II SA/Ol 1364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. w sprawie zmiany uchwały NR "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie określenia zasad dzierżawy lub najmu na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony oraz ponownego zawarcia umowy dzierżawy po wygaśnięciu umowy zawartej na czas do 3 lat, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość oraz obciążania nieruchomości służebnościami 1) uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Gminy kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]" Wojewoda (dalej jako Wojewoda), działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016, poz. 446 j.t.- dalej jako u.s.g.), stwierdził nieważność uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" (dalej jako uchwała zmieniająca) w sprawie zmiany uchwały Nr "[...]" Rady miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" (dalej jako uchwała zmieniana) w sprawie określenia zasad dzierżawy lub najmu na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony oraz ponownego zawarcia umowy dzierżawy po wygaśnięciu umowy zawartej na czas do 3 lat, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość oraz obciążenia nieruchomości służebnościami. Rozstrzygniecie zapadło na tle poniższego stanu faktycznego. Wspomnianą uchwałą zmienianą z dnia "[...]" w sprawie określenia zasad dzierżawy lub najmu na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony oraz ponownego zawarcia umowy dzierżawy po wygaśnięciu umowy zawartej na czas do 3 lat, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość oraz obciążenia nieruchomości służebnościami Rada miejska w "[...]" m. in. postanowiła, że Burmistrz "[...]" może oddawać nieruchomości stanowiące własność Gminy "[...]" w dzierżawę lub najem na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony osobom fizycznym, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, które we własnym imieniu mogą zaciągać zobowiązania (§ 1 ust. 1 uchwały) i Że nieruchomości oddaje się w dzierżawę lub najem na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony w drodze przetargu, z zastrzeżeniem ust.3 (§ 1 ust. 2 uchwały) i że Wyraża się zgodę na odstąpienie od obowiązkowego przetargowego trybu zawarcia umów dzierżawy lub najmu na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, jeżeli oddanie nieruchomości w dzierżawę lub w najem następuje z dotychczasowymi dzierżawcami lub najemcami na czas oznaczony do 3 lat jeśli po upływie umowy dzierżawy lub najmu zawartej na czas oznaczony do 3 lat, przedmiotem umowy jest ta sama nieruchomość (§ 1 ust. 3 pkt 2 uchwały). Z kolei uchwałą zmieniającą z dnia "[...]" Rada miejska w "[...]" zmieniła § 1 ust. 2 uchwały zmienianej z dnia "[...]", który otrzymał brzmienie "ustala się, że po umowie dzierżawy zawartej na czas oznaczony do 3 lat Burmistrz "[...]" może zawierać z dotychczasowymi dzierżawcami kolejne umowy na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość". Stwierdzającym skarżonym rozstrzygnięciem z dnia "[...]" nieważność uchwały zmieniającej Rady Miejskiej w "[...]" Wojewoda podał, że art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. nie stanowi podstawy prawnej do wyrażenia przez radę gminy generalnej zgody, stanowiącej zasadę, a zatem do wydania aktu prawa miejscowego co do wszelkich kolejnych umów zawieranych na czas oznaczony do 3 lat i dotyczących tej samej nieruchomości i w konsekwencji nie do przyjęcia pozostaje postanowienie zwalniające radę od jej ustawowego obowiązku w zakresie kontroli konkretnej i indywidualnej każdego przypadku zawarcia kolejnej umowy dzierżawy pomiędzy tymi samymi stronami, a dotyczącej tej samej nieruchomości. Uznał zatem, że rzeczona uchwała nie może mieć formy aktu generalnego odnoszącego się do abstrakcyjnych nieruchomości i abstrakcyjnych odbiorców, lecz takowa zgoda winna być udzielana, w formie uchwały, każdorazowo w odniesieniu do konkretnej nieruchomości i konkretnego odbiorcy i winna posiadać cechy aktu wewnętrznego. W skardze Gmina "[...]" reprezentowana przez r. pr. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru podała, że kompetencja rady gminy do uregulowania zasad obrotu nieruchomościami w uchwale, akcie o charakterze generalnym, obejmuje obok określenia zasad obrotu nieruchomościami na czas powyżej 3 lat lub na czas nieoznaczony, także określenie zasad dotyczących kolejnym umów po upływie umowy zawartej na czas do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Powołała się na wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., którego tezę w pełni zaaprobowała, stwierdzając, że zdanie drugie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. należy interpretować w kontekście kompetencji organów gminy wyłącznie w ten sposób, że kolejne umowy dotyczące tej samej nieruchomości powinny być traktowane tak, jak umowy zawierane na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata i że zasada wynikająca ze zdania trzeciego przywołanego artykułu odnosi się zarówno do zdania pierwszego, jak drugiego tegoż przepisu. W odpowiedzi na skargę r. pr. Wojewody wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym akcie nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016, poz. 718 j.t. dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W myśl art. 148 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, uchyla ten akt. Legalność aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek terytorialnego badana jest tak pod względem formalnym, jak i materialnoprawnym. Przed przystąpieniem do rozważań należy również odnotować, że zgodnie z art. 171 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, co w przypadku gminy potwierdza także przepis art. 85 ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2016, poz. 446 j.t. – dalej jako u.s.g.). Według art. 91 ust. 1 tej ustawy, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Stąd należy przyjąć, że jeśli przepisy gminnego aktu prawnego pozostają w sprzeczności z przepisami ustawowymi, wówczas niewątpliwie mamy do czynienia z okolicznością istotnego naruszenia prawa. Z kolei, sprzeczność z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwal, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). W świetle powyższego, nie może budzić wątpliwości, że treść aktu prawnego podejmowanego przez radę gminy, nie może wykraczać poza zakres kompetencji określony w przepisie stanowiącym upoważnienie do wydania danego aktu. W przypadku, gdy uchwała organu gminy jest sprzeczna z prawem, organ nadzoru może sięgnąć do swoich uprawnień przewidzianych w art. 91 ust. 2 cyt. ustawy, tj. stwierdzić nieważność tej uchwały w całości lub w części, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia. Stosownie do art. 91 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy dostrzec ponadto należy, że każde istotne naruszenie prawa powinno wywołać skutek w postaci stwierdzenia nieważności uchwały. W przypadku natomiast nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru winien ograniczyć się jedynie do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Prawną formą stwierdzenia nieważności uchwały jest rozstrzygnięcie nadzorcze, które powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 91 ust. 3). W tym miejscu wspomnieć trzeba, że rozpoznając skargę na rozstrzygniecie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, nr 10, s. 48). Z kolei podkreślić należy, że z istoty kontroli wynika, iż przy ocenie uchwały, należy wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej podejmowania. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody wykazała, że skarga jest zasadna z powodu uchybienia przepisom prawa materialnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" stwierdzające nieważność uchwały "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie zmiany uchwały Nr "[...]" Rady miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie określenia zasad dzierżawy lub najmu na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony oraz ponownego zawarcia umowy dzierżawy po wygaśnięciu umowy zawartej na czas do 3 lat, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość oraz obciążenia nieruchomości służebnościami. Podstawą materialnoprawną aktu nadzoru stanowił art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. stanowiącym, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Spór pomiędzy stronami dotyczy wykładni art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. w części stanowiącej, że uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Spór sprowadza się zatem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy kompetencja rady gminy do uregulowania zasad obrotu nieruchomościami w uchwale, akcie o charakterze generalnym, obejmuje, obok określenia zasad obrotu nieruchomościami na czas powyżej 3 lat lub na czas nieoznaczony, także określenie zasad dotyczących zawierania kolejnych umów po upływie umowy zawartej na czas do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. wynika, że rada gminy jest wyłącznie