II SA/Wa 910/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi L.F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie zwolnienia [...] L. F. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] września 2015 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], w sprawie o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu [...]L. F. zarzutów o to, że: 1) w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] i w [...], będąc funkcjonariuszem KPP w [...], wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe zatrzymania H. B. w [...] i następnie jego rozpytania w budynku KPP w [...], w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...] ([...]), przekroczył swoje uprawnienia poprzez stosowanie przemocy wobec tego zatrzymanego w postaci uderzania po klatce piersiowej i głowie - przy czym osobiście uderzył zatrzymanego kilkakrotnie pięścią w żebra i klatkę piersiową oraz z otwartej dłoni w twarz, duszenia oraz wywierania presji podniesionym głosem, zastraszanie i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz wyjaśnień, w tym wyjaśnień w czasie wizji lokalnej, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego (tj. H. B.), przy czym w wyniku uderzenia otwartą dłonią w twarz spowodował u H. B. pęknięcie wargi powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k., art. 246 k.k. oraz art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 2) w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] w budynku Komendy, będąc funkcjonariuszem KPP w [...], wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe rozpytania zatrzymanego E. D. - w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...] ([...]), przekroczył swoje uprawnienia poprzez wywieranie presji podniesionym głosem, zastraszanie tego zatrzymanego i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz przyszłych wyjaśnień, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego (tj. E. D.), tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i z art. 246 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 3) w dniu [...] lutego 2015 r. w [...], będąc funkcjonariuszem KPP w [...], wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...] ([...]), przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego M. M. do nieujawniania osoby, od której nabył on amfetaminę oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego - poprzez nieujęcie w protokole przeszukania znalezienia wagi elektronicznej i woreczków strunowych, w efekcie czego osoba, której danych nie ujawniono - dostawca narkotyku, uzyskała korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 k.k. Treść powyższego postanowienia została ogłoszona [...] L. F. w dniu [...] września 2015 r. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Karny zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, na okres jednego miesiąca, tj. do dnia [...] października 2015 r. z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia w kasie lub na rachunku bankowym Prokuratury Okręgowej w [...] poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych, w terminie do dnia [...] września 2015 r., a w przypadku spełnienia przez podejrzanego lub inną osobę powyższego warunku, Sąd postanowił zastosować wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu, a także dozoru Policji, zobowiązując podejrzanego do stawiania się raz w miesiącu w Komendzie Powiatowej Policji w [...], w dniach i godzinach wyznaczonych przez Policję. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia [...] L. F. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, o czym policjant został poinformowany pismem z dnia [...] października 2015 r. Ponadto, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 19 października 2015 r. organ wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] oraz Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. W dniu [...] października 2015 r. do KWP w [...] wpłynęło pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] października 2015 r., w którym wskazano m.in., iż "(...) w opinii Zarządu Wojewódzkiego zwolnienie [...] L. F. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest działaniem przedwczesnym, mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby". Następnie, w dniu [...] października 2015 r., do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] wpłynęła opinia wydana przez Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w [...], w której wskazano na pozytywne cechy [...] L. F. i trzech innych funkcjonariuszy, bez zajęcia stanowiska w przedmiocie zwolnienia ich ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. pełnomocnik L. F. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o: - dopuszczenie dowodów z protokołów przesłuchania podejrzanych i świadków w sprawie o sygn. [...] i w tym celu zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział [...] Śledczy o sporządzenie i nadesłanie wierzytelnych kserokopii ww. dokumentów na okoliczność bezzasadności przedstawionych zarzutów oraz braku podstaw do wydalenia policjanta ze służby, - dopuszczenie dowodu z przesłuchania współpodejrzanych: R. D., B. M. i P. H. na okoliczność bezzasadności stawianych zarzutów, - zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko wymienionemu funkcjonariuszowi, albowiem wynik rzeczonego postępowania ma istotny wpływ na ustalenie, czy ważny interes służby przemawia za zwolnieniem policjanta ze służby, - udostępnienie akt sprawy celem zapoznania się z ich treścią i złożenia wniosków dowodowych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na brak przesłanek przemawiających za podjęciem tej czynności procesowej. Natomiast postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organ odmówił uwzględnienia ww. wniosków dowodowych. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., doręczonym w dniu [...] grudnia 2015r., poinformowano pełnomocnika strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu, wskazując jednoczenie na przysługujące mu prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie do 3 dni od daty otrzymania pisma. W dniu [...] grudnia 2015 r. do KWP w [...] wpłynęło pismo pełnomocnika strony z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym wniósł on o dopuszczenie dowodu z: - protokołów przesłuchania podejrzanych i świadków w sprawie o sygn. [...] i w tym celu zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział [...] Śledczy o sporządzenie i nadesłanie wierzytelnych kserokopii ww. dokumentów na okoliczność bezzasadności przedstawionych zarzutów oraz braku podstaw do przedłużenia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, - przesłuchania współpodejrzanych – R. D., B. M. i P. H., - listu otwartego funkcjonariuszy KPP w [...] z dnia [...] października 2015 r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na okoliczność ustalenia, że ważny interes służby przemawia za przywróceniem policjanta do służby. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik został poinformowany m.in., że wnioski dowodowe zawarte w pkt 1 i 2 zostały już wniesione pismem z dnia [...] listopada 2015 r., zaś postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowił nie dopuścić i nie przeprowadzić dowodów z protokołów przesłuchania podejrzanych i świadków w sprawie o sygn. [...] oraz uwierzytelnionych kopii przedmiotowych dokumentów z Prokuratury Okręgowej w [...], jak również nie uwzględnić wniosku dotyczącego przesłuchania świadków P. H., B. M. i R. D. Natomiast w odniesieniu do wniosku zawartego w pkt 3 organ zaznaczył, że dowód, o którym mowa w tym wniosku, został z urzędu przeprowadzony poprzez dołączenie wskazanego dokumentu do akt postępowania administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 19 i § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), zwolnił [...] L. F. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 25 stycznia 2016 r. W dniu [...] lutego 2016 r., w terminie ustawowym, pełnomocnik strony wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego zarzucając: - obrazę art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie wskazanej normy prawnej, w szczególności poprzez uznanie, że ważny interes służby przemawia za koniecznością zwolnienia funkcjonariusza ze służby, bez wykazania przez organ administracji w sposób niebudzący wątpliwości, iż dalsza służba funkcjonariusza naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie ochroni dobra służby w sposób dostateczny, - naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do pozostawienia funkcjonariusza w służbie, - naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę dążenia do prawdy obiektywnej, a w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego, - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie pisemnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób, który uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy, oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszej sprawy, a także o dopuszczenie dowodu z artykułów prasowych opublikowanych w [...] w dniu [...] stycznia 2016 r., "[...]" i w dniu [...] lutego 2016 r. "[...]", których wydruki załączył do odwołania. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] marca 2016 r. wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ odwoławczy zauważył, iż zwolnienie na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że decyzja powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy wskazał, iż [...] L. F. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] listopada 2007 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisko kursanta w KPP w [...]. Z dniem [...] czerwca 2014 r. wymieniony został mianowany na stanowisko [...] w Wydziale Kryminalnym KPP w [...]. W związku z przedstawieniem policjantowi w dniu [...] września 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] zarzutów popełnienia czynów: (1) z art. 231 § 1, art. 246 i art. 157 § 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k., (2) z art. 231 § 1, art. 246 w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz (3) z art. 231 § 2 k.k., Komendant Powiatowy Policji w [...], rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zawiesił wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r., tj. na okres 3 miesięcy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2015 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Pismami z dnia [...] września 2015 r. oraz z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] zwrócił się do Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z prośbą o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii materiałów postępowania o sygn. [...]. W dniu [...] października 2015 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] wpłynęło pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] września 2015 r., z którego wynika, że nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] września 2015 r. W aktach niniejszego postępowania znajdują się również: wydruki artykułów zamieszczonych na portalach internetowych związanych z przedmiotową sprawą, kserokopie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta (m.in. rozkazy personalne w przedmiocie mianowania na stanowiska służbowe, powierzenia obowiązków służbowych, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz podwyższenia dodatku służbowego i przyznania nagród motywacyjnych, świadectwa ukończenia kursu podstawowego oraz kursów specjalistycznych, opinie służbowe), kserokopia pisma funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP w [...], kserokopia postanowienia KPP w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, kopia protokołu przesłuchania obwinionego z dnia [...] października 2015 r., kopia listu otwartego funkcjonariuszy KPP w [...], kserokopia postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego, kserokopie pism kierowanych do: Ministra Spraw Wewnętrznych, Pełnomocnika Ministra ds. Równego Traktowania w Służbach Mundurowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Pełnomocnika Terenowego w [...]