VII SA/Wa 2505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r" znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek L. M., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę linii kablowej 15KV relacji ul. [...] - ul. [...], stacji kablowej napowietrznej niskiego napięcia na Osiedlu "[...]", w [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...]; oraz odmówił stwierdzenia, na wniosek L. M., nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], prostującego oczywistą omyłkę w ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2015 r" znak: [...],[...] S.A. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], w zakresie dotyczącym działki nr ewid. [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. uchylił w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., w zaskarżonej części i w tej części stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], w zakresie dotyczącym działki nr ewid. [...], została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Prezydent Miasta [...] zatwierdzając plan realizacyjny i udzielając Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę linii kablowej 15KV relacji ul. [...] - ul. [...], stacji kablowej napowietrznej niskiego napięcia na Osiedlu "[...]", w [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...] wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie sprawdził, kto jest aktualnym właścicielem działki nr ewid. [...] (dowodem może być akt notarialny lub odpis z księgi wieczystej, w przeciwieństwie do wypisu z ewidencji gruntów), oraz czy osoby te wyraziły zgodę na dysponowanie ich działką na cele budowlane. Stwierdził również, że w aktach sprawy brak jest zgody L. M. i J. M. na realizację spornej inwestycji, zaś L. M. w swym wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r., wprost wskazuje, że osoby będące właścicielami działki nr ewid. [...] "nigdy nie wyrażały zgody na zajęcie ich nieruchomości oraz lokalizowania jakichkolwiek urządzeń energetycznych na gruncie stanowiącym ich własność".właścicielami działki nr ewid. [...] "nigdy nie wyrażały zgody na zajęcie ich nieruchomości oraz lokalizowania jakichkolwiek urządzeń energetycznych na gruncie stanowiącym ich własność". W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o zgodzie właściciela na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, a inwestor nie przedstawił stosownego dokumentu, to nie ma innej możliwości jak tylko przyjąć, iź zgody właściciela w ogóle nie było. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego został ewidentnie naruszony przepis art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, jak również przepis § 21 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r.,które są przepisami jednoznacznymi i niepowodującymi wątpliwości interpretacyjnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył też, że naruszone zostało konstytucyjnie chronione prawo własności nieruchomości a bezprawna ingerencja we własność nieruchomości ówczesnych właścicieli działki nr ewid. [...], jaka została usankcjonowana kontrolowaną decyzją nie może być uznana za akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., została bowiem wydana z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył również, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego wziął z urzędu pod uwagę stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dotyczące uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu - przy uwzględnieniu godnego efektywnej ochrony celu w rozpoznawanej sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał art. 6 K.p.a. i wskazał art. 8 Konstytucji RP przypominając, że ustawa zasadnicza jest najważniejszym źródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej i nakazuje stosowanie jej bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Powyższe oznacza, że organy administracji publicznej związane są bezpośrednio Konstytucją, a w konsekwencji mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z ustawą zasadniczą (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt I OSK 107/10). Co prawda Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. orzeczenia nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem "znacznego upływu czasu", jednakże zważywszy, że orzeczenie dotyczy art. 156 § 2 K.p.a., który nie przewiduje dłuższego, aniżeli 10-letni, terminu dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzasadnionym jest twierdzenie, że niedopuszczalnym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło ponad 10 lat. Na potwierdzenie powyższego organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 382/15, cytując "Skutkiem uznania za niekonstytucyjny przepisu zawartego w art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie dopuszczającym stwierdzenie nieważności decyzji bez jakiegokolwiek ograniczenia czasowego i niewątpliwie po upływie 10 lat od jego wydania jest konieczność zastosowania w danej sprawie art. 158 § 2 k.p.a. Oznacza to, że nawet w przypadku uznania, że decyzja administracyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej winien ograniczyć się jedynie do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji". W związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oraz z faktem, iż od dnia wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia upłynął okres ponad 20 lat oraz w związku z ww. art. 156 § 2 k.p.a., zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasadnym jest uchylenie ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w skarżonej części i odmówienie stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej ww. działki nr ewid. [...]