I SA/Gl 1065/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku nr ewid. [...] [...], 2) umarza postępowanie podatkowe, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych. 1. Przedmiotem skargi E. O. (dalej: "podatnik" lub "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie (...) zł. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. Prezydent Miasta K. (dalej również "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy") decyzją z dnia (...) r. (nr ewid. (...)) wydaną na podstawie art. 207 i art. 210 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania zobowiązania podatkowego, dalej "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 oraz art. 20a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania zobowiązania podatkowego, dalej również "u.p.o.l."), Uchwały Nr XLVIII/987/09 Rady Miasta K. z dnia 26 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2010 r. obowiązujących na terenie miasta Katowice (Dz. U. Woj. Śl. z 2009 r., Nr 202, poz. 3715), Uchwały Nr V/50/11 Rady Miasta K. z dnia 31 stycznia 2011 r. zmieniającej uchwałę w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2010 r. obowiązujących na terenie miasta K. ustalił E. O. (dalej "podatnik" lub "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie (...) zł. 2.2. Podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji, podnosząc zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji. 2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również "organ odwoławczy" lub "organ podatkowy") decyzją z dnia (...) r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) postanowiło utrzymać decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że podatnik i B. O. (dalej "uczestniczka") w dniu (...) r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2011, zgłaszając tym samym fakt nabycia przedmiotowej nieruchomości w dniu (...) r. W złożonej informacji podatnik i uczestniczka wykazali do opodatkowania 283,00m2 gruntów stałych, garaże wolnostojące o pow. 10,00m2 oraz budynki niemieszkalne o pow. 7,00m2. Organ odwoławczy nie uznał zgłoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia, powołując się w tym zakresie na art. 68 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W ocenie organu odwoławczego, niezłożenie przez skarżącego i uczestniczkę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie wskazanym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jest równoznaczne z niezłożeniem deklaracji, o której mowa w art. 68 § 2 O.p., i upoważnia organ podatkowy do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w drodze decyzji w ciągu 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a biorąc pod uwagę, że obowiązek podatkowy powstał w roku 2010, to możliwe było, jak to uczynił organ pierwszej instancji, ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości do końca 2015 r. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia 26 lipca 2016 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wyjaśnił, że złożona w dniu (...) r. informacja w sprawie podatku od nieruchomości zawierała wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2011 r. oraz, że na podstawie decyzji Urzędu Miasta K. Nr ewid. (...) z dnia (...) r. uiścił podatek od nieruchomości za 2010 r. W ocenie skarżącego, decyzja organu pierwszej instancji została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy i wobec tego, w myśl art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 r. nie powstało. Zdaniem skarżącego, art. 68 § 2 O.p. nie znajduje w sprawie zastosowania, ponieważ podatników nie mogą obciążać błędy organu, który posiadając informację w sprawie podatku od nieruchomości (złożoną w dniu (...) r.) dopiero w 2015 r. wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. Skarżący wskazał, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego było orzeczenie o zasiedzeniu z dnia (...) r. oraz jego sprostowanie z dnia (...) r., w wyniku którego został współwłaścicielem nieruchomości. Przyznał jednocześnie, że deklaracja złożona w dniu (...) r. została złożona po terminie i decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. mogła zostać doręczona w ciągu 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, jednak na rok 2011 została złożona w terminie, zgodnie z sugestiami pracowników organu podatkowego. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. W piśmie z dnia 1 września 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i dodatkowo wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zobowiązanie osób fizycznych w podatku od nieruchomości należy do zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji organu podatkowego, a więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.) podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Co do zasady, osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 ). Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl zaś § 2 tegoż artykułu, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z ustalonego przez organ odwoławczy i niekwestionowanego przez skarżącego stanu faktycznego wynika, że skarżący oraz uczestniczka, w oparciu o postanowienie Sądu (...) w K. w K. Wydział (...) z dnia (...) r. (sygn. akt (...)) o stwierdzeniu nabycia prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie, prawomocnego z dniem (...) r., stali się współwłaścicielami nieruchomości położonej w K. objętej księgą wieczystą (...) i stanowiącej działki nr (...) i (...) o łącznej powierzchni 283,00 m2, jak również i to, że informacja w sprawie podatku od nieruchomości została złożona przez skarżącego i uczestniczkę dopiero (...) r., a więc po upływie 14 dniowego terminu na złożenie takiej informacji, zastrzeżonego w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Skoro nabycie nieruchomości nastąpiło z dniem (...) r., to obowiązek podatkowy powstał z dniem (...) r., a informacja w sprawie podatku od nieruchomości powinna zostać złożona przez skarżącego do dnia (...) r. Bezsporną okolicznością jest, że decyzja organu pierwszej instancji ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. została doręczona skarżącemu w dniu (...) r., a uczestniczce w dniu (...) r. Zdaniem organu odwoławczego decyzja ta została doręczona prawidłowo - przed upływem terminu określonego w art. 68 § 2 O.p., ponieważ informacja w sprawie podatku od nieruchomości nie została złożona w ustawowym terminie (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Natomiast skarżący, powołując się na okoliczność złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości w dniu (...) r. prezentuje stanowisko odmienne - a mianowicie, że właściwym terminem na doręczenie mu decyzji organu pierwszej instancji jest termin określony w art. 68 § 1 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ogólny, trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12; CBOSA). Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, podatnik uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2058/11; CBOSA). W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Skarżący zasadnie podniósł, że złożona przez niego informacja w sprawie podatku od nieruchomości okazała się wystarczająca do określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. Informacja ta nie była przez skarżącego lub uczestniczkę korygowana. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że do opodatkowania przyjęto składniki wynikające ze złożonej w dniu (...) r. informacji. Przedmiot opodatkowania ujawniony przez skarżącego i uczestniczkę w informacji w sprawie podatku od nieruchomości jest tożsamy z przedmiotem opodatkowania określonym w decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) r. Okoliczność złożenia przez skarżącego i uczestniczkę informacji w sprawie podatku od nieruchomości po upływie terminu określonego w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie doprowadziła do zastosowania pięcioletniego terminu (art. 68 § 2 O.p.) dla ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Podatek od nieruchomości ustala się na rok podatkowy. Oznacza to, że organ podatkowy corocznie wydaje decyzję ustalającą wysokość tego podatku, a tym samym powodującą powstanie zobowiązania podatkowego. Należy zatem stwierdzić, że kwestia przedawnienia dotyczy każdej decyzji wymiarowej (wydanej za każdy rok) oddzielnie. W tej sytuacji decyzja dotycząca zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. mogła zostać doręczona skarżącemu w terminie określonym w art. 68 § 2 O.p. Jednak już za rok 2011 r. organ pierwszej instancji zobowiązany był doręczyć decyzję w ciągu trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 1 O.p.). Dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. organ podatkowy dysponował prawidłową informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną (...) r., a zatem decyzję ustalającą to zobowiązanie, aby ono powstało, mógł doręczyć skarżącemu do końca 2014 r. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 488/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1753/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 156/15; CBOSA). W tym stanie rzeczy, Sąd, stwierdzając że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana przez nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji z dnia (...) r. naruszają art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego wpis w kwocie 100 zł.