VIII SA/Wa 859/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi L. S. na zarządzenie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora szkoły postanawia : odrzucić skargę Pismem z 23 września 2016 r. (data osobistego złożenia skargi w organie) L. S. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta R. (zwany dalej: Prezydent, organ) z [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora szkoły. Do skargi skarżący dołączył pismo skierowane do organu z 24 sierpnia 2016 r., zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjętym zarządzeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie skargi podnosząc, że w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do ww. zarządzenia wydane zostały orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podać należy, iż zarządzeniem nr [...] z [...] maja 2010 r. Prezydent Miasta R. (zwany dalej: organ, Prezydent) poinformował L. S. (zwany dalej: skarżący, strona) o odwołaniu z funkcji dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w R.. Oryginał ww. zarządzenia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 21 stycznia 2011 r. Pismem z 28 stycznia 2011 r. (data wpływu do organu - 31 stycznia 2011 r.) skarżący złożył skargę na zarządzenie Prezydenta z 25 maja 2010 r. Postanowieniem z 30 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 248/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę strony na powołane zarządzenie. Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Skarżący nie poprzedził bowiem skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 21 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powołane zarządzenie podnosząc, iż przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi był brak pouczenia przez organ o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podał też, że pismem z 15 marca 2011 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego zarządzeniem [...] maja 2010 r. W odpowiedzi na powyższe organ zarządzeniem z [...] kwietnia 2011 r. odmówił jednak uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Postanowieniem z 4 lipca 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 523/11 Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na jego niedopuszczalność. Stwierdził, że późniejsza konwalidacja brakującej czynności skarżącego poprzez wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nie może odwrócić skutków prawnych związanych z niedopuszczalnością przywrócenia terminu do wniesienia skargi z dnia 28 stycznia 2011 r. Postanowieniem z 4 października 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 523/11 Sąd odrzucił skargę strony uznając, iż skarga nie została przez skarżącego poprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa złożonym w wymaganym przez ustawę terminie, co skutkowało ponownym jej uznaniem za niedopuszczalną. Zdaniem Sądu skarga zawarta w piśmie z 28 stycznia 2011 r. (która wpłynęła do organu 31 stycznia 2011 r.), to ta sama skarga, która została złożona przez skarżącego bez uprzedniego wyczerpania środków do jej zaskarżenia. Wskazał, iż według art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.1270 ze zm., zwaną dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu. Przedmiotowe wezwanie winno nastąpić w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Skoro skarżący otrzymał oryginał zarządzenia o odwołaniu go z funkcji dyrektora szkoły 21 stycznia 2011 r., to termin do złożenia przedmiotowego wezwania organu minął 4 lutego 2011 r. Bezspornym jest, że skarżący nie złożył w wymaganym terminie stosownego wezwania. Przed złożeniem ww. skargi nie wyczerpał więc środków do jej zaskarżenia. Sąd uznał, że rozpoznawana skarga z 28 stycznia 2011 r., która wpłynęła do organu 31 stycznia 2011 r., została złożona przed wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zostało bowiem złożone przez skarżącego dopiero pismem z 15 marca 2011 r. Nadto skarżący nie wnosił do organu o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego wezwania. Natomiast pismem z 21 kwietnia 2011 r. skarżący za pośrednictwem organu złożył jedynie kierowany do sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z 5 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2431/11 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącego od powołanego orzeczenia sądu i instancji. Postanowieniem z 12 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 27/12, Sąd odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Prezydenta w sprawie wydania postanowienia w przedmiocie rozstrzygnięcia jego wniosku z 11 lutego 2012 r. dotyczącego przywrócenia terminu do pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z zarządzeniem nr [...] z [...] maja 2010 r. oraz rozstrzygnięcia jego wniosku do wycofania naruszenia prawa dokonanego przedmiotowym zarządzeniem. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego – wniesienie skargi nie zostało poprzedzone złożeniem zażalenia do organu wyższego stopnia. Następnie postanowieniem z 7 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 429/16 Sąd odrzucił skargę skarżącego (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi) z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 zd. 1). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4). Sąd stwierdza, że aktualnie złożona skarga nie jest dopuszczalna. Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2012 r. w celu skutecznego wniesienia skargi skarżący winien wystąpić do właściwego w sprawie organu, który wydał akt lub czynność wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., z wnioskiem o przywrócenie terminu do pisemnego wezwania organu o usunięcie naruszenie prawa, w oparciu art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23). Powyższego warunku skarżący nie dopełnił. Wprawdzie do skargi skarżący załączył skierowane do Prezydenta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało złożone w organie 24 sierpnia 2016 r., jednak nie wykazał, że jednocześnie złożył do organu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a organ wniosek ten pozytywnie załatwił. Okoliczność taka nie wynika także z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych. W związku z powyższym złożona skarga nie jest dopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.