V SA/Wa 1139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] G. sp. z o.o. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z [...] kwietnia 2016 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 60.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o wymierzeniu kary. W piśmie procesowym z [...] września 2016 r. pełnomocnik oświadczył, że zawarte wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o wymierzeniu kary są skierowane również do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") i ma on charakter zamknięty. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania dwóch decyzji, tj.: zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tegoż organu z [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 60.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wymierzającej kary mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Spółka nie przedstawiła ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie wskazanych we wniosku decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła również wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji wskazując na wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry bez podstawy prawnej, co w konsekwencji skutkować miałoby stwierdzeniem nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Te okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14). Ponadto zauważyć w sprawie należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2996/13, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że cechy wykonalności nie mają m. in. decyzje odmowne. Jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy m.in. wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, a zatem ma charakter odmowny. Sama w sobie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Zaskarżona decyzja nie wymaga ponadto żadnej czynności strony, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień, ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.