kompetentna do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu. Analiza przepisów art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. wskazuje, że w odniesieniu do obrotu nieruchomościami sprawy przekraczające zakres zwykłego zarządu obejmują nabywanie, zbywanie i obciążanie nieruchomości oraz ich wydzierżawianie lub wynajmowanie na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, a także zawieranie kolejnej umowy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Z ostatniego zdania art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. wynika, że w sytuacji, gdy rada nie skorzysta z kompetencji uchwalenia zasad obrotu nieruchomościami wójt może dokonywać tych czynności, tj. przekraczających zakres zwykłego zarządu, wyłącznie za zgodą rady gminy. Należałoby przyjąć a contrario, że w sytuacji, gdy rada podejmie uchwałę w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad obrotu nieruchomościami, wójt może dokonywać tych czynności bez uzyskiwania każdorazowo zgody gminy. Analiza przepisów art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. w ujęciu przedmiotowym, tj. określenia zakresu spraw majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu, w których do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał, wskazuje, że nie ma przeszkód, aby przepisy te rozumieć w ten sposób, że zakres spraw majątkowych gminy regulowanych uchwałą rady gminy dotyczącą zasad obrotu nieruchomościami obejmuje także sytuacje zawierania kolejnych umów po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość, jako spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu. Dopiero zatem w sytuacji braku określenia zasad w uchwale w odniesieniu do zawierania kolejnych umów konieczna jest indywidualna uchwała rady gminy wyrażająca zgodę na dokonanie tych czynności. (wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., I OSK 2534/15). NSA uzasadniając powyższą tezę przyjął, że wójt może samodzielnie, bez uzyskiwania zgody rady, zawierać umowy najmu lub dzierżawy na czas oznaczony do lat 3 oraz - po określeniu zasad obrotu nieruchomościami przez radę - umowy na czas nieoznaczony lub przekraczający okres 3 lat (czy to w zawieranej pierwszej umowie, czy też kolejnej dotyczącej tej samej nieruchomości). Ujmując rzecz inaczej, zgoda rady określona w drodze uchwały może dotyczyć jedynie zawierania umów na czas oznaczony powyżej 3 lat lub na czas nieoznaczony oraz zawierania umów kolejnych po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Sytuacja, gdy po umowie zawartej na okres do 3 lat strony zawierają kolejne umowy dotyczące tej samej nieruchomości, prowadzi w istocie do tego, że okres, na który wynajęto lub wydzierżawiono nieruchomość trwa dłużej niż 3 lata. Co prowadzi do wniosku, że zdanie drugie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. należy interpretować, w kontekście kompetencji organów gminy, wyłącznie w ten sposób, że kolejne umowy dotyczące tej samej nieruchomości powinny być traktowane tak, jak umowy zawierane na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata. Ten sposób rozumienia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. potwierdza odwołanie się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), którą zmieniono ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (art. 2). W tymże projekcie uzasadnienia uznano, że w celu uniemożliwienia obchodzenia prawa, przez zawieranie kilku następujących po sobie umów zawartych na czas oznaczony do lat 3, wprowadza się wymóg uzyskania zgody rady, w razie gdy po pierwszej umowie na czas oznaczony zawierane będą z tym samym podmiotem kolejne umowy najmu, czy dzierżawy (rządowy projekt ustawy o zmianie (...), Sejm RP V kadencji nr druku: 468). Konkludując NSA uznał, że zasada wynikająca ze zdania trzeciego odnosi się zarówno do zdania pierwszego, jak i drugiego. Konkretnie zasada, że wójt może dokonywać czynności wskazanych w przepisach wcześniejszych wyłącznie za zgodą rady gminy odnosi się zarówno do sytuacji braku uchwały dotyczącej zasad wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony (zdanie pierwsze), jak i braku uchwały dotyczącej zasad zawierania kolejnej umowy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość (zdanie drugie). Analiza struktury przepisów art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g., w kontekście założenia, że pojedyncze przepisy ustawy powinny być spójne i niesprzeczne wewnętrznie, prowadzi do kolejnego wniosku, że należy je odczytywać w ten sposób, że