II GSK 1935/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T Spółka Jawna w W od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1285/16 w sprawie ze skargi T Spółka Jawna w W na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [..] maja 2015 r. nr Sp. [..] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego z dnia [..] maja 2015 r. 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz S spółka jawna w Warszawie (dawniej: T Spółka Jawna w Warszawie) 2650 (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt) złotych, tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T W R B i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w W na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [..] maja 2015 r. nr Sp. [..] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: T W R B i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w W (dalej też: spółka) w dniu [...] kwietnia 2013 r. wniosła o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na wzór użytkowy pt. "Opakowanie produktów, zwłaszcza gotowych do spożycia szybkich dań typu fast ford" nr Ru.65866 udzielonego na rzecz B sp. z o.o. z siedzibą w W oraz A P sp. z o.o. z siedzibą w B (dalej też: uprawnieni). Jako podstawę żądania wskazała przepisy art. 89, art. 94, art. 95, art. 97, art. 100 oraz art. 255 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410; dalej: p.w.p.) podnosząc brak nowości spornego wzoru w dacie jego zgłoszenia do ochrony, a także brak użyteczności. Na dowód braku nowości spornego wzoru wskazała, że większość cech technicznych, wymienionych jako cechy znamienne rozwiązania, są znane ze stanu techniki. W aspekcie braku nowości wskazała na opakowanie dań fast food wprowadzone do obrotu przez firmę H B na rok przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Zwróciła uwagę na wykrojnik nr 18080, który, w jej ocenie, stanowi skuteczne przeciwstawienie spornemu wzorowi. W piśmie z dnia 28 października 2014 r. A P sp. z o.o. stwierdziła, że brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek podstaw do uznania zarzutów spółki w przedmiocie braku nowości wzoru o nr Ru.65866. Podała, że wykazanie braku nowości wymaga przedstawienia co najmniej jednego, konkretnego, bez wątpliwości wcześniejszego rozwiązania, o wszystkich jego zastrzeganych cechach. Stwierdziła, że w badanej sprawie brak jest chociażby jednego umiejscowionego w czasie jednoznacznego dowodu określającego cechy konstrukcyjne spornego rozwiązania. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] maja 2015 r. działając na podstawie art. 89 w związku z art. 100 oraz art. 94 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. oddalił wniosek spółki oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Organ stwierdził, że spółka posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na sporny wzór użytkowy. Urząd Patentowy RP uznał, że dowód braku nowości wzoru użytkowego wymaga przedstawienia wcześniejszego rozwiązania o wszystkich jego zastrzeganych cechach, a zwłaszcza o jego cechach znamiennych. Urząd Patentowy RP stwierdził, że w myśl art. 25 p.w.p. spółka wskazując na opakowania oraz na wykrojniki 17379, 18080, 20634, nie wykazała braku nowości spornego wzoru użytkowego. Organ wskazał, że brak nowości musi dotyczyć całego rozwiązania i nie jest wystarczające wskazanie, że niektóre spośród elementów rozwiązania są znane w stanie techniki. Innymi słowy fakt, że poszczególne środki techniczne użyte do realizacji danego rozwiązania są znane, nie przesądza jeszcze o braku nowości, bowiem wzajemne połączenie tych znanych środków może stanowić rozwiązanie techniczne nowe – nieidentyczne. Sama identyczność funkcji dwóch rozwiązań nie przesądza także o ich identyczności, określone funkcje mogą być wszak realizowane różnymi środkami lub sposobami, a dla potwierdzenia identyczności (braku nowości) należy wykazać tożsamość wszystkich elementów rozwiązania. Tym samym, jak podał organ, dokonując zestawienia cech istotnych zarówno spornego wzoru użytkowego oraz przeciwstawionych mu opakowań (wykrojników), należy wziąć pod uwagę nie tyle ich funkcję przeznaczenia, ale tożsamość wszystkich rozwiązań. Urząd Patentowy RP przyjął, że przeciwstawieniami posiadającym te same cechy techniczne co wzór sporny są wykrojniki o numerach 17379, 18080, 20634. Wykrojniki te spełniają warunek identyczności ze spornym wzorem użytkowym, gdyż posiadają przylegające trapezowe pola rozszerzające się ku zewnętrznym obrzeżom, pomiędzy trapezowymi polami są rozmieszczone parami trójkątne pola przylegające do siebie dłuższymi bokami, przy czym na przedłużeniu linii łączenia pary trójkątnych pól, w