I SA/Sz 1045/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. Z. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2010-2015 oraz nadpłaty w tym podatku oddala skargę. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") złożyła do Burmistrza [...] wniosek z dnia 26 listopada 2015 r. (data wpływu 30 listopada 2015 r.) o stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł w podatku od nieruchomości za lata 2010-2015 wraz z korektami deklaracji na podatek od nieruchomości za ww. lata. Strona złożyła ww. wniosek ze względu na wadliwe: 1) deklarowanie obiektów budowlanych, tj. hali produkcyjnej i kotłowni, które ze względów technicznych nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i winny być kwalifikowane w latach 2010-2015 do kategorii "budynki pozostałe" nie zaś jako to miało miejsce do kategorii "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej"; 2) deklarowanie obiektów budowlanych, tj. wiaty stalowej I magazynowej, magazynu trocin i wiaty magazynowej z magazynem impregnacji, które ze względu na posiadane cechy winny być kwalifikowane jako "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" a nie jak to miało miejsce do kategorii "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej"; 3) deklarowanie obiektu budowlanego, tj. stacji paliw, który ze względu na posiadane cechy powinien być kwalifikowany jako "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" a nie jak to miało miejsce do kategorii "budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej"; 4) opodatkowanie wartości początkowej trzech budowli. W toku postępowania Strona przedłożyła opinie autorstwa architekta K. I. z października 2015 r. wraz z załączoną do nich dokumentacją fotograficzną obiektów będących przedmiotem opinii: – w przedmiocie określenia stanu technicznego obiektu hali produkcyjnej, z której wynikało, że obiekt ten nie spełnia warunków technicznych i funkcjonalnych dla prowadzenia w nim działalności gospodarczej, w latach 2011-2015 nie był użytkowany, nie był w nim dopuszczalny pobyt ludzi stały i czasowy a ponadto od 2011 r. nie kwalifikował się do użytkowania; – w przedmiocie określenia stanu technicznego obiektu kotłowni (stara) do wyburzenia, z której wynikało, że obiekt jest zdegradowany a jego stan techniczny jest zły i niezadowalający; obiekt nie nadaje się do użytkowania ze względów technicznych, nie jest w nim dopuszczalny pobyt ludzi stały bądź czasowy; obiekt nie był użytkowany w latach 2011 – 2015 i w tym czasie nie był dopuszczalny w nim pobyt ludzi ani czasowy ani stały; obiekt nie kwalifikował się do użytkowania od 2011 r. Ponadto organ I instancji w obecności przedstawicieli Strony w dniu 7 stycznia 2016 r. przeprowadził dowód z oględzin ww. obiektów objętych wnioskiem o nadpłatę, z których to oględzin sporządzony został protokół wraz z dokumentacją fotograficzną obiektów objętych wnioskiem o nadpłatę. Organ I instancji postanowił przeprowadzić również dowód z odpisów książek obiektów budowlanych hali produkcyjnej, kotłowni (starej) do wyburzenia, wiaty stalowej I do wyburzenia, magazynu trocin, wiaty magazynowej z magazynem impregnacji, stacji paliw jednakże Strona na wezwanie organu nie przedłożyła ww. dokumentu dla hali produkcyjnej i kotłowni (starej) do wyburzenia. Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r., na wezwanie organu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował, że Strona w latach 2010-2015 nie występowała o wydanie decyzji w trybie art. 67 ust. 1 u.p.b. w odniesieniu do obiektów wskazanych w ww. wniosku Strony i takie decyzje nie zostały wydane. Organ I instancji w dniu 30 marca 2016 r. ponownie przeprowadził z udziałem Strony dowód z oględzin obiektów objętych wnioskiem Strony, które to oględziny stanowiły podstawę sporządzenia opinii biegłego mgr inż. M. L. z kwietnia 2016 r. w przedmiocie stanu technicznego dwóch budynków, tj. hali produkcyjnej i kotłowni (starej) do wyburzenia oraz charakterystyki technicznej trzech obiektów, tj. magazyny trocin, wiaty magazynowej z magazynem impregnacji i wiaty stalowej magazynowej I. Do opinii załączona została dokumentacja fotograficzna ww. obiektów. Z niniejszej opinii wynikało m.in., że: – stan techniczny obecnie i w ciągu pięciu lat (2010-2015) hali produkcyjnej pozwalał i pozwala na jej użytkowanie np. jako magazynu; – stan techniczny obiektu kotłowni (starej) do wyburzenia na dzień sporządzenia opinii nie pozwala na jego użytkowanie, ale nie można wykluczyć, że w latach 2010-2015 była w nim prowadzona działalność gospodarcza, albowiem stan obiektu mógł się znacząco pogorszyć w bardzo krótkim czasie; – konstrukcja obiektu magazyn trocin najprawdopodobniej została rzebudowana ponieważ są widoczne zmiany wprowadzone w obiekcie w ścianie szczytowej od strony południowo - zachodniej; oględziny nie są w stanie wykazać dokładnie czasu przebudowy; – konstrukcja obiektów wiaty magazynowej z magazynem impregnacji i wiaty stalowej magazynowej I najprawdopodobniej nie uległa zmianie w latach 2010-2015. Ponadto ostateczną decyzją z dnia 18 października 20113 r. Burmistrz [...] odmówił Stronie obniżenia podatku od nieruchomości w odniesieniu do ww. obiektów hali produkcyjnej i kotłowni do wyburzenia. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji dnia 12 września 2013 r. organ przeprowadził w obecności Strony dowód z oględzin przedmiotowych obiektów (hala produkcyjna i kotłownia do wyburzenia),w toku którego stwierdzono brak złego stanu technicznego www. obiektów uzasadniającego obniżenie podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że obiekty te zostały czasowo wyłączone z użytkowania z uwagi na ich planowany remont (za około dwa lata, tj. w 2015 r.), który nie był możliwy w 2013 r.z uwagi na konieczność zaangażowania znacznych środków finansowych. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji uznał wniosek Strony za bezzasadny w części dotyczącej opodatkowania: - budynku hali magazynowej za okres maj 2011 r. – 2015 r.; - budynku kotłowni za okres 2010 r. – 2013 r.; - obiektu budowlanego wiata stalowa I magazynowa za okres maj 2011 r.-2015 r. - obiektu magazynu trocin za okres 2010 r. – 2015 r. Natomiast organ I instancji uznał za zasadny wniosek Strony w części dotyczącej opodatkowania: - budynku "kotłowni (stara) do wyburzenia" za okres 2014 r. – 2015 r.; - obiektu wiaty magazynowej z magazynem impregnacji za okres 2010-2015 r.; - budynku stacji paliw za lata 2010 r. – 2015 r. W związku z ww. ustaleniami organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 11 maja 2016 r. nr [...] podjął trojakie rozstrzygnięcie: określił wysokość podatku od nieruchomości za lata 2010-2015 (pkt III decyzji), stwierdził nadpłatę w wysokości [...] zł (pkt I decyzji) i odmówił stwierdzenia nadpłaty w łącznej kwocie [...] zł (pkt II decyzji). Strona zaskarżyła ww. decyzję organu I instancji odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] , w którym zarzuciła naruszenie licznych przepisów procesowych w tym art. 122 w zw. z art. 191 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.") Strona zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b), art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1579 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz.290 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.b.") jak i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. W trakcie postępowania odwoławczego Strona przysłała uzupełnienie odwołania, do którego załączyła kopię decyzji Starosty [...] z 12 maja 2016 r., udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku produkcyjnego, murowanego komina i budynku magazynowego położonego na działce nr [...