II SA/Rz 463/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości -skargę oddala- Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (uprzednio "B" sp. z o.o. z/s w [...]) jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wydana w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że "C" S.A. Oddział [...] w dniu [...] marca 2013 r. zwróciła się do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – zwana dalej U.g.n.). decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w J., gmina [...], oznaczonej jako działka nr 1867/192, stanowiącej własność "B" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], poprzez zezwolenie na budowę linii kablowych oraz wykonywanie czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacji linii elektroenergetycznych na obszarze pasa technologicznego. Decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w J., gmina [...]., oznaczonej jako działka nr 1867/192 o pow. 0,64 ha, obj. KW nr [...], stanowiącej własność "B" Sp. z o.o. [...], poprzez udzielenia "C" S.A. Oddział [...] zezwolenia na budowę linii kablowych 110 kV i 15 kV relacji GPZ G. – GPZ J. oraz wykonywania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacji linii elektroenergetycznych na obszarze pasa technologicznego sięgającego po 2,4m od osi linii w każdą stronę na przedmiotowej nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji złożyła "C" S.A. Oddział [...] - reprezentowana przez pełnomocnika G.Ł., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona odwołująca zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz naruszenie art. 124 ust. 1 U.g.n. poprzez stwierdzenie, że żądanie ograniczenia korzystania z działki nr 1867/192 obręb J. gm. [...], nie jest zgodne z mpzp. Wojewoda [....] decyzją dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi "C" S.A. Oddział [...] – reprezentowanej przez J. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 904/13 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu i dołączonych do niego dowodów, w szczególności uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie uchwalenia I zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsiach T. i J. w rejonie lotniska "[...]". Według twierdzeń odwołania, wywiedzionych z zapisów wspomnianej wyżej uchwały z dnia [...] grudnia 2010 r., żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. wypełnia przesłankę o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 zd. 2 U.g.n., czyli zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy został zobowiązany, na podstawie art. 7, 77, 80 w związku z art. 138 K.p.a., w sposób wyczerpujący ustosunkować się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu oraz dokonać rzetelnej analizy i oceny materiałów sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych przez skarżącą zapisów uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Wyniki dokonanej analizy, a także motywy rozstrzygnięcia winny zostać wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W dniu [...] grudnia 2014 r. ograniczono sposób korzystania z niej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 9a U.g.n. Podał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1 i 3 U.g.n. i przytoczył treść tych przepisów Organ wyjaśnił, że przepisy U.g.n. nie określają ściśle formy prowadzenia rokowań, poprzedzających wydanie decyzji na podstawie wyżej wymienionych przepisów. Przyjąć należy, że w niniejszej sprawie nie było możliwości osiągnięcia porozumienia między stronami, które pozostały na swoich stanowiskach i nie osiągnęły kompromisu. Fakt prowadzenia rokowań potwierdzają protokół z negocjacji z dnia [...] stycznia 2013 r., z dnia [...] października 2014 r. oraz uchwała wspólników "B" sp. z o.o. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], która pozytywnie opiniuje ustanowienia służebności przesyłu na rzecz "C" S.A. w [...] z jednorazowym odszkodowaniem nie niższym niż 110. 000, 00 zł. Zatem zasadne było wydanie w niniejszej prawie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Jest to tzw. "małe wywłaszczenie", które ma być zgodne z planem miejscowym, a zatem plan ma dopuszczać lokalizację w ramach danego obszaru urządzeń przesyłowych. Działka objęta wnioskiem zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy [....] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsiach T. i J. w rejonie lotniska "[....]" położona jest w terenie przeznaczonym pod lokalizację zabudowy usługowej i produkcyjnej 8U/P, a inwestycja jest zgodna z § 4, § 30 i § 33 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsiach T. i J. w rejonie lotniska [...] Przebieg linii energetycznej w żaden sposób nie ograniczy możliwości zagospodarowania działki nr 16/12 położonej w J. zgodnie z ustaleniami planu Ponadto budowa linii energetycznej mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w ar.t 6 ust. 2 U.g.n. oraz zawiera elementy wskazane w art. 124 w zw. z art. 119 ust. 1 U.g.n. Materiał dowodowy został zgromadzony rozpatrzony w sposób zgodny z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a odwołujący nie podjął próby udowodnienia, ze zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający. W skardze na wskazaną wyżej decyzją Spółka zaskarżając ją w całości zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego – art. 124 ust. 1 i ust. 3 U.g.n. w związku z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji poprzez organicznie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej pomimo, że nie zostały spełnione przesłanki do dokonania takiego ograniczenia, a sama treść ograniczenia określona została niezgodnie z prawem, 2) postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz pozorną ocenę zarzutów przedstawionych w odwołaniu, a w konsekwencji uznanie, że istnieją podstawy do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że rokowania, wbrew stanowisku organu, powinny spełniać określone wymagania. W szczególności odnoszą się one do zakresu i szczegółowości propozycji, jaką powinien złożyć właścicielowi podmiot występujący o zezwolenie. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych Pominięcie takiego elementu stanu faktycznego jak ustalenie, czy prowadzone rokowania spełniały wymagania wynikające z przepisów prawa stanowi naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło to do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że jakiekolwiek rokowania spełniają wymogi zawarte w art. 124 ust. 3 U.g.n. Skarżąca podniosła argument niedopuszczalnego przerzucenia na skarżącą ciężaru udowodnienia, że materiał dowodowy został zgromadzony niewłaściwie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 8 września 2015 r. Spółka poinformowała o zmianie firmy na A. sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości i sprawa nadaje się do wyrokowania. "C" S.A. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1867/192 stanowiącej własność skarżącego, z uwagi na budowę linii kablowych 110 KW i 15 KW relacji G.– J. oraz wykonywanie czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii. Zgodnie z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, określonej w ust. 1 cyt. przepisu – należy poprzedzić rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac określonych w tzw. decyzji lokalizacyjnej. Wprawdzie nie ma definicji rokowań, lecz mają tu zastosowanie zasady, które stosuje się do rokowań przeprowadzonych przed wydaniem decyzji wywłaszczeniowej. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie podejmowane przez "C" S.A. próby negocjacji spełniają przesłankę z art. 124 ust. 3 cyt. ustawy. W aktach zalega protokół przeprowadzonych negocjacji z dnia [...] stycznia 2013 r. "C" S.A. zwróciło się do skarżącego pismem w celu wyrażenia zgody i podpisania umowy dotyczącej wejścia w teren. W aktach zalega również protokół z negocjacji z dnia [...] października 2014 r., które zakończyły się negatywnie. W świetle wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. (IV SA/Po 381/09) niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiadał on na zaproszenie lub sprzeciwił się wyrażeniu zgody, albo też strony postawiły sobie warunki nie do zaakceptowania. Sąd podziela stanowisko organu, że podejmowane przez PGE próby negocjacji spełniają przesłankę rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Poza tym sprawa ta była już przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji i w swej ocenie Sąd nie wskazał, że rokowania nie zostały przeprowadzone. Tym samym Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego oceny przebiegu negocjacji przez skarżącego. Ponieważ działka nr 1867/192 położona w J. leży w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania, który dopuszcza przy zagospodarowaniu terenów prowadzenie sieci infrastruktury technicznej nie związanych z obsługą tych terenów, tylko gdy nie ograniczy to możliwości ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu. Przedmiotowa linia energetyczna będzie zlokalizowana w granicach już istniejącego pasa technologicznego, pomiędzy istniejącymi liniami teletechnicznymi oraz linią wodociągową. Lokalizacja linii energetycznej pozostaje w zgodzie z zapisami w miejscowym planie. Organ prawidłowo określił obszar objęty zezwoleniem na wejście w teren. Nie znajduje akceptacji Sądu stanowisko pełnomocnika skarżącej Spółki, iż należało precyzyjnie określić wejścia w teren w przypadku usuwania awarii lub konserwacji sprzętu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd skargę oddalił.