. Skarżąca L. M. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że upływ 10-letniego terminu od daty wydania decyzji, stanowi znaczny upływ czasu, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015r. sygn. akt P 46/13, wyłączający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992r. znak: [...] w części dotyczącej działki nr ewid. [...]; wadliwe przyjęcie, że w stosunku do Skarżącej rozpoczął się bieg terminu, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji gdy Skarżącej nie będącej stroną postępowania administracyjnego, decyzja nta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992r. znak: [...] nie została nigdy doręczona ani ogłoszona; 2. art. 7 k.p.a. w postaci uchybienia obowiązkowi dokonania wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego z jego wyczerpującym rozpatrzeniem, jak również z uwzględnieniem słusznego interesu strony, w sytuacji braku należytego wyjaśnienia podstaw zapadłego rozstrzygnięcia, w kontekście przewidzianego w art. 7 k.p.a. obowiązku uwzględniania słusznego interesu strony, który każdorazowo powinien podlegać uwzględnieniu zwłaszcza w sytuacji, gdy organy wydają decyzję, objętą uznaniem administracyjnym, a także w sytuacji gdy interes strony, jest zbieżny z interesem społecznym, a ponadto w sytuacji gdy: - zainicjowane przez Skarżącą postępowanie nieważnościowe prowadzić ma do wyeliminowania z obrotu prawnego oczywiście wadliwego rozstrzygnięcia, naruszającego chronione konstytucyjnie prawo własności; - Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992r. znak: [...] w czasie gdy brak było orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, działając w zaufaniu do stabilności i pewności porządku prawnego. Zdaniem strony skarżącej powołane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. tj. niepełnym takim, które z punktu widzenia norm konstytucyjnych cechuje zbyt wąski zakres zastosowania bądź też, które z uwagi na przedmiot oraz cel regulacji, pomija treści dla niej istotne. Skutkiem stwierdzenia niekonstytucyjności pominięcia prawodawczego jest wyłącznie zobowiązanie ustawodawcy do dokonania odpowiednich zmian w przepisach objętych kontrola Trybunału Konstytucyjnego. Zatem wyrok dotyczący pominięcia ma jedynie skutek zobowiązujący, a nie derogujący - nie powoduje on uchylenia niekonstytucyjnego przepisu lecz obliguje ustawodawcę do uchwalenia odpowiedniej nowelizacji, usuwającej niekonstytucyjną lukę prawną. Zdaniem strony skarżącej skutkiem stwierdzenia pominięcia ustawodawczego w art. 156 § 2 k.p.a. jest jedynie zobowiązanie ustawodawcy do dokonania odpowiednich zmian w obowiązujących przepisach czyli, że z omawianego orzeczenia TK nie wynika bezwzględny zakaz bądź nakaz stosowania art. 156 § 2 k.p.a. w dotychczasowym brzmieniu. Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że Trybunał nie przesądził o tym czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. Ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez trybunał wartości konstytucyjnych..." Wskazała, że o ile obecnie art. 156 § 2 k.p.a. wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt. 1, 3, 4 i 7 jeżeli od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji upłynęło 10 lat, to brak jest pewności, że w przypadku nowelizacji tego przepisu ustawodawca nie przyjmie odmiennych niż obecnie przewidzianych rozwiązań, bądź nie przewidzi terminu dłuższego aniżeli 10 lat. Poza tym ustawodawca w przepisach przejściowych będzie mógł rozstrzygnąć kwestię dotyczącą zastosowania nowych przepisów do spraw będących w toku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddano decyzję wydaną w trybie stwierdzenia nieważności. Dokonanie oceny jej zgodności z prawem poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych. (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998 r. II S.A. 456/98). Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi zatem wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Dlatego też przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale i wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Podkreślić przy tym należy, że przesłanka rażącego naruszenia prawa jest przesłanką ocenną, a jej stosowanie nie jest ograniczone czasowo. Zarazem jest ona podstawą daleko idącej ingerencji w regułę trwałości decyzji administracyjnej, a tym samym w zasadę pewności prawa i zasadę zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taki skutek uzasadnia konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), przewidziana w art. 7 Konstytucji. Niejednoznaczność i ocenność tej przesłanki, w powiązaniu z brakiem ograniczenia czasowego jej uwzględniania celem wyeliminowania decyzji z obrotu, powodują, że stanowi ona podstawę daleko idącej ingerencji w trwałość decyzji administracyjnej, a tym samym w zasadę pewności prawa i zasadę zaufania obywatela do państwa. Doktryna i orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmują, że zasada praworządności uzasadnia taki skutek, mimo iż takie rozwiązanie prawne prowadzi też w praktyce do skutków negatywnych dla obywatela. Zasada pewności prawa (bezpieczeństwa prawnego) jest zasadą pochodną wynikającą z art. 2 Konstytucji. Jej treścią jest gwarancja ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz ekspektatyw. Zasadę tę wywodzi się najczęściej z zasady ochrony zaufania jednostki do państwa, która interpretowana jest z, przewidzianej w art. 2 Konstytucji, klauzuli demokratycznego państwa prawnego. Niekiedy z klauzuli