I FSK 612/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Bożena Dziełak, Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 993/14 w sprawie ze skargi Fabryki [...] S. S.A. w L. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Fabryki [...] S. S.A. w L. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej Minister Finansów (obecnie: Minister Rozwoju i Finansów) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 993/14. Sąd ten w wyniku skargi F. w L. (dalej: Spółka) uchylił postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 września 2014 r. i poprzedzające je postanowienie z dnia 1 lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). 2. Relacja ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji 2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka wskazała, że: - jest czynnym podatnikiem VAT; - posiada na współwłasność samolot, który wykorzystuje do działalności gospodarczej w zakresie produkcji wyrobów chemicznych; - nie jest koncesjonowanym przewoźnikiem lotniczym i nie świadczy usług przewozów lotniczych; - w związku z wykonywaniem lotów na własne potrzeby nabywa od podmiotu z siedzibą na terytorium Polski usługę obsługi naziemnej samolotu (tzw. handling); - faktura dokumentująca tę usługę zawiera 0% stawkę podatku VAT ze wskazaniem na art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.; daje: u.p.t.u.). 2.2. Spółka zapytała, czy otrzymana przez nią faktura w zakresie stawki podatku VAT jest wystawiona prawidłowo? We własnym stanowisku stwierdziła, że z uwagi na treść art. 83 ust. 1 pkt 8 i ust. 1a u.p.t.u., usługodawca powinien za opisaną usługę wystawić fakturę z wynagrodzeniem powiększonym o 23% podatek VAT. 2.3. Minister Finansów, powołując się na art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.; dalej: O.p.), postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Spółki, zaś postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. utrzymał je w mocy. 2.4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ wskazał, że: - wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, biorąc pod uwagę jej skutki, może złożyć podmiot zainteresowany tylko własną sytuacją prawną w sferze rozliczeń podatkowych; - nie jest dopuszczalne pytanie o taką sytuację, która dotyczy innego podmiotu, w tym przypadku sprzedawcy świadczonej usługi obsługi naziemnej samolotu; - ten odrębny podmiot nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynikałaby z wydanej Spółce interpretacji indywidualnej; - postawione we wniosku pytanie nie dotyczyło bezpośrednio sytuacji podatkowej Spółki, gdyż odnosiło się do obowiązków ciążących na jej kontrahencie i we wskazanym przedmiocie to on miałby status zainteresowanego; - wspomniana bezpośredniość oznacza, że rozstrzygnięcie dotyczyć musi sfery prawnej danego podmiotu, a nie wynikać z sytuacji prawnej innej osoby; - Spółka nie wykazała własnego interesu podatkowego i w konsekwencji statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., co skutkowało odmową wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. Spółka w skardze zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 O.p. przez przyjęcie, że nie ma statusu zainteresowanego w sprawie objętej wnioskiem oraz art. 14b § 1 O.p. przez uznanie, iż postawione we wniosku pytanie dotyczy sytuacji podatkowej innego podmiotu niż ona sama. 3.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uwzględnił skargę i zaskarżonym wyrokiem uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) postanowienia Ministra Finansów wydane w obu instancjach, stwierdzając naruszenie art. 14b § 1 i art. 165a § 1 O.p. 4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia, Sąd przyjął, że: - w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej nie należy badać możliwości jej uzyskania z punktu widzenia interesu prawnego, jak w przypadku strony postępowania podatkowego, lecz z uwagi na uzasadnioną faktycznie i prawnie możliwość zastosowania się do niej; - ukształtowany "wydaje się" pogląd, że niezbędnym warunkiem uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego jest wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy; - osoba zainteresowana to każdy, kto chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego; - o wydanie interpretacji indywidualnej wolno ubiegać się takiej osobie, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, powodujący konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (powstanie odpowiedzialności). 