VII SA/Wa 1922/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 25 lipca 2016 r. (data osobistego złożenia pisma w organie) skarżący - W. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1922/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., odrzucił skargę skarżącego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga na zaskarżoną decyzję, złożona osobiście w organie w dniu 25 lipca 2016 r., została wniesiona w sytuacji, gdy jeszcze nie rozpoczął bieg terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego wniesienie przez skarżącego skargi w dniu 25 lipca 2016 r., a więc przed zastępczym doręczeniem mu kwestionowanej decyzji, czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Odpis postanowienia z dnia 12 października 2016 r. został doręczony skarżącemu w dniu 19 października 2016 r. W dniu 26 października 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że w dniu 12 lipca 2016 r. odebrał pismo adresowane do M. S., będącego stroną niniejszego postępowania. Dodał, że nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie posiadał należytej wiedzy, i w konsekwencji uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnił, że nie wiedział, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu jej doręczenia, tj. w dniu 26 lipca 2016 r., a upłynął w dniu 25 sierpnia 2016 r. Podkreślił, że nie jest bierny w postępowaniu, lecz przeciwnie dołożył należytych starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z upływem terminów i wniósł przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi z postanowienia Sądu z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1922/16, którego odpis został doręczony skarżącemu w dniu 19 października 2016 r., natomiast w dniu 26 października 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie ulega również wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było niezawinione. W odniesieniu do powołanych we wniosku okoliczności nie sposób uznać, by wystąpiła po stronie skarżącego przesłanka braku winy z art. 86 § 1 p.p.s.a. Okoliczność, że skarżący odebrał przesyłkę, zawierającą zaskarżoną decyzję, adresowaną do M. S. (będącego stroną niniejszego postępowania) w dniu 12 lipca 2016 r. i od tej daty liczył termin na wniesienia skargi do Sądu – nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych sprawy. Wskazać należy, że przy zaskarżonej decyzji znajduje się nieodebrana przesyłka adresowana do M. S., zawierająca decyzję Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2016 r., nr [....]. Z adnotacji urzędu pocztowego poczynionej na kopercie zawierającej ww. przesyłkę wynika, że przesyłka ta nie została podjęta z placówki pocztowej do dnia 27 lipca 2016 r., i w tym dniu przesyłka została zwrócona do organu, po wcześniejszym dwukrotnym awizowaniu (tj. w dniach 12 i 20 lipca 2016 r.). Z powyższego wynika, że przesyłka adresowana do M. S. nie została podjęta z placówki pocztowej, zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym we wniosku o przywrócenie terminu - nie mogła być odebrana przez skarżącego. Ponadto, Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja została doręczona również R. S. w dniu 11 lipca 2016 r., jednak ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. przesyłki wynika, że również i tej przesyłki nie odebrał skarżący. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Okoliczność, że skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie posiadał należytej wiedzy również nie jest przesłanką stanowiącą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, zatem skarżący mógł z łatwością zastosować się do wytycznych w niej zawartych i skutecznie wnieść skargę do Sądu. Skoro więc skarżący został pouczony w sposób prawidłowy, to nie może powoływać się na brak wiedzy prawniczej, jako na okoliczność uprawdopodobniającą brak jego winy w uchybieniu terminu. Ponadto sporządzenie skargi nie jest czynnością procesową skomplikowaną, nie wiąże się z posiadaniem fachowej wiedzy, czy dużym nakładem pracy. Brak wiedzy prawniczej nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Podobnie jak nieuwaga, zaniedbania, niezachowanie należytej staranności czy niedbałość w prowadzeniu własnej sprawy. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 września 2014 r, sygn. akt I FZ 266/14, z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II FZ 736/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1804/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Go 108/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, tym bardziej, że z treści skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu wynika, że skarżący miał wiedzę o wydanej decyzji Wojewody M. z dnia [...] lipca 2016 r. Powyższe można uznać jako brak należytej staranności skarżącego we wnoszeniu skargi do Sądu, a tej okoliczności nie można kwalifikować jako braku winy. Mając powyższe na względzie należało uznać, że przedstawione we wniosku okoliczności niedostatecznie uprawdopodobniają, że do uchybienia terminu do złożenia skargi doszło bez winy skarżącego. Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skarżącemu odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.