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 9 sierpnia 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie III pkt 1 i w tym zakresie umorzyło postępowanie (pkt 1) zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy (pkt 2). SKO wskazało, że poza sporem pozostają obiekty, wobec których organ podatkowy uznał wniosek i stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości. Są to wiata magazynowa z magazynem impregnacji, stacja paliw i kotłownia za rok 2014 i 2015. Organ odwoławczy wskazał, że względy techniczne w pojęciu prawa podatkowego, to taki stan budynku, który trwale uniemożliwia wykorzystywanie tego budynku w działalności gospodarczej i to każdej. Jak uznał organ odwoławczy względy techniczne tak upośledzą majątek nieruchomy w budynku, że traci on swój potencjał jako budynek nadający się do działalności gospodarczej, co znajduje odzwierciedlenie w znacznie niższej stawce podatku od nieruchomości. W ocenie organu wady składające się na względy techniczne w rozumieniu prawa podatkowego tkwić muszą w konstrukcji budynku, na którą składają się, zgodnie z definicją budynku w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wydzielające go z przestrzeni przegrody budowlane, fundamenty i dach. Wszystkie inne występujące w budynku składniki i urządzenia, takie przykładowo jak różne instalacje, stolarka, tynki, podłogi, itd. dają się wyremontować i uzupełnić, nie dyskwalifikują więc obiektu jako budynku. Organ uznał ponadto, że remont budynku to też element działalności gospodarczej polegający na przystosowaniu budynku do pożądanej działalności gospodarczej. Okres takiego remontu nie przerywa związku budynku z działalnością gospodarczą. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że ani hala produkcyjna w latach 2010-2015 ani do 2013 roku kotłownia nie spełniały przesłanki względów technicznych wykluczających ich związek z działalnością gospodarczą, co potwierdza dowód z oględzin i opinia techniczna biegłego mgr inż. M. L. Odnosząc się natomiast do treści przedłożonej przez Stronę opinii inż. arch. K. L., organ odwoławczy wskazał, że nie zaprzecza ona ustaleniom biegłego L. części odnoszącej się do ścian, fundamentów i dachu, większą uwagę jednak ten autor skupia na stanie stolarki, instalacji, posadzki, tynków, elewacji, czyli tych elementach, które nie mają znaczenia podatkowego w ocenie względów technicznych wykluczających wyższą stawkę podatku od nieruchomości. Stąd, w ocenie organu odwoławczego, opinia ta nie jest wystarczająco przydatna dla rozstrzygnięcia jednakże organy podatkowe zapoznały się z nią i przeanalizowały w kontekście całego materiału dowodowego. Wobec zarzutu o braku związania ww. decyzją z 2013 roku Kolegium uznało, że ustalenia faktyczne, które legły u podstaw tamtej decyzji, a które dotyczą obiektu kotłowni będącej przedmiotem sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, wiążą organ. Oceniając dowód z decyzji Starosty [...] z 12 maja 2016 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku produkcyjnego, murowanego komina i budynku magazynowego położonego na działce nr [...] przedłożonego w trakcie postępowania odwoławczego Kolegium uznało, że treść tego dowodu nie ma wpływu na ocenę przedmiotu sprawy, gdyż zaskarżona decyzja zgodnie z wnioskiem Strony obejmuje lata 2010-2015 zaś pozwolenie na rozbiórkę pochodzi z 2016 r. Ponadto, jak uznało Kolegium, decyzja pozwalająca na rozbiórkę hali produkcyjnej i budynku magazynowego w żadnym zakresie nie zaświadcza o względach technicznych dotykających przedmiot rozbiórki w latach 2010-2015. W zakresie obiektów o nazwie wiata stalowa I do wyburzenia - wiata magazynowa, dalej zwana "wiatą stalową" i magazyn trocin, Kolegium, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w trakcie oględzin, materiałem fotograficznym i opinią biegłego, stwierdziło, że wymienione obiekty są budynkami, albowiem spełniają definicję budynku unormowaną w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom Strony ww. obiekty, posiadają wszystkie elementy tej definicji włącznie z przegrodami budowlanymi. Kolegium stanęło na stanowisku, że funkcję przegrody budowlanej spełnia również ściana niewypełniająca w sposób lity zamknięcia przestrzeni wydzielonego budynku, jak to jest w przypadku magazynu trocin. Budynek wiaty stalowej i magazynu trocin oprócz trzech pełnych ścian posiadają czwartą ścianę, frontową, która w części górnej jest zabudowana drewnianą opaską wspomagającą funkcję wydzielenia przestrzeni budynku od przestrzeni zewnętrznej, zaś w części dolnej spełniającej funkcję wjazdów do budynku (nazwanych w zaskarżonej decyzji otworami technologicznymi) wydzielona jest filarami rozdzielającym wjazd na cztery części. Budynki nazwane wiatą stalową i magazynem trocin, jak wskazał organ odwoławczy, znajdują się na terenie tartaku i są tak skonstruowane, aby był do nich niezakłócony dostęp stosownych maszyn czy urządzeń lub pojazdów oraz aby spełniały funkcję wentylacyjną dla przechowywanego w nich w różnych postaciach drewna. Kolegium wskazało również, że kluczowymi dowodami, które wpłynęły na rozstrzygnięcie są ustalenia poczynione w trakcie oględzin rzeczonych budynków w dniu 7 stycznia 2016 r. i opinii biegłego M. L. Skarżąca zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego w części, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji w zaskarżonym zakresie a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 O.p. polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i tym samym naruszeniu zasady prawdy materialnej, przejawiające się uznaniu, że: - w niniejszej sprawie, w przypadku "hali produkcyjnej" w latach 2011 – 2015 i "kotłowni (stara) do wyburzenia" w latach 2010 - 2013, nie zachodzą względy techniczne uniemożliwiając wykorzystywanie przedmiotowych budynków do prowadzenia działalności gospodarczej- podczas gdy ww. budynki w ww. latach nie mogły być wykorzystane w prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej z uwagi na względy techniczne; - obiekty budowlane: "wiata stalowa I do wyburzenia - wiata stalowa magazynowa" i "magazyn trocin" posiadają wszystkie elementy konstytutywne dla budynków, w tym posiadają przegrody budowlane wydzielające obiekty z przestrzeni, podczas gdy obiekty te nie są wydzielone ze wszystkich stron za pomocą przegród budowlanych, a tym samym nie mogą zostać uznane za budynki; - w niniejszej sprawie ściany frontowe, zarówno "wiaty stalowej I do wyburzenia - wiaty stalowej magazynowej" jak i "magazynu trocin" spełniają funkcję oddzielenia ich wnętrza od otoczenia zewnętrznego, podczas gdy przedmiotowe przegrody nie zamykają i nie