części wierzchołkowej wykonane są wypustki, w przeciwległych trójkątnych polach wykonane są otwory, natomiast na przedłużeniu trapezowych ścianek są usytuowane prostokątne pola, gdzie dwa spośród nich są wydłużone. Dwa spośród prostokątnych pól rozmieszczone naprzeciw siebie mają zaokrąglone (lub frezowane) naroża, natomiast dwa pozostałe pola są wydłużone o ścianki z wycięciami, przy czym na linii łączenia ścianek z prostokątnymi polami znajduje się szczelina i języczek wykonany na przedłużeniu linii wycięcia ścianki. Pomimo uznania identyczności tych wykrojników z wzorem spornym, UP RP uznał, że wykrojniki te nie mogą stanowić skutecznego przeciwstawienia względem wzoru spornego, gdyż nie zostały udostępnione do wiadomości powszechnej przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego nr Ru.65866, tj. przed 11 stycznia 2010 r. Zdaniem organu spółka nie przedłożyła wiarygodnego materiału dowodowego świadczącego o publicznym udostępnieniu spornego wzoru użytkowego przed dniem jego zgłoszenia, a więc przed 11 stycznia 2010 r. Powyższa konstatacja, jak wyjaśnił organ, jest wynikiem analizy materiału dowodowego złożonego przez strony postępowania, w szczególności faktur VAT, gdyż świadczą o zamówieniu wykrojników w 2013 r., a więc wiele lat po zgłoszeniu spornego wzoru, a także same w sobie nie zawierają postaci wzorów przeciwstawionych ani żadnych informacji, które mogłyby być powiązane z konkretnymi wykrojnikami. Organ dodał, że część świadków powiązana ze spółką więzami osobistymi i/lub gospodarczymi, nie była w stanie samodzielnie opisać wszystkich cech konstrukcyjnych wykrojników, a żaden z tych świadków nie opisał samodzielnie rozwiązania konstrukcyjnego opakowania spółki. Tym samym, w ocenie organu, zeznania same w sobie nie mogły jednoznacznie świadczyć o publicznym ujawnieniu przeciwstawionych wykrojników przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Dalej organ podał, że zeznania "niepowiązanego z wnioskodawcą" świadka Z S nie mogą świadczyć o wcześniejszym upublicznieniu wzoru o takich samych cechach konstrukcyjnych, gdyż zeznania tego świadka są wewnętrznie sprzeczne. Świadek ten raz wskazywał, że nie potrafi określić czym się charakteryzowało pudełko stworzone dla pani B, po czym po okazaniu mu wykrojnika przez pełnomocnika wnioskodawcy podniósł, że "na wykrojniku [..] widać to co zmieniliśmy". Tym samym, w ocenie organu, świadek nie potrafił samodzielnie scharakteryzować elementów pudełka, po czym po okazaniu już potrafił ocenić wszystkie elementy tego wykrojnika. Wobec powyższego organ uznał, że dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie mogą świadczyć o możliwości publicznego zapoznania się z opakowaniami przez nieograniczoną liczbę osób, a jedynie przez kontrahentów i potencjalnych kontrahentów w trakcie rozmów biznesowych. Przedstawiony przez strony materiał dowodowy świadczy jedynie o poufnym charakterze udostępniania wzoru użytkowego konkretnie wybranym podmiotom, a więc nie świadczy o ujawnieniu go nieograniczonej liczbie osób. Urząd Patentowy RP stwierdził w konsekwencji, że strony nie przedłożyły materiału dowodowego, z którego wynikałoby wcześniejsze ujawnienie wzoru użytkowego, a tym samym, by doszło do naruszenia przesłanki nowości określonej w art. 94 ust. 1 p.w.p. W zakresie pozostałych przeciwstawień Urząd Patentowy RP uznał, że nie posiadają one wszystkich cech technicznych wzoru spornego. Wyjaśnił, że wykrojnik nr 17719 nie posiada "na przedłużeniu trapezowych ścianek prostokątnych pól, gdzie dwa spośród nich są wydłużone", a zatem w tym wykrojniku zastosowano całkowicie różne i odmienne elementy, co w sposób bezpośredni wskazuje na niemożność uznania zarzutu braku nowości spornego wzoru w kontekście wykrojnika nr 17719. W konkluzji Urząd Patentowy RP stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka braku nowości określona w art. 94 ust. 1, a zdefiniowana w art. 25 w związku z art. 100 p.w.p. Nadto organ wyjaśnił, że do jego kognicji w postępowaniu spornym nie należy rozstrzyganie zagadnień związanych ze sposobem redakcji zastrzeżeń wzoru spornego, a jedynie badanie zdolności rejestrowej wzorów użytkowych w zakresie zarzutów podniesionych przez wnoszącego sprzeciw. W ocenie UP RP, sporny wzór użytkowy spełnia cechę użyteczności, gdyż zaspokaja potrzeby konsumentów, tj. służy przenoszeniu dań (zwłaszcza typu fast food). Dodał, że cecha użytkowości nie musi być "lepsza" od tych znanych ze stanu techniki, gdyż użyteczność nie oznacza wyższości jednego (nowego) rozwiązania nad drugim (starym), a jedynie funkcję przydatności. Tym samym pełni użyteczną rolę, a jednocześnie nosi cechę użyteczności określoną w art. 94 ust. 1 p.w.p. Skargę na tę decyzję wniosła T W R B i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w W. