II OSK 1818/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. S. i M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1085/16 w sprawie ze skargi R. S. i M. G. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1085/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę M. G. i R. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie sprostowania decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli M. G. i R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 138 kpa, polegające na błędnej jego interpretacji, a mianowicie uznaniu, że w sprawie można prostować tak ważne elementy jak nazwiska stron, bez dodatkowego i gruntowanego wyjaśnienia dlaczego użyto danego nazwiska i dlaczego następuje zmiana., co z kolei ma wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, 2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., 85 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenie czy faktycznie sprawa dotyczy J. i M. G., czy też G., m.in. poprzez odniesie do obiektywnych czynników, m.in. kwestii własności działki, 3) art. 86 k.p.a. przez zaniechanie przesłuchania skarżącego celem szczegółowego wyjaśnienia, 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż stan faktyczny ustalony przez organ administracji publicznej był zgodny z rzeczywistością, co skutkowało oddaleniem skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że wspomnianym wyżej wyrokiem sąd oddalił ich skargę na postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji. Zdaniem skarżącego interpretacja przepisu art. 113 § 1 k.p.a. zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest błędna, bowiem nie można prostować tak ważnych danych jak nazwiska osób, których dotyczy decyzja. Tym bardziej, że nie poczyniono żadnych odniesień, które wskazywałyby że faktycznie decyzja dotyczy tych konkretnych osób. Nie odniesiono tej kwestii do własności działki i nie wskazano, dlaczego wcześniejsza decyzja jest błędna i dlaczego od tego etapu ma ona dotyczyć innych osób. Skarżący powołali orzecznictwo sądowe w zakresie możliwości prostowania oczywistych omyłek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Zauważyć należy, że skarga kasacyjna w punktach 1), 2), 3) jest identyczna jak skarga do sądu wojewódzkiego. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepisy są podstawą orzekania organów administracji. Przypomnieć należy, że przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie musi być precyzyjne. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/11; z dnia 22 lutego 2012 r,. sygn. akt II GSK 20/11; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe zarzuty nie zostały powiązane z zarzutem naruszenia przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na zawarte w art. 176 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. wymogi skargi kasacyjnej, dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisu określającego sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd pierwszej instancji, stanowiącego podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, konieczne jest powiązanie zarzutu naruszenia stosowanego przez sąd przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z określonymi przepisami prawa materialnego lub/i kodeksu postępowania administracyjnego, które były stosowane przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na postanowienie organu nadzoru budowlanego. Strona wnosząca skargę kasacyjną, winna więc postawić sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, bądź wskazać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wiążące się z jego niezastosowaniem, w każdym zaś przypadku powinna powiązać ich naruszenie, z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej. Tak się jednakże nie stało. Niezrozumiały wręcz jest zarzut naruszenia art.138 k.p.a., który zawiera rodzaje rozstrzygnięć jakie może wydać organ odwoławczy. Ponadto przepis ten składa się z kilku paragrafów, a § 1 z trzech punktów. Powinnością wnoszącego skargę kasacyjną jest wskazanie zarzutu według najmniejszej jednostki redakcyjnej gdyż rolą sądu kasacyjnego nie jest stawianie hipotez czy snucie domysłów. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w trybie art. 113 § 1 k.p.a. można było sprostować omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o nr [...]. w ten sposób, że w miejsce "J. i M. G." wpisać "J. i M. G.". Na tak zadane pytanie należy odpowiedzieć twierdząco gdyż jest to oczywista omyłka w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że stronami postępowania w sprawie samowolnej zabudowy handlowo-gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...] w P., gm. R. na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] byli J. i M. G. i R. S. Z zapisów w księdze wieczystej nr [...] wynika, że współwłaścicielami działki nr [...] położonej w miejscowości P., powiat R., województwo [...], są: J. R. G., M. G. oraz R. S. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy nadzoru nie poczyniły ustaleń w tym zakresie. Ponadto decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] stycznia 2016 r. nakazująca rozbiórkę obiektów w swej treści kilkakrotnie wymienia nazwisko "G.". Dlatego jednokrotne nieprawidłowe podanie w treści decyzji nazwiska jednych z jej adresatów w zniekształconym brzmieniu, wynikłej z zamiany liter uznać należy za oczywistą omyłkę, którą należało sprostować. Wskazana decyzja została prawidłowo zaadresowana do J. i M. G. i doręczona adresatom. Zgodzić należy się z sądem I instancji, że przedmiotowa oczywista omyłka, sprostowana przez organ w drodze postanowienia nie doprowadziła do zmiany kwalifikacji prawnej sprawy, ani do zmiany stanu faktycznego. Wydanie postanowienia o sprostowaniu nie doprowadziło także do ponownego rozstrzygnięcia sprawy odmiennego od pierwotnego. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a, który stanowi co powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Wskazać należy, że sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia tego przepisu tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku oddalającego skargę pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Nadto, w orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a uzasadnienie części prawnej jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, które doprowadziły do oddalenia skargi, zresztą słusznego rozstrzygnięcia, o czym była mowa wyżej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.