I OSK 691/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska, Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wojewody Małopolskiego oraz P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1006/16 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego oraz P.P. solidarnie na rzecz Gminy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1006/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę Gminy [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11c, 11f, 11g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194) Starosta [...] udzielił zezwolenia na realizację drogi zatwierdzając projekt podziału nieruchomości oraz projekt budowlany inwestycji drogowej polegającej na budowie przedłużenia ulic [...] i [...] - droga publiczna[...] do [...] w [...] od km 0=000,00 do km 0=825,82 w zakresie drogi gminnej klasy D zlokalizowanej na działkach [...],[...],[...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...]), [...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...]), położone w obr. [...], jedn. ewid. [...], [...] (po podziale stanowiąca działki nr [...], [...], [...]), obr. [...], jedn. ewid. [...], [...],[...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...],[...]),[...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...]),[...] (po podziale stanowiąca działki [...],[...]),[...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...]),[...] (po podziale stanowiąca działki nr [...],[...]) , [...] (po podziale stanowiąca działki nr [...], [...]), obr. [...], jedn. ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. na podstawie art. 12 ust. 4a, 4f i 5, art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 125 ust. 5, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a, 2 i 5, art. 133 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej "u.g.n.", Starosta [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz: P.P. w wysokości [...]zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,11 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...], objęta księgą wieczystą [...], przejętą z mocy prawa na własność Gminy [...], zgodnie z decyzją nr [...]Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa przedłużenia ulic [...] i [...] - droga publiczna [...] do [...] w [...] od km 0+000,00 do km 0+825,82 w zakresie drogi gminnej klasy D". Wskazano, że wartość rynkową nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,11 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...] określono na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego. W operacie wskazano, że nieruchomości objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Południowo-wschodnia cześć działki o pow. 0,0080 ha przylega do drogi i ujęta jest w terenach tras komunikacyjnych (KDG) pozostała część, o pow. 0,1020 ha, ujęta jest w terenach zieleni nieurządzonej (21 Z). Działka położona jest w zachodniej części [...], przy granicy z [...] i [...], pomiędzy ulicą [...], a ulicą [...], w odległości ok. 12 km w kierunku północno-zachodnim od centrum [...], przy drodze wojewódzkiej nr [...]. W sąsiedztwie działki znajduje się park krajobrazowy "[...]", rzeka [...] oraz tereny zabudowane. Ma regularny kształt zbliżony do prostokąta, a jej teren jest w przybliżeniu płaski. Na dzień [...] grudnia 2012 r. działka była wolna od składników budowlanych podlegających wycenie natomiast znajdowały się na niej składniki roślinne tj.: 4 jesiony i 1 olcha. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w 92,7% przeznaczenie działki było tożsame z celem na jaki została przeznaczona. Rzeczoznawca po dokonaniu analizy cen transakcyjnych niezabudowanych nieruchomości gruntowych o przeznaczeniu "pod drogi", o przeznaczeniu mieszanym "pod zieleń" i "pod drogi" oraz o przeznaczeniu "pod zieleń" zwrócił uwagę, że w przypadku działek o charakterze mieszanym procentowy udział powierzchni działki przeznaczony "pod drogę" ma znaczenie dla ceny gruntu. W przypadku ocenianej nieruchomości z uwagi na niewielki (poniżej 10%) udział powierzchni działki z przeznaczeniem pod drogę, charakter mieszany nieruchomości nie ma jednak znaczenia dla ceny gruntu. Analizując ceny nieruchomości przeznaczonych na cele drogowe rzeczoznawca wziął pod uwagę okres od sierpnia 2013 r. do lipca 2015 r. Analizy dokonano na podstawie 6 transakcji nieruchomości położonych w gminie [...], których ceny wahały się w zakreślonym okresie nieznacznie w związku z czym nie było konieczności dokonywania korekty cen ze względu na upływ czasu. Analizując natomiast nieruchomości przeznaczone "pod zieleń" rzeczoznawca biorąc pod uwagę ten sam okres i położenie nieruchomości ustalił, że liczba transakcji, na których oparta miałaby być analiza jest zbyt mała by dokonać rzetelnej analizy. W związku z zaistniała sytuacją rozszerzono zakres analizy o obszar gmin: [...],[...],[...],[...]