia podatku naliczonego powstał łańcuszek firm wystawiających fikcyjne faktury VAT, których beneficjentem został A. D.. Wszyscy wystawcy faktur, w tym też D. N., znali się wcześniej i poza fakturami sprzedaży dla A. D. i A. D., innych faktur sprzedaży nie posiadają. A. D. korzystał z faktur wystawianych przez D. N.. A. D. dokonywał samodzielnie bądź przy pomocy brata mieszkającego w [...] niektórych zakupów i wobec braku możliwości odliczenia podatku VAT korzystał z podmiotów wystawiających fikcyjne faktury VAT. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie udowodniono, że transakcja pomiędzy skarżącą a D. N. w rzeczywistości nie miała miejsca, samo wykazanie formy płatności na dokumencie KP nie potwierdza, że pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturach wystąpił rzeczywisty przepływ środków pieniężnych w kwotach, które zostały w nich podane. W tym zakresie organ zauważył, iż praktyką jest, że przedsiębiorcy rozliczają się za pośrednictwem banków, co gwarantuje bezpieczeństwo realizacji transakcji. Organ podał również, że przystosowanie samochodu dokonywane było przy użyciu części (stelaż deski rozdzielczej) nabytej na podstawie faktury VAT z dnia [...]. a więc na blisko 4 miesiące wcześniej, niż miało zostać dokonane nabycie spornego samochodu. Ponadto, badanie techniczne wskazanego pojazdu zostało przeprowadzone wcześniej, niż wystawione zostały faktury, pierwsza z dnia [...]., jak i druga faktura z dnia [...]. Oznacza to, że samochód ciężarowy [...] [...] zostać zakupiony wcześniej, niż wynikało to z faktur zakupu. [...] został sprowadzony z [...], przebudowany z zastosowaniem nowego stelaża deski rozdzielczej, a następnie przeszedł badanie techniczne i został uznany za sprawny już [...]. Organ zauważył również, że umowa nabycia samochodu przez stronę od D. N. zawarta została w dniu [...]. i podano w niej numer rejestracyjny tego samochodu. Wskazany w umowie numer rejestracyjny został jednak nadany przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w I. dopiero następnego dnia. Wniosek o dokonanie rejestracji został złożony [...]. i w tym też dniu samochód został zarejestrowany. Wskazanie tego numeru rejestracyjnego w umowie zawartej dzień wcześniej, jednoznacznie wskazuje, iż umowa ta została zawarta dla pozoru. Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że firma P.P.H.U. S.-M. D. N. nie dokonała na rzecz skarżącej sprzedaży samochodu. Stanowisko to potwierdza wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia [...]. sygn. akt I SA/Bd 719/15 wydany wobec skarżącej w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2007r. Sąd oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem jego zupełności, uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. W ocenie Sądu istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności zostały ustalone w oparciu o dowody, które ocenione zostały zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podkreślono, że organ nie kwestionował istnienia spornego samochodu, lecz podważył twierdzenie, że został on nabyty od powołanego kontrahenta, na podstawie zakwestionowanej faktury. W konsekwencji powyższych ustaleń, organ uznał, że skarżąca nie miała prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej w kwocie wynikającej z nierzetelnej faktury. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo postąpił ustalając cenę nabycia środka trwałego w oparciu o umowę kupna-sprzedaży samochodu, która została zawarta w dniu [...]. pomiędzy D. N., PPHU S.-M. a firmą M. & M. na kwotę [...]funtów brytyjskich. Kwota ta została przeliczona na złote polskie według kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień zawarcia umowy, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że cena nabycia samochodu ciężarowego marki [...] wyniosła [...] zł. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy prawidłowo ustalił wartość środka trwałego w kwocie [...]zł jako sumę kwoty [...]zł stanowiącą koszty jego zakupu oraz kwoty [...]zł stanowiącą koszt części zamiennych do przedmiotowego samochodu, która jest ulepszeniem środka trwałego. Zdaniem organu odwoławczego, w tym zakresie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prawidłowo zastosował art. 22 g ust 3 ustawy z dnia [...]. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.". W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodujące sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wynikające z naruszenia przepisów prawa, w szczególności art. 122 i 187 § 1 O.p. w zw. z art. 22g ust. 8 i ust. 16 u.p.d.o.f., w szczególności poprzez zaniechanie poczynienia ustaleń co do wartości rynkowej środka trwałego. Uzasadniając skargę strona nie zgadzając się ze sposobem przyjęcia przez organy podatkowe wartości początkowej samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] przywołała przepisy art. 22g ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 22g ust. 3, art. 22g ust. 4, art. 22g ust. 9, art. 22g ust. 11 oraz 22g ust. 17 u.p.d.o.f. Na podstawie wskazanych przepisów skarżąca stwierdziła, że to podatnik dokonuje wyceny wartości środka trwałego z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju. W ocenie strony, wskazana przez skarżącą wartość początkowa stanowiła wartość rynkową przedmiotowego pojazdu. Dlatego organy podatkowe, przyjmując inną wartość przedmiotowego pojazdu dopuściły się zaniechań w zakresie ustaleń faktycznych, które należy zakwalifikować jako istotne naruszenie art. 122 i 187 § 1 O.p. w zw. z art. 22g ust. 8 i ust. 16 u.p.d.o.f. Skarżąca podniosła także, iż w przypadku zakwestionowania wartości początkowej środka trwałego ustalonej przez podatnika, organ podatkowy ustalając tę wartość obowiązany jest także kierować się dyrektywą zawartą w art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., tzn. dokonać wyceny z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia zużycia. Brak weryfikowalnych danych leżących u podstaw przyjętej ostatecznie wartości ruchomości nie pozwala uznać dokonanej przez organ podatkowy wyceny jako wypełniającej kryteria zawarte w art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Na początek Sąd uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki. Z dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym wynika, że skarżąca zakupiła samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] oraz wprowadziła go w październiku 2007r. do ewidencji środków trwałych. Transakcja zakupu pojazdu udokumentowana została fakturą VAT wystawioną przez S.-M. D. N. z dnia [...] r. nr [...] na kwotę brutto [...] zł. Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że ustalona przez stronę wartość początkowa wskazanego samochodu ciężarowego jest nieprawidłowa bowiem wartość ta została oparta na dokumencie podrobionym. Nierzetelność dokumentu (faktury) podważa wiarygodność przebiegu całej transakcji, a faktury nie odzwierciedlającej faktycznego przebiegu transakcji nie można uznać za dokument prawidłowy. W toku postępowania w przedmiotowej sprawie przeprowadzono szereg czynności, które potwierdziły, że rzeczywista współpraca gospodarcza pomiędzy skarżącą a P.P.H.U. S.-M. D. N. nie zaistniała. Jak wynika z akt sprawy D. N. wystawił na rzecz skarżącej, dwie faktury VAT dotyczące sprzedaży tego samego pojazdu, tj. fakturę z dnia [...] r., Nr 11/2007 oraz z dnia [...] r., Nr [...]. Z pisma Starostwa Powiatowego w I. z dnia [...]. (k. 70, t. 2) wynika, że w celu rejestracji samochodu ciężarowego marki [...], została przedłożona wyłącznie pierwsza faktura VAT, czyli Nr [...] z dnia [...]. Na podstawie powyższej faktury w dniu [...] r. zarejestrowano przedmiotowy pojazd. Ponadto wskazano, że nigdy nie została przedłożona faktura VAT Nr [...] z dnia [...]., a figurująca na niej adnotacja Wydziału Komunikacji i Dróg o zarejestrowaniu pojazdu w dniu [...]