II OSK 1197/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 713/16 w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę L. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Prezydent Wrocławia zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącego obiektu przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewoda Dolnośląski – po rozpatrzeniu odwołania L. M.– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i choć według projektu budowlanego w zachodniej ścianie oficyny zachodniej, zatem na granicy z drugą działką budowlaną, przewidziano usytuowanie otworów okiennych, co jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), to w sprawie zastosowanie znalazł § 2 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Projektant uzyskał uzgodnienie zamierzonej inwestycji z: - Dolnośląskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, który decyzją z dnia [...] września 2013 r. wyraził zgodę na nienormatywne oświetlenie światłem dziennym pomieszczeń: nr 0.3 (lokal usługowy/pomieszczenie biurowe w przyziemiu budynku), nr 1.11 (pomieszczenie biurowe na I p.), nr 2.4 (pomieszczenie biurowe na II p.), nr 3.5 (pomieszczenie biurowe na III p.), nr 4.3 (pomieszczenie biurowe na IV p.), oraz nienormatywną wysokość pomieszczenia biurowego na IVp.; - Dolnośląskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyraził zgodę na nienormatywne oświetlenie światłem dziennym pomieszczenia biurowego nr 0.3 (lokal usługowy/pomieszczenie biurowe w przyziemiu budynku) oraz nienormatywną wysokość pomieszczenia biurowego na IVp.; - Dolnośląskim Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wyraził zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1010) w zakresie występowania nad drogą pożarową budynku biurowo – usługowego przy ul. [...] tramwajowej sieci trakcyjnej; - Dolnośląskim Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny, niż podany w przepisach § 12 ust. 1 (usytuowanie budynku ścianą z otworami bezpośrednio na granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 62 ust. 1, § 68 ust. 1, § 232 ust. 6, § 235 ust. 2, § 242 ust. 2 i ust. 3, § 244 ust. 2 oraz § 249 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W obu ww. postanowieniach Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej powołał się na ekspertyzę techniczną z dnia 1 października 2013 r. autorstwa rzeczoznawcy budowlanego inż. I. G. oraz rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. W. K., wraz z aneksem do ekspertyzy technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 1 sierpnia 2014 r., która została zaopiniowana pozytywnie przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Również Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu w piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. stwierdził, że wprowadzone zmiany nie zmieniają warunków bezpieczeństwa pożarowego ustalonych w opisanych wcześniej postanowieniach. Spełniony został zatem warunek § 2 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem zaprojektowane usytuowanie budynku ze ścianami z otworami na granicy z sąsiednią działką budowlaną jest zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi. Projekt budowlany został także uzupełniony o rysunkową i opisową analizę spełnienia wymagań § 13 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, tj. przesłaniania z uwzględnieniem budowanego budynku [...]. Ww. ekspertyza techniczna została opracowana 1 października 2013 r. W tej dacie inwestycja [...] nie posiadała jeszcze ostatecznego pozwolenia na budowę. Ekspertyzę tę aneksowano 1 sierpnia 2014 r. i wystąpiono do Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o zmianę treści postanowienia z dnia 7 października 2013 r., który w piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. uznał, że postanowienie to zachowuje swoją aktualność. Przedmiotowe zamierzenie budowlane nie ingeruje wreszcie w ustanowioną służebność przejazdu przez teren działki sąsiedniej, a emisja hałasu nie będzie wysoka. Inwestor uzyskał pozwolenie konserwatorskie na realizację przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję złożył L. M., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 140 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., a także § 2 ust. 2, 3a, § 12 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 2 oraz § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 5 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 285 § 1 K.c. i art. 4 oraz 6 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 140 K.c. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. Inwestor wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Analizując kwestię przesłaniania i dostępu do światła słonecznego, Sąd pierwszej instancji zauważył, że w projekcie budowlanym znajduje się analiza przesłaniania przez budynek inwestora, a tym samym nie zostały naruszone § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. I choć Wojewoda dość zdawkowo omówił to zagadnienie, to nie można mu zarzucić, że pominął kwestię dostępu do światła dziennego w odniesieniu do nieruchomości skarżącego. W tym zakresie Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego polegającego na braku tożsamości opiniowanej inwestycji w ww. stanowiskach Komendanta Wojewódzkiego. Zmiany projektowe nierzutują przy tym na opiniowaną przez Komendanta Wojewódzkiego kwestię i pozostają bez wpływu na kształt wydanych rozstrzygnięć. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również zarzutu, że Wojewoda pominął kwestię dostępu nieruchomości przy ul. [...] do światła. Inwestycja obejmuje rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku sąsiedniego wobec nieruchomości skarżącego. W projekcie budowlanym zobrazowano m.in. przesłanianie w stronę nieruchomości przy ul. [...], a skarżący prawidłowości tego rysunku nie zakwestionował ani dokumentów sporządzonych przez uprawnioną osobę. W zakresie zarzutu naruszenia § 2 ust. 2 i ust. 3a oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd podzielił pogląd Wojewody, że inwestor legitymuje się ważną i aktualną zgodą na odstąpienie od warunku niesytuowania ściany z otworami okiennymi na granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zasadnie też Wojewoda odwołał się do ekspertyzy technicznej z dnia 1 października 2013 r. oraz powołał się na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2013 r. i pismo tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. Wbrew zarzutowi skargi, Sąd nie dopatrzył się sprzeczności między postanowieniem a pismem Komendanta Wojewódzkiego, albowiem konkluzja obu dokumentów wskazuje na to, że umieszczenie otworów okiennych w ścianie budynku na granicy działki zostało uznane za niezagrażające bezpieczeństwu pożarowemu. Podobnie Sąd ocenił zarzuty w zakresie naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z przepisami uchwały Nr XXV/917/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 16 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulicy Ruskiej i św. Mikołaja we Wrocławiu (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 311, poz. 3734). Z mocy § 2 ust. 2 i ust. 3a ww. rozporządzenia możliwe jest alternatywne spełnienie wymagań ochrony przeciwpożarowej i innych wymogów, na co inwestor uzyskał zgodę właściwych organów ochrony przeciwpożarowej i inspekcji sanitarnej. Ponadto w obrębie planowanej inwestycji mamy do czynienia ze swoistym uzupełnieniem bryły budynku poprzez zabudowę wnętrza podwórzowego, a więc znaczna część rozbudowywanego budynku już obecnie znajduje się na granicy działki. Z tych też przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Planowana inwestycja jest zgodna w szczególności z § 8 i § 19 planu miejscowego. Podobnie nie podzielił Sąd pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 191). Planowane otwory okienne zostały zaakceptowane przez uprawnionego rzeczoznawcę oraz uzyskały stanowisko organu ochrony przeciwpożarowej. Ich wykonanie nie pogorszy zatem sytuacji przeciwpożarowej w terenie. Z tych też powodów Sąd nie podzielił zarzutu o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 285 § 1 K.c. oraz art. 4 i art. 6 Prawa budowlanego w związku z art. 140 K.c. Nadto Sąd przywołał ugruntowany już pogląd, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny i nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Nie były wreszcie zasadne zarzuty w zakresie niedostatków dokumentacji architektoniczno – budowlanej i kwestii braku miejsca na składowanie odpadów komunalnych. Jako niezasadne ocenił Sąd zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 oraz art. 140 K.p.a. i art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, co dotyczy: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 2, 3a oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że inwestor legitymuje się ważną i aktualną zgodą na odstąpienie od warunków niesytuowania ściany z otworami okiennymi na granicy z sąsiednią działką budowlaną; 2. art. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 2 ust. 1 b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej poprzez przyjęcie, że wykonanie otworów okiennych w istniejącej ścianie elewacji zachodniej (na granicy z działką nr [...]) nie pogorszy sytuacji przeciwpożarowej w terenie; 3. § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że na skutek realizacji inwestycji nie zostaną naruszone wyżej powołane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieprzeanalizowanie wszystkich zarzutów zamieszczonych w skardze, bezkrytyczne przyjęcie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym pomimo ich podważenia przez skarżącego oraz nie wyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sposób adekwatny do celu wynikającego z wyżej powołanego przepisu, dlaczego nie stwierdził w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, 5. "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. skarżący zarzekł się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła [...] sp. z o. o., wnosząc o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według właściwych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.): "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu jako błędnie skonstruowany, a przez to niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przedstawiony jako samodzielna podstawa kasacyjna. Przepis ten wskazuje jedynie, jakie rozstrzygnięcia podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Ponieważ naruszenie to jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, to wymieniony w analizowanym zarzucie przepis nie mógł być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12; z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2054/14 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również trzeba, że Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich precyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04). Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stwierdzić trzeba, że przepis ten określa, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a skarżony wyrok je wszystkie uwzględnia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko i wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego w badanej sprawie brak było podstaw do uchylenia skarżonej decyzji. Badanie tego zarzutu, szczególnie poprzez ogólnikowe wskazywania na "nieprzeanalizowanie wszystkich zarzutów zamieszczonych w skardze", czy "bezkrytyczne przyjęcie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym" wykracza poza zakres przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazanego jako samodzielna podstawa kasacyjna. Na marginesie podkreślić jedynie należy, że naruszenie ww. przepisu może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 2, 3a i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej inwestor posiadał aktualną zgodę na odstąpienie od warunków technicznych dotyczących niesytuowania ściany z otworami okiennymi na granicy z sąsiednią działką i w tym zakresie ocena Sądu pierwszej instancji zaprezentowana w kontrolowanym wyroku była prawidłowa. Odstąpienie od powyższego zakazu wynika z postanowienia Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2013 r., pod warunkiem wyposażenia strefy pożarowej piwnicy w hydranty wewnętrzne 52. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, zastosowanie w budynku rozwiązań zastępczych zapewni niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej i pozwoli uznać budynek za niezagrażający życiu ludzi. Powyższe ustalenie, jak wynika zarówno z treści samego postanowienia, jak i ekspertyzy technicznej z dnia 1 października 2013 r. i wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu kasacji, nie nawiązywało jednak do zabudowy nieruchomości sąsiedniej. Odstąpienie od warunków technicznych, określonych w ww. rozporządzeniu, szczególnie w jego § 12 ust. 1 pkt 1 było z kolei uprawnione w świetle § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z przyczyn powyższych jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 5 Prawa budowlanego w związku art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Argumentacja kasacji stanowi nieuprawnioną polemikę, szczególnie ze stanowiskiem zawartym w ww. postanowieniu Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej jako organu specjalistycznego oraz opinii technicznej z dnia 1 października 2013 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych. Wskazanie, że "zrealizowanie we wnętrzu międzyblokowym dwóch budynków biurowo – usługowych, każdy z parkingiem podziemnym, co niewątpliwie miało wpływ na zmianę warunków przeciwpożarowych w terenie" nie pozwala na podważenie ich prawidłowości. To mogłoby być natomiast zwalczane kontropinią mającą taką samą moc dowodową, której jednak w sprawie nie przedłożono. Nie można wreszcie było podzielić zarzutu naruszenia § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z przyczyn zasadniczo zbieżnych z powyższymi. Po pierwsze bowiem inwestor uzyskał zgodę na nienormatywne oświetlenie światłem dziennym pomieszczeń (decyzje Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2013 r. i [...] sierpnia 2014 r.). Po drugie, w aktach sprawy zostały zobrazowane sposoby przesłaniania budynków sąsiednich i wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej określono w nich zarówno odległości i wysokości obiektów w odniesieniu do analizowanego przesłaniania. Samo twierdzenie strony skarżącej, że tzw. "linijka słońca" jest nierzetelna stanowi nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.