I FSK 519/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2923/15 w sprawie ze skargi Miasta L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Miasta L. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3) prostuje z urzędu w komparycji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wersie piątym od dołu oraz w sentencji tego wyroku w wersie trzecim od dołu określenie strony skarżącej poprzez wykreślenie "Urzędu Miasta L." i wpisanie "Miasta L.". 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt: III SA/Wa 2923/15, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r. w przedmiocie określenia [...] (dalej: skarżącej, gminie) nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za 6 miesięcy 2010 r. (I, II, IX-XII) i określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 6 miesięcy 2010 r. (III-VIII) oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącej, zwrot kosztów postępowania sądowego. 1.2. Zdaniem Sądu I instancji, organy podatkowe wadliwie przyjęły, że w świetle przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawy o PTU) przekazanie przez gminę obiektu wielofunkcyjnego A. w trwały zarząd jej jednostce budżetowej (MOSiR) jako odrębnemu od gminy podatnikowi VAT, jest okolicznością wyłączającą możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie przez gminę wydatków związanych z tą inwestycją. Sąd I instancji podkreślił, że w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13 (publ. ONSAiWSA 2013/6/96) oraz w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt C-276/14 (Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów), jednostki budżetowe gminy nie są podatnikami VAT. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwale siedmiu sędziów z 26 października 2015 r. (I FPS 4/15, publ. ONSAiWSA 2016/1/3) wyraził stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 15 ust. 1 i art. 86 ust. 1 ustawy o PTU, gmina ma prawo odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. 1.3. Sąd I instancji uznał więc za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o PTU w związku z art. 168 Dyrektywy 112, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na inwestycję budowlaną A., która została przekazana w trwały zarząd jednostce budżetowej Miasta, a także art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że dla celów odliczenia podatku naliczonego jednostka budżetowa Miasta jest odrębnym od Miasta (jednostki samorządu terytorialnego) podatnikiem VAT. 1.4. Odnosząc się do ewentualnego nabycia przez gminę prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki zaliczane do tzw. kosztów ogólnych oraz wydatki promocyjne, Sąd I instancji zasadniczo przyznał rację organom podatkowym. Skarżąca nie wykazała bowiem, że tego rodzaju wydatki mają bezpośredni związek z jej czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT. Nie podważyła skutecznie stanowiska organów, które przyjęły, że sporne wydatki mają bezpośredni związek z realizacją zadań własnych gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Sąd I instancji podkreślił, że w świetle art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 2 ustawy o PTU, ponoszone przez gminę wydatki zaliczane do tzw. kosztów ogólnych oraz związane z budową jej wizerunku, czyli także promocyjne, nie stanowią dla gminy podstawy do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich poniesienie. 1.5. Zdaniem Sądu I instancji, wpływu na wynik sprawy nie wywiera wpływu uchybienie organów, które w sposób nieprecyzyjny określają stronę postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta [...] zamiast Gminy [...]). 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 21 lutego 2017 r., wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. 2.2. Organ, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., zarzucił Sądowi I instancji, że w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o PTU i art. 168 Dyrektywy 112, polegającą na błędnym uznaniu, że gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystanych do realizacji inwestycji udostępnionej następnie nieodpłatnie gminnej jednostce budżetowej na potrzeby wykonywania przez tą jednostkę zadań własnych gminy, które podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 2.3. W oparciu o powyższy zarzut, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 2.4. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi kasacyjnej, organ wskazał, że stanowisko Sądu I instancji nie uwzględnia szczególnie precedensowych okoliczności sprawy. Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, skupił się wyłącznie na wykładni art. 86 ust. 1 ustawy o PTU pomijając pozostałe przepisy tej ustawy. W szczególności Sąd nie wziął pod uwagę art. 15, art. 86 ust. 13, art. 99, art. 103 czy art. 109 ustawy o PTU, czyli przepisów dotyczących obowiązków podatnika w zakresie sporządzania ewidencji, deklaracji oraz zapłaty podatku. Zdaniem organu, należy mieć na uwadze, że gmina, odliczając podatek VAT od inwestycji nieodpłatnie przekazanej swojej jednostce organizacyjnej, (która to inwestycja była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych wyłącznie przez tę jednostkę organizacyjną) uznała siebie i tę jednostkę za jednego podatnika VAT (dokonała więc jedynie częściowej i wybiórczej centralizacji rozliczeń). Tymczasem korekta rozliczenia podatku VAT, z powołaniem się na wyrok TSUE z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław), powinna obejmować całość rozliczeń gminy oraz całość rozliczeń jednostek organizacyjnych gminy. 