II OSK 304/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del WSA Paweł Groński Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 496/14 w sprawie ze skargi B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 496/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na wniosek B.W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), odmówił wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po fabryce wódek na funkcję usługową (działalność rozrywkowo-gastronomiczną) w celu legalizacji, przewidzianej do realizacji na działkach nr: [...] i [...], ark. [...], obręb [...], położonej w P. przy ul. [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż przyczyną odmowy wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony było ustalenie przez organ, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z uwagi na brak kontynuacji funkcji. Powyższy wniosek został wysnuty z przeprowadzonej w sprawie analizy. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 87 m od granic terenu objętego wnioskiem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Jest to minimalna odległość jaką wyznacza się dla działki o szerokości frontu 29 m. Jednocześnie, w ocenie organu, zabudowa na obszarze objętym takim promieniem jest wystarczająca dla przeprowadzenia analizy urbanistycznej i sporządzenia wyników analizy. W ocenie organu zwiększenie obszaru analizowanego nie wniosłoby istotnych dla sprawy faktów i nie wpłynęłoby na wynik ustaleń. Dalej organ wskazał, że w obszarze analizowanym występuje funkcja mieszkalna wielorodzinna o charakterze śródmiejskim. Jest to funkcja podstawowa, obok której występuje licznie także funkcja usługowa centrotwórcza, śródmiejska (odrębne budynki usługowe lub lokale usługowe w budynkach mieszkalnych). Wśród usług centrotwórczych znajdują się: biura, handel, drobne rzemiosło, banki. W obszarze analizowanym brak jest lokali o charakterze "rozrywkowym" – uciążliwym dla otoczenia. Teren objęty wnioskiem przylega do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, która w głębi kwartału ma funkcje rekreacyjne. Na skutek wniesionego przez wnioskodawcę odwołania decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił pogląd Prezydenta Miasta Poznania o braku kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym. Planowana zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych i parteru byłej fabryki na funkcję usługową: rozrywkowo-gastronomiczną o powierzchni użytkowej 1191,78 m², celem legalizacji, mieści się co prawda w szeroko rozumianej funkcji usługowej, ale nie kontynuuje funkcji usługowej, współistniejącej z mieszkalnictwem. W obszarze analizowanym brak jest lokali o charakterze takim, jak opisany we wniosku. Zdaniem Kolegium podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Hotel powstający przy ul. [...], nieczynna restauracja "[...]" oraz pizzeria "[...] " rzeczywiście realizują funkcję usługową, ale mają one inny charakter niż działalność prowadzona przez wnioskodawcę. Podobnie za nietrafny uznało Kolegium zarzut dotyczący przedsiębiorstwa "[...]", gdyż usługi tej firmy obejmują usługi artystyczne (usługi DJ’ów, prezenterów muzycznych oraz obsługę muzyczną i konferansjerów) oraz techniczne (pokazy pirotechniczne, instalacje oświetleniowe, nagłośnienie), które świadczone są, ze swej natury, poza siedzibą firmy i nie generują uciążliwości dla sąsiedztwa. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2014 r. B.W. zarzucił, iż decyzja ta oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, 6 i 7 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. [...] także wniosła o oddalenie skargi uznając jej zarzuty za bezzasadne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W ocenie Sądu, organy administracji dostatecznie wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Szeroko analizując kwestię wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd uznał, iż w tej sprawie w toku kontrolowanego postępowania organy administracji zasadnie nie poprzestały na badaniu warunku kontynuacji funkcji przez pryzmat szeroko rozumianej "funkcji usługowej", lecz przeanalizowały ten warunek w odniesieniu do bardziej szczegółowo określonych rodzajów działalności usługowej: występujących w obszarze analizowanym (biura, handel, drobne rzemiosło, banki), z jednej strony, oraz charakteryzujących przedsięwzięcie skarżącego (działalność rozrywkowo-gastronomiczna), z drugiej. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że tak określone przedsięwzięcie (funkcja usługowa – działalność rozrywkowo-gastronomiczna), o którego legalizację ubiega się skarżący, nie kontynuuje funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zastanej w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu sposób wyznaczenia tego obszaru nie budzi zastrzeżeń, gdyż w pełni odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu normującym sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Organy administracji przekonująco wykazały brak potrzeby wytyczania granic tego obszaru poza określone przepisami prawa minimum odległości, równe trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, zasadnie wywodząc, że tak wyznaczony obszar analizowany tworzy wyodrębnioną, zwartą jednostkę urbanistyczno-architektoniczną, a jego ewentualne poszerzenie nie wniosłoby istotnych dla sprawy faktów i nie wpłynęłoby na wynik ustaleń. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie mógł też odnieść skutku zarzut skarżącego dotyczący niepełności zakresu obszaru analizowanego i konieczności jego poszerzenia o działkę przy ul. [...] (z zabudową usługową: pizzeria [...]) oraz działkę przy ul. [...] (z zabudową hotelową: [...]), skoro jest niesporne, że wskazane działki leżą poza granicami obszaru analizowanego. Wśród usług centrotwórczych znajdują się: biura, handel, drobne rzemiosło, banki. W obszarze analizowanym brak jest natomiast lokali o charakterze "rozrywkowym" – uciążliwym dla otoczenia. W ocenie Sądu zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych i parteru byłej fabryki wódek na funkcję usługową: rozrywkowo-gastronomiczną mieści się co prawda w szeroko rozumianej funkcji usługowej, ale nie kontynuuje tych rodzajów funkcji usługowej, które w obszarze analizowanym współistnieją z mieszkalnictwem, a nawet nie kontynuuje wskazywanej przez skarżącego funkcji restauracyjnej czy hotelowej (występującej poza obszarem analizowanym). Takie zamierzenie niesie bowiem ze sobą stworzenie funkcji mocno uciążliwej, generującej zwiększony poziom hałasu i ruchu w strefie zabudowy mieszkaniowej – co w sposób istotny zmienia standardy przestrzenne oraz korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Na praktyczne występowanie istotnych uciążliwości w związku z bieżącym (dotychczas niezalegalizowanym) funkcjonowaniem rzeczonego klubu muzycznego wskazują, zgromadzone w aktach sprawy, uwagi zgłaszane przez pozostałe strony postępowania, w tym dwa wyroki nakazowe związane z zakłócaniem ciszy nocnej. Reasumując Sąd uznał, że obszar analizowany jest zdominowany przez funkcję mieszkaniową, zaś istniejąca tam działalność usługowa ma charakter uzupełniający dla funkcji dominującej. Wskazana działalność, ze swej istoty, cechuje się tym, że zasadniczo zamyka się w całości w obrębie lokali, w których wymienione usługi są świadczone. Przy tym nie jest to działalność, która – tak jak działalność klubu muzycznego – byłaby prowadzona z dużym natężeniem w późnych godzinach nocnych. Tym samym istniejąca w obszarze analizowanym działalność usługowa daje się pogodzić (uzupełnia się) z dominującą w tym obszarze funkcją mieszkaniową i harmonijnie współtworzy zastany w nim ład przestrzenny. Zaś działalność której dotyczył wniosek jest nie do pogodzenia z tymi funkcjami, zwłaszcza z funkcją podstawową – mieszkaniową. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zarzucając wydanemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1, 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, w wyniku której Sąd doszedł do przekonania, że ani jedna działka sąsiednia dla działki skarżącego, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zakwestionowanego wyroku, ewentualnie jego zmianę i uwzględnienie skargi w całości oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zawarł argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie. W motywach tej odpowiedzi podkreślono, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o dopuszczenie wskazanych w jej treści dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż wniesiony w tej sprawie środek odwoławczy opiera się wyłącznie na zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię. Natomiast błędna wykładnia prawa opiera się na założeniu, że wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa ma w sprawie zastosowanie, jednakże został mylnie zrozumiany przez Sąd pierwszej instancji, czy to sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania, czy też niezgodnie z intencją jaka przyświecała ustawodawcy przy redagowaniu danego przepisu. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje przesłanki pozwalające w przypadku ich łącznego spełnienia na wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Norma ta posiada rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną i zawiera 5 (pięć) punktów, odnoszących się do zasady dobrego sąsiedztwa (pkt 1), dostępu terenu do drogi publicznej (pkt 2), kwestii uzbrojenia terenu (pkt 3), kwestii zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Skarga kasacyjna w jej petitum jak i uzasadnieniu nie oznacza precyzyjnie, którego to punktu dotyczy zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 omawianej ustawy, co niewątpliwie stanowi duże utrudnienie w rozpoznaniu wniesionej skargi kasacyjnej. Jednakże przedstawione motywy wniesionego środka