IV SA/Po 501/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Komendant Policji po rozpoznaniu odwołania P. W. uchylił rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz daty mianowania na nowe stanowisko służbowe i w tym zakresie ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień [...] kwietnia 2016 r. oraz datę mianowania na nowe stanowisko służbowe na dzień [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu [...] stycznia 2015 r. P. W. złożył raport adresowany do Komendanta Miejskiego Policji w P. z prośbą o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w pionie prewencji bez wskazania konkretnego miejsca jej pełnienia. Komendant Miejski Policji w P. raport policjanta rozpatrzył odmownie. W dniu [...] marca 2015 r. Komendant Komisariatu Policji P. [...] KMP w P. wystąpił z wnioskiem o powierzenie obowiązków służbowych asp. P. W. na stanowisku asystenta Zespołu - Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komisariatu Policji P. [...] KMP w P.. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Miejski Policji w P. powierzył asp. P. W. pełnienie obowiązków służbowych na wskazanym stanowisku służbowym z dniem [...] marca 2015r.. W dniu [...] lutego 2016 r. asp. P. W. zwrócił się raportem do Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P. z prośbą o wskazanie wakujących stanowisk w piątej grupie uposażenia zasadniczego, bądź wyższej w pionie prewencji, w jednostkach podległych Komendantowi Miejskiemu Policji w P.. W dniu [...] lutego 2016 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P. udzielając odpowiedzi policjantowi wskazał odpowiednio stanowiska: asystenta Ogniwa do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji w KP P. [...], KP P. [...], KP P. G. , a także stanowisko asystenta w Referacie Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KMP w P.. Poinformował jednocześnie, iż zaproponowanie policjantowi wyższej grupy zaszeregowania z uwagi na brak doświadczenia i przeszkolenia wydaje się niemożliwe. Jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] marca 2016 r. Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P., w dniu [...] lutego 2016 r. przeprowadził on rozmowę z asp. P. W. na okoliczność złożonego przez policjanta raportu z dnia [...] lutego 2016 r. W trakcie rozmowy naczelnik poinformował policjanta, iż Komendant Miejski Policji w P. podjął decyzję o przeniesieniu asp. P. W. na stanowisko asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P.. Powyższa decyzja podyktowana była m.in. potrzebą zapewnienia odpowiedniej obsady etatowej funkcjonariuszy obsługujących zdarzenia drogowe, przy uwzględnieniu potencjału policjanta w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych. Nadto była ona także spełnieniem próśb samego policjanta, określonych w jego raportach dotyczących możliwości kontynuowania dalszej służby w pionie prewencji. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w P. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w P. z wnioskiem o przeniesienie asp. P. W. - detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. W. Komendy Miejskiej Policji w P. na równorzędne stanowisko asystenta Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P.. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Naczelnik wskazał, iż przeniesienie to jest realizacją priorytetów określonych przez Komendanta Głównego Policji na 2016 rok, jednym z nich są działania Policji ukierunkowane na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Biorąc pod uwagę zainteresowanie asp. P. W. służbą prewencyjną oraz jego wieloletnie doświadczenie w pionie dochodzeniowo-śledczym wnioskujący uznał, iż wiedza, którą zdobył w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych, z pewnością wpłynie na jakość wykonywanych czynności w Referacie Obsługi Zdarzeń Drogowych. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Miejski Policji w P. działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355- ze zm.) oraz zgodnie z § 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest ustalony wzrost uposażenia zasadniczego, zwolnił asp. P. W. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] marca 2016 r. i mianował na równorzędne stanowisko asystenta Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P. z dotychczasowym miesięcznym uposażeniem z dniem [...] marca 2016 r. Organ wskazał, iż argumenty dotyczące zasadności przeniesienia - zawarte w uzasadnieniu decyzji, były tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu wniosku personalnego Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w P.. Organ podniósł, iż od powyższego rozkazu asp. P. W. złożył odwołanie, w którym wniósł o wstrzymanie decyzji przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P., gdyż traktuje to jako karę. Nadto zwrócił się z prośbą o rzeczową rozmowę na temat swojej ewentualnej przyszłości w Policji. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art.1 ust.1 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonywania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa wskazana ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjno-prawny, którego cechuje podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Organ podniósł, iż stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji "policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę", natomiast ust. 2 stanowi, który z przełożonych jest właściwym w spawach przenoszenia lub delegowania. W omawianej sprawie Komendant Miejski Policji w P. jako przełożony właściwy w sprawach osobowych dokonał przeniesienia z urzędu asp. P. W. ze stanu etatowego Komisariatu Policji w P. W. do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P.. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis zawiera przesłanki kompetencyjne, wskazując, który przełożony jest właściwy do podjęcia decyzji w przedmiocie mianowania, przeniesienia funkcjonariusza i zwolnienia ze stanowiska. Nie zawiera natomiast przesłanek uzasadniających ich wydanie i kwestię tę pozostawia uznaniu przełożonego. W konsekwencji oznacza to, że właściwy przełożony może dokonać przekształcenia stosunku służbowego policjanta bez jego zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. Na takie stanowisko asp. P. W. został mianowany, tj. na stanowisko asystenta Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KMP w P.. Przełożony posiada bowiem prawo do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności działania policji oraz interesu policjanta. Organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji w rozkazie personalnym jednoznacznie określił, że przeniesienie wynika z konieczności uzupełnienia stanu osobowego Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P.. Podejmując decyzję w przedmiocie przeniesienia policjanta Komendant Miejski Policji w P. uwzględnił także jego przygotowanie zawodowe i wiedzę w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych. Zdaniem organu podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące krzywdzącego traktowania poprzez przeniesienie go do Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P. są subiektywnym odczuciem policjanta i nie mogą zostać uwzględnione. Organ musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Natomiast uznać należy, iż przeniesienie i mianowanie odwołującego się na równorzędne stanowisko służbowe, było zgodne z oczekiwaniami policjanta określonym przez niego w treści raportów z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz z dnia [...] lutego 2016 r., w których wykazywał akces przeniesienia do służby w pionie prewencji. Przeniesienie poprzedzone zostało także rozmową kadrową z Naczelnikiem Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w P. w dniu [...] lutego 2016 r. w sprawie dalszej służby w pionie prewencji, jak również wyjaśnieniem motywów, którymi kierował się Komendant Miejski Policji w P. przy podjęciu decyzji dotyczącej przeniesienia asp. P. W. do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w P.. Organ wskazał również, iż na podstawie art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako "Kpa") wniesienie przez asp. P. W. w terminie odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe wstrzymało wykonanie decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa, jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Dlatego też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowisko i mianowania na nowe stanowisko służbowe, a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymać w mocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. wniósł P. W. wskazując, że zarówno Komendant Miejski Policji w P. jak i Komendant Policji w swoim uzasadnieniu błędnie przyjęli kryteria przedmiotowego "przeniesienia". Zdaniem skarżącego powoływanie się na interes służby lub interes społeczny jest banałem, ponieważ nie uwzględniono jak długo skarżący będzie musiał wdrażać się oraz szkolić, aby mógł dobrze wykonywać obowiązki na stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD w P. , gdyż zgodnie z przepisami ( Zarządzenie [...] Komendanta Głównego Policji) koniecznym jest, aby posiadał kurs specjalistyczny, który trwa łącznie 4 miesiące w systemie zamiejscowym. Skarżący podniósł, iż w Karcie Opisu Stanowiska Pracy detektywa Wydziału Kryminalnego z dnia [...] września 2014 r. wskazano, że głównym celem było zapewnienie ciągłości funkcjonowania Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. W. w celu realizacji zadań wykrywczych, z określonymi warunkami pracy tj. praca przy monitorze ekranowym, praca przy sztucznym oświetleniu, praca w terenie, praca w systemie zmianowym, mobilność dyspozycyjność . Natomiast w Karcie Opisu Stanowiska Pracy asystenta Wydziału Ruchu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. określono, że głównym celem jest obsługa procesowa zdarzeń drogowych i katastrof komunikacyjnych, poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego z określonymi warunkami pracy tj. praca w trudnych warunkach atmosferycznych, słońce, deszcz, mróz oraz przy sztucznym oświetleniu i praca przy komputerze. Skarżący podkreślił, iż nie bez znaczenia w przypadku określenia różnic wykonywania obowiązków służbowych na obu stanowiskach mają godziny pełnienia służby oraz dyspozycyjność. W przypadku stanowiska detektywa Wydziału Kryminalnego służba w większości była wykonywana w systemie ośmiogodzinnym, jednozmianowym z wyjątkiem dyżurów zdarzeniowych oraz wykonywania pilnych czynności służbowych w tzw. "niezbędnym zakresie", natomiast jako asystenta WRD odbywa się głównie w systemie 12 godzinnym zmianowym w zmianach rozpoczynających się o różnych porach dnia i nocy mających na celu zabezpieczenie ciągłości patroli WRD na ternie miasta i powiatu. Skarżący podniósł, iż na żadnym etapie przeniesienia jak i odwołania nikt nie pochylił się nad kwestiami związanymi ze skarżącym, w tym sytuacją rodzinną oraz finansową. Skarżący zaznaczył, iż nigdy nie planował pełnić służby w Wydziale Ruchu Drogowego KMP w P., a przeniesienie to, tak samo jak do Pomieszczenia Dla Osób Zatrzymanych KP P. S. M. traktuje jako karne zesłanie bez podania przyczyny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2015r. poz. 355 ze zm.), zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. W tym miejscu podkreślić należy, że niewątpliwie przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano w nim natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi przy tym wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2002r., sygn. akt II SA 3768/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 322/09, CBOSA). Wniosek powyższy płynie z treści art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten przewiduje, w ust. 1, obligatoryjne przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ust. 