II SA/Po 906/16

Dnia 22 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia września 2016 roku, w przedmiocie warunków zabudowy; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Wiesława Batorowicz Skargą z dnia października 2016 roku skarżąca Gmina zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazaną w komparycji decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia października 2016 roku w sprawie utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Burmistrza Miasta i Gminy z dnia maja 2016 roku jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe uzasadniła perspektywą nastąpienia trudnych do odwrócenia skutków powstałych wskutek legalizacji samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jednocześnie stwierdzić należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r. I OZ 371/05 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 oraz postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. II FZ 882/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, którą tutejszy Sąd w pełni podziela, decyzja ustalająca warunki zabudowy ze względu na jej przedmiot nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu i to nawet w sytuacji przyjęcia, że decyzja ta będzie niosła za sobą określone skutki prawne. W związku z tym wniosek złożony przez stronę skarżącą uznać należy za bezzasadny. Dlatego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ Wiesława Batorowicz