I OZ 780/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. S. – S. i T. S. – S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2597/16 odrzucające wniosek U. S. – S. i T. S. – S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. S. – S. i T. S. – S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego postanawia: oddalić zażalenie. U. S.-S. i T. S.-S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił w/w skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. Pełnomocnikowi skarżących odpis powyższego postanowienia doręczono w dniu 4 stycznia 2017 r. W dniu 11 stycznia 2017 r., za pośrednictwem organu, skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. odrzucił wniosek stwierdzając, że został błędnie złożony za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do sądu. Sąd wskazał, że zasadą, wynikającą z art. 87 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") jest, że wniosek o przywrócenie terminu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Sąd zaznaczył przy tym, że od powyższej zasady jest jednak wyjątek, który ma miejsce w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – o uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżący dowiedzieli się z postanowienia sądu o jej odrzuceniu. Wtedy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się do sądu, a nie za pośrednictwem organu, ponieważ akta sprawy są już w sądzie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 11 stycznia 2017 r., kiedy to skarżący błędnie złożyli przedmiotowy wniosek do organu (a nie bezpośrednio do sądu). Organ zaś przesłał przedmiotowy wniosek do sądu w dniu 20 stycznia 2017 r. i ten dzień uznać należy za datę, w której wniosek został skutecznie wniesiony do sądu. To zaś oznacza, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu, a wiec podlega odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Natomiast w myśl § 3, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Od tej reguły jest jednak wyjątek i dotyczy on sytuacji, gdy o uchybieniu terminu do złożenia skargi strona dowiedziała się z postanowienia o jej odrzuceniu przez sąd. Wtedy wniosek o przywrócenie terminu składa się do sądu, a nie za pośrednictwem organu, ponieważ akta sprawy są już w sądzie (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10, z dnia 26 kwietnia 2012 r., II GZ 146/12). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z opisaną powyżej sytuacją. Skarżący o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedzieli się bowiem z postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi z dnia 28 grudnia 2016 r., zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dacie, gdy akta sprawy znajdowały się w sądzie. Wobec tego przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć do Sądu, a nie w trybie określonym w art. 87 § 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że skarżący byli w niniejszej sprawie reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata. Jak natomiast wynika z akt, postanowienie o odrzuceniu skargi doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 4 stycznia 2017 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku (do sądu) o przywrócenie terminu upłynął w dniu 11 stycznia 2017 r. W tym też dniu wniosek o przywrócenie terminu został złożony za pośrednictwem organu – a więc w niewłaściwym trybie. Wobec tego datą fatycznego wniesienia przedmiotowego wniosku do sądu jest data jego przekazania przez organ sądowi, co nastąpiło w dniu 20 stycznia 2017 r. Skoro zaś termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 11 stycznia 2017 r., a czynność tę za faktycznie dokonaną można uznać dopiero w dniu 20 stycznia 2017 r., to zasadnie Sąd I instancji uznał, iż nastąpiło to po terminie i wniosek odrzucił. Dodać przy tym należy, że orzeczenia powoływane przez skarżących w niniejszym zażaleniu dotyczą odmiennych, niż niniejsza sytuacji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.