zdanie pierwsze tworzy zasadę, a zdanie drugie stanowi jej doprecyzowanie. W praktyce oznaczałoby to, że w sytuacji, gdy zawierana jest kolejna umowa po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, konieczna jest zgoda rady gminy wyrażona w formie uchwały indywidualnej w razie braku określenia zasad dotyczących obrotu nieruchomościami albo w wyrażona w uchwale dotyczącej zasad obrotu nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skoro rada gminy może udzielić generalnej zgody na dokonywanie czynności przez wójta w sprawach majątkowych gminy w odniesieniu do umów zawartych na czas oznaczony powyżej 3 lat lub na czas nieoznaczony poprzez uchwalenie zasad obrotu nieruchomościami, nie ma przeszkód, aby taka generalna zgoda dotyczyła także zawierania umów kolejnych po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Prezentowany pogląd wraz z jego motywami Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Przywołana teza, że w sytuacji, gdy po umowie zawartej na okres do 3 lat strony zawierają kolejne umowy dotyczące tej samej nieruchomości, prowadzi w istocie do tego, że okres, na który wynajęto lub wydzierżawiono nieruchomość trwa dłużej niż 3 lata ma niemalże wymiar matematyczny, a przez to jest niezmiernie przekonywująca. W rezultacie powyższego, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość uchwała rady gminy jest elementem zasad gospodarowania mieniem komunalnym w rozumieniu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. Ustawodawca niejako per se przyjmuje, że rzeczona uchwała przynależy do zakresu spraw majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu. Istotą znowelizowanego komentowanego artykułu poprzez dodanie zd. 2 jest przekonanie, by uchwała rady gminy w rzeczonym zakresie miała charakter ogólny (jest adresowana do wszystkich aktualnych dzierżawców, najemców), a zarazem abstrakcyjny (nie wyczerpuje się poprzez jednorazowe zastosowanie, gdyż odnosi się nie tylko do jednokrotnego – jedynego – zawarcia umowy po upływie wskazanego czasookresu). W rezultacie powyższego istota i cel przywołanej nowelizacji rzeczonego przepisu czyni z uchwały w tym zakresie akt prawa miejscowego, co zresztą jest właściwą dla rady, a przeto podstawową jej funkcją i rolą (uchwałodawczą) w strukturze organów gminy. Jeszcze raz, za uzasadnieniem prowadzonej zmiany, zamysłem nowelizacji w przywołanym zakresie było uniemożliwienie organowi wykonawczemu gminy zawierania kolejnych umów dzierżawy (najmu) nieruchomości, w sytuacji, gdy wolą niedoszłego dzierżawcy (najemcy) był uprzedni zamiar związania się stosunkiem obligacyjnym na czas nieoznaczony, względnie na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata. Tego rodzaju umowy mogłyby, przynajmniej co do zasady, spotkać się ze słusznym zarzutem pozorności, skoro rzeczywistym zamiarem stron było związanie się umową na czas przekraczający 3 lata (oznaczony, bądź nieoznaczony). W nowelizacji chodziło o to, by organ wykonawczy gminy nie wyzuł rady gminy z przynależnej jej kompetencji uchwałodawczej. Uchwała rady gminy określająca zasady redzierżawy (kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość) skutecznie i całkowicie eliminuje potencjalność powyższej sytuacji stanowiąc adekwatny do celu (zagrożenia) środek zaradczy. Na marginesie sprawy dostrzec wypada, że gdyby podzielić punkt widzenia Wojewody, tj. uznać, że uchwała rady w stanie faktycznym zdefiniowanym przez zd. 2 art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g. powinna mieć charakter aktu wewnętrznego o charakterze indywidualnym i konkretnym (podwójnie, tak o dzierżawcę, jak i nieruchomość), to tego rodzaju zarzut mutatis mutandis mógłby zostać odniesiony także do zd. 1 przedmiotowego artykułu, co czyniłoby tego rodzaju interpretację z gruntu niewłaściwą. Rekapitulując, uchwała rady gminy w hipotezie zakreślonej przez art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) zd. 2 u.s.g. ma wszelkie cechy aktu prawa miejscowego, za czym przemawia nie tylko prezentowana powyżej wykładnia celowościowa poparta ujawnionymi motywami nowelizacji, ale w pierwszej kolejności wykładnia językowa zdefiniowana w zwrocie "(...)wymagana jest również w przypadku (...)", oczywiście chodzi o przypadki zasad wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na cza oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 148 p.p.s.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. O kosztach postępowania orzekł w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).