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2018.1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Odwołując się do art. 94 ust. 1 p.w.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził, że wzór użytkowy nie spełnia wymogu nowości, jeżeli można wskazać dowody w świetle których wszystkie cechy rozwiązania bądź wariantu rozwiązania ujętego w zgłoszeniu uwzględnione, łącznie, są częścią stanu techniki, przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego. Warunek nowości nie jest spełniony, jeżeli wcześniejszy dokument, który jest dowodem istniejącego stanu techniki, w sposób jasny i bezpośredni ujawnia istotę wzoru użytkowego, a w szczególności jego zastrzegane cechy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Urząd Patentowy RP w sposób prawidłowy ustalił, że skarżąca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy. Sąd I instancji uznał za słuszne stanowisko organu, że po dokonaniu analizy spornego wzoru z przeciwstawionymi wykrojnikami, wykrojniki te posiadają te same cechy techniczne co sporny wzór, uznał zatem, że poza sporem pozostaje ustalenie organu co do tożsamości spornego wzoru użytkowego z przeciwstawionymi mu przez skarżącą wykrojnikami 17379, 18080, 20634. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że problem w sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy przedmiotowe wykrojniki przeczą nowości spornego wzoru, gdyż zostały udostępnione publicznie przed datą jego zgłoszenia, tj. 11 stycznia 2010 r. Sąd wskazał, że publicznym udostępnieniem jest każdy akt umożliwiający zapoznanie się ze wzorem użytkowym przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Podkreślił, że ujawnienie wzoru nie może mieć charakteru poufnego. Sąd I instancji uznał, że Urząd Patentowy RP w sposób prawidłowy przeanalizował dokumenty przeciwstawione jako dowody na brak nowości przedmiotowego rozwiązania. Sąd podzielił ocenę, że dowody i zeznania świadków nie wykazały, że doszło do publicznego udostępnienia przeciwstawionych przedmiotowemu wzorowi wykrojników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przedstawione przez skarżącą faktury VAT (k. 217, 104 – 113) nie świadczą jeszcze o publicznym udostępnieniu wykrojników przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Faktury z k. 104–113 świadczą jedynie o zamówieniu wymienionych na nich wykrojników w 2013 r., a więc po dacie zgłoszenia spornego wzoru, faktury te nie zawierają żadnych danych dotyczących wskazanych tam wykrojników. Również faktura zawarta na karcie 217, która w ocenie skarżącej przeczy nowości przedmiotowego wzoru użytkowego, w ocenie Sądu I instancji nie stanowi dowodu na publiczne udostępnienie spornego wzoru przed datą zgłoszenia, gdyż z faktury VAT [...], wynika jedynie, że została ona wystawiona w dniu [...] lutego 2009 r. i dotyczyła między innymi pozycji nr 1, tj. makiety pudełka na chińskie jedzenie poprzedzonej nr 18080, który to numer jest tożsamy z numerem wykrojnika, uznanego za tożsamy z przedmiotowym wzorem użytkowym. W ocenie Sądu I instancji zakup makiety pudełka na chińskie jedzenie stworzonego w oparciu o wykrojnik 18080 świadczy jedynie o przygotowywaniu się do wprowadzenia na rynek opakowań. Po stworzeniu wykrojnika tworzy się bowiem z reguły prototyp opakowania (makietę) w celu sprawdzenia jego funkcjonalności przez klienta i ewentualnego naniesienia poprawek. Dopiero po zaakceptowaniu makiety wdrażana jest produkcja. Sąd I instancji wywodził, że faktura ta świadczy o kontaktach poufnych w przygotowywaniu makiety, a te uznawane są w literaturze przedmiotu za nie świadczące o publicznym ujawnieniu. Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że błędne zinterpretowanie, a tym samym pominięcie tego dowodu przez Urząd Patentowy nie miało wpływu na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie również analiza zeznań świadków przesłuchanych przez organ w toku postępowania nie wskazuje daty pewnej świadczącej o upublicznieniu uznanych przez Urząd za tożsame z przedmiotowym wzorem użytkowym wykrojników. Sąd uznał za słuszne stanowisko organu, iż świadkowie nie byli w stanie samodzielnie opisać wszystkich cech wykrojników, a ponadto żaden świadek nie opisał samodzielnie rozwiązania konstrukcyjnego opakowania skarżącej. Sąd I instancji wskazywał, że zeznania świadka Z S , są wewnętrznie sprzeczne, gdyż z jednej strony świadek wskazuje, że nie potrafi określić czym się charakteryzowało pudełko stworzone dla Pani B, z drugiego strony po okazaniu