I FSK 327/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Joanna Tararuj-Młynik, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych: 1) Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) oraz 2) Powiatu O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 839/16 w sprawie ze skargi Powiatu O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargi kasacyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz stron. 1. Wyrok Sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 839/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi Powiatu O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 stycznia 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżoną interpretację oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Sprawa dotyczy możliwości dokonania odliczenia i korekt podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących inwestycji związanych z budową sali sportowej. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, iż w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji w sposób nieuprawniony przyjęto, że nabycie towarów i usług służących do wybudowania sali sportowej nie miało związku z działalnością gospodarczą skarżącego. W opisie zaistniałego stanu faktycznego skarżący jednoznacznie wskazał, że w chwili dokonywania wydatków związanych z budową sali sportowej miał zamiar wykorzystywać ją do czynności o charakterze odpłatnym. Jednoznaczne i stanowcze stwierdzenie wnioskodawcy jest wiążące dla organu, który niezależnie od jego zgodności z prawdą jest obowiązany przyjąć je na potrzeby wydania interpretacji indywidualnej. W kontekście powyższego Sąd pierwszej instancji za nieuprawniony uznał ten fragment uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, gdzie organ podniósł, że wnioskodawca mimo wyraźnego żądania ze strony organu nie wskazał żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt, że już w momencie ponoszenia nakładów na budowę sali sportowej planowano jej wykorzystanie również do czynności opodatkowanych. Odnosząc się do tego rodzaju argumentacji należy powtórzyć, że w toku postępowania zmierzającego do wydania interpretacji indywidualnej organ podatkowy nie jest uprawniony do dowodowego weryfikowania przedstawionego przez wnioskodawcę opisu zaistniałego stanu faktycznego. Na potrzeby wydania interpretacji indywidualnej organ jest bowiem bezwzględnie związany przedstawionym we wniosku opisem zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wobec jednoznacznego wskazania przez wnioskodawcę w opisie zaistniałego stanu faktycznego, że w chwili dokonywania wydatków związanych z budową sali sportowej miał on zamiar ich wykorzystywania do czynności o charakterze odpłatnym za nieuprawnione należy uznać twierdzenie organu, że skarżący nabywając towary i usługi związane z budową sali sportowej, nie nabywał ich w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie działając w charakterze podatnika VAT. W ocenie Sądu pierwszej instancji rozpoznającego sprawę z uwagi na charakter opisanych powyżej naruszeń przepisów postępowania przedwczesne jest odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednakże Sąd zauważył, że sformułowane przez stronę skarżącą pytanie opierało się na niezgodnym z prawem założeniu, że Zespół Szkół – będący jednostką budżetową wnioskodawcy jest odrębnym od niego podatnikiem podatku od towarów i usług. Za nieuprawnione - zdaniem Sądu pierwszej instancji - należało uznać stanowisko strony skarżącej zakładające, że z uwagi na stanowiska wyrażone w wydanych wobec niej oraz jej jednostki budżetowej interpretacjach indywidualnych, po jej stronie powstała de facto konieczność przyjęcia odrębności podmiotowej strony skarżącej i Zespołu Szkół na gruncie VAT. Wydane na wniosek strony skarżącej oraz jej jednostki budżetowej interpretacje indywidualne nie miały charakteru wiążącego, wyrażając jedynie zapatrywanie organu podatkowego na poruszoną we wnioskach kwestię. Mając na uwadze, że powiatowa jednostka budżetowa nie jest odrębnym od skarżącego podatnikiem trafnie w uzasadnieniu wniosku wskazano, że samo nieodpłatne przekazanie inwestycji do Zespołu Szkół nie podlega opodatkowaniu VAT, jako czynność wewnątrzkorporacyjna. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację w oparciu o art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"), z uwagi na naruszenie przy jej wydawaniu postanowień art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"). 2. Skargi kasacyjne. 2.1. Skargi kasacyjne w niniejszej sprawie wniosły obie strony. W skardze kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów zarzucono wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu naruszenie przepisów: 1) postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.: art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że organ w wydanej interpretacji przyjął stan faktyczny odmienny od opisanego we wniosku; art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że sformułowane przez skarżącego pytanie opiera się na niezgodnym z prawem założeniu, że Zespół Szkół (ZS) - będący jednostką budżetową wnioskodawcy jest odrębnym od niego podatnikiem podatku od towarów i usług a stanowisko o konieczności przyjęcia odrębności podmiotowej skarżącego i ZS na gruncie VAT jest nieuprawnione; art. 146 § 1 w zw. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), poprzez niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej interpretacji, niedokonanie analizy całości akt sprawy, wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności niedostateczne wyjaśnienie sposobu wnioskowania przez co wyrok nie poddaje się kontroli oraz oparcie się na błędnych założeniach - należących do kategorii ocen, które nie wynikają z faktów dotyczących sprawy. 2) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług"), poprzez przyjęcie, że sformułowane przez skarżącego pytanie opiera się na niezgodnym z prawem założeniu, że Zespół Szkół - będący jednostką budżetową wnioskodawcy jest odrębnym od niego podatnikiem podatku od towarów i usług. 2.2. Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie orz o zasądzenie od kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. W skardze kasacyjnej Powiatu O. zarzucono wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 4a w związku z art. 141 § 4 oraz art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nienależytą realizację obowiązku kontroli legalności interpretacji wynikającą z wyrażenia przez WSA w treści pisemnego uzasadnienia wyroku oceny prawnej odnoszącej się do kwestii będącej istotą wniosku o wydanie interpretacji (a więc prawa Powiatu do odliczenia podatku naliczonego), pomimo braku prawnych podstaw do formułowania takiej oceny w wyroku, w szczególności z uwagi na związanie WSA zarzutami skargi stosownie do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 4a w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nienależytą realizację obowiązku kontroli legalności interpretacji wynikającą z wyrażenia przez WSA w treści pisemnego uzasadnienia wyroku oceny prawnej odnoszącej się do kwestii będącej istotą wniosku o wydanie interpretacji (a więc prawa Powiatu do odliczenia podatku naliczonego), pomimo braku prawnych podstaw do formułowania takiej oceny w wyroku, skutkujące: - na sposób przyszłego załatwienie sprawy (przy jej ponownym rozpatrywaniu) przez Dyrektora, w szczególności w kontekście związania Dyrektora przedstawioną przez WSA oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także - istotnym ograniczeniem prawa Powiatu do poddania przyszłego rozstrzygnięcia Dyrektora realnej kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie prawidłowości pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego (z uwagi na wskazane powyżej skrępowanie Dyrektora wyrażoną oceną prawną w uzasadnieniu wyroku, pomimo że nie było to przedmiotem skargi). 2.4. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skargi kasacyjne podlegają oddaleniu. W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) Skargi kasacyjne zostały zatem zbadane według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). 3.2. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.3. Minister Rozwoju i Finansów w złożonej skardze kasacyjnej kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, zarówno w zakresie przyjęcia, że organ w wydanej interpretacji przyjął stan faktyczny odmienny od opisanego we wniosku, jak i w zakresie przyjęcia, że sformułowane przez skarżącego pytanie opiera się na niezgodnym z prawem założeniu, że Zespół Szkół - będący jednostką budżetową wnioskodawcy jest odrębnym od niego podatnikiem. Natomiast w złożonej skardze kasacyjnej Powiat O. kwestionuje wyrażone w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie podmiotowości strony i jednostki budżetowej, podkreślając, że ta kwestia w ogóle nie była przedmiotem wniosku strony, a w konsekwencji nie stanowiła przedmiotu sprawy zawartej w stanowisku organu wyrażonym w zaskarżonej interpretacji. 3.4. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na treść art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2018r. sygn. akt II FSK 2107/16 zgodnie z art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdyż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Bez wątpienia orzeczenie odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia, gdyż nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie. Zatem druga przesłanka oddalenia skargi kasacyjnej określona w przywołanym wyżej przepisie dotyczy sytuacji, gdy podstawy kasacyjne są w określonym zakresie usprawiedliwione, ale pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzone uchybienia są bowiem wynikiem wad uzasadnienia, a nie samego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zarówno organ, jak i strona skarżąca słusznie w treści skarg kasacyjnych podnoszą zarzut związany z tym, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji przedstawione na str. 16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie statusu Zespołu Szkół - będących jednostką budżetową w zakresie zakwestionowania uznania go za podatnika podatku od towarów i usług wykracza poza stan sprawy będącej przedmiotem orzekania. Ta kwestia nie była przedmiotem sprawy, która dotyczyła wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wniosku sformułowanego przez stronę skarżącą. 