II OSK 320/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1922/16 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody M. z dnia 8 lipca 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1922/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. na decyzję Wojewody M. z dnia 8 lipca 2016 r., nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że w dniu 25 lipca 2016 r. (data osobistego złożenia pisma w organie) skarżący – W. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 lipca 2016 r., nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 lipca 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2016 r., w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. W myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego, bowiem dopiero z chwilą doręczenia stronie postępowania administracyjnego decyzji otwiera się bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do treści art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast z art. 44 § 3 k.p.a. wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd I instancji argumentował, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia 8 lipca 2016 r. adresowana do skarżącego była prawidłowo awizowana. Z adnotacji urzędu pocztowego poczynionej na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (tj. w dniach 12 i 20 lipca 2016 r.), nie została przez skarżącego podjęta i w dniu 27 lipca 2016 r. została zwrócona do organu. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, przedmiotową przesyłkę należało uznać za doręczoną w dniu 26 lipca 2016 r. Wobec powyższego, termin do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję rozpoczął bieg w dniu 26 lipca 2016 r. i upłynął w dniu 25 sierpnia 2016 r. Zdaniem Sądu, oznaczało to, że skarga na zaskarżoną decyzję, nadana osobiście w organie administracji w dniu 25 lipca 2016 r., została wniesiona przez skarżącego przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego, wniesienie przez skarżącego skargi w dniu 25 lipca 2016 r., a więc przed zastępczym doręczeniem kwestionowanej decyzji, czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej W. S. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Wojewody M. z dnia 8 lipca 2016r., w sytuacji gdy skarga nie jest przedwczesna, a tym samym nie jest niedopuszczalna w rozumieniu 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że nie miał wiedzy, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu doręczenia, tj. 26 lipca 2016r. Skarżący w trybie doręczenia zastępczego 12 lipca 2016r. odebrał pismo adresowane do M. S./R. S. (synowie), również będących stronami postępowania. Zdaniem skarżącego, strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji procesowych z powodu złożenia skargi w imieniu innych osób będących stronami w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J. C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1, art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero doręczenie stronie odpisu decyzji organu otwiera możliwość zaskarżenia jej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej słusznie Sąd I instancji uznał, że doręczenie skarżącemu decyzji zostało dokonane z upływem ostatniego dnia terminu określonego w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej operatora pocztowego. Z upływem ostatniego dnia doręczenie uważa się za dokonane, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana, przy czym pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej było z dnia 12 lipca 2016r. Skuteczne doręczenie nastąpiło zatem 26 lipca 2016r. (art. 44 § 4 k.p.a.), zaś 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 25 sierpnia 2016r. Bezsporną jest okoliczność, że skarżący skargę do sądu administracyjnego skierował w dniu 25 lipca 2016 r. a zatem przed otrzymaniem decyzji Wojewody M. Wniesienie skargi, przed doręczeniem skarżącemu decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga przedwczesna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zatem przepis ten wymaga aby skarga została "wniesiona" w określonym terminie, tzn. "od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przed doręczeniem decyzji, a więc z naruszeniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał wniesioną przez W. S. skargę za przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej uznać należy za nieusprawiedliwiony. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 1