V SA/Wa 4496/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... września 2015 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] października 2015 r. D.N. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Pismem z dnia [...] października 2016 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazując, iż pismem z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał go do uregulowania należności wynikającej z zaskarżonej decyzji tj. kwoty 75 000 zł wraz z odsetkami. Uzasadniając złożony wniosek skarżący zaznaczył, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niego i jego rodziny. Podkreślił, iż dochody, które uzyskuje ledwie wystarczają na pokrycie kosztów prowadzonej przez niego działalności i zaspokojenie potrzeb jego rodziny, w związku z czym nawet późniejszy zwrot kwoty, uiszczonej w wykonaniu decyzji, może nie przywrócić stanu gospodarstwa skarżącego sprzed egzekucji. Natychmiastowa spłata przedmiotowej należności będzie się bowiem wiązała z koniecznością sprzedaży części maszyn rolniczych, w efekcie powodując ograniczenie skali prowadzonego przez niego gospodarstwa. W ocenie skarżącego zwrot otrzymanego dofinansowania pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi mu pokrywanie bieżących wydatków związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym i zaspakajaniem potrzeb rodziny. Argumentując złożony wniosek skarżący powołał się również na swoje stanowisko w przedmiocie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zawarte we wniesionej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą. Z faktu pozostawienia przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wynika bowiem konieczność szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Uzasadniając zatem przedmiotowy wniosek strona skarżąca w szczególności powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma bowiem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją utrzymano decyzję organu I instancji ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 75 000 zł, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że zwrot spornej kwoty na rzecz organu przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem składając rozpoznawany wniosek, skarżący nie wykazał konkretnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej, tj. informacji o wysokości uzyskiwanych przychodów z gospodarstwa rolnego i wydatkach ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością rolniczą oraz wartości posiadanego majątku trwałego i ruchomego. Motywując złożony wniosek ograniczył się w istocie do ogólnych twierdzeń o swojej sytuacji finansowej i trudnościach w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, nie przedkładając na ich potwierdzenie żadnych dokumentów źródłowych. Podkreślić zaś należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przemawia zatem podniesienie przez wnioskodawcę okoliczności, iż wykonanie decyzji spowoduje uszczuplenie stanu finansowego strony, bez przedstawienia ewentualnych, dalszych konsekwencji egzekucji spornej należności. Uznać zatem należy, iż skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji rodzi realne niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, bądź jego rodziny. Nie może bowiem stanowić podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji jedynie fakt, iż na jej podstawie na skarżącym ciąży obowiązek zwrotu części pomocy z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. Dofinansowanie tego typu stanowi dodatkowe źródło przychodów, co oznacza iż jego zwrot z istoty rzeczy nie powoduje uszczerbku w majątku skarżącego (por. postanowienie NSA z 18 września 2013 r., II GZ 512/13). Odnosząc się natomiast do argumentów skarżącego dotyczących rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji wskazać należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Argumenty te nie mają zatem wpływu na rozstrzygnięcie Sądu co do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.