. nie została umieszczona przez pracownika Starostwa Powiatowego w I.. Poinformowano też, że w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa polegającego na przeskanowaniu na fakturę VAT Nr [...] z dnia [...]. adnotacji o zarejestrowaniu pojazdu w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w I. z innego dokumentu, sprawę skierowano do organów ścigania tj. Komendy Powiatowej Policji w I.. W toku przesłuchania w dniu [...] r. (k. 68, t. 2) D. N. zeznał, że czasami sprowadzał maszyny rolnicze z [...] i [...]. Znał osobę z terenu [...] i współpracował z nią. Na pytanie czy i kiedy sprzedał na rzecz firmy skarżącej samochód [...], potwierdził taką transakcję, ale jednocześnie wskazał, że w 2009 r. miał wypadek i nie wszystko pamięta. D. N. odpowiadając na wiele istotnych dla przedmiotowej transakcji pytań, zasłaniał się brakiem pamięci. Nie umiał udzielić odpowiedzi odnośnie kwoty za którą samochód został sprzedany, sposobu płatności jak i sposobu jej udokumentowania. Na pytanie, dlaczego doszło do wystawienia dwóch faktur VAT dotyczących sprzedaży tego samego samochodu odpowiedział, że nie ma pojęcia, nie pamięta jak to mogło zaistnieć. Jednakże zapytany w trakcie przesłuchania o tą kwestię przez pełnomocnika strony, po wcześniejszym przytoczeniu zeznań skarżącej wskazał, że pierwsza faktura miała charakter proforma a transakcja była jedna. Ponadto, świadek zeznał, że przy wystawianiu faktur ktoś mu pomagał, lecz nie pamiętał kto. Podczas przesłuchania w dniu [...] r. (k. 124-128, t. 2) A. D. zeznał, że samochód [...] [...] sprowadzony z [...] przez D. N.. [...] pochodzące z tego kraju zawsze były tańsze, samodzielnie został przerobiony w celu przestawienia kierownicy z prawej strony na lewą. Wskazał, że zawarta została umowa sprzedaży i wystawiona faktura VAT. Najpierw wystawiona była faktura proforma, gdyż zaistniały problemy z rejestracją samochodów sprowadzanych z [...]. Dopiero w późniejszym terminie, po zarejestrowaniu samochodu wystawiona została końcowa faktura. Świadek oświadczył także, że [...] r. przelał 11.000,00 funtów na konto angielskiego dostawcy a pozostałe koszty zostały zapłacone D. N. i wtedy wystawiona została ostateczna faktura VAT. Faktura z dnia [...] r. jest prawidłową fakturą i wtedy dokonana została płatność [...] zł na rzecz D. N.. W dniu [...] r. skarżąca przesłuchana w charakterze strony (k. 136-140, t. 2) zeznała, że transakcją zakupu samochodu ciężarowego [...] zajmował się jej mąż. Odnośnie wyjaśnienia kwestii dotyczącej wskazanych na fakturach adnotacji o rejestracji samochodu z różnymi datami (na jednej fakturze widnieje data rejestracji [...] r., a na drugiej fakturze [...].), nie była w stanie niczego powiedzieć. Z przesłanego przez Prokuraturę Rejonową w I. protokołu przesłuchania skarżącej z dnia [...] r. w charakterze świadka wynika, iż D. N. pomimo, że nie był czynnym podatnikiem podatku VAT wystawił fakturę, na podstawie której mąż skarżącej zarejestrował samochód w Starostwie Powiatowym w I.. Natomiast D. N. podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...]. zeznał, że nie pamięta czy sprzedał skarżącej samochód ciężarowy marki [...] [...] nie pamięta także kiedy to było oraz jakie dokumenty zostały wystawione w związku z tą sprzedażą. Po okazaniu faktury VAT z dnia [...]., Nr [...] wskazał, że to on wystawił tą fakturę, są na niej jego podpisy, jednak nie pamięta kto ją odebrał, jaki był powód wystawienia tej faktury. W ramach zapłaty za powyższy samochód nie pamięta w jakiej formie, czy przelewem czy gotówką otrzymał pieniądze w ratach, lecz nie wiedział w ilu. W opinii z dnia [...]., z badań dokumentów przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wynika, że dokument w postaci kserokopii druku faktury VAT nr [...] opatrzonej datą wystawienia [...]