. Rzeczoznawca ustalił że pod względem cenności grunty o przeznaczeniu "pod zieleń" w przypadku zbliżonych lokalizacji nie przewyższają cen gruntów "pod drogę", natomiast bardzo często odznaczają się wyraźnie niższym poziomem cen. W operacie z dnia [...] października 2015 r. wyceny nieruchomości dokonano z uwzględnieniem art. 134 ust. 4 u.g.n. biorąc pod uwagę przeznaczenie nieruchomości przyjęte w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Zgodnie ze wskazanymi w operacie wytycznymi określono, że wartość 1 m2 nieruchomości wynosiła [...] złotych – łącznie [...] złotych - a wartość składników roślinnych [...] złotych. Odwołanie od decyzji złożył Wójt Gminy [...] zarzucając oparcie rozstrzygnięcia na wadliwym operacie. Wojewoda Małopolski rozpatrując odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w operacie prawidłowo przyjęto "zasadę korzyści" (§ 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego), ponieważ w wyniku dokonanej analizy biegły znalazł nieruchomości drogowe. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Gmina [...]. Wskazano, że w niniejszej sprawie wartość nieruchomości powinna była być określona nie na podstawie art. 134 ust. 4 u.g.n. a na postawie § 36 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Rozpoznając skargę Gminy [...], Sąd I instancji stwierdził, że zasadniczą przyczyną różnicy wartości nieruchomości w operatach znajdujących się w aktach jest przyjęcie przez rzeczoznawców różnego przeznaczenia nieruchomości. Podniesiono, że nie można uznać za prawidłową i zgodną z prawem sytuacji, w której właściciel nieruchomości miałby korzystać zarówno z przywileju "prawa korzyści (art. 134 ust. 4 u.g.n.) jak i z pewnego rodzaju "przywileju" o jakim mówi § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operaty szacunkowego gdyż regulacje te wzajemnie się wykluczają. Sąd zwrócił uwagę, że organy ustalając wysokość odszkodowania powinny były wydać decyzję w oparciu o § 36 ust. 3 rozporządzenia gdyż to ten przepis powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Pominięcie zaś treści tego przepisu i oparcie decyzji na treści art. 134 ust. 4 u.g.n. skutkowało uchyleniem decyzji organu I i II instancji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Wojewoda Małopolski zarzucając mu naruszenie: przepisów prawa materialnego polegające na: 1. naruszeniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 134 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż powyższe przepisy się wzajemnie wykluczają; 2. naruszeniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. i § 36 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przez niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu, iż powyższy przepisy § 36 ust. 3 przywołanego rozporządzenia znajduje wyłączne zastosowanie w zaskarżonej skargą kasacyjną sprawie; 3. naruszeniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy wydawaniu wyroku treści § 36 ust. 4 zd. 1 in fine rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przewidującego możliwość uwzględnienia cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, jak i § 36 ust. 4 zd. 2 ww. rozporządzenia przewidującego, że przepisy ust. 1-3 § 36 rozporządzenia stosuje się odpowiednio. Na podstawie przytoczonych zarzutów Wojewoda Małopolski wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1006/16 poprzez jego uchylenie i orzeczenie o oddaleniu skargi Gminy [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1006/16 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie Wojewoda zrzekł się rozprawy na podstawie art. 176 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewoda przytoczył argumentację i orzecznictwo uzasadniające przedstawione zarzuty. Skargę kasacyjną wniósł również P.P. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 36 Rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, wbrew dyspozycji art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przy ustalaniu zasad i podstaw ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowiąca przed wywłaszczeniem własność P.P.; 2. błędną wykładnię przepisów prawa i nie zastosowanie art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przy ustaleniu w jaki sposób winna być określana "zasada korzyści" przy ustalaniu zasad i podstaw ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowiącą przed wywłaszczeniem własność P.P.. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy brak było ku temu: podstaw, bowiem skoro Organ I i II instancji prawidłowo przyjęły, że przy ustaleniu wysokości odszkodowania należy zastosować prawo korzyści z uwzględnieniem dyspozycji art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy brak było podstaw do jej uwzględnienia. Na podstawie przytoczonych zarzutów P.