4.3. Biorąc pod uwagę okoliczności tej sprawy, Sąd podkreślił, że: - pytanie ujęte we wniosku dotyczyło przepisów o podatku VAT; - z uwagi na specyfikę tego podatku zainteresowanym może być jego podatnik, zarówno w odniesieniu do podatku należnego, jak i podatku naliczonego; - z samej bowiem konstrukcji podatku VAT, tj. sposobu rozliczania podatku należnego (z faktur zbycia) i podatku naliczonego (z faktur nabycia), wynika występowanie podatku do zapłaty (zobowiązanie podatkowe) lub zwrot podatku; - Spółka jako podatnik VAT miała zatem prawo zapytać o swój podatek naliczony, a otrzymaną odpowiedź wykorzystać w rozliczeniu podatku VAT oraz w celach informacyjnych wobec kontrahentów; - fakt, że kontrahent nie jest taką interpretacją związany nie wpływa na status Spółki jako podmiotu "zainteresowanego"; - sformułowane przez nią pytanie wiązało się z wysokością zobowiązania w podatku VAT, gdyż przy przyjęciu, iż usługi opisane we wniosku byłyby opodatkowane według stawki 23%, zakup tych usług wpłynie na wysokość podatku naliczonego, który może uwzględnić; - art. 86 ust. 1 u.p.t.u. potwierdza, że przedstawiony we wniosku problem dotyczy bezpośrednio sfery praw i obowiązków Spółki; - rozpatrzenie wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej dawałoby zatem możliwość skorzystania przez Spółkę ze stosownej ochrony. 5. Skarga kasacyjna 5.1. Minister Finansów zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.2. Sądowi zarzucił naruszenie art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. przez wadliwe uznanie, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka była podmiotem "zainteresowanym" oraz że odpowiedź na postawione przez nią pytanie miała wpływ na jej sytuację podatkową, w związku z czym przysługiwało Spółce prawo do złożenia wniosku, zaś organ podatkowy niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. 5.3. Uzasadniając zarzut Minister Finansów nawiązał do argumentacji z postanowień, podkreślając, że: - istotny jest zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; - musi z niego wynikać, że problem prawny, mający wyraz w postawionym pytaniu (zasadniczo determinującym stanowisko wnioskodawcy, a następnie zakres oceny wyrażanej przez organ), dotyczy sytuacji podatkowej podmiotu występującego z wnioskiem i ma dla niego znaczenie na gruncie określonej regulacji podatkowej, wpływając zwłaszcza na możliwość prawidłowego rozliczenia podatku przez ten podmiot; - w ten sposób wnioskodawca może uzyskać rzetelną informację, jak w danym stanie faktycznym powinien postąpić w zakresie realizacji swoich praw lub obowiązków podatkowych; - z tej perspektywy Sąd wadliwie uznał, że Spółka mogła domagać się wypowiedzi organu co do tego, czy jej kontrahent prawidłowo stosuje 0% stawkę podatku VAT fakturując dla niej usługi handlingowe; - przy tak ujętym zagadnieniu prawnym, odmiennie niż wskazał Sąd, nawet przyjęcie i wskazanie zasadności opodatkowania według 23% stawki podatkowej, nie mogłoby wpłynąć na możliwość uwzględnienia przez Spółkę podatku naliczonego w innej wysokości; - kwotę podatku naliczonego stanowi, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u, suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług; - natomiast w świetle art. 88 u.p.t.u. zastosowanie 0% stawki nie zostało wskazane jako wyłączające prawo do odliczenia, a znaczenie takie miałoby jedynie udokumentowanie otrzymaną fakturą transakcji niepodlegającej opodatkowaniu albo zwolnionej od podatku (ust. 3a pkt 2), co w opisanym zdarzeniu nie miało miejsca. 5.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) 6.2. Skarga kasacyjna Ministra Finansów, zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.), okazała się zasadna i jako taka podlegała uwzględnieniu. Sąd pierwszej instancji naruszył bowiem wskazane w niej przepisy prawa w sposób, który wywiedziono w skardze kasacyjnej. 6.3. Podkreślić należało, że zasadniczo nie budziły wątpliwości te ogólne stwierdzenia Sądu, które zostały przywołane w pkt 4.2. niniejszego uzasadnienia w zakresie sposobu identyfikowania danego podmiotu jako "zainteresowanego", w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Oceniając ten aspekt sprawy odnotowania wymagało, że zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Użyty w nim zwrot "zainteresowany" jest istotnie pojęciem szerszym niż obejmujące prawnie dookreślone formy takie jak podatnik, płatnik, czy inkasent. Interpretacja owych przepisów musi jednak obejmować indywidualną sprawę takiego podmiotu, który chce ją uzyskać przez wzgląd na możliwe zastosowanie (teraz lub w przyszłości) przez siebie przepisu lub przepisów prawa podatkowego. Innymi słowy, akt tego rodzaju ma wyjaśnić wątpliwości, jakie występują u danego podmiotu w odniesieniu do podatkowych skutków prawnych wyłaniających się na tle skonkretyzowanego stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego), w którym tenże podmiot może występować. Jeśli natomiast z góry wykluczone jest, aby określony podmiot mógł w danej relacji podatkowej bezpośrednio zaistnieć, to tym samym nie spełnia kryterium zainteresowanego w rozumieniu prawnym. Wydana interpretacja indywidualna wobec takiej osoby, poza stricte elementem informacyjnym, nie może bowiem nieść jakiegokolwiek efektu ochronnego dla owego podmiotu, w przypadku próby zastosowania się do jej treści, gdyż dany reżim podatkowy nie jest dla niej właściwy. Współistnienie obu tych funkcji (ochronnej i informacyjnej) pozwala zatem na określenie zakresu podmiotów, które jako zainteresowane w znaczeniu nadanym przez art. 14b § 1 O.p., są uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. 