. nie jest kopią oryginalnej faktury. Jest on dokumentem podrobionym, skompilowanym w drodze montażu. Do jego wytworzenia wykorzystano wizerunki odbitek pieczątek i datowników Starostwa Powiatowego w I. widniejących na autentycznym dokumencie w postaci faktury Nr [...] wystawionej w dniu [...] r. (k. 156-162, t. 2). Organ podatkowy wskazał również na fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wydał dla D. N. decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007r. (k. 205-216, t. 2). W decyzji tej stwierdzono, że D. N. w 2007 roku nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej. Zgłoszenie działalności nosi znamiona pozoru, dla stworzenia źródła pochodzenia towarów, które ujawniła w swojej działalności m.in. A. D.. Dodatkowo podkreślono, że decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]. Nr [...] wydaną dla męża skarżącej - A. D. organ kontroli skarbowej orzekł, że w celu uzyskania możliwości odliczenia podatku naliczonego powstał łańcuszek firm wystawiających fikcyjne faktury VAT, których beneficjentem został A. D.. Wszyscy wystawcy faktur, w tym też D. N., znali się wcześniej i poza fakturami sprzedaży dla A. D. i A. D., innych faktur sprzedaży nie posiadają. A. D. dokonywał samodzielnie bądź przy pomocy brata mieszkającego w [...] niektórych zakupów i wobec braku możliwości odliczenia podatku VAT korzystał z podmiotów wystawiających fikcyjne faktury VAT (k. 52-60, t. 1). Organ podniósł także, że w sprawie zweryfikowano sytuację majątkową A. D. w celu ustalenia czy posiadał on wystarczające środki na przeprowadzenie transakcji z D. N.. W toku przesłuchania w dniu [...] r. (k. 165-167, t. 1) skarżąca zeznała, że pierwsza część zapłaty została dokonana przez jej męża z jego konta bankowego w dniu [...]. w kwocie [...]funtów na rzecz angielskiego dostawcy samochodu, natomiast reszta kwoty - [...] zł została przekazana gotówką D. N. w dniu [...]. Podobne w swej treści zeznanie złożył mąż skarżącej A. D.. Natomiast D. N. przesłuchany w dniu [...]. przez organ podatkowy pierwszej instancji, jak i w dniu [...]. przez funkcjonariusza Policji, nie umiał wskazać szczegółów tej transakcji. Podkreślić należy, iż D. N. w ramach zgłoszonej działalności gospodarczej, wykazywał transakcje gospodarcze tylko z firmą skarżącej i jej męża. Podczas przesłuchania w dniu [...]. D. N. zeznał, że otrzymał zaliczkę w formie gotówki, lecz nie pamiętał kiedy, a wcześniej dostał też gotówkę w formie pożyczki. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przedłożyła kopię dyspozycji polecenia wypłaty w obrocie dewizowym z dnia [...] r. na kwotę [...]funtów z konta A. D. w Banku Spółdzielczym w I., na rzecz D. N.. Nie mniej analiza wyciągu z konta bankowego prowadzonego dla A. D. w Banku Spółdzielczym w I. za okres od 2 do [...] r. nie potwierdza dokonania takiej płatności. Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, że mąż skarżącej nie dysponował taką kwotą pieniędzy. Dokonania takiej zapłaty nie potwierdza także analiza historii rachunku bankowego skarżącej w banku Inteligo. W toku postępowania podatkowego ustalono natomiast, iż jedynym potwierdzeniem wpłaty pozostałej kwoty dotyczącej przedmiotowej transakcji jest dokument KP nr [...] z dnia [...] r., który zawiera pieczątkę firmy skarżącej i kwotę [...]zł tytułem zapłaty za samochód ciężarowy [...] [...]. 161. t. 1). Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny, którego strona skutecznie nie podważyła, Sąd w pełni akceptuje stanowisko organu zgodnie z którym transakcja pomiędzy skarżącą a D. N. w rzeczywistości nie miała miejsca, zaś samo wykazanie formy płatności na dokumencie KP nie potwierdza, że pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturach wystąpił rzeczywisty przepływ środków pieniężnych w kwotach, które zostały w nich podane. Dodatkowo jeszcze organ wskazał, że przystosowanie samochodu dokonywane było przy użyciu części (stelaż deski rozdzielczej) nabytej na podstawie faktury VAT z dnia [...] r. nr [...], a więc na blisko 4 miesiące wcześniej, niż miało zostać dokonane nabycie spornego samochodu. Słuszne jest zatem twierdzenie organu drugiej instancji, iż cała transakcja opierała się na nietypowych, w świetle zasad doświadczenia życiowego, działaniach, w ramach których najpierw zakupiono część do konkretnego samochodu, a następnie zakupiono sam samochód. Szczególnie, że zakupu części dokonano u polskiego dostawcy, od którego uzyskano informację (Spółka z o.o. "W. " w C.), że deskę rozdzielczą do przedmiotowego samochodu dostarczono skarżącej na podstawie faktury z dnia [...]