II OSK 1462/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1296/14 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1296/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie po wystąpieniu Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę na działce [...] w C. przy ul [...], podczas której ustalił, że A. S. wykonał samowolnie obrzynarkę płyt kamiennych z kanałem betonowym na płycie betonowej, która znajduje się w odległości ok. 6,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]; w budynku mieszkalnym w pomieszczeniu usługowym inwestor wykonał kanał betonowy o wymiarach ok. 4,50 m x 1,00 m i gł. 1,20 m nakryty kratą metalową. Kanał został wykonany zgodnie z oświadczeniem A. S. w 1989 r., a montaż obrzynarki z kanałem i płytą betonową został wykonany w 1990 r. Następnie PINB w Ciechanowie postanowieniem z [...] sierpnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 54 ust. 1, art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał A. S. przedstawienie inwentaryzacji powykonawczej płyty betonowej z kanałem betonowym oraz kanału betonowego wraz z ekspertyzą o zdatności do użytkowania i wykonania zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pozytywnej opinii Inspekcji Ochrony Środowiska. Po przedstawieniu ww. inwentaryzacji PINB w Ciechanowie decyzją z [...] stycznia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 42 ust. 3, art. 54 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. udzielił A. S. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...], po wszczęciu z urzędu postępowania, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stwierdził nieważność ww. decyzji PINB w Ciechanowie z [...] stycznia 2006 r. nr [...] podnosząc, że PINB w Ciechanowie prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji samowoli budowlanej naruszył art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., z uwagi na niezbadanie przez organ powiatowy zgodności wybudowanych budowli z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo wskazał, że w stosunku do kanału betonowego powinny mieć zastosowanie przepisy art. 50–51 Prawa budowlanego z 1994 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., nakazał A. S. wykonanie rozbiórki przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m. Odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na powyższą decyzję PINB w Ciechanowie z [...] lutego 2014 r. wniósł A. S. Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie z [...] lutego 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej zastosowanie powinien mieć art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Działka, na której znajduje się sporna inwestycja położona była na terenie przeznaczonym w planie miejscowym obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Zgodnie z ustaleniami tego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej można było lokalizować usługi nieuciążliwe, tj. takie, które są niezbędne w codziennym życiu osób zamieszkujących na terenach zabudowy jedno i wielorodzinnej. Dlatego też funkcjonowanie na terenie ww. działki obrzynarki płyt kamiennych, pod którą samowolnie wykonano podstawę z płyty kamiennej i kanału betonowego koliduje z postanowieniami obowiązującego w dacie realizacji spornego obiektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w kontekście zakazu prowadzenia usług uciążliwych. Ponadto PINB wziął także pod uwagę zapisy Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Ciechanów zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ciechanowie z 31 maja 2007 r. nr 69/VII/2007, w którym teren na którym znajduje się przedmiotowa działka oznaczony jest symbolem "MN" – m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi, co w ocenie MWINB wyklucza możliwość legalizacji tego obiektu. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., brak było możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m, w związku z niezgodnością lokalizacji tej budowy z postanowieniami obowiązujących w tym czasie przepisów o planowaniu przestrzennym (w związku z brakiem przepisów aktualnie obowiązujących). Stanowi to samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Organ stwierdził również, że należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, iż ze względu na fakt, że działka inwestora jest bardzo wąska, charakter wykonywanych na niej usług (cięcie i obróbka kamienia przy pomocy specjalnej maszyny) należy zaliczyć do uciążliwych, a emisja pyłów i hałasów na nieruchomości sąsiednie znajdujące się w bliskiej odległości może powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Skargę na powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1296/14, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadnie organy uznały, iż funkcjonowanie na terenie przedmiotowej działki obrzynarki płyt kamiennych, pod którą samowolnie wykonano podstawę z płyty kamiennej i kanału betonowego koliduje z postanowieniami obowiązującego w dacie realizacji spornego obiektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego w kontekście zakazu prowadzenia usług uciążliwych. Z zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Ciechanów zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ciechanowie z 31 maja 2007 r. nr 69/VII/2007, w którym teren na którym znajduje się przedmiotowa działka, oznaczony jest symbolem "MN" – m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi, co wyklucza możliwość legalizacji tego obiektu. Prawidłowo więc organ uznał, że zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji przedmiotowej płyty betonowej z kanałem betonowym, w związku z niezgodnością lokalizacji tej budowy z postanowieniami obowiązujących w tym czasie przepisów o planowaniu przestrzennym, i w związku z brakiem przepisów aktualnie obowiązujących. Stanowi to samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu nie budzi również wątpliwości, że działka A. S. jest wąska, a faktem powszechnie znanym (art. 77 § 4 k.p.a.) i nie wymagającym dowodu jest, że charakter wykonywanych na tej działce usług takich jak cięcie i obróbka kamienia przy pomocy specjalnej maszyny, należy do charakteru usług uciążliwych, przy czym dodatkowo jeszcze, jak słusznie wskazał organ, emisja pyłów i hałasów na nieruchomości sąsiednie znajdujące się w bliskiej odległości może powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2015 r. wniósł A. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności nieuwzględnienie zarzutu braku poinformowania strony o przedmiocie toczącego się postępowania oraz na uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji i drugiej instancji; 2) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na błędnej ocenie dowodu w postaci Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Ciechanów zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ciechanowie nr 69/VIII/2007 z 31 maja 2007 r. i przyjęcie, że tereny położone przy ul. [...] w C. nie są przeznaczone pod usługi i infrastrukturę techniczną (tj. usługi kamieniarskie i płyta betonowa z kanałem betonowym), podczas gdy właściwa ocena dowodu powinna prowadzić do wniosku, że usługi prowadzone przez stronę oraz płyta betonowa z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m są zgodne ze Studium Uwarunkowań Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Ciechanów; 3) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na oddaleniu skargi pomimo faktu, że organy w toku postępowania administracyjnego nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym w szczególności brak zebrania dowodów potwierdzających prowadzenie przez stronę usług uciążliwych, emisję pyłów i hałasu oraz wpływ ewentualnych pyłów i hałasu na pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia; 4) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na oddaleniu skargi pomimo faktu, że organy w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia występowania emisji pyłów i hałasu powstałych w związku z prowadzeniem przez stronę usług kamieniarskich, podczas gdy twierdzenia organu w tymże zakresie powinny być potwierdzone wiadomościami specjalnymi, których organ nie posiada; 5) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na oddaleniu skargi pomimo faktu, że organy w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, że emisja pyłów i hałasu powstałych w związku z prowadzeniem usług kamieniarskich powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, podczas gdy twierdzenia organu w tymże zakresie powinny być potwierdzone wiadomościami specjalnymi, których organ nie posiada; 6) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na oddaleniu skargi pomimo faktu, że uzasadnienie decyzji organ drugiej instancji, nie zawiera odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie rzetelnej kontroli instancyjnej; 7) naruszenie przepisu postępowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie wadliwej kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ciechanowie, polegającej na oddaleniu skargi pomimo zarzutów podniesionych w skardze; 8) naruszenie przepisu postępowania art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze; 9) naruszenie prawa materialnego art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest badanie zgodności płyty betonowej z kanałem betonowym o wym. 2,00m x 0,90 m i gł. 1,20 m na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w C. z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., podczas gdy właściwa interpretacja przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zgodność płyty betonowej powinna być oceniana z przeznaczeniem gruntu istniejącym w dniu wydawania decyzji; 10) naruszenie prawa materialnego art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października1974 r. – Prawo budowlane przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że płyta betonowa z kanałem betonowym o wym. 2,00 m x 0,90 m i gł. 1,20 m stanowi obiekt budowlany, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że nie stanowi takiego obiektu, a tym samym nie ma do niej zastosowanie ustawa – Prawo budowlane. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, pomimo licznych zarzutów w niej zamieszczonych, dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 9, art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.) oraz przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.), co w konsekwencji, zdaniem autora skargi kasacyjnej, skutkowało również naruszeniem art. 151 p.p.s.a. Z przedstawionych akt sprawy, nie wynika aby w niniejszej sprawie można mówić o naruszeniu art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Strona postępowania była dostatecznie informowana o przebiegu postępowania oraz o możliwościach wnoszenia środków zaskarżenia, z czego korzystała. O naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. można mówić tylko w takim przypadku, kiedy strona wykaże, że zarzucane uchybienie procesowe uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co nie miało miejsca w tej sprawie (wyrok NSA