2.5. Zdaniem organu, niedopuszczalna jest sytuacja, że gmina składa korektę swojej deklaracji a nie jest złożona korekta deklaracji jednostki organizacyjnej w zakresie odpowiadającym korekcie dokonanej przez gminę. Sytuacja, w której korekta deklaracji jednostki organizacyjnej nie jest skorelowana z korektą deklaracji gminy w ramach centralizacji rozliczeń oznacza, że przynajmniej jedno z tych rozliczeń jest nieprawidłowe, co nie może zostać zaakceptowane przez Sąd. 2.6. Organ wskazał również, że kwestia skutków podatkowych zmiany przez gminę planów, co do finalnego wykorzystania towarów lub usługi, jest aktualnie przedmiotem postępowania TSUE prowadzonego w związku z pytaniem prejudycjalnym skierowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 972/15. Zdaniem organu, odpowiedź Trybunału na ww. pytanie prejudycjalne może mieć bezpośredni wpływ na rozpoznawaną sprawę i potwierdzenie lub też zmianę dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w zakresie kwalifikacji wstecznych rozliczeń gmin za okresy rozliczeniowe, w których zgodnie z praktyką krajową nie były one uznawane za jednego podatnika. 3. W piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2017 r., złożonym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik gminy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. W skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o PTU i art. 168 Dyrektywy 112, polegającą na błędnym uznaniu, że gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystanych do realizacji inwestycji udostępnionej następnie nieodpłatnie gminnej jednostce budżetowej na potrzeby wykonywania przez tą jednostkę zadań własnych gminy, które podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 5.2. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów, należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że organy podatkowe wadliwie przyjęły, że w świetle przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz 86 ust. 1 ustawy o PTU przekazanie przez Gminę obiektu wielofunkcyjnego A. w trwały zarząd jej jednostce budżetowej (MOSiR) jako odrębnemu od Gminy podatnikowi VAT jest okolicznością wyłączającą możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie przez Gminę wydatków związanych z tą inwestycją. 5.3. Słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., I FPS 1/13 oraz w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt C-276/14 (Gmina Wrocław), jednostki budżetowe gminy nie są podatnikami VAT. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 26 października 2015 r., I FPS 4/15 wyraził pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 15 ust. 1 i art. 86 ust. 1 ustawy o PTU gmina ma prawo odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. 5.4. Odnosząc zaprezentowane tezy uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego i TSUE do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu, należy stwierdzić, że gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystanych do realizacji inwestycji udostępnionej następnie nieodpłatnie gminnej jednostce budżetowej na potrzeby wykonywania przez tą jednostkę zadań własnych gminy, które podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że jednostka budżetowa Gminy (MOSiR) wykorzystuje przekazany jej obiekt do czynności podlegających opodatkowaniu VAT. 5.5. W rezultacie trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że Gmina nabyła prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących wydatki związane z budową hali sportowo-widowiskowej A. także w sytuacji, gdy jej jednostka budżetowa (MOSiR) zarządza obiektem w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, działając przy tym w imieniu skarżącej. Gminę i jej jednostkę budżetową należy co do zasady traktować jako jednego podatnika. Istotne znaczenie należy zatem przypisać kwestii wykorzystywania obiektu do czynności podlegających opodatkowaniu, uwzględniając przy tym szczególną pozycję Gminy (Miasta) jako podmiotu prawa publicznego. 6.1. Nie można zgodzić się także z Autorem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie uwzględnił szczególnie precedensowych okoliczności sprawy i nie wziął pod uwagę art. 15, art. 86 ust. 13, art. 99, art. 103 czy art. 109 ustawy o PTU, czyli przepisów dotyczących obowiązków podatnika w zakresie sporządzania ewidencji, deklaracji oraz zapłaty podatku. Zdaniem organu gmina, odliczając podatek VAT od inwestycji nieodpłatnie przekazanej swojej jednostce organizacyjnej, (która to inwestycja była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych wyłącznie przez tę jednostkę organizacyjną), uznała siebie i tę jednostkę za jednego podatnika VAT (dokonała więc jedynie częściowej i wybiórczej centralizacji rozliczeń). Tymczasem korekta rozliczenia podatku VAT, z powołaniem się na wyrok TSUE z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław), powinna obejmować całość rozliczeń gminy oraz całość rozliczeń jednostek organizacyjnych gminy. 