II GSK 1225/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Op 582/16 w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 582/16, oddalił skargę Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu diagnosty. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I Zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r. Starosta G. poinformował Z. Z. (dalej: skarżący) o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia mu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, w związku z otrzymaniem przez organ dnia [...] października 2014 r. postanowienia Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] października 2014 r. o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia wykonywania zawodu diagnosty. W toku postępowania postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Starosta G. odmówił zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy zażalenia na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia wykonywania zawodu diagnosty. Organ uznał, że to do niego należy ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie decyzji cofającej diagnoście uprawnienia, w związku z czym rozpoznanie zażalenia na postanowienie prokuratora nie stanowi zagadnienia wstępnego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Starosta G. - na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – dalej: u.p.r.d.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a.) - orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty wydanego przez ten organ w dniu [...] grudnia 2004 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. otrzymał odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...], o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia w okresie od [...] października 2013 r. do [...] listopada 2013 r. ciągu przestępstw opisanych w art. 91 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm. – dalej: k.k.), tj. wielokrotnego poświadczenia nieprawdy w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych pełniąc obowiązki diagnosty w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów. Powyższe obligowało organ, na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnień. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty, starosta jest zobowiązany cofnąć uprawienia do wykonywania badań technicznych. Ponadto wskazał na przyjęty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Wyrok ten potwierdza, że diagnosta dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego oraz systemu elektronicznego niezgodnie ze stanem faktycznym, a w konsekwencji i z prawem. SKO podzieliło przy tym stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 12 maca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, w której stwierdzono, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W rozpoznawanej zaś sprawie treść wyroku karnego Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. stanowiła źródło informacji, które uzasadniało wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty i skutkowało zastosowaniem przewidzianej w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. sankcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalając skargę stwierdził, że była ona nieuzasadniona. Sąd I instancji wskazał na przyjęty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że zawarte w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. sformułowanie, iż uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. Ponadto w razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Na odpowiedzialność wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 u.p.r.d. nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina. Ponadto z treści powyższego przepisu wynika, że stwierdzenie nieprawidłowego działania diagnosty powinno wynikać z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 u.p.r.d. Sąd I instancji wskazał, że wprawdzie przepis art. 83 ust. 6 tej ustawy został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. na mocy art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808., z późn. zm.), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 u.p.r.d. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11 wyjaśnił zaś, że użyty w omawianym przepisie zwrot "w wyniku przeprowadzonej kontroli" odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Wskazał, że postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. Według NSA, brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Sąd I instancji podkreślił także, że powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, dalej: p.p.s.a.) pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego. Na tle zaś komentowanego przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. w orzecznictwie sądowym zaakceptowane zostało stanowisko, iż prawomocny wyrok za poświadczenie nieprawdy o wykonaniu badań technicznych pojazdów bez faktycznego ich wykonania należy tak ocenić, jak wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, czego konsekwencją jest cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Orzeczenie sankcji administracyjnej wobec tej samej osoby nie skutkuje podwójnym ukaraniem, gdyż decyzja o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów jest wyłącznie decyzją administracyjną, a nie rozstrzygnięciem w przedmiocie odpowiedzialności za czyn zabroniony pod groźbą kary. Skazanie diagnosty przez sąd prawomocnym wyrokiem nie stoi więc na przeszkodzie wszczęciu czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną aniżeli karną odpowiedzialnością. Zatem niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi co do zasady odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień. Cofnięcie takie jest bezterminowe, a ponowne wydanie uprawnień diagnosty nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna. II Z. Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji żądając jego uchylenia w całości oraz uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2016 r.; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż wyrok karny skazujący mógł stanowić wyłączną podstawę do wydania decyzji w zakresie cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu diagnosty w rozumieniu powyższego artykułu; II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm. - dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 i art. 81 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego doszło do wielu nieprawidłowości, w tym do pozbawienia strony postępowania czynnego udziału w postępowaniu i w konsekwencji wadliwego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą faktyczną wydanych decyzji; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę uchylenia zaskarżonych decyzji. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego uzależnione jest bowiem od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Zatem to przepisy prawa materialnego determinują przebieg postępowania dowodowego (określają, co i jakimi środkami dowodowymi powinno zostać dowiedzione), które jest przecież prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I GSK 1493/14). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Według autora skargi kasacyjnej do naruszenia tego przepisu miało dojść poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że wyrok karny skazujący mógł stanowić wyłączną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu diagnosty. Odnosząc się do tego zarzutu na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 84 ust. 3 u.p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wykładnia art. 84 ust. 3 u.p.r.d. wywoływała wątpliwości, które ostatecznie zostały wyjaśnione przez uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (opubl. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37). Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej uchwale stanowisko, że: "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że dla wyjaśnienia znaczenia użytego w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. sformułowania: "w wyniku przeprowadzonej kontroli", stanowiącego źródło rozbieżności poglądów, konieczne jest dokonanie analizy przepisów regulujących uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do stacji kontroli pojazdów i uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Zatem kontrola, o której mowa w art. 83 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. jest kontrolą działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, do której zgodnie z art. 83c cyt. ustawy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Środki nadzorcze określone w art. 83b ust. 2 i 3 u.p.r.d. stosowane są wobec przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów a nie w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę uprawnionych diagnostów. Inaczej kształtują się uprawnienia nadzorcze starosty w stosunku do diagnostów. Starosta stosownie do treści art. 84 ust. 2 u.p.r.d. wydaje uprawnienia do wykonywania badań technicznych, po spełnieniu określonych warunków, a w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. ustawodawca zobligował starostę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1) stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wobec tego, w ocenie NSA brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Uprawnienia nadzorcze w stosunku do diagnostów określa bowiem art. 84 ust. 2 i 3 u.p.r.d., a elementami tego nadzoru są: nadawanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień. Dalej w uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził, że określenie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. NSA wyraźnie zaznaczył, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić nie tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, ale także, gdy z żądaniem takim wystąpi podmiot na prawach strony (art. 182 k.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią. W rezultacie NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień w sytuacji, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokumentu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Dalej NSA w uchwale dodał, że zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", wobec diagnosty można zastosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. "Wynik kontroli", o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień. Natomiast, jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przepis prawa stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Niezależnie bowiem od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień (np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2040/11, CBOSA). Tym samym zarzut naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. w zakresie sformułowanym w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny. Nie ulega zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). W konsekwencji na usprawiedliwienie nie mogły również zasługiwać zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 i art. 81 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej istota tych zarzutów koncentruje się na twierdzeniu, że wyrok karny, którym uznano skarżącego za winnego popełnienia ciągu przestępstw opisanych w art. 91 § 1 k.k., tj. wielokrotnego poświadczenia nieprawdy w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych pełniąc obowiązki diagnosty w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów - nie mógł być wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień. Wbrew zarzutom kasatora, Sąd I instancji trafnie uznał, że organ podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego oraz wyjaśnił okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. W świetle powołanej już uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r.o sygn. akt II GPS 2/11 stanowisko prezentowane przez kasatora, co do sposobu gromadzenia materiału dowodowego jest nietrafne. Zatem za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że podstawą dokonanych przez organy ustaleń faktycznych były ustalenia wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...], którym uznano skarżącego za winnego popełnienia w okresie od [...] października 2013 r. do [...] listopada 2013 r. ciągu przestępstw opisanych w art. 91 § 1 k.k., tj. wielokrotnego poświadczenia nieprawdy w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych pełniąc obowiązki diagnosty na Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów. Reasumując, w ocenie NSA organy w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 81 k.p.a., bowiem dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym w postaci prawomocnego wyroku skazującego, a skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów, które mogłyby podważać ustalenia wynikające z tego wyroku. Natomiast nie sposób się odnieść do twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że w toku postępowania administracyjnego doszło do wielu nieprawidłowości, w tym do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu. Kasator nie wyjaśnia bowiem, na czym miało polegać pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu przed organami, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne ustosunkowanie się do tych zarzutów. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący winien powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Przez "wpływ", należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 315/11). To konstrukcja skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – również wykazanie – o czym była już mowa, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 155/15). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i oddalił skargę, co czyni bezskutecznym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. sformułowany w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty środka prawnego za niezasadne i działając na podstawie 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.