II SAB/Sz 119/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu postanawia : odmówić dopuszczenia B. W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W dniu [...] r. S. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w sprawie z odwołania B. W. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. W dniu 2 listopada 2016 r. B. W. złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 119/16 w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że toczące się przed Kolegium postępowanie było prowadzone wskutek złożenia przez niego odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sprawa ta dotyczyła jego uprawnienia mającego oparcie w art. 61 ust.1 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. B. W. wskazał, iż brał udział w postępowaniu administracyjnym, z którym to postępowaniem jest związana skarga na bezczynność, złożona przez S. Nadto zaznaczył, że przed tutejszym Sądem toczy się postępowanie z jego skargi na decyzję ostateczną SKO. Decyzja ta zakończyła postępowanie, podczas którego nie rozpatrzono merytorycznie zgłoszenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. W skardze tej postawił zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 w zw. z art. 31 k.p.a. Jednakże Sąd postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1005/16 zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi Stowarzyszenia na bezczynność Kolegium. Niniejsza sprawa ma zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z jego skargi na decyzję Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Cytowane przepisy rozróżniają zatem uczestników postępowania sądowego z mocy prawa (§ 1) oraz uczestników postępowania, którzy mogą być dopuszczeni do udziału w postępowaniu przez sąd (§ 2). W sprawie na bezczynność organu stronami postępowania z mocy prawa są wyłącznie skarżący i organ administracji. W związku z tym, wniosek B. W. należało rozpoznać w trybie art. 33 § 2 p.p.s.a, co wymagało zbadania, czy podmiot wnioskujący ma interes prawny w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym uznać należy, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1382/08, postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 505/09). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Przy czym interes prawny musi być własny, bezpośredni, realny i konkretny. B. W. we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wskazał na art. 61 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 2 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej gwarantujące mu prawo do uzyskania informacji publicznej oraz art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwiający organowi dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania po spełnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek. Z przepisów tych jednak nie wynika własny i bezpośredni interes prawny wnioskodawcy do wzięcia udziału w charakterze uczestnika w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi S. jest bezczynność organu w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w sprawie. Skarga ta dotyczy więc indywidualnych uprawnień procesowych skarżącego Stowarzyszenia w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym wszczętym z wniosku B. W. o udostępnienie informacji publicznej. Jej zakres nie dotyczy merytorycznych kwestii prawa dostępu do informacji publicznej. Nie sposób zatem uznać, aby w takiej sprawie, wnioskodawca posiadał swój własny, indywidualny i znajdujący oparcie w przepisach prawa interes prawny. Sam fakt, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym zostało zainicjowane z wniosku B. W. o uzyskanie dostępu do informacji publicznej nie świadczy o istnieniu jego interesu prawnego, o którym mowa w art. 33 p.p.s.a. Okoliczność, że zachodzi związek pomiędzy obiema sprawami, tj. o sygn. akt II SA/Sz 1005/16 i II SAB/Sz 119/16 przesądza co najwyżej o interesie faktycznym B. W. Wniesienie indywidualnej skargi przez S. nie ma żadnego wpływu na zakres praw jakimi dysponuje wnioskodawca, zaś interesu prawnego nie można opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu. Reasumując uznać należy, że B. W. nie wskazał przepisu prawa, z którego mógłby wywodzić interes prawny w postępowaniu sądowym mającym za przedmiot bezczynność w sprawie wniosku Stowarzyszenia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.