mu wykrojnika, podnosi, że na wykrojniku widać to co zmieniliśmy. Sąd podnosił też, że z zeznań świadków nie wiadomo również kto stworzył pudełko skarżącej, gdyż autorstwo przypisują sobie zarówno pani H B jak i pan B O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że żaden ze świadków nie dokonał samodzielnego opisu istotnych cech przeciwstawionych wykrojników, a rozpoznawał je dopiero po okazaniu. Sąd I instancji zaakceptował ocenę organu, że przy braku nowości nie chodzi o rozpoznanie (stwierdzenie), że istniały wzory o takim samym przeznaczeniu (czy nawet o niektórych elementach zbieżnych), ale że istniały wzory o identycznych wszystkich istotnych cechach technicznych. Co też nie zostało potwierdzone przez świadków. Tym samym, Sąd I instancji uznał za bezzasadne zarzuty przedstawione w skardze dotyczące braku nowości przedmiotowego wzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił również stanowisko Urzędu Patentowego RP w zakresie spełnienia przez przedmiotowy wzór użytkowy przesłanki użyteczności. Wskazał, że użyteczność to przydatność określonego wzoru użytkowego do zaspokojenia potrzeb konkretnego konsumenta. Sąd I instancji uznał za słuszne stanowisko organu, że przedmiotowy wzór służy do przenoszenia dań zwłaszcza typu fast food, a więc jest w tym zakresie przydatny i innymi słowy osiągnięty został cel mający praktyczne znaczenie dla przedmiotowego wyrobu. Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że organ w sposób prawidłowy ocenił przedstawione przez strony dowody, a ocena ta była swobodna a nie dowolna. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła T W R B i wspólnicy spółka jawna z siedzibą w W zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów postępowania, co miało wpływ na ocenę w obszarze prawa procesowego oraz które to uchybienia miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269; dalej: p.u.s.a.), art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 §1 lit. a), art. 145 §1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a także art. 151 w szczególności poprzez: 1.1. brak przeprowadzenia kontroli decyzji pod względem jej legalności i zgodności z prawem oraz oparcie wyroku o własne ustalenia merytoryczne w zakresie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w szczególności dotyczących pozycji wskazanych w fakturze VAT [...] przy braku skonfrontowania tych ustaleń z innymi dowodami przedstawionymi w sprawie, 1.2. dokonanie przez Sąd I Instancji w sposób błędny kontroli decyzji pod względem jej legalności i zgodności z prawem i stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego oddalająca wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy nr Ru-65866, została wydana przy prawidłowym zastosowaniu przez Urząd Patentowy przepisów postępowania, odpowiadała prawu i uwzględniała pełen materiał dowodowy złożony w sprawie o czym mowa jest w art. 1 § 1 i art. 1 § 2 p.u.s.a., 1.3. brak zastosowania art. 145 § 1 lit. c) i akceptację wadliwie przeprowadzonego przez organ administracyjny postępowania dowodowego i brak poddania tego postępowania stosownej wszechstronnej ocenie przez Sąd. Sąd I instancji pominął zasadniczą część materiałów sprawy, na których skarżący oparty został wniosek o unieważnienie przedmiotowego wzoru użytkowego, skupił się wyłącznie na ocenie części tych materiałów. Dowodów pominiętych nie ocenił, stąd decyzja w tym zakresie nie może być skontrolowana co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a poprzez: 2.1. brak zastosowania w sytuacji gdy skarżący w skardze podnosił zarzuty dotyczące wadliwego przeprowadzenia postępowania przez Urząd Patentowy z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności zupełny brak analizy zeznań świadków i wadliwe określenie przez organ w decyzji, że nie doszło do publicznego ujawnienia, 2.2. oddalenie skargi mimo naruszenia przez Urząd Patentowy art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 94 ust. 1 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2.3. brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego szczególności zupełny brak analizy zeznań świadków i wadliwe określenie przez organ w decyzji, że nie doszło do publicznego ujawnienia, 2.4. brak ustalenia czy ustalenie przez organ okoliczności faktycznych sprawy było prawidłowe i czy dokonując tych ustaleń organ administracji nie naruszył przepisów postępowania; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: 3.1. nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w szczególności brak wyjaśnienia i brak uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 8 i art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Ten zarzut należy rozpatrywać m.in. również w odniesieniu do wszystkich twierdzeń strony skarżącej, o których mowa w całym obecnie omawianym zarzucie skargi kasacyjnej opartym na art. 141 § 4 p.p.s.a., 3.2. nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w szczególności polegające na braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i oddalenie skargi przy wskazaniu w istocie innej przyczyny niż ta ujawniona w kontrolowanej decyzji z pominięciem części dowodów i argumentacji skarżącego, 3.3. przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym; 4. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez: 4.1. brak odwołania się do akt sprawy skutkujący dokonaniem ustaleń faktycznych nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym i ustaleniach Urzędu Patentowego; wadliwe przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, 4.2. jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonego wyroku bez wnikliwej analizy zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego oraz bez oparcia się na aktach przedmiotowej sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd, iż przedstawione dowody łącznie wraz z fakturą VAT [...] nie świadczą o publicznym ujawnieniu pudełka stworzonego w oparciu o wykrojnik 18080; 5. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na braku kontroli oceny dokonanej przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2) naruszenie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. następujących przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnie i zastosowanie: 1. naruszenie z art. 94 ust. 1 w zw. art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez: 1.1. jego błędną wykładnię sprowadzającą się do ustalenia, że publiczne ujawnienie wzoru musi nastąpić poprzez umożliwienie zapoznania się ze wzorem nieograniczonej liczbie osób, 1.2. poprzez błędną wykładnię art. 94 ust. 1 i 2 p.w.p. i art. 25 p.w.p. polegające na uznaniu, że jeden dowód rozpatrywany samodzielnie musi zgodnie z ww. przepisami stanowić o publicznym udostępnienia wcześniejszego rozwiązania w sytuacji gdy ustawodawca wskazuje, że nowość wzoru użytkowania musi podważać jeden wcześniej stosowany wzór posiadający wszystkie cechy techniczne unieważnianego wzoru, którego stosowanie może być wykazane szeregiem środków dowodowych, 1.3. błędne zastosowanie art. 94 ust. 1 i 2 p.w.p. polegające na uznaniu, że pudełka według wzoru użytkowego Ru-65866 są nowe podczas gdy zasady doświadczenia życiowego i przedstawione w sprawie dowody wskazują na wcześniejsze stosowanie w gastronomii rozwiązań posiadających wszystkie cechy istotne wskazane w części znamiennej zastrzeżenia 1 wzoru Ru-65866 (od lat 70-tych) oraz wszystkich cechy wskazanych w zastrzeżeniach 1 i 2 (od początku 2009 r.); 2. naruszenie art. 94 ust. 1 i 2 w zw. z art. 97ust. 4 poprzez: 2.1. jego błędne zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że cechy techniczne wskazane w zastrzeżeniu 1 spełniają wymóg użyteczności. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. Urząd Patentowy RP nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Z uwagi na fakt, że rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto zarówno na zarzucie naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jak i prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) – w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego bowiem o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do załatwienia sprawy przesądzają prawidłowo interpretowane normy prawa materialnego. Innymi słowy prawidłowe rozumienie przepisów prawa materialnego wytycza kierunek i zakres prowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Z kolei zarzut dotyczący błędnego zastosowania prawa materialnego może być rozpoznawany po rozpoznaniu zarzutów naruszenia prawa procesowego bowiem ocena sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Oceniając w tej kolejności zasadność zarzutów kasacyjnych skład orzekający uznał, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię jest nieusprawiedliwiony. Strona zarzuca naruszenie z art. 94 ust. 1 w zw. art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do ustalenia, że publiczne ujawnienie wzoru musi nastąpić poprzez umożliwienie zapoznania się ze wzorem nieograniczonej liczbie osób oraz błędną wykładnię art. 94 ust. 1 i 2 p.w.p. i art. 25 p.w.p. polegające na uznaniu, że jeden dowód rozpatrywany samodzielnie musi zgodnie z ww. przepisami stanowić o publicznym udostępnieniu wcześniejszego rozwiązania w sytuacji gdy ustawodawca wskazuje, że nowość wzoru użytkowania musi podważać jeden wcześniej stosowany wzór posiadający