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Policjanta można również przenieść na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę (art. 38 ust. 3 ustawy o Policji), przy czym stosownie do ust. 4 powołanego powyżej przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 (a więc z uwagi na zaistnienie jednej, z enumeratywnych przesłanek fakultatywnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe), może być zwolniony ze służby. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Organ ten powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych, z czego skarżący musiał sobie zdawać sprawę przystępując dobrowolnie do jej pełnienia. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i w związku z powyższym to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej. Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Dodatkowo wskazać należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do badania, czy nie nosi ona cech dowolności, a nie zajmuje się celowością bądź też słusznością takiego rozstrzygnięcia. Innymi słowy mówiąc, decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w sytuacji stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów procesowych lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś tego rodzaju naruszenie będzie miało miejsce wówczas, gdy organ pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł uchybień, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący został mianowany na równorzędne stanowisko (tj. na stanowisko asystenta Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych WRD KMP w P.), co nie jest również kwestionowane przez skarżącego. Wskazać należy, że w ocenie składu orzekającego okoliczności przytoczone przez organ wskazują, iż nie przekroczył on granic uznania administracyjnego. Organ I instancji w rozkazie personalnym jednoznacznie określił, że przeniesienie wynika z konieczności uzupełnienia stanu osobowego Ogniwa I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P.. Podejmując decyzję w przedmiocie przeniesienia policjanta Komendant Miejski Policji w P. uwzględnił także jego przygotowanie zawodowe i wiedzę w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych. Ponadto przeniesienie to jest realizacją priorytetów określonych przez Komendanta Głównego Policji na 2016 rok, jednym z nich są działania Policji ukierunkowane na poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż między pracą na stanowisku detektywa Wydziału Kryminalnego, a pracą na stanowisku asystenta Wydziału Ruchu Drogowego istnieją istotne różnice, to jednakże powyższe nie oznacza, że wiedza i zdobyte doświadczenie skarżącego nie jest wystarczające do pełnienia służby na nowym stanowisku. W niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, iż zapadła w niniejszej sprawie decyzja de facto zgodna jest z wolą skarżącego, ponieważ on sam wnioskował o umożliwienie mu pełnienia dalszej służby w szeregach pionu prewencji (raport z dnia [...] stycznia 2015 r. i [...] lutego 2016 r.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd organu, iż podnoszone przez skarżącego w skardze argumenty dotyczące krzywdzącego traktowania poprzez przeniesienie go do Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P. są subiektywnym odczuciem policjanta i nie mogą zostać uwzględnione. Słusznie uznał organ, iż Komendant Policja musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze, że dotychczasowy przełożony skarżącego w opinii z dnia [...] marca 2016 r. wskazał, że wymagania stawiane wobec każdego funkcjonariusza prowadzącego postępowanie przygotowawcze, w przypadku skarżącego, były bardzo trudne do wyegzekwowania. W opinie tej podniesiono, iż z upływem czasu, początkowo zadowalająca jakość prowadzonych postępowań przez policjanta rażąco spadła. Wielokrotnie stwierdzano opieszałość w podejmowaniu czynności, chaotyczność w prowadzeniu akt postępowania, w tym akt kontrolnych i brak należytej staranności przy gromadzeniu materiału dowodowego. W celu zapobieżenia zaistniałych poważniejszych uchybień, postępowania prowadzone przez asp. P. W. wymagały częstszych kontroli niż u innych funkcjonariuszy. W opinii tej, na podstawie informacji od służby dyżurnej, stwierdzono, że skarżący miał trudności przy wykonywaniu zadań związanych z obsługa zdarzeń w ramach pełnionych dyżurów. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak i rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2016 r. zostały wydane przez organ właściwy, a ponadto decyzja nie nosi znamion dowolności, lecz została w sposób należyty i wyczerpujący uzasadniona. Komendant Miejski Policji w P. uznając za konieczność wzmocnienia struktur osobowych zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych przez Ogniwo I Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P.. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.