6.4. Wobec powyższego jako trafny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej w części, która kwestionowała ocenę prawną rozpoznanej sprawy wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji na tle art. 14b O.p. Mianowicie Sąd ten posiadanie przez Spółkę przymiotu zainteresowanego zasadniczo wywiódł ze współistnienia dwóch okoliczności: po pierwsze, z posiadania przez nią statusu podatnika VAT, po drugie, z konstrukcji podatku VAT. Jego zdaniem, oba te elementy prowadziły do wniosku, że prawna zależność między podatkiem należnym i naliczonym, która wpływa na wynik rozliczenia podatnika VAT w postaci zobowiązania jako podatku do zapłaty lub w postaci zwrotu podatku, same przez się dają Spółce możliwość wystąpienia z wnioskiem o interpretację indywidualną dotyczącą jej podatku naliczonego. Naczelny Sąd Administracyjny z tak generalnie wyrażonym zapatrywaniem nie mógł się zgodzić. Oczywiście przyznać trzeba, że z uwagi na wskazaną wyżej zależność nie jest wykluczona możliwość domagania się przez podatnika VAT interpretacji indywidualnej dotyczącej jego podatku naliczonego. Decydują jednak o tym okoliczności konkretnego przypadku, które muszą odnosić się - na tle zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - wprost do sfery nakazanego, zakazanego lub uprawnionego działania podatkowego podmiotu domagającego się interpretacji indywidualnej. Innymi słowy, samo bycie podatnikiem VAT i reguły tego podatku nie uprawniają każdego podatnika do pytania o wszystko, co w ramach podatku VAT może występować, niezależnie od rodzaju wątpliwości prawnej odnoszonej do indywidualnych okoliczności danej sprawy. 6.5. Przenosząc przywołane wcześniej rozważania na tło rozpoznanej sprawy, stwierdzić trzeba było, że Sąd pierwszej instancji dokonał nadmiernego i zupełnie nieuprawnionego uproszczenia (zob. pkt 4.3. tego uzasadnienia). Nie dostrzegł bowiem w należyty sposób tego, jaki skonkretyzowany problem podatkowy został objęty złożonym przez Spółkę wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i czy rzeczywiście w przedstawionych okolicznościach mógł on być jej problemem wpływającym bezpośrednio na realizację praw lub obowiązków w podatku VAT. Ten aspekt słusznie z kolei eksponował Minister Finansów w złożonej skardze kasacyjnej, jako właśnie wykluczający możliwość uznania Spółki za podmiot zainteresowany uzyskaniem na jego tle interpretacji indywidualnej. 6.6. Przypomnieć zatem należało, że Spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej domagała się tylko i wyłącznie dokonania oceny co do prawidłowości zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 8 w związku z ust. 1a u.p.t.u. w stosunku do opisanej w nim usługi obsługi naziemnej samolotów. Co istotne, to nie Spółka realizowała ową usługę, lecz jej kontrahent będący usługodawcą. Ona sama jedynie nabywała odpłatnie tę usługę, którą tenże kontrahent opodatkowywał według 0% stawki podatku VAT. Sformułowany w ten sposób zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wyrażał więc takiego zagadnienia podatkowego, którego ocena prawna mogłaby zostać bezpośrednio wykorzystana przez Spółkę w ramach jej własnych zachowań podatkowych na gruncie podatku VAT. W szczególności Spółka złożonym wnioskiem nie wykazała, aby ewentualne wadliwe zastosowanie 0% stawki podatku VAT przez usługodawcę, wprost wpływało na możliwość prawidłowego rozliczenia się przez Spółkę przy wykorzystaniu otrzymanej faktury z tytułu nabycia usługi handlingowej. W konsekwencji już sam tak wyrażony wniosek nie przedstawił indywidualnej sprawy Spółki, w znaczeniu wcześniej wyjaśnionym, lecz stan w całości tkwiący u innego podmiotu prawa podatkowego i jedynie władnego go zmienić. Dopiero wtórnie w następstwie takiego działania, mógłby zaistnieć wpływ na zmianę rozliczeń podatkowych Spółki. 