wszystkie cechy techniczne unieważnianego wzoru, którego stosowanie może być wykazane szeregiem środków dowodowych. Zgodnie z art. 94 ust. 1 p.w.p. wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Ponadto zgodnie z treścią ust. 2 powyższego artykułu wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów. Z mocy art. 100 ust. 1 p.w.p. do wzorów użytkowych i praw ochronnych na wzory użytkowe stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 25, 28, 29, 35–37, 39–52, 55–60, 62, 66–75, 76–90 i 92. Zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Zaś stosownie do ustępu 2 tego przepisu przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Sąd I instancji uznał, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje ustalenie organu co do tożsamości spornego wzoru użytkowego z przeciwstawionymi mu przez skarżącą wykrojnikami 17379, 18080, 20634, natomiast spór sprowadza się do ustalenia, czy wykrojniki te przeczą nowości spornego wzoru, gdyż zostały udostępnione publicznie przed datą jego zgłoszenia, tj. 11 stycznia 2010 r. Przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia przytoczonych przepisów w istocie nie jest sprzeczna ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie. W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, że publicznym udostępnieniem jest każdy akt umożliwiający zapoznanie się ze wzorem użytkowym przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Podkreślił, że ujawnienie wzoru nie może mieć charakteru poufnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko. Jest ono utrwalone w orzecznictwie i doktrynie. W komentarzu do Prawa własności przemysłowej (Demendecki T., Niewęgłowski A., Sitko J., Szczotka J., Tylec G.; LEX 2015) wskazano, że "zdarzeniem prawnym powodującym utratę nowości przez wynalazek jest udostępnienie go do wiadomości publicznej w sposób, który umożliwi jego realizację. [...] Do utraty nowości prowadzi jawne zastosowanie wynalazku, polegające np. na wytworzeniu według niego produktów i wprowadzeniu ich do obrotu (np. rozpoczęcie sprzedaży). Udostępnienie jest publiczne, jeżeli następuje za pomocą takich środków i w taki sposób, że krąg osób uzyskujących informację o wynalazku nie jest z góry określony. Udostępnienie publiczne zapewnia taka forma komunikacji, która każdej osobie gwarantuje możliwość poznania istoty wynalazku, abstrahując od tego, czy ktoś rzeczywiście ją poznał (np. umieszczenie kompletnej dokumentacji wynalazku w formie pliku PDF na prywatnej stronie internetowej, do której dostęp jest nieograniczony)". Słusznie zatem Sąd I instancji wskazywał, że w celu wykazania braku nowości rozwiązania musi być udowodnione spełnienie łącznie trzech następujących przesłanek: – musi nastąpić udostępnienie rozwiązania do wiadomości publicznej, – udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy z danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do jego stosowania, – udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa. Wbrew temu zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie wskazywał, że jeden dowód rozpatrywany samodzielnie musi zgodnie z ww. przepisami stanowić o publicznym udostępnieniu wcześniejszego rozwiązania. Przeciwnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wystarczy jeden dowód na obalenie przymiotu nowości przedmiotowego rozwiązania. Zatem zarzuty dotyczące błędnej wykładni prawa materialnego uznać należy za nieusprawiedliwione. Przechodząc do oceny zarzutów procesowych jako pierwszy należy rozpoznać najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA z 22 czerwca 2016 r. sygn. akt I GSK 1821/14 i z 6 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 985/17; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu. Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kontrolowanego wyroku zostało sporządzone z zachowaniem wymagań konstrukcyjnych przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawarty w uzasadnieniu wyroku przekaz Sądu I instancji co do motywów jakimi kierował się podejmując orzeczenie jest jasny, pozwala na kontrolę instancyjną w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co czyni zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. niezasadnym. Jako nieusprawidliwiony ocenić należy także zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd I instancji – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego specyfika oraz komplementarny charakter pozostałych przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania sprawia, że zasadne i celowe jest odniesienie się do nich łącznie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca podnosiła zarzuty dotyczące