3.5. Mimo tego, że zarzuty w przywołanym wyżej zakresie są zasadne zaskarżony wyrok odpowiada prawu, bowiem uwzględnienie przywołanych zarzutów i tak oznacza, że sentencja nie uległaby zmianie. Strona skarżąca nie kwestionuje bowiem zasadności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie kwestionowanych w skardze i dostrzeżonych uchybień proceduralnych wyrażających się w nieuprawnionym przyjęciu przez organ stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego przez stronę skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, co stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej interpretacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Natomiast w zakresie zarzutu z tym związanego sformułowanego przez Ministra Rozwoju i Finansów w złożonej skardze kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, polegającego na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż organ w wydanej interpretacji przyjął stan faktyczny odmienny od opisanego we wniosku - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż jest on bezzasadny. Uzasadniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż z treści zaskarżonego wyroku wynika, że podstawę prawną uchylenia zaskarżonej interpretacji stanowił art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z dostrzeżonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszeniem przy jej wydawaniu art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Natomiast na podstawie art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Tym samym w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej nie mógł toczyć się spór w zakresie elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego a tym samym nie mogło być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013r., sygn. akt I FSK 864/12). Zadaniem organu jest zaprezentowanie stanowiska w kontekście wątpliwości co do prawa podatkowego na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a nie wyjaśniania wątpliwości co do stanu faktycznego. Zatem organ udzielając indywidualnej interpretacji w sprawie, takiej jak rozpatrywana, mógł ograniczyć się jedynie do wykładni przepisów prawa podatkowego mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację. Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ przed udzieleniem interpretacji nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Bez znaczenia jest to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły lub wystąpią, a ich przebieg był/będzie rzeczywiście taki jak przedstawiony przez autora. Organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, a nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Należy podkreślić, iż skoro w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 4 stycznia 2016r. strona skarżąca stwierdziła, iż inwestycja była także prowadzona z zamiarem jej wykorzystania do czynności opodatkowanych (odpłatne udostępnienie sali sportowej na podstawie umów cywilnoprawnych) to taki stan faktyczny powinien przyjąć organ wydając interpretację indywidualną. W treści uzasadnienia skargi kasacyjnej organ podnosi, iż strona skarżąca nie wymieniła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt, że już w momencie ponoszenia nakładów na inwestycję strona planowała jej wykorzystanie do czynności opodatkowanych. Równocześnie jednak organ nie wskazuje, jakimi dokumentami strona skarżąca miałaby tę okoliczność potwierdzić, skoro obowiązujące przepisy takiego wymogu na etapie realizacji inwestycji nie przewidywały. Zatem należy stwierdzić, iż odpowiada prawu stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wobec jednoznacznego wskazania przez wnioskodawcę w opisie zaistniałego stanu faktycznego, że w chwili dokonywania wydatków związanych z budową sali sportowej miał on zamiar ich wykorzystywania do czynności o charakterze odpłatnym za nieuprawnione należy uznać twierdzenie organu, że skarżący nabywając towary i usługi związane z budową sali sportowej, nie nabywał ich w celu wykorzystania do czynności opodatkowanych ramach prowadzonej działalności gospodarczej. 3.6. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż wiążąca dla stron jest ta część uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, która dotyczy uchylenia zaskarżonej interpretacji w związku z uwzględnieniem zarzutu naruszenia przepisów art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej w zakresie błędnie przyjętego przez organ stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania interpretacji indywidualnej. Poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu związane ze statusem podmiotowym strony skarżącej i zakładu budżetowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z przyczyn podanych wyżej, nie są wiążące i nie powinny być brane pod uwagę przez organ przy ponownym wydawaniu interpretacji indywidualnej. 3.7. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, iż mimo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, oddalił skargi kasacyjne. W związku z oddaleniem skarg kasacyjnych obu stron Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz stron.