6.7. W kontekście wadliwych zapatrywań Sądu pierwszej instancji dodatkowo trzeba było jeszcze wspomnieć, że faktura z 0% stawką podatku VAT nie generowała kwoty do odliczenia (podatku naliczonego), a więc nie zachodziło ryzyko nieuprawnionego skorzystania przez Spółkę z prawa do odliczenia i to niezależnie od tego, jaka stawka powinna być właściwa. Interpretacja indywidualna na ten stan rzeczy wpływu mieć nie mogła. Podobnie znaczenia dla innego sposobu rozliczenia bezpośrednio przez Spółkę podatku VAT nie mogłoby mieć także i to, gdyby organ podatkowy w drodze wydanej interpretacji indywidualnej wypowiedział się jednak w przedmiocie stosowania przez usługodawcę prawidłowo 23% stawki podatkowej, w następstwie prowadzącej do wykazania w fakturze podatku naliczonego. Zastosowanie się do takiej interpretacji przez Spółkę (skorzystanie z niej) również byłoby niemożliwe, zwłaszcza z tej przyczyny, że posiadała ona status usługobiorcy a nie usługodawcy, który wystawia faktury. Tym samym Spółka i tak nie mogłaby swoim własnym działaniem postąpić zgodnie z wydaną interpretacją indywidualną. Biorąc zaś pod uwagę, że otrzymywane przez nią faktury nie wykazywały kwot do odliczenia, wykluczone również stało się ewentualne ryzyko po stronie Spółki związane z zakwalifikowaniem rzeczonych usług do grupy transakcji niepodlegających opodatkowaniu albo zwolnionych od podatku (art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u.). 6.8. Całokształt tych uwag jednoznacznie przesądzał, że Spółka nie posiadała przymiotu osoby zainteresowanej wydaniem interpretacji indywidualnej w zakresie objętym opisanym na wstępie wnioskiem; zakres ten nie stanowił bowiem indywidualnej sprawy Spółki, jak tego wymaga identyfikowanie osoby zainteresowanej, w znaczeniu wynikającym z art. 14b § 1 O.p. Stanowisko Sądu pierwszej instancji odnoszące się do tego przepisu było zatem wadliwe, co trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej. 6.9. Spółka nie mogła skutecznie dążyć do wydania interpretacji indywidualnej mającej stanowić odpowiedź prawną na temat podważenia prawidłowości 0% stawki podatku od nabywanych przez nią usług, w sytuacji, gdy podmiotowo realizacja tej powinności podatkowej zupełnie jej nie dotyczyła, albowiem w opisanym stanie faktycznym tkwiła prawnie przy zupełnie innym podmiocie - usługodawcy. Nie mogła też oczekiwać uzyskania wypowiedzi prawnej, bez należytego umocowania w przepisach prawa podatkowego swojej własnej sytuacji. W konsekwencji tylko ujęcie w tej perspektywie było jedyną właściwą płaszczyzną dla rozważenia rzeczywistego istnienia po stronie Spółki legitymacji wnioskowej w odniesieniu do wyrażonej w nim kwestii podatkowej (stawki podatku właściwej dla opisanych usług, w sytuacji dotychczasowego ich opodatkowywania według stawki 0%). Usprawiedliwiony okazał się zatem zarzut skargi kasacyjnej również w pozostałej części, a mianowicie dotyczący naruszenia art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. Minister Finansów słusznie zakwestionował uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonych postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej z wniosku Spółki. Jak zostało to wyjaśnione, wniosek ten nie obejmował interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do takiej indywidualnej sprawy, w której Spółka byłaby podmiotem zainteresowanym. Oznaczało to brak podstaw do wydania interpretacji indywidualnej, czego właściwym wyrazem była odmowa wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. 6.10. Reasumując zaistniały podstawy do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji z przyczyn wyżej przedstawionych. Ponadto, oprócz uchylenia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy była na tyle wyjaśniona, że stosownie do art. 188 P.p.s.a. należało również rozpoznać wniesioną skargę. Ta z kolei nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem bazowała w istocie na tym co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, a czego nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny z powodów także już zaprezentowanych. 6.11. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o czym stanowi art. 188 P.p.s.a. Przepis ten stanowił samodzielną podstawę do wydania orzeczenia z punktu pierwszego sentencji wyroku oraz w powiązaniu z art. 151 P.p.s.a., stanowiącym o oddaleniu skargi w przypadku jej nieuwzględnienia, podstawę prawną dla punktu drugiego tegoż wyroku. 6.12. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu trzeciego, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok Sądu pierwszej instancji uwzględnił skargę przy braku wartości przedmiotu zaskarżenia; - skargę kasacyjną od tego wyroku, uiszczając stosowny wpis, wniósł Minister Finansów przed dniem 1 stycznia 2016 r., będąc reprezentowanym przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji i tak samo występował na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny; - niniejszym wyrokiem uwzględniono skargę kasacyjną, uchylając zaskarżony wyrok. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, oraz koszty sądowe; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia w "innej sprawie" wynosi 240 zł. Zastosowanie przepisów tego rozporządzenia uzasadniał § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. O wysokości kosztów postępowania orzeczono zatem na podstawie powołanych przepisów, zasądzając kwotę 340 zł, stanowiącą sumę uiszczonego przez organ wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika za postępowanie kasacyjne (240 zł). Z tytułu zaś oddalenia skargi koszty organowi nie przysługiwały.