izolują przestrzeni wewnętrznej od środowiska zewnętrznego oraz nie stanowią przegród izolacyjnych; 2. art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 181 O.p. w zw. z art. 187 O.p. i art. 197 O.p. poprzez: a) dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, wyprowadzanie z dowodów wniosków z nich niewynikających, przejawiające się w przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia tezy, iż w niniejszej sprawie zachodzą względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy z całości materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowe budynki w okresie, którego dotyczy wniosek, znajdowały się w złym stanie technicznym, były nieużytkowane, zniszczone, zdewastowane, z licznymi uszkodzeniami, a w szczególności: - z przedłożonych przez Skarżącego opinii w przedmiocie określenia stanu technicznego przedmiotowych budynków, autorstwa mgr inż. arch. K. I., wynika, iż obiekty wykazują duży stopień zniszczenia, który został spowodowany m. in. wiekiem obiektów, adaptacja obiektów dla celów użytkowych niestwarzających zagrożenia pożarowego oraz zdrowia i bezpieczeństwa jest nieopłacalna ze względu na aktualny stan techniczny obiektów, ich złą funkcjonalność do innych celów, niż te, dla których je wybudowano, zużycie środowiskowe i funkcjonalne obiektów wyrażone w procentach wynosi 100%, obiekty są zdegradowane, a ich stan techniczny jest niezadowalający i zły, obiekty nie spełniają warunków technicznych i funkcjonalnych dla prowadzenia za ich pomocą działalności gospodarczej; jak również nie odpowiadają wymogom u.p.b. oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), nie był oraz nie jest w nich dopuszczalny stały bądź czasowy pobyt ludzi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co potwierdza również dokumentacja fotograficzna załączona do opinii; - na podstawie dokonanych przez organ oględzin ustalono, iż przedmiotowe budynki są zniszczone i zdewastowane, z licznymi ubytkami, pozbawione instalacji, z brakiem stolarki okiennej i drzwiowej, co potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin, stanowiąca załącznik do protokołu oględzin; co jednoznacznie potwierdza, że w niniejszej sprawie zachodzą względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie przedmiotowych obiektów do prowadzenia działalności gospodarczej, a co nie zostało przez organ uwzględnione; b) błędną ocenę materiału dowodowego, wyprowadzanie z dowodów wniosków z nich niewynikających, a nadto pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów i okoliczności, i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w uznaniu, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że stan techniczny obiektów pozwala na dokonanie remontów i przystosowanie ich do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedmiotowe budynki nadają się do dalszego użytkowania po przeprowadzeniu remontu lub adaptacji, podczas gdy z opinii mgr inż. arch. K. I. wynika, że: - adaptacja obiektów dla celów użytkowych niestwarzających zagrożenia pożarowego oraz dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi jest nieopłacalna ze względu na aktualny stan techniczny obiektów, ich złą funkcjonalność do innych celów, niż te dla których je wybudowano; - nakłady, które trzeba ponieść na zmianę sposobu użytkowania budynków będą porównywalne z budową nowego budynku o porównywalnej powierzchni lub będą ją nawet przewyższały, a utrzymanie przedmiotowych części budynku po adaptacji przewyższy koszt utrzymania podobnych nieruchomości usytuowanych na danym terenie, w związku z tym jakiekolwiek prace remontowe byłyby dla Skarżącego nieopłacalne oraz niecelowe z uwagi na stopień zaawansowania zużycia technicznego przedmiotowych obiektów; obecna technologia budowlana pozwala na przeprowadzenie remontu nawet najbardziej zdewastowanego obiektu, a analiza możliwości wykonania remontu nie może prowadzić do założenia, że działania takie mogą być nieograniczone co do swojego zakresu, możliwość przeprowadzenia prac remontowych musi być analizowana z uwzględnieniem ich opłacalności oraz celowości; c) oparcie rozstrzygnięcia na podstawie opinii sporządzonej przez biegłego mgr inż. budownictwa M. L., przy jednoczesnym pominięciu przedłożonych przez Skarżącego opinii autorstwa mgr inż. arch. K. I., podczas gdy: - opinia biegłego nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny, czy przedmiotowe budynki we wskazanym we wniosku okresie, były w złym stanie technicznym, opinia jest niespójna, stanowi głównie przypuszczenia, a nie rzetelną ocenę stanu faktycznego; - biegły nie wyjaśnia na jakiej podstawie formułuje swoje stanowisko, co do przyczyn wystąpienia względów technicznych w budynkach, czy też możliwości ich użytkowania w okresie objętym wnioskiem; - w przypadku opisu budynku "hali produkcyjnej" biegły skupił się głównie na samej konstrukcji budynku, podczas gdy w przypadku względów technicznych powinno się zweryfikować również jakie funkcjonalne i techniczne możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej - względy techniczne bowiem mają uniemożliwiać korzystanie z przedmiotu opodatkowania, ale wcale nie muszą tkwić w jego konstrukcji; - biegły wykazuje się niekonsekwencją w swoich twierdzeniach, wskazując w pierwszej kolejności na zły stan techniczny instalacji, by następnie twierdzić o możliwości wykorzystywania budynku na cele magazynowe; d) uznanie przedłożonych przez Skarżącego opinii autorstwa mgr inż. K. I. w przedmiocie określenia stanu technicznego budynków, jako niebędących wystarczająco przydatnymi dla rozstrzygnięcia, z uwagi na skupienie się przez autora opinii na stanie elementów budynków takich jak: stolarka, instalacje posadzka, tynki, elewacja, które w ocenie organu nie mają znaczenia podatkowego w ocenie względów technicznych, podczas gdy, po pierwsze opinia określa również stan techniczny elementów konstrukcyjnych budynków, tj., przegrody budowlane, dach fundamenty, a po drugie dla ustalenia, czy zachodzą względy techniczne, należy brać pod uwagę nie tylko elementy konstrukcyjne, ale wszelkie elementy, które mają znaczenie dla możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalne gospodarczej; e) błędną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktyczne przejawiające się w uznaniu, iż: - zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zaistnienia względów technicznych, bowiem opinia sporządzona przez biegłego, wskazuje w ocenie organu na niski stopień zniszczenia konstrukcji budynków, a w sprawie nie występują "względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie obiektów do prowadzonej działalności gospodarczej, pode gdy konstrukcja budynków (tj. elementy takie jak: przegrody budowlane, fundamenty, dach) wbrew twierdzeniom organu, nie jest w dobrym stanie, zużycie elementów konstrukcyjnych odniesieniu do zużycia całych budynków, należy ocenić jako znaczne, biorąc zwłaszcza pod uwagę stopień zniszczenia tych elementów konstrukcyjnych, wskazany w opiniach na poziomie 70%, co stanowi o złym stanie technicznym tych elementów, a co zostało przez organ zupełnie pominięte; - w przypadku budynku "kotłownia (stara) do wyburzenia" względy techniczne