6.2. Odnosząc się do przedstawionej argumentacji, należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej, korekta rozliczenia VAT nie była dokonana przez Gminę z powołaniem się na wyrok TSUE z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław). Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika bowiem, że korekta została dokonana 25 lipca 2014 r., a zatem przed wydaniem przez TSUE wyroku w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław). W tej sytuacji nie znajdą zastosowania przepisy ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U. poz. 1454 ze zm., dalej: ustawa z dnia 5 września 2016 r.). Z przepisów przejściowych tej ustawy wynika bowiem, że znajduje ona zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy korekta następuje w związku z wyrokiem TSUE w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław). Zgodnie z art. 23 tej ustawy w przypadku złożenia przez jednostkę samorządu terytorialnego przed dniem wejścia w życie ustawy korekt deklaracji podatkowych w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości za niektóre okresy rozliczeniowe, w których jednostki organizacyjne rozliczały odrębnie podatek, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana, na wezwanie właściwego naczelnika urzędu skarbowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, do złożenia informacji, w jakim terminie zobowiązuje się złożyć wszystkie korekty deklaracji podatkowych, licząc od najwcześniejszego okresu rozliczeniowego, za jaki została złożona korekta deklaracji podatkowej. Przepisy rozdziału 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast na mocy art. 22 ust. 3 tej ustawy w toku postępowania podatkowego, kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających w zakresie podatku, o których mowa w ust. 1, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana, na wezwanie organu podatkowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, do złożenia informacji, czy dokona korekt deklaracji podatkowych, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, i w jakim terminie zostaną złożone te korekty deklaracji podatkowych. Przepisy rozdziału 3 stosuje się odpowiednio. Art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczy rozliczeń łącznie wszystkich jednostek organizacyjnych i jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli korekty deklaracji podatkowych są związane z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości. W rezultacie nie ma podstaw do stosowania przepisów ustawy do korekt, które nie są związane z wyrokiem TSUE. W okolicznościach faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu organ nie może zatem uzależniać skuteczności złożonej korekty od centralizacji rozliczeń wszystkich jednostek organizacyjnych gminy. 6.3. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wpływu na wynik sprawy nie ma także wyrok TSUE z 25 lipca 2018 r., C-140/17 (gmina Ryjewo). W wyroku tym TSUE stwierdził, że artykuły 167, 168 i 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia. 6.4. Teza sformułowana przez TSUE w powołanym wyroku nie sprzeciwia się korekcie VAT w okolicznościach faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu. TSUE potwierdził bowiem, że podmiot prawa publicznego może skorzystać z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów. Warunkiem dokonania odliczenia jest jedynie stwierdzenie, że w momencie, w którym dokonał nabycia podmiot działał w charakterze podatnika VAT, co okoliczności sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu nie ulega wątpliwości. 7.1. Na uwzględnienie nie zasługiwał złożony na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 8 lutego 2006 r. zmieniającej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego na okoliczność potwierdzenia statusu Urzędu Miasta [...] jako strony postępowania podatkowego w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w stosunku do której możliwe było wydanie decyzji w przedmiocie nadpłaty podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. 7.2. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony postępowania, należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. znajduje zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 7.3. Podkreślić jednak należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym przez nadmierne przedłużenie postępowania należy rozumieć m.in. konieczność odroczenia rozprawy. 7.4. Złożony przez pełnomocnika wniosek nie był niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Potwierdzenie statusu Urzędu Miasta [...] nie miało bowiem wpływu na wynik sprawy, gdyż zasadniczy spór sprowadzał się do kwestii związanej z odliczeniem podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na inwestycję budowlaną A., która została przekazana w trwały zarząd jednostce budżetowej Miasta, a nie ustalenia podmiotowości na gruncie podatku od towarów i u usług. Ponadto należy zauważyć, że zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wpływu na wynik sprawy nie wywiera wpływu uchybienie organów, które w sposób nieprecyzyjny określają stronę postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta [...] zamiast Gminy [...]). 8. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).