I SA/Sz 349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009 oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez A. M. od decyzji nr [...] z dnia [...] r. o przyznaniu płatności na rok 2009 w pomniejszonej wysokości, wydanej przez Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 11.05.2009 r. do Biura Powiatu [...] ARiMR wpłynął wniosek A. M. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. We wniosku do przyznania płatności zadeklarowano w ramach pakietu 2-Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.3-Trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności - powierzchnię 45,37 ha oraz w wariancie 3.1- Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach - powierzchnię [...] ha. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. przyznał Producentowi płatność w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu Rolnictwa ekologicznego w ramach wariantu 2.3-Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) kwotę [...] zł oraz w ramach wariantu 3.1-Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach kwotę w wysokości [...] zł. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 10.05.2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] r., ze względu na nieprawidłowe określenie powierzchni kwalifikującej do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Organ ten, decyzją nr [...] z dnia [...]r., stwierdził nieważność powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., wskazując w uzasadnieniu, że powierzchnia działki rolnej A zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...]w obrębie G. została ustalona przez Kierownika Biura Powiatowego z naruszeniem przepisów art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) 247/2006, (WE) 378/2007, oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE Nr L 2009.30.16) – dalej: "rozporządzenie Rady 73/2009". Kierownik Biura Powiatowego w S. - mając na względzie wskazania zawarte w decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego o stwierdzeniu nieważności decyzji - wydał w dniu [...] r. decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, tj. w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że powodem przyznania płatności w pomniejszonej wysokości jest zawyżenie deklarowanej powierzchni w stosunku do obszaru stwierdzonego w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego, w ramach deklarowanej przez rolnika realizacji pakietu Rolnictwo ekologiczne w wariancie Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności). Decyzja ta została wysłana do pełnomocnika Strony, lecz nie została przez niego odebrana (14. dniowy termin przechowywania przesyłki na poczcie upłynął 10.10.2014 r.). W dniu 16.10.2014 r. na wniosek pełnomocnika organ wydał mu kopię decyzji. W odwołaniu od tej decyzji (nadanym 23.10.2014 r.) pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie jej w całości i przyznanie płatności w pełnej wysokości. Skażonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że płatność rolnośrodowiskowa została Producentowi pomniejszona ze względu na fakt, iż po pomniejszeniu powierzchni zadeklarowanej we wniosku do powierzchni ewidencyjno-gospodarczej zadeklarowanej działki A, powstała różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w trakcie przeprowadzonego postępowania. Właściwa identyfikacja działki rolnej w przestrzeni oraz powierzchnia kwalifikująca się do przyznania pomocy ustalone zostały podczas przeprowadzonej dla wniosku kontroli administracyjnej, na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady 73/2009, na który składają się mapy, dokumenty ewidencji gruntów oraz inne dane kartograficzne. Ustalenia powierzchni kwalifikowanych dokonano na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zachowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Zgodnie z art. 28 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1237/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 2009.316.65) – dalej: "rozporządzenie Komisji 1122/2009" - kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady nr 73/2009, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym dotyczącym zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów do pomocy. Kontrola administracyjna jako jeden z nieodzownych etapów obsługi wniosków o przyznanie płatności stanowi więc tę część obsługi wniosku, podczas której istnieje możliwość wizualizacji zadeklarowanych gruntów, wykonania pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności czy oceny trwałych elementów krajobrazu występujących na działkach. Proces ten przeprowadzany jest przy wykorzystaniu Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) utworzonego na potrzeby obsługi systemu dopłat do działalności prowadzonej na obszarach wiejskich, do którego zaimplementowane są warstwy wektorowe i rastrowe, uznawane (wg rozporządzenia Rady 73/2009 i Komisji 1122/2009) jako dane referencyjne w oparciu, o