., natomiast ta sama faktura będąca w posiadaniu skarżącej nosi znamiona jej przerabiania i opatrzona jest datą [...] r. (k. 4-18, t. 2). Wskazać jeszcze należy, że badanie techniczne samochodu zostało przeprowadzone wcześniej (31 lipca 2007r.), niż wystawione zostały faktury, pierwsza z dnia [...] r. Nr [...], jak i druga faktura z dnia [...] r. Nr [...]. Oznacza to, że samochód ciężarowy [...] [...] zostać zakupiony wcześniej, niż wynikało to z faktur zakupu. Umowa nabycia samochodu przez skarżącą od D. N. zawarta została w dniu [...] r. i podano w niej numer rejestracyjny tego samochodu (k. 160, t. 1), który został wygenerowany przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w I. dopiero następnego dnia. Wniosek o dokonanie rejestracji został złożony [...]. i w tym też dniu samochód został zarejestrowany. W świetle powyższego Sąd uznał, że istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności zostały ustalone w oparciu o dowody, które ocenione zostały zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że organ nie kwestionował istnienia spornego samochodu, lecz skutecznie podważył twierdzenie skarżącej, iż został on nabyty od wskazanego w fakturze kontrahenta. W skardze nie podniesiono zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych w zakresie nabycia samochodu a strona kwestionuje już tylko sposób ustalenia wartości początkowej spornego środka trwałego. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 22g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia. Za cenę nabycia ustawodawca przyjął w ust. 3 art. 22g u.p.d.o.f. kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia (art. 22g ust. 8 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zasadnie organ podatkowy wskazuje, że brzmienie zacytowanych przepisów jest jednoznaczne i nie wymaga uciekania się do innych metod wykładni niż językowa. Zgodnie z wolą ustawodawcy w przypadku nabycia środków trwałych w drodze kupna zasadą jest przyjmowanie za ich wartość początkową ceny ich nabycia. Jedynie gdy nie można ustalić tej ceny, a środki trwałe nabyte zostały przez podatnika przed dniem założenia ewidencji, ich wartość początkową przyjmuje się na podstawie wyceny. Z powyższego wynika, że w odniesieniu do środków trwałych nabytych przez podatnika dokonanie przez niego wyceny na podstawie art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. możliwe jest wyłącznie, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia. Niemożność ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z generalną zasadą winna mieć przy tym charakter obiektywny, a więc w szczególności dotyczyć tych sytuacji, w których podatnik rzeczywiście nie posiada - bo nie musi (nie musiał) posiadać stosownych dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych na nabycie, remont i przystosowanie określonego środka trwałego, wydatków. Sąd zgadza się z oceną organu, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia z sytuacją, w której ustalenie ceny nabycia środka trwałego nie jest możliwe, gdyż cena zakupu samochodu ciężarowego jest wartością znaną bowiem wynika z umowy zawartej w dniu [...]. pomiędzy D. N. a firmą M. & M.. Zatem zastosowanie będzie miała w tym przypadku generalna zasada określona w art. 22g ust. 1 pkt. 1 u.p.d.o.f. Sąd dokonał również kontroli zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., uznając że organ prawidłowo przyjął możliwość merytorycznego orzekania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. L. Kleczkowski M. Łent U. Wiśniewska