. Komendant Główny Policji wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] L. F. podejrzany jest o trzykrotne popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że postępowanie jest prowadzone w wyniku działań operacyjnych wewnętrznych organów kontrolnych i to, że wydźwięk tego zdarzenia oraz towarzyszący mu przekaz medialny w tym względzie jest duży i w większości zdecydowanie negatywny. W ocenie organu odwoławczego, podejrzenie policjanta o popełnienie ww. przestępstw, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykającymi się w większości z negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowania artykułów prasowych oraz zamieszczonych do tych artykułów komentarzy) sprawia, iż [...] L. F. niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Organ odwoławczy podkreślił, iż w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii, co oznacza, że nie może pozostawać w służbie. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu - jak w sprawie niniejszej - postawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale również jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy. Policjanci muszą mieć świadomość, że nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania z [...] L. F. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, zapewniając stronie możliwość czynnego w nim udziału. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma racji pełnomocnik strony, iż organ I instancji "nie zadał sobie trudu, by zapoznać się z aktami postępowania karnego (...)". Organ zwrócił się bowiem do Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z prośbą o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii materiałów postępowania o sygn. [...]. W dniu [...] października 2015 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] wpłynęło pismo Prokuratora wraz z postanowieniem z dnia [...] września 2015r. o przedstawieniu policjantowi zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] września 2015 r. oraz uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] września 2015 r. Dokumentacja ta, z którą pełnomocnik miał możliwość się zapoznać, została włączona do akt niniejszego postępowania administracyjnego i stanowi jeden z dowodów w przedmiotowej sprawie. Komendant Główny Policji zaznaczył, iż organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Zatem w niniejszym postępowaniu organ I instancji nie był uprawniony ani zobowiązany do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego też powodu organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Organ odwoławczy podkreślił, iż okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez [...] L. F., ale przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia wskazanych przestępstw. Stąd też nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a zatem postępowania ukierunkowanego na ustalenie, czy wymieniony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy) istotnym jest fakt przedstawienia przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstwa. W ocenie organu odwoławczego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed nią wymagania. Tych kryteriów [...] L. F. nie spełnia. Wskazywanie natomiast przez pełnomocnika strony na "wieloletnią wzorową służbę" wymienionego funkcjonariusza, jego "zaangażowanie w wykonywanie obowiązków służbowych", wobec faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez policjanta cech umożliwiających dalszą służbę w szeregach Policji, nie przemawia za pozostawieniem go w służbie. Zdaniem organu odwoławczego, również znajdujące się w aktach sprawy "listy poparcia", a także dołączone do odwołania artykuły prasowe, mając na uwadze całokształt dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie mogą przemawiać za dalszym pełnieniem przez policjanta służby. W przedmiotowej sprawie dokonano analizy powyższych materiałów w kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego, nie znajdując podstaw do pozostawienia skarżącego w służbie. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Nie znajduje również uzasadnienia powoływanie się przez pełnomocnika strony na okoliczności dotyczące innych policjantów, bowiem przedmiotowe postępowanie prowadzone było jedynie w przedmiocie zwolnienia ze służby [...] L. F., przy czym tylko do ww. odnosi się całość dokumentacji zebranej w sprawie. Odnośnie pozytywnego dla strony stanowiska Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa więc wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna. Zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, przy czym negatywne odniesienie się tej organizacji do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. W ocenie organu odwoławczego, argumenty zaprezentowane w ww. opinii, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej okoliczności, nie uzasadniają pozostawienia skarżącego w służbie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony o dopuszczenie dowodu z artykułów prasowych, a także zarzutu, że dla Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decydujące znaczenie ma treść artykułów prasowych, organ odwoławczy stwierdził, iż nie można dziwić się organowi I instancji, że uwzględnia przy podejmowaniu swojej decyzji wydźwięk społeczny wywołany przez publikacje medialne i stara się nie dopuścić do sytuacji, w której opinia społeczna utwierdzi się w przekonaniu, że w Policji może pełnić służbę osoba podejrzana o popełnienie ściganych z oskarżenia publicznego przestępstw ściśle związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych. Samo pozostawanie pod zarzutem popełnienia przestępstw związanych z wykonywaniem czynności służbowych, jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z dobrym imieniem służby. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Końcowo, odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W niniejszej sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 135 k.p.a., zaś skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. L. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 k.p.a. poprzez: - nieuwzględnienie przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych, które dawały podstawę do pozostawienia skarżącego w służbie w Policji i w konsekwencji uznanie za udowodnione, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest sprzeczne z interesem społecznym, przy jednoczesnym braku udowodnienia i uzasadnienia, że zmiana sytuacji faktycznej polegającej na zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji wpłynie pozytywnie na tak rozumiany interes społeczny, co spowodowało rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela i uznanie prymatu dla bliżej nieudowodnionych potrzeb realizacji ustawowych zadań Policji, utożsamianych z interesem społecznym, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie jakie dowody zgromadzone w postępowaniu karnym stanowiły podstawę do przedstawienia skarżącemu zarzutów, a nadto zaniechanie uwzględnienia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, w postaci akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu (choć taką konieczność widział Komendant Wojewódzki Policji występując z wnioskiem do Prokuratury Okręgowej w [...] o ich przekazanie), listu otwartego funkcjonariuszy Policji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], protokołów przesłuchań podejrzanych i świadków znajdujących się w aktach prowadzonego postępowania karnego, świadczących o bezzasadności przedstawionych skarżącemu zarzutów, a nadto pisma Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] października 2015 r. "o przedwczesnym działaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (...) mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby" i wynikający z tego błąd polegający na przekroczeniu granic uznania administracyjnego - mimo tego, że z okoliczności przedstawionych przez funkcjonariusza wynika wprost, że organ kierował się w stosunku do skarżącego rażącą dowolnością przy wydawaniu decyzji, 2) rażące naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w odniesieniu do rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], poprzez błędną jego wykładnię oraz przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy właściwa wykładnia ww. przepisu nie może prowadzić do uznania, iż ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie wskazanej powyżej normy prawnej, w szczególności poprzez uznanie, że ważny interes służby przemawia za koniecznością zwolnienia skarżącego ze służby, bez wykazania przez organ administracji w sposób niebudzący wątpliwości, że dalsza jego służba naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra w sposób dostateczny. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie organ oparł się na abstrakcyjnych przyczynach zwolnienia skarżącego ze służby, nie przeprowadzając w tej kwestii rzetelnego postępowania wyjaśniającego. Organ wydał decyzję powołując się na fakt, iż prokurator przedstawił skarżącemu zarzuty związane z pełnioną przez niego służbą, która to okoliczność była komentowana w lokalnych mediach, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, że negatywny odbiór społeczny uniemożliwia skarżącemu dalsze pełnienie służby w szeregach Policji. Wskazano, że organ pominął fakt, iż w toku prowadzonego postępowania zaniechano zaznajomienia się z aktami sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu pomimo, iż pismami z dnia [...] września 2015 r. oraz z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] zwrócił się do Prokuratury o przekazanie uwierzytelnionych kopii materiałów postępowania o sygn. [...], a tym samym widział potrzebę zaznajomienia się z rzeczoną dokumentacją. W toku śledztwa gromadzone były dalsze dowody świadczące o bezzasadności stawianych skarżącemu zarzutów, jednak Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaniechał zwrócenia się o uzupełnienie dokumentacji, choć powyższe miało istotne znaczenie dla ustaleń w postępowaniu administracyjnym. Podniesiono również, że naruszenia ważnego interesu służby nie można ustalać wyłącznie na podstawie czynności postępowania karnego, które nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, a samo podejrzenie popełnienia przestępstwa nie może przesądzać o tym, że został naruszony ważny interes służby. W szczególności nieprawidłowa jest interpretacja zezwalająca na takie rozumienie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, iż samo prowadzenie postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi uzasadnia zwolnienie go ze służby, bowiem fakt przedstawienia zarzutów i fakt komentowania tego przez media nie może świadczyć o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn. W przeciwnym bowiem razie należałoby założyć, że każdego "niewygodnego" funkcjonariusza można postawić w stan niesłusznego oskarżenia celem wyeliminowania go ze służby i walor prawomocnego wyroku karnego jest w tym kontekście nie do przecenienia. Podniesiono także, że Komendant Główny Policji - zapewne przez nieuwagę - nie wskazał, że informacja ujawniona w mediach na temat toczącego się postępowania karnego w stosunku do skarżącego, opublikowana została na skutek zawiadomienia lokalnych mediów przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Jako kuriozalne należy zatem traktować uzasadnienie, iż skoro media i opinia publiczna zainteresowały się sprawą L. F., to dla "dobra służby" winien on zostać z niej zwolniony. Musi budzić zdziwienie fakt, iż za koniecznością zwolnienia policjanta ze służby, jak wynika z uzasadnienia decyzji, przemawiają treści wybiórczo cytowanych anonimowych wpisów internautów o enigmatycznej treści. Zarzucono, że Komendant Główny Policji nie uznał za istotne, iż w lokalnych mediach opublikowane zostały artykuły prasowe, w których krytykowana jest decyzja o zawieszeniu policjantów w czynnościach służbowych oraz kontynuowaniu postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, gdy postępowanie karne znajduje się na początkowym jego etapie, zarzuty opierają się w głównej mierze na depozycjach osób wielokrotnie karanych - zatrzymywanych przez ww. funkcjonariusza, które miały interes w tym, by go obciążyć. Z wymowy rzeczonych artykułów wynika, iż to właśnie zwolnienie funkcjonariusza ze służby jest krytycznie odbierane przez lokalną społeczność i to właśnie wydany rozkaz personalny godzi w dobro