I OSK 429/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 478/16 w sprawie ze skargi Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 478/16 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym skargi Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej zobowiązał w pkt 1 Komendanta Stołecznego Policji do rozpoznania wniosku Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. z dnia [...] października 2015 r. godz. [...] w terminie 14 dni od doręczenia wyroku prawomocnego wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3 zasądził od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz skarżącego Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w Warszawie kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Polskie Towarzystwo [....] z siedzibą w W. pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2015 r. godz. [...] zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym, zgodnie z żądanym zakresem, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] października 2015 r. o godz. [...] za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [email protected] skarżący złożył wniosek o udostępnienie przez organ informacji publicznej (skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od 4 czerwca 2013 r. do 27 czerwca 2013 r.). Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego organ w tej sprawie pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie. Zauważył, iż nie zakreślono granic skargi a na podstawie godziny wysłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w drodze elektronicznej nie można określić, którego wniosku skarga dotyczy. Organ podkreślił, że w jednym dniu wpłynęło kilkanaście takich wniosków skarżącego, natomiast w okresie od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 r. (13 dni) skarżący skierował 75 wniosków dotyczących udostępnienia akt postępowań administracyjnych prowadzonych w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji. Komendant Stołeczny Policji stwierdził, iż niezależnie od powyższego skarga jest niezasadna bowiem wniosek skarżącego wpłynął do organu [...] października 2015 r. (wraz 14 innymi wnioskami). W dniu [...] grudnia 2015 r. organ skierował do skarżącego w drodze elektronicznej wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego oraz do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez wskazanie osoby uprawnionej do odbioru przesyłek. Następnie organ ponownie przekazał to wezwanie w dniu [...] grudnia 2015 r. w wersji papierowej, gdyż w dniu [...] grudnia 2015 r. skarżący przesłał do organu e-mail, w którym poinformował, że nie wyraził zgody na doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] grudnia 2015 r. wpłynął do organu kolejny e-mail od skarżącego, w którym przedstawiono argumentację za udostępnieniem wnioskowanych informacji. [...] stycznia 2016 r. do organu wpłynęło stanowisko przedstawione przez radcę prawnego B. B. w imieniu skarżącego. W piśmie tym radca prawny wyjaśnił, że skarżący przygotowuje raport dotyczący praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach dostępu do broni palnej. Do pisma zostało dołączone odręczne pełnomocnictwo z dnia [....] października 2014 r., podpisane przez J. K., upoważniające radcę pranego B. B. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. Z uwagi, iż w przesłanej korespondencji brak było dokumentu, z którego wynikałoby, że J. K. jest uprawniony do reprezentowania skarżącego, a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa, w dniu [...] stycznia 2016 r. skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia. W zakreślonym przez organ terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku. W dniu [...] lutego 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy został poinformowany, że wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. Następnie skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu. W ocenie organu, skarga jest niezasadna, z akt postępowania administracyjnego wynika, że Komendant Stołeczny Policji nie mógł zakończyć prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na zaistniałe po stronie skarżącego braki formalne wniosku, które po wezwaniu nie zostały uzupełnione. Na etapie złożenia niniejszej skargi, sprawa została pozostawiona bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się z prezentowanym przez organ poglądem, iż wobec nieuzupełnienia braków formalnych pisma, z winy wnioskodawcy dalsze procedowanie w sprawie nie jest możliwe. W ocenie Sądu I instancji, na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. W sprawie może zaistnieć konieczność odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), gdyż może okazać się, że udostępnienie informacji wiąże się z udostępnieniem takiej informacji w formie przetworzonej. Wówczas organ zobowiązany jest wykazać na czym konkretnie polegać ma przetworzenie i wezwać wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie przez niego tak przygotowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, następnie zaś zbadać, czy została spełniona powyższa przesłanka warunkująca udostępnienie informacji przetworzonej w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tych ustaleń załatwienie wniosku polegać będzie na udostępnieniu żądanej informacji albo wydaniu decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi być nawet w pełni zidentyfikowana, skoro nie musi wykazywać interesu prawnego, ani też faktycznego. Dopiero zamiar wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powoduje konieczność stosowania przepisów k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ dysponował wszelkimi informacjami niezbędnymi do załatwienia wniosku skarżącego, tj. oznaczenie wnioskodawcy, przedmiot żądania, adres do doręczeń. Organ wzywając pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego w żądaniu przedmiotowej informacji bez potrzeby żądał uzupełnienia braków formalnych pisma o podanie osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, albowiem adres skarżącego został wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten nie był dotknięty wadą formalną, nawet na gruncie przepisów k.p.a. (art. 63 § 2) i nie generował przeszkód w wymianie korespondencji elektronicznej czy "papierowej" z wnioskodawcą, a finalnie nie stanowił przeszkody w ewentualnym doręczeniu na ten adres decyzji odmownej wobec niewykazania, zdaniem organu, ważnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ po zapoznaniu się z argumentacją wnioskodawcy, odnoszącą się do wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej, nie zasygnalizował, iż zamierza wydać decyzję odmowną dla strony, a tym samym wywołał stan niepewności co do tego, czy stanowisko wnioskodawcy uznał za zasadne, czy też nie. Sąd I instancji stwierdził, że organ nadal pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, iż organ podejmował szereg czynności zmierzających do rozparzenia wniosku skarżącego, lecz z powodu błędnego rozumienia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i wobec braku oczekiwanego działania ze strony pełnomocnika wnioskodawcy, nie załatwił sprawy. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, iż sytuacja taka nie może prowadzić do oceny skutkującej stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Stołeczny Policji zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stosownej analizy, która uzasadniłaby pogląd, iż brak jest jurydycznych argumentów dopuszczających zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji gdy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdy żądane informacje wymagają przetworzenia, gdy sprawa kończy się decyzją odmowną albo gdy z udostępnieniem informacji związane jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę - tak jak to miało miejsce w analizowanej sprawie; 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 oraz 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) poprzez wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie organ nie mógł zastosować art. 64 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy Komendant Stołeczny Policji miał prawo domagania się wskazania osoby działającej w imieniu Polskiego Towarzystwa [...], gdyż odpowiedź w tym zakresie stanowiłaby podstawę albo do wydania decyzji administracyjnej, w której organ zobowiązany był prawidłowo określić jej adresata albo do wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, gdyż wniosek do zapłaty kosztów nie może być również anonimowy; 3) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji zamiarów jakie kierowały Komendantem Stołecznym Policji w związku ze złożonym przez Polskie Towarzystwo [...] wnioskiem w sytuacji gdy ze zgromadzonych dokumentów w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że odpowiedź w zakresie wykazania interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji przez Polskie Towarzystwo [...] stanowiłaby podstawę albo do wydania decyzji administracyjnej, w której organ zobowiązany był prawidłowo określić jej adresata albo do wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, gdyż wniosek do zapłaty kosztów nie może być również anonimowy; 4) naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez orzeczenie, iż Komendant Stołeczny Policji znajduje się w bezczynności mimo pozostawienia wniosku Polskiego Towarzystwa [...] o udostępnienie informacji publicznej, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., bez rozpoznania; 5) naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie poglądu, iż Komendant Stołeczny Policji znajduje się w bezczynności względem wniosku Polskiego Towarzystwa [...] z dnia [...] października 2015 r. z uwagi na wadliwe założenie przez Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, iż bezskuteczny upływ terminu na usunięcie braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zwalania Komendanta Stołecznego Policji z obowiązku rozpatrzenia wzmiankowanego wniosku, w sytuacji gdy Komendant Stołeczny Policji miał prawo na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawić wniosek bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych ww. wniosku przez Polskie Towarzystwo [...]; 6) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ogólnikowego uzasadnienia oraz nieprzedstawienie w uzasadnieniu wyroku w sposób wyczerpujący, rzetelny przesłanek, które uprawniały ten Sąd do stwierdzenia bezczynności oraz zobowiązania Komendanta Stołecznego Policji do rozpoznania wniosku Polskiego Towarzystwa [...] o udostępnienie informacji publicznej, co uniemożliwia dokonanie oceny poprawności i legalności twierdzeń przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jednocześnie Sąd zakwestionował możliwość stosowania art. 64 k.p.a. w przypadku nie wskazania osoby uprawnionej do reprezentowania stowarzyszenia zwykłego, ale nie podał w jakim trybie prawnym organ może wyegzekwować realizację wskazania reprezentanta skarżącego; 7) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czynności jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną nie miał podstaw do wezwania skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez wskazanie osoby działającej w imieniu skarżącego. Podkreślono, że uznanie przez Komendanta Stołecznego Policji, iż żądane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, wiązało się z koniecznością wykazania w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a niewykazanie interesu publicznego nakładało na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej. Dlatego też organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do wskazania osoby działającej w imieniu Polskiego Towarzystwa [...] (uprawnionej do odbioru korespondencji). W ocenie skarżącego kasacyjnie, koniecznym było skierowanie do skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwania do usunięcia braku formalnego wniosku, jak również wezwania do usunięcia braku formalnego złożonego przez radcę prawnego B. B. pełnomocnictwa, poprzez wykazanie przez skarżącego umocowania do podejmowania czynności w imieniu stowarzyszenia zwykłego z uwagi na okoliczność, iż żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną przetworzoną a odpowiedź skarżącego w zakresie posiadania przez niego interesu publicznego w żądaniu udostępnienia skanów decyzji administracyjnych zezwalających na zakup i posiadanie broni palnej stanowiłaby podstawę albo do wydania decyzji administracyjnej, w której organ zobowiązany był prawidłowo określić jej adresata albo do wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, gdyż wniosek do zapłaty kosztów nie może być również anonimowy. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał swoje stanowisko, a na poparcie zasadności przywołanych wcześniej twierdzeń przywołał wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnianie. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania i sprowadzają się do zakwestionowania przez Sąd I instancji możliwości zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przechodząc do rozpoznania tak skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 2058) – dalej u.d.i.p., nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w takiej sytuacji co do zasady brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych wniosku. Słusznie również Sąd I instancji wywiódł, że postępowanie prowadzone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega zasadniczo, tj. poza określonymi ustawowo wyjątkami, regułom określonym w k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego ma jednak zastosowanie do wydania decyzji odmownej. Regulacja zawarta w u.d.i.p. wyróżnia dwa etapy postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. Po pierwsze jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Odmiennie zaś przedstawia się sytuacja, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej obejmował skany wszystkich decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń dla celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od [...] czerwca 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w okresie od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 r. skarżący kasacyjnie złożył około 75 wniosków o udostepnienie informacji publicznej w postaci skanów decyzji administracyjnych zezwalających na zakup i posiadanie broni palnej. Organ z uwagi na ilość żądanych informacji, obejmujących około 1500 decyzji uznał, że żądane przez Stowarzyszenie informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, co w konsekwencji doprowadziło organ do wystosowania żądania wykazania, że otrzymanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a równocześnie do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeświadczenie organu o tym, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, a tym samym - w przypadku braku wykazania szczególnie istotnego interesu w jej uzyskaniu – uprawdopodobniony w okolicznościach niniejszej sprawy zamiar wydania decyzji odmownej dały organowi podstawy do zastosowania przepisów k.p.a. w odniesieniu do wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie można więc w tym zakresie podzielić wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w sprawie nie zachodziła koniczność zastosowania przepisów k.p.a., w szczególności art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zauważyć jednak należy, że podejmowane przez organ administracji czynności w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. mają zmierzać do uzupełnienia braków formalnych wniosków o udzielenie informacji publicznej z uwagi na ewentualny zamiar wydania decyzji odmownej. Podkreślić zaś należy, że samo wezwanie do wykazania wyłącznie tego, w jakim charakterze występuje w sprawie J. K. nie spełniało wymogów wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie k.p.a., a ponadto wypełnienie tego wezwania nie dawałoby organowi możliwości zakończenia postępowania przez wydanie decyzji odmownej, skoro wniosek w dalszym ciągu nie spełniałby wymogów formalnych określonych w art. 63 § 3 lub § 3a k.p.a., gdyż nie był podpisany, a do uzupełnienia tego braku wniosku przez jego podpisanie strona nie została wezwana, zwłaszcza w sytuacji, gdy mimo wezwania przez organ nie wykazano prawidłowości umocowania J. K. do udzielania pełnomocnictw w imieniu stowarzyszenia. Tym samym działania organu obarczone były wadą wykluczającą uznanie, że na tym etapie wniosek mógł zostać pozostawiony bez rozpoznania, a organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie jego prawidłowego rozpoznania. Wezwanie do wykazania, w jakim charakterze występuje J. K., nie mogło zastąpić wezwania strony do uzupełnienia wniosku przez jego podpisanie, a tym samym brak wyjaśnienia prawidłowości umocowania pełnomocnika Stowarzyszenia przez J. K. nie był wystarczający do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że choć zasadnie postawiono skardze kasacyjnej zarzut, iż nieprawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w sprawie nie miał zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., to pomimo błędnego uzasadnienia Sądu I instancji w tym zakresie wyrok odpowiada prawu, albowiem organ pozostawał w bezczynności. Przedstawione powyżej rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. podjęte bowiem przez organ czynności nie uniemożliwiały mu prawidłowego określenia adresata decyzji, który był znany, a było nim Stowarzyszenie Polskie Towarzystwo [...]. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Komendant Stołeczny Policji znajduje się w bezczynności względem wniosku Polskiego Towarzystwa [...] z dnia [...] października 2015 r. Nie można także przychylić się do wniosku skarżącego kasacyjnie, iż został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe sporządzenie uzasadnienia oraz nieprzedstawienie w nim wyczerpujących przesłanek przemawiających za pozostawaniem organu w bezczynności. Sąd I instancji w sposób szczegółowy i obszerny wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że organ pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosił się przy tym do konkretnych sytuacji faktycznych sprawy, a nie podzielnie przez Naczelny Sąd Administracyjny części rozważań Sądu I instancji, nie czynni tego uzasadnienia wadliwym z punktu widzenia art. 141 § 14 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż należy rozpoznać wniosek skarżącego, co czyni pozbawionym podstaw wywody skarżącego kasacyjnie co do braków uzasadnienia w tym zakresie. Dodać należy, że powołanie się w piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17 nie może prowadzić do uznania zasadności skargi kasacyjnej. W przywołanym wyżej wyroku został bowiem uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2016 r., którym to wyrokiem oddalono skargę na bezczynność Stowarzyszenia Polskie Towarzystwo [...]. Argumentacja przedstawiona w powołanym wyroku jest tożsama z argumentacją przedstawionym w powyższym uzasadnieniu. Mając na względzie powyższe rozważania pomimo częściowo błędnego uzasadnienia skarga kasacyjna został oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.