z 17 maja 2016 r., I OSK 1994/14, Lex nr 2108318). Nie można przyjąć poglądu, że strona nie była poinformowana o przedmiocie toczącego się postępowania, które trwało od co najmniej 2005 r. i strona aktywnie w nim uczestniczyła. Stan prawny i stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, został prawidłowo ustalony przez organy nadzoru budowlanego, materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany oraz rozpatrzony i oceniony jego całokształt. W okolicznościach tej sprawy nie było potrzeby korzystania z opinii biegłego, gdyż okoliczności świadczące o uciążliwości prowadzonych przez stronę usług, w postaci emisji pyłów i hałasu były widoczne gołym okiem, były faktem powszechnie znanym nie wymagającym dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.). Wystarczy wskazać na szerokość działki strony, odległość miejsca, w którym były usytuowane obiekty, których nakazano rozbiórkę, od granicy działki sąsiedniej. W postanowieniu z [...] grudnia 1984 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ciechanowie określił, że tego typu zakład betoniarski, kamieniarski (produkcja nagrobków) może być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 30 m od budynku mieszkalnego najbliższego sąsiada. Oceniając wpływ na środowisko obiektu, którego nakazano rozbiórkę, należy mieć na uwadze, że była tam zamontowana obrzynarka płyt kamiennych, która to faktycznie powodowała w trakcie pracy hałas i emisję pyłów. Zaskarżona decyzja, a w szczególności jej uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., odnosi się też do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazując na ustalone fakty, które zostały udowodnione i wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji, co w ocenie Sądu nie uniemożliwia rzetelne przeprowadzenie kontroli instancyjnej, wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej. Podobnie nie uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w powyższym przepisie. Na marginesie należy zauważyć, że odwołanie strony od decyzji I instancji, skarga do WSA a także skarga kasacyjna zawierają te same zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. i art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Odniesienie się do zarzutów po myśli art. 107 § 3 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., nie musi oznaczać powołania konkretnych przepisów wskazanych przez stronę w środku zaskarżenia, ale może wynikać samo przez się z treści uzasadnienia, że dotyczy materii podnoszonych przez stronę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym wyrokiem nie zostały też naruszone przepisy art. 2 ust. 1 i art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez ich błędną wykładnię. Płytę betonową i kanał betonowy, których nakazano rozbiórkę w przedmiotowej sprawie należy traktować jako "całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji" w rozumieniu art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Błędem organu było wyłączenie do odrębnego postępowania sprawy wykonania w budynku mieszkalnym, w pomieszczeniu usługowym kanału betonowego o wymiarach 4,5 m x 1,0 m i gł. 1,20 m nakrytego kratą metalową, gdyż kanał ten stanowił jeden z elementów składających się na obiekt określany jako warsztat (zakład) kamieniarski – produkcja nagrobków, pomników. Wszystkie te roboty budowlane w sumie tworzące jedną budowlę o określonym przeznaczeniu produkcyjno-usługowym, powstały w warunkach samowoli budowlanej, do której powinny mieć zastosowanie przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r., jak prawidłowo powołano w stanie prawnym zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji. Faktem bezspornym jest również, że wykonane przez A. S. roboty budowlane zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wymagały pozwolenia na budowę i były niezgodne z obowiązującym wówczas planem miejscowym, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., co nie jest bez znaczenia w świetle uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014, nr 6, poz. 89. Z faktu, że w dacie orzekania na danym terenie nie obowiązuje żaden plan miejscowy, nie można wyciągać wniosku, iż w takiej sytuacji nie można orzec o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżącemu dano możliwość wykazania, że jego zakład kamieniarski jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając aktualną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak z tej możliwości nie skorzystał (patrz pismo PINB z 26 listopada 2013 r. skierowane do A. S. i jego odpowiedź z 17 stycznia 2014 r., k. 36 i 38). W niniejszej sprawie błędnie i niepotrzebnie organy i Sąd odwoływały się do ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania miasta Ciechanów z 2007 r., gdyż studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie mogło stanowić odniesienia w tej sprawie. Nie miało to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie znajduje też żadnego uzasadnienia wniosek zawarty w skardze kasacyjnej, że nie powinny mieć w tej sprawie zastosowania przepisy Prawa budowlanego, gdyż nie wynika to z brzmienia i wykładni przepisów samej ustawy, jak i z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Powyższe rozważania analizujące wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wskazują również na to, że zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony art. 151 p.p.s.a., a kontrola sądowa aktów wydanych w sprawie była prawidłowa. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.