wadliwego przeprowadzenia postępowania przez Urząd Patentowy RP z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Sąd I instancji dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdził pominięcie przez organ jednego z przedłożonych dowodów w postaci faktury VAT 132/2009 pochodzącej z przed daty pierwszeństwa przedmiotowego wzoru. Sąd I instancji dokonał samodzielnej oceny tego dowodu uznając, że jego pominięcie przez organ nie miało wpływu na wynik sprawy i ostatecznie, że organ w sposób prawidłowy ocenił przedstawione przez strony dowody, a ocena ta była swobodna a nie dowolna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontekście przedstawionych zarzutów kasacyjnych to stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na aprobatę. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a jedynie ocenia prawidłowość jego wyjaśnienia i ustalenia przez organy administracji publicznej. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2007 r. sygn. II FSK 72/06; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd I instancji ocenił dowód pominięty przez Urząd Patentowy RP i poczynił własne ustalenia faktyczne. Zaaprobował zatem ustalenia organu poczynione z pominięciem tego dowodu, a przez to zaaprobował brak wszechstronnej oceny wszystkich dowodów również w ich wzajemnym powiązaniu. W tej sprawie np. w powiązaniu ze zgromadzonymi zeznaniami świadków. Tym samym Sąd I instancji zaaprobował brak ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy na podstawie całości materiału dowodowego, co czyni zasadnymi podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim wskazujące na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to przepisy znajdowały zastosowanie w sprawie z mocy art. 256 ust. 1 p.w.p., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscy podkreślić należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 października 2001 r. sygn. I SA 1110/01; LEX nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi, bowiem art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu – również w relacji do innych dowodów przedstawionych w sprawie, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne wnioski, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Z kolei możliwość dokonania oceny legalności decyzji przez Sąd I instancji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. W orzecznictwie od dawna utrwalone jest stanowisko, wskazujące że uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa. (por. np. wyrok NSA z 28 października 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r. sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy dowodów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy ustalaniu stanu faktycznego i następnie wydawaniu rozstrzygnięcia. Tym samym, aby Sąd I instancji mógł zaskarżoną decyzję ocenić w sposób prawidłowy, musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Jak podkreślono wyżej Sąd administracyjny nie czyni, bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. W rozpoznawanej sprawie decyzja Urzędu Patentowego RP nie spełnia omówionych wyżej kryteriów, co umknęło uwadze Sądu I instancji, tym samym Sąd I instancji nie dostrzegając tego naruszenia naruszył wskazane wyżej przepisy w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec uznania skuteczności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów procesowych przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie całość powyższych rozważań uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą organ jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności rozpoznając ponownie sprawę organ, odniesie się do całego materiału dowodowego, który oceni we wzajemnym powiązaniu, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. O kosztach postępowania sądowego (punkt 3 sentencji wyroku) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w odniesieniu do kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 1) w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o rzecznikach patentowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 694) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 1 czerwca 2018 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1169), zaś odnośnie kosztów postępowania przed Sądem I instancji, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz § 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 2 grudnia 2003 r. w powiązaniu z powołanymi wyżej aktami. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił przy tym, że w obu instancjach stronę skarżącą reprezentował ten sam rzecznik patentowy, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.