które przeprowadza się kontrole administracyjne oraz postępowanie wyjaśniające. Nadto, z uwagi na fakt, że ARiMR - jako podmiot realizujący płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - obowiązana do weryfikacji warunków kwalifikowalności wniosków o płatność za pomocą zintegrowanego systemu administrowania i kontroli, w skład którego wchodzi m. in. system identyfikacji działek rolnych (art. 14, art. 17 rozporządzenia 73/2009), dysponuje oprogramowaniem informatycznym umożliwiającym przestrzenną obserwację zdjęć lotniczych, i właśnie tę możliwość wykorzystuje w przeprowadzanej przez pracowników ARiMR kontroli administracyjnej. Powyższe rozporządzenie Komisji 1122/2009 zastąpiło obowiązujące uprzednio rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.2004.141.18). W sprawie wniosku Producenta, podczas wizualizacji działki ewidencyjnej na których położone są działki rolne o identyfikatorze A oraz B, wykonany został pomiar powierzchni kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy przy zachowaniu norm w rozumieniu art. 2 pkt 34 rozporządzenia 1122/2009, czyli wszystkich znajdujących się na działce użytków rolnych typu grunty orne, pastwiska, łąki, sady czy wieloletnie uprawy, z wykluczeniem tej części gruntów, na której znajdowały się elementy trwale wykluczone z prawa ubiegania się o płatności typu zakrzaczenia, zadrzewienia czy nieużytki. Powierzchnia zadeklarowana przez Producenta we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariantu 2.3-Trwale użytki zielone (z certyfikatem zgodności) wyniosła [...] ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania wynosiła [...] ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi więc [...] %. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3%, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej, natomiast jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności rolno środowiskowych oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 3% ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W celu potwierdzenia właściwej identyfikacji działki rolnej w przestrzeni i dokładniejszego określenia i sprawdzenia powierzchni uprawnionej do dopłat z deklaracją rolnika, z wyłączeniem również gruntów niespełniających warunków dobrej kultury rolnej, obowiązkowe jest wykorzystanie materiałów kartograficznych, czyli map oraz ortofotomap w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Technologia, która umożliwia wykorzystanie map oraz ortofotomap w postaci elektronicznej do kontroli wniosków powierzchniowych nazywa się technologią systemów informacji geograficznej (GIS). Ortofotomapą jest metryczny obraz powierzchni ziemi uzyskany ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Ortofotomapa odzwierciedla więc sytuację na gruncie i stanowi dowód jego użytkowania. Na podstawie ortofotomapy ocenie podlegają występujące na danej działce elementy krajobrazu, które mają charakter trwały. Organ wyjaśnił dalej, iż zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009 roku, w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 (uprzednio w art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003) - tj. utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Kontrole administracyjne prowadzone są zatem tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Mając to na uwadze, organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji, wykorzystując możliwość wizualizacji, która jest dopełnieniem procesu weryfikacji poprawności złożonego wniosku oraz biorąc pod uwagę informacje wynikające z ortofotomapy, stanowiącej dowód użytkowania konkretnej działki ewidencyjnej oraz mając na względzie, iż wykonany pomiar powierzchni obejmował obszary działek, co do których nie wystąpiły żadne wątpliwości, iż są one obszarami użytkowanymi rolniczo, na których nie znajduje się żaden z elementów trwale wykluczonych z prawa do przyznania płatności, nie mógł przyjąć do naliczenia płatności areał inny niż ustalony na podstawie powierzchni ewidencyjno-gospodarczej oznaczonej na ortofotomapie. Ustalone przez ten organ powierzchnie kwalifikujące się do przyznania płatności na podstawie i w oparciu o system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady 73/2009, zostały więc określone prawidłowo. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003, które zostało zastąpione ww. rozporządzeniem Rady 73/2009, od roku 2005 System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa cyfrowa, tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych, stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, zatem stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości zgodnie z przepisami prawa geodezyjno-kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Organ odwoławczy zauważył, że składając wniosek o przyznanie płatności Producent oświadczył, iż znane są mu zasady przyznawania płatności. Dodatkowo zobowiązał się do przestrzegania na obszarze całego gospodarstwa zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej oraz - decydując się na korzystanie z mechanizmów wsparcia funkcjonujących w ramach Wspólnej Polityki Rolnej - podpisał zawarte w formularzu wniosku zobowiązanie do niezwłocznego powiadomienia organu "o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności objętej wnioskiem, jak również o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy dotyczy wykorzystywania gruntów rolnych czy wielkości powierzchni upraw". Wynika z tego, iż to obowiązkiem osoby występującej o przyznanie konkretnego rodzaju płatności jest podanie w sposób prawidłowy - zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy i w stosownym czasie - wszystkich informacji dotyczących podstaw przyznania płatności. Strona zobowiązana jest dołożyć należytej staranności, aby zadeklarowane powierzchnie działek rolnych były zgodne ze stanem rzeczywistym. Strona także ma obowiązek poinformowania organu o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależne bądź nadmierne przyznanie płatności. Producent miał możliwość dokonania zmiany w powierzchni zgłoszonej do płatności bez konsekwencji zmniejszenia płatności lub wykluczenia działek rolnych ze względu na stwierdzone przez organ nieprawidłowości. Stosownie do przepisów rozporządzenia Komisji 1122/2009, producent może wycofać lub skorygować wniosek w całości lub w części bez konieczności ponoszenia negatywnych skutków nieprawidłowo złożonej deklaracji, w każdym momencie - z uwzględnieniem pewnych ograniczeń, m.in. w przypadku, gdy organ ARiMR poinformował już producenta o nieprawidłowościach występujących we wniosku i nie zostały one wyjaśnione na korzyść rolnika. W ten sposób rolnik może uniknąć zastosowania sankcji. Różnica między wycofaniem i skorygowaniem wniosku nie ma praktycznego znaczenia, ponieważ konsekwencje prawne są takie same, w obu przypadkach wniosek o pomoc zostanie dostosowany przez beneficjanta do stanu faktycznego, a sankcje nie zostaną nałożone. Jeśli jednak brak wycofania części działek, które nie spełniały wymagań ustawowych, wynika z zaniedbania lub świadomego działania wnioskodawcy, powinno to skutkować uznaniem, iż producent rolny zawyżył powierzchnię deklarowaną w stosunku do stwierdzonej. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że w aktach sprawy nie ma dowodu na to, iż Strona dochowała wszelkiej staranności w celu poinformowania organu I instancji o stanie posiadanych działek zgłoszonych we wniosku do objęcia systemem płatności bezpośrednich, przed wykryciem nieprawidłowości. Organ wyjaśnił również, że ARiMR jako agencja płatnicza nie tylko przyznaje płatności bezpośrednie, ale także w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wnioskach złożonych przez producentów rolnych ma obowiązek stosować odpowiednie sankcje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.M. zaskarżonej decyzji organu odwoławczego zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - przez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma przyjęcie, iż Skarżący nie utrzymywał przedmiotowych działek w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., b) art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 - przez jego błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że jego treść odnosi się do indywidualnego beneficjenta pomimo, iż z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż znajduje zastosowanie wyłącznie do Państwa Członkowskiego, c) art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009 - przez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia przesłanek wyłączających stosowanie obniżek i wykluczeń w nim przewidzianych, 2) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez: - brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie umożliwiającym zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia kontroli na miejscu, celem ustalenia rzeczywistej powierzchni przedmiotowych działek, pomimo, iż treść wniosku pozostaje niezgodna z danymi systemu informacji geograficznej, - dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, co sprowadza się do przyjęcia, iż na podstawie ortofotomapy z dnia 30 lipca 2004 r. organ administracji jest w stanie stwierdzić stan faktyczny działki w roku 2013 r., b) art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak zawarcia uzasadnienia faktycznego w części określającej dlaczego na podstawie ortofotomapy dokonano wykluczenia powierzchni wskazanej w treści decyzji oraz przez brak wskazania, kiedy wykonana została ortofotmapa na której oparto skarżoną decyzję. Podnosząc takie zarzuty Skarżący wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej wykluczenia z zadeklarowanej powierzchni [...] ha, skutkiem czego było pomniejszenie płatności o kwotę: [...] zł oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy oparł swoją decyzję na interpretacji art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009, stwierdzając, iż