zaistniały latach 2014, 2015, nie uwzględniając wniosku w odniesieniu do lat 2011 - 2013, podczas należy mieć na uwadze, iż proces degradacji jest procesem systematycznym, pozwalaj twierdzić, iż stan techniczny budynku w latach 2011 - 2013 był zbliżony do tego w latach 2014 - 2015, w których organ uznał zaistnienie względów technicznych, zwłaszcza że wbrew twierdzeniom organu, brak w międzyokresie nadzwyczajnych, nagłych zdarzeń, które mógł być przyczyną uszkodzeń budynku; f) błędną, sprzeczną za zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ocenę decyzji Starosty [...] z dnia 12 maja 2016 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budy produkcyjnego, murowanego komina i budynku magazynowego położonego na działce [...], poprzez przyjęcie, iż ww. decyzja nie ma wpływu na ocenę przedmiotu sprawy, zaskarżona decyzja obejmuje lata 2010 - 2015, a pozwolenie na rozbiórkę zostało wydań 2016 r., podczas gdy: - decyzja ta potwierdza trwałą i nieodwracalną degradację oraz zły stan techniczny budynków uniemożliwiający ich użytkowanie, w tym wykorzystywanie do prowadzenia działalni gospodarczej; stanowi jednoznaczne i kategoryczne potwierdzenie dokumentem urzędów wydanym przez właściwy organ nadzoru budowlanego, że względy techniczne nie miały jedynie przejściowego charakteru, lecz sporne budynki nigdy nie zostaną przywrócone do stanu nadając się do ich użytkowania, a wręcz przeciwnie, ich zły stan techniczny uzasadniał ich likwidację potwierdzając tym samym, że zaistniały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej; - proces degradacji obiektu jest procesem systematycznym i rozciągniętym w czasie, długotrwałym stopień zużycia technicznego obiektów nie powstał "z dnia na dzień", bowiem nie był wynik nagłego zdarzenia (np. katastrofy budowlanej), lecz procesem długotrwałym, wynikającym wpływu czynnika czasu i niszczącego działania czynników zewnętrznych, co oznacza, iż w przeciągu paru lat, do 2016 r., stan budynków nie mógł ulec aż tak znacznemu pogorszeniu, w porównaniu do lat 2010 - 2015; skoro zatem degradacja budynków przebiegała w sposób ciągły i proporcjonalny do upływu czasu, to wydaje się wysoce prawdopodobne, że kilka lat przed wydaniem przedmiotowej decyzji w 2016 r,, budynki również nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej; a zatem prawidłowa ocena decyzji prowadzi do wniosków zupełnie odmiennych od tych przyjęty przez organ, tj. potwierdza, iż w latach 2010 - 2015, budynki znajdowały się w złym stanie technicznym stanowiącym o zaistnieniu względów technicznych uniemożliwiając wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej; 3. art. 194 O.p. poprzez pominięcie przez organ decyzji Starosty [...] w sprawie pozwolenia na rozbiórkę, wydanej przez właściwy organ nadzoru budowlanego, potwierdzającej, że wyłączenie budynków z użytkowania miało charakter trwały, że względy techniczne nie miały jedynie przejściowego charakteru, a stan techniczny uzasadniał likwidację przedmiotowych budynków, w sytuacji gdy decyzja ta jest dokumentem urzędowym, będącym dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone, co oznacza, iż obowiązkiem organu podatkowego jest dać wiarę takiemu dowodowi i uznać za udowodniony fakt, który z niego wynika, czego organ nie uczynił; nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi oczywiste naruszenie przepisów prawa procesowego; 4. art. 212 O.p., poprzez uznanie, iż ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 października 2013 r., znak: [...] , w której organ odmówił obniżenia podatku od nieruchomości m. in. od budynków: "hali produkcyjnej" i "kotłowni (starej) do wyburzenia" z racji ich niewykorzystywania ze względów technicznych, wiążą organ, podczas gdy ww. decyzja nie stanowiła rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, ale należy ją traktować jako swego rodzaju interpretację podatkową wydaną na gruncie przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego, co stanowi o braku tożsamości spraw będących przedmiotem decyzji, i wyklucza związanie organu rozstrzygnięciem zawartym w ww., decyzji, zwłaszcza że w niniejszej sprawie pojawiły się nowe dowody i okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie, a nadto ww. decyzja nie wskazuje jakiego okresu dotyczy i brak podstaw do przyjęcia, że dotyczy okresu objętego wnioskiem, zwłaszcza w odniesieniu do lat 2014, 2015, organ przy wydawaniu decyzji w 2013 r. nie mógł ocenić istnienia względów technicznych na przyszłość, a zatem organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie był związany ustaleniami poczynionymi przy wydawaniu ww. decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu do dnia 1 stycznia 2016 r.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w zasadzie niezastosowanie, a w konsekwencji odmowę przekwalifikowania przedmiotowych budynków z kategorii "budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" do kategorii "budynków pozostałych"; 2. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez błędną wykładnię pojęcia "względów technicznych", jakie musiałyby spełniać przedmiotowe budynki, aby nie były uznawane za związane z działalnością gospodarczą, polegającą na przyjęciu, że: a) w sprawie chodzi o pojęcie względów technicznych w rozumieniu prawa podatkowego normującego podatek od nieruchomości, a nie prawa budowlanego czy jakiegokolwiek innego, podczas gdy u.p.o.l. nie zawiera legalnej definicji "względów technicznych", a przyjęte przez organ rozumienie ww. pojęcia nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego; prawidłowym jest zatem odwołanie się do językowego rozumienia tego pojęcia, jak również do wykładni celowościowej oraz systemowej, w tym odesłanie do odpowiednich przepisów Prawa budowlanego; b) w rozumieniu prawa podatkowego, względy techniczne to taki stan budynku, który trwale uniemożliwia wykorzystanie tego budynku w działalności gospodarczej, przez co organ rozumie brak możliwości przeprowadzenia remontu budynku, tak aby poprawić jego stan techniczny w stopniu umożliwiającym prowadzenie działalności, podczas gdy przepis ten nie wskazuje aby "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności miały charakter trwały, a zatem ww. przesłanki nie można z tego przepisu wywodzić; c) za "względy techniczne" nie mogą być uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, np. konieczność remontu lub modernizacji obiektu, bowiem remont budynku, to, w ocenie organu, też element działalności gospodarczej i okres takiego remontu nie przerywa związku budynku z działalnością gospodarczą, podczas gdy, jeżeli obiekt wymaga remontu, powyższe oznacza, że właśnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności, i skoro to następuje, to w dalszej kolejności oznacza to także, że nie jest on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu technicznych, a ponadto przedmiotem sprawy nie było stosowanie właściwej stawki dla budynków w trakcie remontu, lecz budynków, które trwale zostały wyłączone użytkowania z uwagi na względy techniczne, a trwałość tego wyłączenia ostatecznie potwierdził dokument urzędowy w postaci decyzji o rozbiórce budynków; d) o braku