służby. Wskazano również, że Komendant Główny Policji zupełnie zlekceważył stanowisko Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], który krytycznie odniósł się do kwestii zwolnienia skarżącego, wskazując na to, iż funkcjonariusze Policji, a w szczególności służb kryminalnych, z racji wykonywanych zadań są szczególnie narażeni na odwet ze strony osób, wobec których wykonują czynności służbowe. Wynika stąd konieczność rzetelnego zbadania zarzutów przedstawionych policjantowi i dowodów, które mają go obciążać, a decyzja o zwolnieniu ze służby przed wydaniem wyroku w sprawie karnej jawi się jako oczywiście przedwczesna. Konkludując podniesiono, iż organy nie dochowały należytej staranności, wynikającej z art. 7 i art. 77 k.p.a., przy dążeniu do ustalenia prawdy obiektywnej. Brak jest bowiem dowodów wskazujących na zagrożenie dla służby w sytuacji, gdyby skarżący w niej pozostał. Organ nie wykazał przyczyn konieczności zwolnienia skarżącego ze służby i nie wskazał podstaw, które będą jawić się jako wyjaśnione i udowodnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądy podkreślają również, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07; publ. j.w.). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – L. F. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że na skutek postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] września 2015 r. (sygn. akt [...]) skarżący stanął pod zarzutem popełnienia trzech przestępstw: (1) z art. 231 § 1, art. 246 i art. 157 § 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k., (2) z art. 231 § 1, art. 246 w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz (3) z art. 231 § 2 k.k. (przestępstwa urzędnicze). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postępowanie zostało zainicjowane przekazaniem do Prokuratury materiałów niejawnych uzyskanych w wyniku czynności operacyjnych Policji, zaś informacje wynikające z tych materiałów, powiązane są ze sprawami karnymi prowadzonymi pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...]. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Karny - postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. - zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca, z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego. W przypadku zaś spełnienia powyższego warunku, Sąd postanowił zastosować wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu oraz dozoru Policji. Powyższe okoliczności skutkowały tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tym bardziej w stopniu rażącym. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw przez prokuratora, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111). Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie może mieć wpływu okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był cenionym i zaangażowanym w służbę funkcjonariuszem, o czym stanowi opinia Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w [...] z dnia [...] października 2015 r. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech umożliwiających mu pełnienie służby w szeregach Policji. Zgodzić należy się zatem z organem, że fakt wieloletniej, nienagannej służby skarżącego, wobec utraty przymiotów niezbędnych do dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w szeregach Policji. Stąd okoliczność, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie przestępstw urzędniczych, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014r. (sygn. akt I OSK 1034/13; publ. j.w.), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Zauważyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o czym stanowi art. 43 ust. 3 ww. ustawy. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która zajęła negatywne stanowisko w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Przy czym zaznaczyć należy, że opinia ww. organizacji nie ma mocy wiążącej dla organu orzekającego, który odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Organ zapoznał się również z treścią listu otwartego funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. uznając, że dokument ten nie mógł mieć decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Odnosząc się do argumentacji skargi zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 31 października 2008 r. (sygn. akt I OSK 1738/07) stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania dowodowego (art. 77, art. 80, art. 86 k.p.a.) poprzez nieprzeanalizowanie przez organ akt sprawy karnej. Organ Policji nie jest bowiem organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z akt sprawy wynika, że niezbędne materiały z postępowania karnego (postanowienie z dnia [...] września 2015 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] września 2015 r. oraz uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] września 2015 r.) zostały dołączone do materiału aktowego i poddane stosownej analizie. Organ orzekający nie miał obowiązku zapoznawać się z protokołami wyjaśnień skarżącego, czy z protokołami zeznań świadków. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Nieuzasadnione jest również stanowisko, iż decydujące znaczenie dla wyniku przedmiotowego postępowania administracyjnego miała treść artykułów prasowych oraz postów internetowych, które pojawiły się w związku z czynami przestępczymi zarzucanymi skarżącemu. Jakkolwiek bowiem poprzez ww. publikacje prasowe i wpisy internetowe, niezależnie od ich treści, skutek w postaci uszczerbku wizerunku Policji został wywołany, to jednak nie miał on przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak bowiem podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, okolicznością która legła u podstaw zwolnienia skarżącego ze służby jest przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia wymienionych powyżej przestępstw. Ta właśnie okoliczność sprawiła, iż skarżący utracił przymioty niezbędne do pozostania w szeregach formacji. Stanowisko organu znajduje uzasadnienie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, co wykazano powyżej. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.