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie lub o zmianę zaskarżonego wyroku w całości w ten sposób, że Sąd oddala skargę Gminy [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...].06.2016 r., znak [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację przemawiającą zdaniem skarżącego za przyjęciem, że przy wycenianiu wywłaszczanej nieruchomości przysługuje mu prawo w postaci ustalenia odszkodowania na podstawie przeznaczenia nieruchomości zgodnego z celem wywłaszczenia. W odpowiedzi na skargi kasacyjnej zatytułowanej "pismo w sprawie" pełnomocnik Gminy [...] wniósł o oddalenie obu skarg kasacyjnych oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Gminy [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skarg kasacyjnych. Skargi kasacyjne nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Skarga kasacyjna Wojewody Małopolskiego zmierza do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie § 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej prawidłowo oparto treść operatu szacunkowego o § 36 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko skarżącego kasacyjnie organu nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 12 ust. 4g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015, poz. 2031) do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten odsyła do stosowania przepisów o gospodarce nieruchomościami, ale jedynie odpowiednio. Oznacza to, że przepisy te będą miały zastosowanie w sytuacji, kiedy określone kwestie nie zostały uregulowane odmienienie. Taki właśnie wyjątek na tle zasady określania wartości nieruchomości dla celów ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie stanowi określenie wartości nieruchomości nabywanych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie (por. E. Bończak - Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2018 r., s. 1024-1025). Przepis § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości jest przepisem szczególnym, regulującym kompleksowo kwestie określenia wartości rynkowej gruntów przeznaczonych i zajętych pod drogi publiczne (por. wyrok NSA z 9 lutego 2017 r., I OSK 823/15). Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Niekwestionowanym jest, że w rozpoznawanej sprawie jedynie niewielka część przedmiotowej nieruchomości była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] na tereny tras komunikacyjnych, a przeważająca jej część na teren zieleni urządzonej. W takim stanie faktycznym do ustalenia przeważającej części nieruchomości zastosowanie miał § 36 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, a nie jak uznał skarżący kasacyjnie organ § 36 ust. 4 powyższego rozporządzenia. Ten ostatni z przepisów mógłby stanowić podstawę sporządzenia operatu szacunkowego, w sytuacji gdyby przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji wywłaszczeniowej była przeznaczona pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Okoliczność ta jest bowiem warunkiem koniecznym do zastosowania w przedmiocie wyceny § 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości. Zasadnie więc Sąd I instancji przyjął, iż operat szacunkowy sporządzony w oparciu o § 36 ust. 4 rozporządzenia przy tak ustalonym stanie faktycznym nie mógł stanowić podstawy do ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że przy tak ustalonym i nie kwestionowanym stanie faktycznym sprawy ustalenie wysokości odszkodowania powinno nastąpić w oparciu o art. 36 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości. Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez P.P. Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny, dla prawidłowości jej sporządzenia, wymaga spełnienia określonych warunków. Oprócz wymogów właściwych dla wszystkich pism kierowanych do sądu, musi wskazywać podstawy kasacyjne przez wymienienie konkretnych przepisów, które zdaniem skarżącego kasacyjnie zostały naruszone oraz - co bardzo istotne - prezentować uzasadnienie zarzutów. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek dokładnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym wyrokiem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz, jaka powinna być wykładnia prawidłowa tudzież właściwe zastosowanie. Kasacja, która nie odpowiada tym warunkom jest pozbawiona podstawowych elementów treściowych i uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Z uwagi na sposób orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny (związanie zarzutami skargi kasacyjnej), Sąd kasacyjny nie ma podstawy prawnej do samodzielnego uzupełniania, czy konkretyzowania zarzutów kasacyjnych, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 11 września 2011 r., sygn. akt II OSK 151/12, z dnia 16 listopada 2011 r.). Zarzuty naruszenia prawa materialnego skonstruowane w skardze kasacyjnej P.P. nie spełniają przedstawionych powyżej warunków. Postawiono w nich bowiem zarzut naruszenia § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości oraz zarzut naruszenia art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie precyzując, których jednostek redakcyjnych zawartych w powyższych przepisach zarzuty te dotyczą. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji. Analiza przepisów prawa materialnego przedstawiona powyżej wskazuje, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Zatem art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10). Mając na względzie powyższe rozważania skargi kasacyjne zostały oddalone w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt. 2 p.p.s.a.