tej wywodzi się równolegle zasadę zaufania oraz zasadę pewności prawa (zob. W. Sokolewicz, komentarz do art. 2 Konstytucji, [w:] Konstytucja..., s. 18-19, 36. Stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), jest możliwe niezależnie od daty jej wydania. Taka możliwość nieograniczonego w czasie stwierdzania nieważności decyzji w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego budzi aktualnie poważne wątpliwości w przypadku orzeczeń wydanych kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu w sytuacji gdy takie orzeczenie wywołało skutki społeczno – ekonomiczne praktycznie nie do odwrócenia. Trzeba mieć na względzie, że odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej, (do których trzeba zaliczyć instytucję stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Stabilizacja stosunków administracyjnoprawnych po upływie określonego czasu leży bowiem w interesie porządku publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1953/14, Lex nr 2081350). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. P 46/13 wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Rozważając tym samym, czy nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP i wynikających z niego zasad nie można tego uczynić w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy, albowiem to te indywidualne charakterystyczne dla danej sprawy okoliczności mogą prowadzić do różnych wniosków. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że skoro od dnia wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia upłynął okres ponad 20 lat to w świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w wyroku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. W wyroku tym TK stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten otworzył możliwość dokonywania takiej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która oznacza że z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania orzeczenia – ponad 20 lat - pomimo jego wadliwości nie może być uznane za wydane z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd podzielił jednak stanowisko organu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zdaniem Sądu, organ, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia [...] lipca 1992 r., znak: [...], zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę linii kablowej 15KV relacji ul. [...] - ul. [...], stacji kablowej napowietrznej niskiego napięcia na Osiedlu "[...]", w [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...]nie naruszył art. 2 Konstytucji RP biorąc pod uwagę, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego była decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1992 r. Wniosek zaś o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...], z dnia [...] lipca 1992 r., został złożony przez Skarżących w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc ponad 20 lat po wydaniu decyzji. Podkreślić również należy, że na przejętej przez inwestora części działki [...] zostały zlokalizowana infrastruktura techniczna zasilająca okoliczne budynki; których użytkownicy powinni mieć również zapewnioną ochronę wynikająca z art. 2 Konstytucji co do zasady pewności prawa oraz zaufania obywatela do państwa. W związku z wyżej opisaną oceną art. 156 § 2 k.p.a. przez Trybunał Konstytucyjny, (którego zdaniem niezbędne jest ustanowienie odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji) zasadnym było uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w skarżonej części i odmówienie stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej ww. działki nr ewid. [...]. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego otworzył możliwość dokonywania takiej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która oznacza że z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania orzeczenia pomimo jego wadliwości nie może być uznane za wydane z rażącym naruszeniem prawa (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.06.2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1025/15 Lex nr 2073759). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że "działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności (legalizmu), nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Takie aspekty i konsekwencje zasady praworządności są bowiem ograniczone przez jej inne oblicze, tj. potrzebę stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych ukształtowanych mocą aktu administracyjnego, a ponadto przez zasadę zaufania obywatela do państwa, w tym zasadę pewności prawa, które wynikają z art. 2 Konstytucji." (wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, OTK-A 2015 r., Nr 5, poz. 62). Niewątpliwie korzystanie przez osobę z praw wynikających z aktu administracyjnego jest wykonywaniem uprawnień zagwarantowanych jej przez organ władzy publicznej. Trzeba zatem mieć na względzie, że odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej, (do których trzeba zaliczyć instytucję stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Stabilizacja stosunków administracyjnoprawnych po upływie określonego czasu leży bowiem w interesie porządku publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1953/14, Lex nr 2081350 oraz wyrok z dnia 13 kwietnia 2016 r. I OSK 1550/14 Lex nr 2064156). Wobec powyższego z przyczyn wskazanych i opisanych wyżej na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd uznając że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach swoich kompetencji w sposób prawidłowy rozpoznał i rozstrzygnął sprawę oddalił skargę.