zaistnienia względów technicznych stanowi w niniejszej sprawie, w ocenie organu dobry stan konstrukcji budynków, a zatem brak możliwości wykorzystywania budynków do działalności gospodarczej ze względów technicznych musi dotyczyć konstrukcji budyń podczas gdy względy techniczne mają uniemożliwiać korzystanie z przedmiotu opodatkowania, a przy dokonywaniu oceny zaistnienia względów technicznych należy brać pod uwagę wszystkie elementy budynku, a nie tylko wybrane, a zwłaszcza względy techniczne wcale nie muszą tkwić w jego konstrukcji; ustawodawca bowiem nie opisał jakie muszą to być względy techniczne, a zatem mogą to być wszystkie tego rodzaju względy, które powodują określony w ustawie skutek, zwłaszcza że ustawodawca posługuje sformułowaniem, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany względów technicznych", a nie z uwagi na zły stan techniczny, co oznacza, że nie można utożsamiać z niesprawnością techniczną tylko i wyłącznie; e) ze względami technicznymi mamy do czynienia, gdy obiekt traci swój potencjał, jako budynek, a w niniejszej sprawie stan techniczny obiektów nie dyskwalifikuje ich jako budynki, podczas gdy obiekt budowlany, nawet wówczas, gdy ze względów techniczny prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany dla prowadzenia działalności gospodarczej, pozostaje budynkiem, jeżeli spełnia wszystkie warunki, o których mowa w definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.); 3. art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, iż przedmiotowe obiekty mogły być latach 2010-2015 związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i mogły być w tym okresie opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalne gospodarczej, a nie stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., pomimo że z uwagi na względy techniczne, nie były i nie mogły być w tym okresie wykorzystywane prowadzenia działalności gospodarczej; 4. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące opodatkowaniem przedmiotowych budynków niewłaściwą stawką, tj. według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawki właściwej, tj. dla budynków pozostałych; 5. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiekty: "wiata stalowa do wyburzenia - wiata stalowa magazynowa" oraz "magazyn trocin", posiadają wszystkie niezbędne elementy pozwalające przyporządkować je do kategorii "budynki", w tym są wydzielone z przestrzeni pomocą przegród budowlanych, a w szczególności poprzez uznanie, iż: a) omawiany przepis nie uzależnia istnienia budynku od wydzielenia z przestrzeni za pomocą kompletnych ścian z każdej strony obiektu, podczas gdy zwrot wydzielenia przestrzeni za pomocą przegród budowlanych należy tłumaczyć w ten sposób, że przegrody budowlane muszą oddzielać budynek jako całość od otaczającej go wolnej trójwymiarowej przestrzeni, co oznacza, że obiekt musi posiadać przegrody budowlane zupełne ze wszystkich stron; b) funkcję przegrody budowlanej spełnia również ściana niewypełniająca w sposób lity zamknięcia przestrzeni wydzielonego budynku, podczas gdy wydzielenie z przestrzeni wymaga zamknięcia obiektu ze wszystkich stron i zabezpieczenia jego wnętrza przed wpływem czynników zewnętrznych; przegrody budowlane muszą bowiem oddzielać budynek jako całość od otaczającej go wolnej trójwymiarowej przestrzeni, co oznacza, obiekt musi posiadać przegrody budowlane zupełne ze wszystkich stron, oraz że pod względem funkcjonalnym, wydzielać obiekt z przestrzeni mogą ściany danego obiektu budowlanego;  c) pionową przegrodę budowlaną wydzielającą budynek z przestrzeni mogą stanowić dwa otwory technologiczne oddzielone filarem, a więc w zasadzie wolna przestrzeń, celowo zaprojektowany i wykonany brak przegrody budowlanej (nie będąca żadnym elementem budowlanym), która nie zamyka i nie izoluje przestrzeni wewnętrznej od środowiska zewnętrznego oraz nie stanowi przegrody izolacyjnej, podczas gdy, o ile nie jest wykluczone istnienie w przegrodach budowlanych otworów technologicznych (np. okien, drzwi, bramy, itp.), otwory te jednak nie mogą zastępować całej przegrody budowlanej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, a ponadto w przypadku okien, drzwi, bramy, itp. ich cechą wspólną jest to, że otwory te zamykają się, w celu spełniania funkcji izolacyjnej i odgrodzeniowej przegrody budowlanej; d) istotne jest funkcjonalne i konstrukcyjne przeznaczenie przegród budowlanych, z jednoczesnym pominięciem, iż przegrody winny właśnie pod względem funkcjonalnym wydzielić obiekt z przestrzeni, jak również konstrukcja przegród musi być odpowiednia, tj. taka, która pozwoli na oddzielenie wnętrza obiektu od środowiska zewnętrznego; 6 art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w z w. z art. 3 pkt 2 u.p.b., poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie w procesie kwalifikacji obiektu wiaty do prawidłowej grupy przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy zastosowanie przepisu uzasadnia konstrukcja oraz charakter definicji budynku i budowli z u.p.o.l.; b) niewłaściwe zastosowanie - w istocie niezastosowanie - polegające na odmowie uznania za budowlę obiektu wiaty, która nie posiada wszystkich elementów charakterystycznych dla budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i powinna być uznana za budowlę z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; 7. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie obiektu - wiaty za budynek, podczas gdy obiekt ten jest budowlą. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca zawarła obszerne uzasadnienie wskazujące m.in. na nieprawidłowe rozumienie przez organ pojęcia "względów technicznych" na gruncie u.p.o.l., nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do spornych obiektów (stan techniczny w latach 2010-2015) oraz nieprawidłowe uznanie, że sporne obiekty, tj. magazyn trocin i wiata stalowa I do wyburzenia są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych a tym samym, że stanowią budynki w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nie zaś budowle, jak uznaje Skarżąca. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 P.p.s.a. Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 P.p.s.a.) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy podatkowe zasadnie uznały, w wyniku prawidłowego postępowania podatkowego, że sporne obiekty wskazane we wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2010-2015, tj.: – ww. "wiata stalowa I do wyburzenia – wiata stalowa magazynowa" i "magazyn trocin" stanowią budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a w związku z tym podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatku aniżeli chce tego Skarżąca; Skarżąca bowiem uznaje, że ww. obiekty nie mogą być uznane za budynki w rozumieniu u.p.o.l. i powinny być opodatkowane jako budowla, albowiem w stosunku do nich nie jest zrealizowany warunek wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych; – ww. hala produkcyjna w latach 2011-2015 i "kotłownia (stara) do wyburzenia" w latach 2010-2013 powinny być opodatkowane jako "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie zaś jako "budynki pozostałe", a w związku z tym podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatku aniżeli chce tego Skarżąca; Skarżąca bowiem uznaje, że wykorzystanie ww. obiektów do prowadzonej w spornym okresie działalności gospodarczej nie było możliwe z uwagi na ich zły stan techniczny. Sąd wskazuje, że w celu prawidłowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych istotne jest ich prawidłowe zakwalifikowanie do kategorii: budynków lub budowli. W art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję legalną terminu budynek, zgodnie z którą użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.; dalej: "u.p.b.") przez obiekt budowlany należy rozumieć budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budynku należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach zaś zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W związku z powyższym, dla uznania danego obiektu budowlanego za budynek, musi on być: – obiektem budowlanym, – trwale związany z gruntem, – wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, – oraz musi posiadać fundamenty i dach. W rozpoznawanej sprawie, w odniesieniu do obiektów "wiata stalowa I do wyburzenia – wiata stalowa magazynowa" i "magazyn trocin" bezsporny jest ich stan faktyczny oraz okoliczność, że stanowią obiekty budowlane trwale związane z gruntem, posiadające fundamenty i dach. Spór koncentruje się wokół tego czy ww. obiekty zostały wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Ustawodawca ani w przepisach u.p.o.l. ani przepisach u.p.b. nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem: "przegrody budowlane" czy "wydzielenie z przestrzeni". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1581/15 określenie: "wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" zawiera w istocie dwie cechy: wydzielenie z przestrzeni i przegroda budowlana. Funkcją przegrody budowlanej obiektu budowlanego ma być wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, gdzie da się co do zasady opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu, da się określić położenie dowolnego obiektu, że znajduje się on w obiekcie lub w przestrzeni zewnętrznej poza obiektem. W cytowanym wyroku NSA wskazał również, że "przegroda budowlana nie musi być przy tym ścianą. ..... Choć ściana (jako element budowlany) jest niewątpliwie przegrodą budowlaną, to nie zawsze przegroda budowlana musi być ścianą. Nie znajduje racji pogląd, że za przegrodę może być uznany tylko taki element zewnętrzny obiektu budowlanego, który ma cechy ściany, to jest co do zasady ma charakter lity z dopuszczalnymi otworami (okiennymi, drzwiowymi czy technologicznymi). W konsekwencji to, że sporny garaż posiada dwa otwarte wjazdy od południa i wschodu na niższej kondygnacji budynku, nie świadczy o tym, że nie jest on wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi. Podobna ocena znaczenia przegród budowlanych prezentowana jest w judykaturze." Stanowisko NSA wyrażone w ww. wyroku Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy w szczególności podkreślić, że rozstrzygnięcie organów w rozpoznawanej sprawie w zakresie kwalifikacji spornych obiektów jako budynków a nie budowli - jak tego chce Skarżąca - nie zostało oparte wyłącznie na dokumencie urzędowym jaki niewątpliwie stanowi ewidencja gruntów i budynków. Jak bowiem wynika zarówno ze stanu faktycznego sprawy jak i uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, organy przeprowadziły własne postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do spornych obiektów "wiata stalowa I do wyburzenia – wiata stalowa magazynowa" i "magazyn trocin" aby na podstawie jego wyników dokonać prawnopodatkowej kwalifikacji ww. obiektów na gruncie przepisów u.p.o.l. Dnia 7 stycznia 2016 r. organ I instancji przeprowadził bowiem, w obecności przedstawicieli Skarżącej, oględziny spornych obiektów, z którego to dowodu sporządzony został protokół oraz bogata dokumentacja zdjęciowa załączona do powyższego protokołu. Kolejne oględziny przeprowadzone zostały dnia 30 marca 2016 r. i stanowiły m.in. podstawę sporządzenia opinii biegłego mgr inż. M. L. z kwietnia 2016 r. zawierającej charakterystykę techniczną spornych obiektów. Ponadto w odniesieniu do ww. obiektów Skarżąca przedstawiła dowody z dokumentów w postaci książek obiektu budowlanego. Jak wynika z powyższych dowodów, w tym dokumentacji zdjęciowej: – "magazyn trocin" stanowi obiekt trwale wiązany z gruntem za pomocą fundamentów żelbetonowych, zadaszony w całości dachem o konstrukcji drewnianej pokrytym blachą trapezową a ponadto posiada trzy pełne ściany drewniane; ściana szczytowa od strony południowo zachodniej najprawdopodobniej została przebudowana (nieoryginalne rozwiązania w postaci stalowych ceowników, nierówno wycięte elementy drewniane) zaś w chwili oględzin posiada, w części górnej, drewnianą opaskę wspomagająca funkcję wydzielenia budynku z przestrzeni zewnętrznej zaś w części dolnej posiada otwór spełniający funkcję wjazdu do budynku; – sporna "wiata stalowa I do wyburzenia – wiata stalowa magazynowa" stanowi obiekt trwale związany z gruntem za pomocą betonowych fundamentów, zadaszony w całości dachem o konstrukcji stalowej pokrytym blachą, betonowej posadzce, o ścianach konstrukcji stalowej przy czym dwie ściany pokryte są blachą, trzecia ściana jest murowana zaś czwarta ściana szczytowa w górnej części pokryta jest blachą a w części dolej siatką stalową. Zasadnie, w ocenie Sądu, zwrócił uwagę organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ww. obiekty znajdują się na terenie tartaku i są tak skonstruowane, aby był do nich zapewniony niezakłócony dostęp stosownych maszyn i urządzeń lub pojazdów oraz aby spełniały funkcje wentylacyjną dla przechowywanego w nich w różnych postaciach drewna. Ponadto na zdjęciach widoczny jest składowany w ww. obiektach materiał drewniany w różnych postaciach i gabarytach, którego transport do wnętrza ww. obiektów wymaga zapewnienia swobodnego wjazdu i wyjazdu maszyn o różnych wielkościach – stąd konieczność istnienia ww. otworów technologicznych w spornych obiektach. Otwory te stanowią dopełnienie funkcji tych obiektów i są, co najmniej użyteczne dla wykorzystania spornych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Mając na uwadze ww. ustalenia faktyczne, w ocenie Sądu, zasadnie organy uznały, że sporne obiekty spełnią definicję legalną budynku zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W ocenie Sądu zauważyć bowiem należy, że ww. ściany, w tym również nieposiadające litego charakteru, spełniają swoją funkcję, tj. wyodrębniają sporne obiekty z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, iż da się opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni spornych obiektów, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do nich. Da się również określić położenie spornych obiektów. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w oparciu o ww. materiał dowodowy, nie sposób również uznać, że ww. sporne "ściany" nie spełniają funkcji przegrody budowlanej. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego umieszczone w nich otwory technologiczne nie pozbawiły ich ww. funkcji przegrody i pomimo ich istnienia nadal możliwe jest wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, gdzie da się co do zasady opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu oraz da się określić położenie spornych obiektów w przestrzeni. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku fakt, że dany obiekt posiada otwarty wjazd nie świadczy o tym, że nie jest on wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi. Reasumując, w ocenie Sądu organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym oględzin spornych obiektów udokumentowanych m.in. protokołem z oględzin i dokumentacją fotograficzną oraz opinii biegłego prawidłowo stwierdził, że ww. obiekty należy uznać za budynki w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Wobec powyżej wskazanych okoliczności faktycznych zasadnie organy przyjęły, że sporne obiekty spełniły wszystkie przesłanki art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i dotychczasowe ich opodatkowanie zgodnie z pierwotną wolą Skarżącej jako budynków nie zaś budowli, było zgodne z przepisami u.p.o.l. Zatem za bezpodstawny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i naruszeniu zasady prawdy materialnej poprzez przyjęcie, że ww. sporne obiekty posiadają wszystkie elementy konstytutywne dla budynków, w tym posiadają przegrody budowlane wydzielające obiekty z przestrzeni. Jak bowiem wynika z akt postępowania organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie (oględziny, opinia biegłego) i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Skarżąca, co do zasady kwestionuje nie ustalenia faktyczne organów w odniesieniu do ww. obiektu magazynu trocin i wiaty stalowej I do wyburzenia – wiata stalowa magazynowa a w istocie ocenę ustalonych faktów twierdząc, że istnienie szerokich otworów technologicznych w spornych obiektach wyklucza możliwość uznania ich za budynki w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Tym samym, w ocenie Sądu, uznać należało, iż także zarzuty skargi w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 u.p.b. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. okazały się niezasadne. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie błędnej kwalifikacji prawnopodatkowej spornych obiektów w postaci hali produkcyjnej w latach 2011-2015 i "kotłowni (stara) do wyburzenia" w latach 2010-2013, które w ocenie Skarżącej nie powinny być opodatkowane jako "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" albowiem zachodziła przesłanka braku możliwości wykorzystania tych obiektów do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., Sąd zarzutów tych nie podzielił. Zgodnie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: budynki lub ich części. Natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 2stanowi, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości wskazując górną stawkę dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (lit b) oraz budynków lub ich części pozostałych (lit. e). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie orzekał w kwestii opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przykładowo w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12, podkreślił, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą". Sąd zauważa, że ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia z zakresu przedmiotów opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych, które nie mogą być w tej działalności trwale wykorzystywane ze względów technicznych, nie definiując jednak pojęcia "względy techniczne", ani nie odsyłając w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Dokonując wykładni tego pojęcia zasadnym jest odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12, który skład orzekający w niniejszej sprawie aprobuje. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych przedsiębiorców, którzy nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości". Co istotne, w powołanym powyżej przepisie ustawodawca posłużył się sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, zwrot ten oznacza, że przeszkoda w korzystaniu z nieruchomości wynikająca bezpośrednio z jej stanu technicznego musi mieć charakter trwały, a zarazem obiektywny, niezależny od woli i możliwości produkcyjnych, bądź finansowych danego podmiotu (por. również wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07; z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1626/12; z dnia 16 września 2014 r., II FSK 2222/12; z dnia 25 listopada 2015 r., II FSK 2449/13). Nie można przy tym pojęcia trwałości występowania przeszkody w wykorzystywaniu przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej rozpatrywać wyłącznie w odniesieniu do danego roku podatkowego. Takie zawężenie do jednego lub kilku lat podatkowych świadczyłoby wyłącznie o przejściowych i okresowych względach technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Sąd podziela stanowisko organów podatkowych wyrażone w odniesieniu do spornego obiektu ww. hali produkcyjnej w latach 2011-2015 i "kotłowni (stara) do wyburzenia" w latach 2010-2013, że nie zachodziła przesłanka braku możliwości wykorzystania ww. nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co znalazło potwierdzenie m.in. w sporządzonej z urzędu opinii biegłego mgr inż. M. L. z kwietnia 2016 r. W odniesieniu do obiektu hali produkcyjnej biegły uznał, że obiekt ten znajduje się w dobrym stanie technicznym, w tym m.in. w dobrym stanie technicznym znajduje się konstrukcja stropów (elementy płytowe nie są uszkodzone), dachu (choć nie jest szczelny) oraz słupów żelbetonowych. Ogólna ocena stanu technicznego wg biegłego jest średnia zaś sama konstrukcja jest w stanie dobrym. Biegły wskazał również, że obiekt nie grozi zawaleniem, ani nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla osób przebywających wewnątrz. Jednocześnie jako zły biegły ocenił stan stolarki okiennej i drzwiowej oraz elementów wykończenia. W ocenie biegłego w latach 2010-2015 obiekt hali produkcyjnej pozwalał i pozwala na użytkowanie tego obiektu jako magazyny. Ponadto stan ww. hali produkcyjnej obrazuje liczna dokumentacja zdjęciowa załączona zarówno do opinii biegłego jak i protokołu z pierwszych oględzin z dnia 7 stycznia 2016 r. Zasadnie zatem uznał organ podatkowy, że w odniesieniu do obiektu hali produkcyjnej nie zachodzą przesłanki zakwalifikowania jej - ze względu na zły stan techniczny – do kategorii "budynki pozostałe" i opodatkowania niższą stawką podatku jak tego chce Skarżąca. Poprawności ww. kwalifikacji prawnopodatkowej nie zmienia, w ocenie Sądu, opinia mgr inż. arch. K. I., na którą powołuje się Skarżąca, a która stanowi dokument prywatny sporządzony na zlecenie Skarżącej. Zgodnie z powyższą oceną wyrażoną w orzecznictwie sądów administracyjnych, pozbawienie obiektu instalacji, braki i ubytki stolarki okiennej i drzwiowej, zły stan posadzki, tynków czy elewacji nie przesądza, jak tego chce Skarżąca, o braku możliwości kwalifikacji obiektu jako umożliwiającego prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Sąd zauważa również, że w odniesieniu do spornego obiektu hali produkcyjnej Skarżąca jeszcze w 2013 r. utrzymywała, że możliwe jest