V SA/Wa 1680/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że odwołanie D. M. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2016 r. wymierzającej jej karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry zostało wniesione z uchybieniem terminu. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym: decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił Stronie karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie złożenia odwołania została doręczona G. P. w dniu 16 marca 2016 r. W ocenie organu decyzja ta została doręczona skutecznie. Strona została też pouczona o terminie wniesienia odwołania. W związku z tym termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu 30 marca 2016 r. Tymczasem strona wniosła odwołanie w dniu 4 kwietnia 2016 r., a więc po upływie terminu. W skardze na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 148 Ordynacji podatkowej , poprzez przyjęcie, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona, podczas gdy doręczenia dokonano osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Skarżąca jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, zatem przy doręczaniu pism adresowanych do niej, zastosowanie ma art. 148 § 1 i 2 Op., tymczasem doręczenia dokonano do rąk osoby nieupoważnionej do odbioru korespondencji, w miejscu, które nie jest adresem zamieszkania Strony lecz miejscem prowadzenia działalności. Tym samym zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu i powinna zostać stwierdzona jego nieważność. Na dowód powyższego do skargi dołączono oświadczenie Strony, w którym stwierdziła ona, że nigdy nie upoważniła G. P. do odbioru kierowanej do Strony korespondencji na adres W. ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W sprawie bezsporną okolicznością jest fakt doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji G. P. pracownicy Strony ( co przyznano w skardze) określonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako sekretarka- co miało miejsce w dniu 16 marca 2016 r. Okolicznością sporną w sprawie jest natomiast to, czy doręczenie decyzji było skuteczne. W ocenie Sądu w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, należy uznać, że przesyłka została doręczona prawidłowo. Nie można uznać za zasadne stanowiska Strony co do tego, iż przesyłkę doręczono osobie nieupoważnionej i uznania, że w przypadku doręczania przesyłki w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej na doręczającym przesyłkę ciążyłby obowiązek każdorazowego sprawdzania, czy osoba kwitująca odbiór tej przesyłki, jest do tego upoważniona. Zgodnie z art. 148 §1 i 2 ordynacji pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju nadto pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji; Z treści przedstawionego przepisu wynika więc, że doręczenie dla uznania jego skuteczności powinno zostać dokonane w sposób określony w § 1 lub § 2 ,przy czym doręczenia te należy uznać za równoważne., z tym, że w miejscu prowadzenia działalności przez adresata ( jak w przypadku przedmiotowej sprawy) doręczenia należy dokonać do rąk adresata lub upoważnionej przez niego osoby. Przyjmuje się, że jeśli osoba jest zatrudniona i przebywa w miejscu pracy, wskazując na swoje uprawnienie do odbioru korespondencji doręczający nie ma obowiązku żądać przedstawienia upoważnienia. W kwestii tej wypowiadały się sądy administracyjne ( co prawda w zakresie art. 148 § 1 i 2 w nieco innym brzmieniu, ale orzecznictwo to zachowuje swoją aktualność) np. NSA w wyroku z dnia z dnia 7 czerwca 2016 r. II FSK 1027/14, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. I SA/Bd 726/11. W przypadku doręczenia korespondencji osobie, która nie byłaby upoważniona do jej odbioru, za zasadne należy uznać stanowisko NSA wyrażone w jednym z wyroków, że ewentualne nadużycie zaufania przez osobę odbierającą korespondencję w miejscu prowadzenia przez adresata pisma działalności gospodarczej może być oceniane wyłącznie w kategoriach przesłanek przywrócenia terminu (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., SA/Sz 251/99, LEX nr 41532). Zdaniem Sądu, organ oceniający skuteczność doręczenia korespondencji może oprzeć się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do Spółki jest uprawniona do wykonania tej czynności. Wobec tego nie można zasadnie oczekiwać od organu, aby prowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoba odbierająca pismo jest do tego rzeczywiście upoważniona. Zdaniem Sądu, na gruncie badanej sprawy, uznanie zarzutu doręczenia pisma osobie nieuprawnionej na podstawie złożonego przez Stronę oświadczenia o braku upoważnienia do odbioru pisma, nie jest wystarczające. Należy zauważyć, że Strona nie zakwestionowała choćby faktu dokonania doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania innej ze swoich pracownic, przyjmując ten fakt do wiadomości Podsumowując wskazać należy, że w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa. Decyzja organu I instancji została bowiem doręczona Skarżącej w dniu 16 marca 2016r. zatem odwołanie, które zostało złożone w dniu 4 kwietnia 2016 r. należy uznać za wniesione po terminie. Powoduje to, że Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji, zobowiązany był do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania przez Spółkę bez prawa do merytorycznego odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. Należy stwierdzić, że bezskuteczny upływ terminu 14 dni do wniesienia odwołania spowodował, że decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Mając to na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu a skargę należy uznać za bezzasadną. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.