odwoławczego sugerują, iż zarzuty dotyczą wadliwego uznania, w okolicznościach tej sprawy, że nie została spełniona, wobec zaistniałej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń po fabryce wódek na lokal rozrywkowo-gastronomiczny, zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji, przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wskazuje na zarzut naruszenia właśnie tej przywołanej wyżej normy prawa materialnego. Jednakże przedstawiony zarzut w tym zakresie pozostaje, w okolicznościach niniejszej sprawy, całkowicie nieusprawiedliwiony. Nie jest sporne, iż przedmiotem niniejszego postępowaniu było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na samowolnej zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po fabryce wódek na funkcję usługową – działalność rozrywkowo-gastronomiczną na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w P. Generalnie wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym służy przede wszystkim ustaleniu, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania wymogów ładu przestrzennego określonego w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Całkowicie odmienny jest jednak zakres zastosowania tego przepisu w przypadku ustalania warunków dla nowej zabudowy, a inny w przypadku ustalania warunków dla zmiany sposobu użytkowania budynku już istniejącego, co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu (patrz wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 103/10 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1643/09, publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania jest wymagana w odniesieniu do obiektów istniejących, przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 nie może być poddawany wyłącznie wykładni gramatycznej, literalnej, lecz konieczne jest zastosowanie wykładni celowościowej, funkcjonalnej. Badaniu będzie podlegała w tym przypadku w szczególności kwestia zachowania zasady z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji. Zatem, przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, ale jedynie w zakresie kontynuacji funkcji. Pogląd ten skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W tej sprawie rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania, oceniano go przez pryzmat art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W celu zaś ustalenia spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, organ prowadzący postępowanie wyznaczył, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wokół działek zainwestowanych, których dotyczył wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji i cech, o których mowa w tym artykule. Przeprowadzona analiza – stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy, co do zasady wykazała, że w obszarze analizowanym występuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna o charakterze śródmiejskim, a obok tej funkcji podstawowej realizowana jest także funkcja usługowa centrotwórcza, śródmiejska (odrębne budynki usługowe lub lokale usługowe w budynkach mieszkalnych). Wśród usług centrotwórczych znajdują się: biura, handel, banki, drobne rzemiosło. Z kolei ustalono, iż planowana zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych i parteru (powierzchnia piwnicy wynosi 970,97 m² a parteru 220,81 m² - przypomnienie Sądu) byłej fabryki wódek na funkcję usługową tj. rozrywkowo-gastronomiczną celem legalizacji szeroko rozumianej funkcji usługowej, jak konkludowano nie kontynuuje funkcji usługowej tego terenu w obszarze analizowanym. Zauważono, że w tym obszarze analizowanym brak jest lokali o charakterze "rozrywkowym" – uciążliwym dla otoczenia. Uznano, mając na uwadze wymagania ładu przestrzennego, iż w przypadku stworzenia mocno uciążliwej funkcji generującej zwiększony poziom hałasu i ruchu w zabudowie mieszkaniowej w sposób istotny zmieni to standardy przestrzenne oraz korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Co do zasady wskazano, iż pod względem szeroko rozumianej funkcji zabudowy planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy, ale biorąc inne cechy zabudowy badanego obszaru wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy, proponowana inwestycja nie nawiązuje do funkcji działek sąsiednich znajdujących się w obszarze analizowanym. Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji podzielając stanowisko organów zajęte w sprawie, prawidłowo wyjaśnił, że przy badaniu kontynuacji funkcji zabudowy nie można poprzestać na przyjęciu za punkt odniesienia ogólnikowo pojmowanej "funkcji usługowej", gdyż pojęcie to obejmuje rozmaite, niekiedy wręcz diametralnie różne, sposoby użytkowania obiektów budowlanych, lecz należy dążyć do uszczegółowiania tej funkcji, w szczególności poprzez wskazanie rodzaju prowadzonej oraz planowanej działalności. Nadto zasadnie uznano, iż przy ocenie warunku kontynuacji istniejącej funkcji zabudowy, w tym funkcji "usługowej" konieczne jest dokonywanie tej oceny również w aspekcie uciążliwości poszczególnych rodzajów działalności, w tym usług oraz ich wpływu na działki sąsiednie. Dlatego też należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną w zaskarżonym wyroku, iż w niniejszej sprawie odmawiając stronie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak kontynuacji funkcji przedmiotowej inwestycji, której samowolnie zmieniono sposób użytkowania, organy administracji nie poprzestały na badaniu warunku kontynuacji funkcji przez pryzmat szeroko rozumianej "funkcji usługowej", lecz przeanalizowały ten warunek w odniesieniu do bardziej szczegółowo określonych rodzajów działalności usługowej, występującej w obszarze analizowanym (biura, handel, drobne rzemiosło, banki) z jednej strony, oraz charakteryzujących przedsięwzięcie strony (działalność rozrywkowo-gastronomiczna – [...]) z drugiej strony. Działalność skarżącego tym samym w opisanym wyżej Klubie, jak zasadnie uznano w tej sprawie, jest przedsięwzięciem, które nie kontynuuje funkcji zabudowy terenu objętej obszarem analizowanym. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala w pełni podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tezy, że przedmiotowa działalność w formie Klubu muzycznego prowadzona z dużym natężeniem w późnych godzinach nocnych w połączniu z jej rozmiarem (działalność prowadzona na łącznej powierzchni 1191,78 m²) generująca wzmożoną emisję hałasu (kopie wyroków nakazowych dot. zakłócania ciszy nocnej poprzez głośne odtwarzanie muzyki w ww. Klubie) nie kontynuuje w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej wraz z uzupełniającą ją funkcją usługową. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, iż w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego dowodem jest przedstawione w tym zakresie w pełni przekonujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadającego dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawionego stanowiska nie może zmienić argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na występowanie w obszarze analizowany takiej działalności usługowej, która zdaniem strony pozwalała na ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy, tj. lokal pizzeri [...] przy ul. [...], restauracja "[...]", hotel przy ul. [...], gdzie jak podniesiono prowadzona jest działalność gastronomiczna czy lokal przy ul. [...] gdzie znajduje się przedsiębiorstwo "[...]" zajmujące się obsługą imprez rozrywkowych. Niezależnie od tego, iż część tych lokali znajduje się poza obszarem analizowanym (pizzeria [...],[...] przy ul. [...]), co przyznał Sąd pierwszej instancji, to niewątpliwie już na etapie postępowania odwoławczego wyjaśniono tę kwestię podnosząc słusznie w zaskarżonej decyzji, że obiekty te faktycznie realizują funkcję usługową, lecz działalność ta ma innych charakter od tej prowadzonej przez skarżącego, która obejmuje działalność rozrywkowo-gastronomiczną. Przy czym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, co potwierdzają akta sprawy, że przedsiębiorstwo "[...]" nie prowadzi działalności rozrywkowej w siedzibie swej firmy, bowiem usługi DJ’ów, obsługa muzyczna oraz techniczna prowadzone są przez to przedsiębiorstwo poza siedzibą tej firmy, a jak przyznano w zaskarżonej decyzji, nie generuje ona uciążliwości dla sąsiedztwa. Natomiast przypomnieć raz jeszcze należy w tym miejscu, że konieczne w tej sprawie było dokonanie oceny zaistnienia warunku kontynuacji istniejącej funkcji zabudowy, w tym funkcji "usługowej" również w aspekcie uciążliwości poszczególnych rodzajów działalności w tym usług oraz ich wpływu na działki sąsiednie. Przedstawione przez skarżącego usługi w żadnym stopniu nie mogą być podstawą do przyjęcia odmiennych wniosków niż te, które zostały zaprezentowane w zaskarżonym wyroku oceniającym legalność kwestionowanej decyzji. Całkowicie chybiony jest również zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te dotyczą wyłącznie aktu wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organu uprawnionego do jego wydania i zakresu regulacji aktu podustawowego. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał w zaskarżonym wyroku wykładni tych przepisów, stąd też czyniony zarzut błędnej ich wykładni pozostaje, w tych okolicznościach, całkowicie nieusprawiedliwiony, tym bardziej, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono w tym zakresie jakiejkolwiek argumentacji. Niesporne jest zaś, iż na podstawie upoważnienia ustawowego o jakim wyżej mowa w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Minister Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003 r. wydał rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz w tym zakresie skarga kasacyjna nie przedstawia jakichkolwiek zarzutów. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. A zatem na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.