prowadzenie w nim działalności gospodarczej, jednakże niezbędne jest przeprowadzenie w tym celu remontu, którego Skarżąca nie przeprowadziła w 2013 r. ze względów ekonomicznych. Jednakże remont ten Skarżąca planowała w perspektywie około dwóch lat (2014-2015). Powyższe stanowisko Skarżącej wynika z uzasadnienia ostatecznej decyzji Burmistrza [...] dnia 18 października 2013 r., znak [...] o odmowie obniżenia Skarżącej podatku od nieruchomości od spornego obiektu. A zatem zasadnie (biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego a nie tylko prywatny dokument przedłożony przez Skarżącą) organy podatkowe uznały, że w odniesieniu do budynku hali produkcyjnej w spornym okresie nie zaistniały względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wykluczające ten obiekt z możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej przez Skarżącą. W odniesieniu do ww. obiektu nie zaistniały bowiem obiektywne okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej w przyszłości, tj. po przeprowadzeniu prac remontowych. Przeszkoda w korzystaniu z ww. nieruchomości wynikała, jak wynika ze ww. stanowiska samej Skarżącej, nie bezpośrednio z jej stanu technicznego lecz de facto z braku środków finansowych na remont spornego obiektu. W odniesieniu natomiast do obiektu "kotłowni (stara) do wyburzenia" biegły, na podstawie danych z 2016 r., potwierdził jego zły stan techniczny w odniesieniu m.in. do konstrukcji. Biegły uznał, że konstrukcja obiektu jest w stanie złym, obiekt na dzień opinii (kwiecień 2016 r.) nie nadaje się do użytkowania, a przebywanie w nim osób nie jest bezpieczne z uwagi na możliwość zawalenia. Jednocześnie we wnioskach końcowych biegły wskazał, że nie można wykluczyć, iż w ostatnich pięciu latach (2010-2015) w obiekcie tym była prowadzona działalność gospodarcza, albowiem stan techniczny obiektu mógł znacząco pogorszyć się w bardzo krótkim czasie poprzez świadome lub niezamierzona działanie. Mając na uwadze powyższe ustalenia biegłego, zasadnie, w ocenie Sądu, uznały organy podatkowe, że co do zasady stan techniczny spornego obiektu wskazuje na to, że ze względów technicznych nie mógł być on wykorzystywany przez Skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej w całym okresie objętym wnioskiem Skarżącej a jedynie w jego części. Określając czas trwania takiego stanu, zasadnie uznały organy podatkowe, że techniczne względy nie wykluczały prowadzenia działalności gospodarczej w spornym obiekcie w latach 2010-2013, albowiem w dniu 12 września 2013 r. organ podatkowy przeprowadził oględziny spornego obiektu w innej sprawie (tj. z wniosku Skarżącej o obniżenie podatku od nieruchomości) nie stwierdzając takiego stanu technicznego, który wykluczałby obiekt z możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej. W przedmiotowym postępowaniu zapadła ww. ostateczna decyzja Burmistrza [...] dnia 18 października 2013 r., o odmowie obniżenia Skarżącej podatku od nieruchomości od spornego obiektu. Z uzasadnienia ww. decyzji jednoznacznie wynika, że w ocenie samej Skarżącej jeszcze w 2013 r. możliwe było prowadzenie działalności gospodarczej w obiekcie "kotłowni (stara) do wyburzenia" jednakże po uprzednim przeprowadzeniu remontu. Remont ten nie mógł być przez Skarżącą wykonany w 2013 r. z braku środków jednakże Skarżąca planowała jego wykonanie "za około dwa lata" lub przeznaczenie obiektu w najbliższym czasie do rozbiórki. Jak zatem wynika z ww. ostatecznej decyzji z 18 października 2013 r. jeszcze w 2013 r. Skarżąca uznawała, że stan techniczny obiektu "kotłowni (stara) do wyburzenia" umożliwia, co do zasady, prowadzenie w nim działalności gospodarczej a działalność taka nie była w nim prowadzona z powodów ekonomicznych leżących po stronie Skarżącej – brak środków na konieczny remont. A zatem zasadnie (biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego a nie tylko prywatny dokument przedłożony przez Skarżącą) organy podatkowe uznały, że w odniesieniu do budynku "kotłowni (stara) do wyburzenia" w spornym okresie (2010-2013) nie zaistniały względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wykluczające ten obiekt z możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej przez Skarżącą. W odniesieniu do ww. obiektu nie zaistniały bowiem obiektywne okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej w przyszłości, tj. po przeprowadzeniu prac remontowych. Przeszkoda w korzystaniu z ww. nieruchomości wynikała, jak wynika ze ww. stanowiska samej Skarżącej, nie bezpośrednio z jej stanu technicznego lecz de facto z braku środków finansowych na remont spornego obiektu. W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe okoliczności, za zasadne uznać należy również stanowisko organu, który odmówił mocy dowodowej decyzji Starosty [...] z dnia 12 maja 2016 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku produkcyjnego, murowanego komina i budynku magazynowego położonego na działce nr [...] . Jak bowiem wynika z ww. całokształtu materiału dowodowego (opinia biegłego, oględziny, dokumentacja fotograficzna spornych obiektów, ostateczna decyzja Burmistrza [...] dnia 18 października 2013 r. o odmowie obniżenia Skarżącej podatku od nieruchomości od spornego obiektu) organ podatkowy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów przyjmując, że decyzja ta nie przesądza o stanie technicznym "kotłowni (stara) do wyburzenia" jak i budynku hali produkcyjnej w spornym okresie. Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego w odniesieniu do prawnopodatkowej kwalifikacji ww. obiektów za niezasadne. Ponadto, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa, nie naruszyły wynikającej z art. 120 O.p. zasady legalizmu, Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 188 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Nie budzi wątpliwości, że organy podatkowe mają obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a ponadto, że zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności m.in. opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin zaś zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obowiązkom tym sprostały podejmując wszelkie niezbędne kroki do zgromadzenia materiału dowodowego, który można uznać za kompletny dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Organ ponadto przeprowadził ocenę wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, wypowiedział się co do każdego z nich, postępując zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 § 1 O.p. Ponadto Sąd uznał, że zasadnie uznały organy podatkowe, że dokument prywatny w postaci przedłożonej przez Skarżącą opinii autorstwa mgr inż. arch. K. I. nie był wiążący dla organu, albowiem dokument ten stanowił jeden z wielu dowodów w sprawie, organy zaś są uprawnione i zobowiązane do dokonywania samodzielnej, wszechstronnej oceny materiału dowodowego w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Okoliczność rozstrzygnięcia odmiennego aniżeli w oparciu wyłącznie o wnioski zawarte w ww. opinii prywatnej nie stanowi o wadliwości postępowania w rozpoznawanej sprawie, jak tego chce Skarżąca. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.