Skarżący nie utrzymywał dobrej kultury rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Dodatkowo organ na podstawie ortofotomapy z 30 lipca 2004 r. (jak domniemywa Skarżący, gdyż nie zostało to bezpośrednio wskazane w treści decyzji) wywiódł, iż w 2009 r. część działki podlegała wykluczeniu z powodu danych wynikających z ww. ortofotomapy - nie wskazując jednak w treści decyzji z jakiego powodu tych wykluczeń dokonano - co wykazała ww. ortofotomapa, czego skutkiem było dokonanie wykluczenia. Skarżący wskazał, że analiza norm art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 wskazuje, że w postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych kluczowe znaczenie ma rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem i utrzymywanie ich w dobrej kulturze rolnej w danym roku, w którym beneficjent ubiega się o ich przyznanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych (przytoczonym w skardze) wypracowano jednolity pogląd, iż regulacje unijne stanowiąc o warunkach przyznawania płatności obszarowych podkreślają, że beneficjent musi wykazać dobry stan upraw rolnych w roku, w którym ubiega się o przyznanie płatności. Powoływanie się natomiast na dobry stan gruntów (utrzymanie tzw. dobrej kultury rolnej) na dzień 30 czerwca 2003 r. nie znajduje oparcia w przepisach unijnych oraz pozostaje w sprzeczności z treścią art. 7 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy, według którego warunkiem przyznania płatności jest m.in. utrzymywanie wszystkich gruntów zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Powyższe należy interpretować w ten sposób, iż stan dobrej kultury rolnej musi istnieć w roku ubiegania się o przyznanie płatności a nie na dzień 30 czerwca 2003 r. W ocenie Skarżącego, nie znajduje więc oparcia w obowiązujących przepisach stanowisko organu odwoławczego, że nie mogą mu być przyznane płatności we wnioskowanym zakresie bowiem wskazane obszary przedmiotowych działek nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W tym zakresie organ powołał się na analizę ortofotomapy wykonanej w dniu 30 lipca 2004 r. (jak domniemywa Skarżący), wywodząc, że Skarżący nie utrzymywał działek w dobrej kulturze rolnej na ww. dzień. W związku z tym Skarżący uznał, że organ odwoławczy naruszył normy art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co stanowi samodzielną przesłankę jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy, bowiem wymagania jakie muszą spełniać grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych regulują ww. wskazane przepisy krajowe i unijne, z których jednoznacznie wynika, że grunty muszą być w dobrej kulturze rolnej w roku, którego dotyczy wniosek a nie na dzień 30 czerwca 2003 r. Dodatkowo Skarżący wskazał, że organ administracji nie zastosował art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009 i w ogóle nie zbadał, czy w stosunku do Skarżącego znajdują zastosowanie przesłanki w nim określone, do czego obligują zasady wyrażone we wskazanych wyżej normach k.p.a. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Skarżący wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności mogą być podejmowane dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności, po uprzednim ustaleniu zakresu przedmiotowego wniosku i precyzyjnym ustaleniu, czy i jakie działki rolne, mogą być objęte tą płatnością - tak m.in. wyrok NSA z 15.03.2007 r., II GSK 342/06. Zatem w sytuacji, w której beneficjent kwestionuje sposób ustalenia powierzchni referencyjnej w oparciu o narzędzia informatyczne i wnosi o ponowne zbadanie i obliczenie tej nieprawidłowości organ administracji powinien rozważyć potrzeby dokonania kontroli na miejscu, w celu zweryfikowania danych systemowych. Brak podjęcia ww. czynności powinien być rozpatrywany w ramach naruszenia ww. przepisów postępowania określonych w k.p.a. Wobec powyższego organ administracji publicznej w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego powinien podjąć kroki, które pozwoliłyby na zweryfikowanie pomiarów zgłoszonej powierzchni działek w taki sposób, aby nie budziła żadnych wątpliwości. Nie ulega wątpliwości, że dane dotyczące działek rolnych zawarte w systemie LPIS powinny być dokładne, rzetelne i aktualne. Stwierdzenie jednakże rozbieżności pomiędzy deklaracją rolnika a danymi wyznaczonymi na podstawie ortofotomapy powinno pociągać za sobą działania organów zmierzające do ustalenia stanu rzeczywistego, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych, zwłaszcza, gdy ustalenia poczynione przez organy są kwestionowane przez stronę albo pozostają w sprzeczności z treścią wniosku. Obowiązek taki wynika wprost z art. 107 § 3 k.p.a., który to w żaden sposób nie został wyłączony w przepisach dotyczących płatności. Skoro zatem określona we wniosku powierzchnia gruntów kwalifikująca się do dopłat została zakwestionowana, organ administracyjny obowiązany był skorzystać ze wszystkich dostępnych źródeł dowodowych. Skarżący podkreślił ponadto, iż nie sposób z analizy ortofotomapy wykonanej w dniu 30 lipca 2004 r. wywieźć stanu faktycznego nieruchomości w roku 2009, jak to czyni organ administracji. Organ powinien dokonać analizy stanu faktycznego w roku, którego wniosek dotyczy a nie stanu na przeszło 5 lat wstecz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności dokonano na podstawie obowiązującej w roku 2009 ortofotomapy terenu działki o nr [...] wykonanych w dniu 30 lipca 2004 r., gdyż wymogi Unii Europejskiej dotyczące systemu LPIS, zobowiązują każde państwo członkowskie do zachowania 5-letniego trybu aktualizacji ortofotomapy kraju. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 (uprzednio art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003) - tj. utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Odnosząc się do żądania o przeprowadzenie kontroli na miejscu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż przeprowadzenie czynności kontrolnych na gruntach objętych wnioskiem o płatność za 2009 rok, byłoby działaniem bezzasadnym z uwagi na odstęp czasowy pomiędzy złożoną deklaracją w maju 2009 r. dotyczącą uprawy gruntów w 2009 r. a zgłoszeniem takiego wniosku dopiero w skardze do sądu złożonej w 2015 r. Za bezzasadny organ uznał zarzut braku odstąpienia od dokonania wykluczeń pomniejszenia płatności. Zgodnie z bowiem z art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009: "obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziale I i II nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy". W prowadzonym postępowaniu wszczętym na wniosek Strony w dniu 11 maja 2009 r. przepis ten nie ma zastosowania, gdyż Skarżący miał możliwość dokonania zmiany w powierzchni zgłoszonej do płatności bez konsekwencji zmniejszenia płatności lub wykluczenia działek rolnych ze względu na stwierdzone przez organ nieprawidłowości. W ocenie organu II instancji, Wnioskodawca znał stan użytkowania gruntów, a następnie deklarował je do płatności. Wobec tego wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Organ podkreślił też, że obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, to on bowiem ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z nadesłanych przez organ odwoławczy na wezwanie Sądu 2 egzemplarzy ortofotomapy przedmiotowej działki[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051) - dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich – (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.): "Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;" [pominięto pkt 1 i 3 – nie mające znaczenia w sprawie]. Wskazany art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników ... (Dz.U.UE.L.2003.270.1) posiada brzmienie: "Do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria określone w ust. 4 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. i do których zastosowanie ma pomoc przyznawana z tytułu upraw roślin energetycznych przewidziana w art. 88. (...).". Rozporządzenie to zostało uchylone ww. rozporządzeniem Rady 73/2009, które weszło w życie z dniem 1 lutego 2009 r. Zgodnie jednak z art. 149 zdanie drugie tego rozporządzenia, stosuje się je od dnia 1 stycznia 2009 r. W związku z tym w zdaniu wstępnym art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z dniem 15 marca 2010 r. odesłanie do art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 zastąpiono odesłaniem do art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009. Wobec tego, że rozporządzenie 73/2009 "stosuje się od 1 stycznia 2009 r.", a zgodnie z art. 149 zdanie trzecie tego rozporządzenia, "wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich", dlatego zasadnie w zaskarżonej decyzji wskazywano na przepisy tego rozporządzenia. Wskazać więc należy, że jego art. 124 ust. 1 posiada brzmienie: "Powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Do celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. (...).". Przywołany wyżej ust. 2 tego artykułu stanowi natomiast, że: "Do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. (...).". Stwierdzić więc należy, że krajowy ustawodawca w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich odsyła wprost do kryteriów określonych w przepisach unijnych, a – jak wskazano powyżej – od 1 stycznia 2009 r. przepisem tym jest art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 (przy czym w poprzednio obowiązującym art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 wskazano podobne kryteria). Prawidłowa wykładania cytowanych przepisów wskazuje więc, że jedynie obszar użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., może być objęty systemem dopłat unijnych. Wskazana data 30 czerwca 2003 r. jest bowiem datą stałą, narzuconą warunkami prawa unijnego określonymi w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 (poprzednio - art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady 1782/2003). Wynika to z tego, że obszar powierzchni użytków rolnych objętego systemem jednolitej płatności obszarowej dla każdego nowego państwa członkowskiego został ściśle określony (art. 122, art. 123 i art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009). Dla Polski, powierzchnia użytków rolnych objętych systemem jednolitych dopłat obszarowych, o której mowa w art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 wynosi 14.000 tys. ha, co wynika z załącznika VIII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U.UE.L.2009.316.27) - dalej: "rozporządzenie nr 1121/2009". Jest to wielkość powierzchni użytków rolnych, która z jednej strony stanowi element (obok rocznej puli środków finansowych) służący do obliczenia jednolitej płatności obszarowej dla każdego z nowych państw członkowskich, a z drugiej jest to maksymalny obszar do którego państwo członkowskie może przyznać płatności w danym roku. W związku z tym Sąd nie podzielił argumentów Skarżącego (z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych), że istotny jest stan (dobra kultura) użytków rolnych w roku ubiegania się o płatności, a nie ich stan w dniu 30 czerwca 2003 r. Taka wykładnia oparta jest bowiem na założeniu o zbędności części wypowiedzi normatywnej przepisu art. 7 ust. 1 ww. ustawy, tj. "kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003", a następnie "kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009". Tego rodzaju zabieg interpretacyjny, przy założeniu, że prawodawca działa w sposób racjonalny i w treści przepisów prawnych nie zamieszcza wypowiedzi pozbawionych waloru normatywnego, nie może być uznany za prawidłowy. Jedną z podstawowych zasad przyjmowanych przy dokonywaniu wykładni prawa jest bowiem zasada, według której za wadliwą uznaje się taką wykładnię, której rezultat czyni jakąś część przepisu prawnego zbędną. Nie jest więc możliwe pominięcie tej części normy prawnej, a ustawodawca – jak wyżej wyjaśniono – celowo wskazał na warunek utrzymania zgłaszanych do płatności gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Wykładania przepisu art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 wskazuje, iż adresowany jest on zarówno do Państw Członkowskich, jak i producentów rolnych. Prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi więc do wniosku, że grunty rolne zgłoszone do płatności obszarowych, aby mogły być objęte systemem tych płatności - oprócz spełnienia pozostałych warunków określonych w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich - musiały być utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Doprowadzenie i utrzymanie gruntów rolnych do stanu dobrej kultury rolnej w okresie następującym po 30 czerwca 2003 r., nie może więc zmienić zasady kwalifikowalności do dopłat. Uznać więc należy, że wprawdzie wykładnia art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 prowadzi do wniosku, iż rzeczywiście przepis ten adresowany jest do Państw Członkowskich, jednak wykładnia ta nie może być wprost przenoszona na przepis ust. 2 tego artykułu. Jest to bowiem odrębna zarówno od art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, jaki i art. 143b ust. 4 rozporządzenia nr 1782/2013 norma prawa materialnego. Zatem grunty rolne, które nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. są trwale wykluczone z systemu płatności obszarowych w roku 2009 i w latach wcześniejszych. Sąd podzielił więc w tym zakresie poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego co do konieczności wykazania dobrej kultury rolnej zgłaszanych do płatności działek na dzień 30 czerwca 2003 r. (vide wyroki NSA: z 12 października 2011 r. sygn. II GSK 969/10; z 27 lutego 2014 r. sygn. II GSK 1908/12; z 11 marca 2014 r. sygn. II GSK 2056/12; z 12 grudnia 2014 r. sygn. II GSK 1699/13; z 3 marca 2015 r. sygn. II GSK 76/14; z 29 kwietnia 2015 r. sygn. II GSK 531/14; publ. w CBOSA). Zasadnie też w zaskarżonej decyzji wskazano, że w celu potwierdzenia właściwej identyfikacji działki rolnej w przestrzeni i dokładniejszego określenia i sprawdzenia powierzchni uprawnionej do dopłat z deklaracją rolnika, z wyłączeniem również gruntów niespełniających warunków dobrej kultury rolnej, obowiązkowe jest wykorzystanie materiałów kartograficznych, czyli map oraz ortofotomap w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Ortofotomapą jest metryczny obraz powierzchni ziemi uzyskany ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Ortofotomapa odzwierciedla więc sytuację na gruncie i stanowi dowód jego użytkowania, nie można więc dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS (technologii systemów informacji geograficznej), opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią więc grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady 73/2009 (uprzednio art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady 1782/2003) - tj. utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Kontrole administracyjne prowadzone są zatem wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Zauważyć więc należy, że na przekazanym Producentowi w 2009 r. materiale graficznym przedmiotowej działki ewidencyjnej oznaczone były (m.in.) "pozostałe tereny wyłączone". Producent w złożonym wniosku zaznaczył tylko niektóre z tych terenów (powierzchni) wyłączonych. Tym samym świadomie wskazał do płatności także powierzchnie nieuprawnione do tych płatności. Dla ewentualnego wyjaśnienia powodów wyłączenia tych powierzchni z płatności niewątpliwie powinien zasięgnąć informacji (jeżeli takich sam nie posiadał, znając warunki istniejące na posiadanej działce) w biurze ARiMR przed wypełnieniem wniosku. Zgłaszane więc w skardze zarzuty, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano "z jakiego powodu tych wykluczeń dokonano" nie mają zatem w tej sytuacji istotnego znaczenia. Wprawdzie rzeczywiście w decyzji tej ogólnikowo stwierdzono, że wykonany przez organ pomiar powierzchni kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy, "czyli wszystkich znajdujących się na działce użytków rolnych typu grunty orne, pastwiska, łąki, sady czy wieloletnie uprawy, z wykluczeniem tej części gruntów, na której znajdowały się elementy trwale wykluczone z prawa ubiegania się o płatności typu zakrzaczenia, zadrzewienia czy nieużytki", bez konkretnego wskazania typów tych wyłączonych powierzchni, jednak w sytuacji, gdy takich terenów było wiele i - jak wynika z ortofotomapy – ich rodzaje mogły być różne, takie przypisywanie konkretnych określeń do poszczególnych terenów, w ocenie Sądu, było zbędne. Istotne przy tym jest bowiem to, że tereny te zostały w sposób wyraźny oznaczone na dokumencie przekazanym Producentowi. Niezależnie więc także od wskazanych przez organ w odpowiedzi na skargę argumentów o bezzasadności zgłoszonego w skardze wniosku o przeprowadzenie kontroli na miejscu, stwierdzić należy, że z wyżej wskazanych powodów taka kontrola byłaby całkowicie zbędna. Również pozostałe zarzuty o nienależytym wyjaśnieniu sprawy uznać należy za niezasadne, zważywszy na powody pomniejszenia płatności, tj. ustalenie w toku kontroli administracyjnej, że Producent zgłosił do płatności także tereny (powierzchnie) trwale wyłączone z płatności. Przyznanie bowiem płatności do takich powierzchni stanowiłoby rażące naruszenie zasad ustalonych w prawie unijnym i krajowym. Dodatkowo więc należy wskazać – w odpowiedzi na zarzuty skargi – że ortofotomapa została sporządzona na podstawie zdjęć działki nr [...] wykonanych w dniu 30 lipca 2004 r. Podkreślić tu jednak wypada, iż przedmiotowe pomniejszenie płatności wynikało jedynie z uwzględnienia przez organ ARiMR powierzchni trwale wyłączonych z płatności, także zatem i z tego powodu nie było żadnej potrzeby ustalania aktualnego w 2009 r. stanu tej działki, np. poprzez aktualne zdjęcia lotnicze lub kontrolę na miejscu. Sąd nie stwierdził więc naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego, w tym także art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009. Zgodnie z tym przepisem, "obniżek i wykluczeń, przewidzianych w rozdziale I i II nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy" (analogiczny przepis zawierał art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji 796/2004). Mając na względzie to, że żadna z tych przesłanek nie została spełniona (Skarżący świadomie, mimo wskazań wynikających z otrzymanych materiałów graficznych, zgłosił do płatności tereny wyłączone z takich płatności, a ponadto do czasu wykrycia tych nieprawidłowości przez organ nie dokonał odpowiedniej zmiany wniosku), uznać należy, że nie było podstaw do odstąpienia od dokonania pomniejszenia płatności. Wobec stwierdzenia, że wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez Skarżącego a powierzchnią stwierdzoną wynosi [...]%, prawidłowo zatem dokonano pomniejszenia płatności w oparciu o przepis art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji 1122/2009, w myśl którego, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 3% ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. (Podobna norma zawarta była w art. 51 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji 796/2004). Sąd nie stwierdził też wskazywanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. Z podanych powyżej powodów, brak przeprowadzenia kontroli na miejscu nie mógł mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, nie było też potrzeby "stwierdzania stanu faktycznego działki w roku 2013" (ani w 2009 r.), a brak wskazania w zaskarżonej decyzji, kiedy wykonana została ortofotmapa na której oparto skarżoną decyzję (organ wskazał tę datę w odpowiedzi na skargę) również nie mógł mieć takiego wpływu na wynik sprawy – przy uwzględnieniu podanych wyżej powodów pomniejszenia płatności. Nie znajdując więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.