II SA/Wr 755/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2017r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. na rzecz strony skarżącej kwotę 697zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23), oraz z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 353) art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2015 poz. 460), art. 10 ust. 7 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.E.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład "W.", z siedzibą ul. [...], [...] L. zastępowanego przez pełnomocnika radcę prawnego dr. M.Z., od decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] r. znak [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2013 r. W.E.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Zakład "W." z siedzibą w L. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K. gmina L., powiat L.. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy L. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tej inwestycji. W wyniku złożonego przez wnioskodawcę odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. uchyliło powyższą decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Następnie obecnie skarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] Wójt Gminy L. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L.. W decyzji tej organ I instancji wskazał, że masę całkowitą pojazdów odbierających kruszywo należy dostosować do nośności na drodze dojazdowej do 3,5 tony. Od powyższej decyzji, w części dotyczącej wskazanych ograniczeń tonażowych drogi dojazdowej do inwestycji, odwołanie złożył W.E.M., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, §6 ust. 1 w związku z §4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), art. 20 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) i §73 ust. 5 uchwały Rady Gminy L. z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., jak również naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 11, 77, 107 §3 kpa. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. stwierdziło, co następuje: Planowane przedsięwzięcie polegające na realizacji zadania polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L., stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zakwalifikowane zostało do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. uzgodnił przedmiotową inwestycję. Wskazać należy, że jeżeli w sprawie przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ winien zamieścić w sentencji decyzji rozstrzygnięcia wymienione w art. 82 ustawy, co w niniejszej sprawie ma miejsce. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy). Poza sporem jest, że przedmiotowa droga nie ma nadanego numeru i nie ma statusu drogi publicznej. Jest drogą gminną wewnętrzną. Kwestie te bowiem przyznał także skarżący w swym ostatnim piśmie w sprawie (z dnia 8 sierpnia 2016 r.). Uporządkowując jednak to zagadnienie Kolegium wskazuje, że z systemowej wykładni przepisów art. 1, art. 3, art. 5, art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2015 poz. 460), wynika, że drogą wewnętrzna nie jest drogą publiczną, a zatem nie mają do niej zastosowania, poza wyraźnie określonymi wyjątkami, regulacje odnoszące się wprost do dróg publicznych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych". Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Zgodnie z ust. 2 tej ustawy zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 8, są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd województwa; 3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). W myśl natomiast art. 10 ust. 7 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Przy czym zgodnie z art. 10 ust. 5 tej ustawy zarządzanie ruchem na drogach gminnych, z wyjątkiem miast na prawach powiatu, należy do starosty. Zatem jedynie w odniesieniu do takich dróg zarządzanie ruchem stanowi zadanie z zakresu administracji publicznej. Natomiast drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Jak wskazano, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie takich dróg oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu (art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Także do tego podmiotu należy zarządzanie ruchem na tych drogach (art. 10 ust. 7 prawo o ruchu drogowym). Wskazać zaś należy, że wprawdzie w niniejszej sprawie właścicielem drogi jest Gmina L., ale przedmiotowa droga jest drogą wewnętrzną. Zatem zarządzaniem ruchem, jak i oznakowanie takiej drogi należy do właściciela drogi, który nie ma w tym zakresie obowiązku podejmowania żadnych aktów o charakterze publicznoprawnym. W związku z tym umiejscowienie znaku ograniczającego nośność drogi dojazdowej do kopalni znajdującej się na działce nr 318 nie było poprzedzone żadnym aktem, lecz miało wyłącznie charakter czynności faktycznej. Wniosek inwestora dotyczył wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L. i w tym trybie organ I instancji procedował. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło badania nośności drogi dojazdowej wewnętrznej, czy też nakładania przez organ I instancji ograniczeń tonażowych na tę drogę. Fakt, że przedmiotowa droga posiada znak drogowy ograniczający jej nośność, należy w ocenie Kolegium oceniać jako sytuację zastaną, mającą wpływ niewątpliwie na sposób prowadzenia zaplanowanej przez inwestora działalności (ograniczenia tonażowe na drodze dojazdowej spowodują, że nie będzie można przewozić urobku samochodami przekraczającymi dopuszczalną nośność) lecz nie oznacza to, że to w tym postępowaniu ograniczenia te zostały nałożone. W niniejszej sprawie bowiem organ I instancji jedynie uwzględnił sytuację w terenie jednak nie procedował w kierunku nakładania ograniczeń tonażowych na przedmiotową drogę dojazdową, lecz istniejące ograniczenia uwzględnił w swej decyzji. Nie jest rolą Kolegium oceniać, dlaczego, co zarzuca odwołujący się, na drodze tej, dopuszcza się, mimo ograniczeń tonażowych przejazd pojazdów rolniczych. Nie jest również rolą Kolegium dywagowanie dlaczego wcześniej ograniczenie na tej drodze było do 7,5 tony, a obecnie wynosi 3,5 tony. Jak wskazano, zarządca drogi mą uprawnienia decydowania o drodze będącej w jego zarządzie lecz decyzje te nie są objęte postępowaniem zmierzającym, do wydania decyzji środowiskowej. Kolegium nie posiada zatem kompetencji do oceny tego, co zarzuca odwołujący się, że tak naprawdę u źródła nałożonych ograniczeń leży sprzeciw lokalnej społeczności przeciwko planowanej kopalni. Podobnie negatywnie należy ocenić zarzuty zmierzające do tego, że w ocenie odwołującego się organ I instancji nie wywiązał się z zawartej umowy sprzedaży nieruchomości (nr 318 w K.), która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. ma podstawowe przeznaczenie: eksploatacja powierzchniowa (kruszywo naturalne K.") przy wskazaniu w § 73 ust. 5 uchwały, iż obsługa komunikacyjna — drogą dojazdową — jak w stanie istniejącym. Kwestie bowiem niewywiązania się z zobowiązań umownych podlegają jurysdykcji sądów powszechnych. Odnośnie zarzutów utrudniania czy uniemożliwiania prowadzenia działalności gospodarczej czy też działań sprzecznych z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej wskazać należy, że również i ten zarzut jest chybiony w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej. Jak wskazano, Wójt Gminy L. w ramach swoich kompetencji wprowadził ograniczenia na spornej drodze dojazdowej. Ograniczenia te uwzględnił wydając przedmiotową decyzję. Wskazać należy, że przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jest jedynie analiza, pod kątem znaczenia jego wpływu na środowisko, konkretnego przedsięwzięcia o określonych cechach w tym parametrach technicznych i usytuowaniu. Wszelkie uboczne kwestie, w tym także treść aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości, nie mają wpływu na przedmiotowe postępowanie, a niewywiązanie się organu z pewnych zobowiązań, o ile takowe ma miejsce, może być dochodzone przez stronę jedynie na drodze cywilnoprawnej, nie zaś w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W ocenie Kolegium organ I instancji procedował w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy i ustalił środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie 'elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, zawierająca podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. W ocenie Kolegium organ I instancji rozstrzygając sprawę w weryfikowanym postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa, dokonał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organ ocenił także, pozostając w zgodzie z art. 80 Kpa, czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na następnym etapie procesu inwestycyjnego. Ponadto organ I instancji zapewnił udział stron w postępowaniu oraz udział społeczeństwa. Również skarżona decyzja zawiera pełne i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem skoro w ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, to tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia jej wadliwości i uchylenia. W ocenie Kolegium, które oparło swoje stanowisko w szczególności na przedłożonym przez inwestora raporcie oraz na pozostałym materiale sprawy, skarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Pod warunkiem bowiem zastosowania wskazanych w decyzji działań minimalizujących, planowane przedsięwzięcie nie powinno znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium, co już podniesiono wyżej, raport spełnia wymagania jakie nałożyła na tego typu dokument ustawa i w tym zakresie jest kompletny i spójny, tym samym treść decyzji środowiskowej, znajdująca odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, jest z nim zgodna. W skardze na tę decyzję strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji zawierającej w swej treści (pkt II. 2.4) postanowienie o dostosowaniu masy całkowitej pojazdów poruszających się po drodze dojazdowej do nieruchomości objętej decyzją tj. kopalni kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanej na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L. w sytuacji, w której przedmiotowa ustawa nie przewiduje możliwości umieszczenia takiego ograniczenia w treści decyzji; b) art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie przez Organ II instancji, iż postępowanie toczone przed Organem II instancji nie dotyczyło badania nośności drogi dojazdowej "wewnętrznej" i/lub nakładania przez Organ I instancji ograniczeń tonażowych na drogę dojazdową do kopalni kruszywa naturalnego "K.", co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji, pozbawionej jej merytorycznego uzasadnienia w zakresie dostosowania masy całkowitej pojazdów do ograniczonej nośności na drodze dojazdowej do kopalni kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce nr 318, obręb K., gmina L., powiat L., do 3,5 tony, tj. w zakresie pkt II.2.4 decyzji z dnia [...] r., znak: [...]; c) § 73 ust. 5 Uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia 29 kwietnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. poprzez jego niezastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym i utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji w przedmiocie ograniczenia masy całkowitej pojazdów odbierających kruszywo na drodze dojazdowej do kopalni kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce 318, obręb K., gmina L., powiat L., pomimo, iż zgodnie z treścią § 73 ust. 5 Uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia 29 kwietnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. obsługa komunikacyjna miała się odbywać drogą dojazdową jak w stanie wówczas istniejącym; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: a) przepisu art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) poprzez wydanie decyzji administracyjnej z dnia [...] r. nr [...] bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego okoliczności i powodów ustanowienia w decyzji Organu I instancji ograniczenia masy całkowitej pojazdów odbierających kruszywo na drodze dojazdowej do kopalni kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce 318, obręb K., gmina L., powiat L.; b) przepisu art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) poprzez całkowite zaniechanie w decyzji z dnia [...] r. nr [...] merytorycznego ustosunkowania się do faktu rzeczywistej nośności drogi dojazdowej do kopalni kruszywa naturalnego "K." oraz nakładania ograniczeń tonażowych przez Organ I instancji na tę drogę, a także rozbieżności w ustalaniu przedmiotowych ograniczeń przez Organ I instancji; c) art. 77 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) poprzez nie przeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oraz dowodów przedstawionych przez skarżącego, wskazujących na dowolność oraz bezzasadność ustalania ograniczenia tonażowego na drodze dojazdowej do kopalni kruszywa naturalnego "K." zlokalizowanego na działce 318, obręb K., gmina L., powiat L.; d) art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo nierozpoznania przez Organ II instancji istoty sprawy. W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji w całości i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w całości; 2) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Materialnoprawną podstawę podjętych rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), jak wskazano wyżej zwanej dalej "u.o.ś.", w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niesporne jest między stronami, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z jego opisu, odpowiadającemu klasyfikacji z § 3 ust. 1 pkt 10 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). W przepisie art. 82 ust. 1 ustawy określone wymogi formalne decyzji środowiskowej, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji środowiskowej poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed jej wydaniem organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ponadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję środowiskową wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy). Wymagania formalne raportu są precyzyjnie określone w art. 66 przywoływanej ustawy. Raport niespełniający tych wymagań ustawowych nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/10, Lex nr 787129). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., IV SA/Wa 1502/06, Lex nr 308041), jak i w literaturze (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 208) przyjmuje się, że zarówno organ wydający decyzję środowiskową jak i organ uzgadniający mogą zwracać się do wnioskodawcy o uzupełnienie treści raportu, a w razie nie zastosowania się do wezwania organ odmówi uzgodnienia (wydania) decyzji środowiskowej. Zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami ustawy o ocenach to organ administracji publicznej wydaje decyzję środowiskową i jego rola w postępowaniu wyjaśniającym jest aktywna a nie pasywna (por. art. 81 ust. 1 u.i.ś). Definiując pojęcie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca szczególnie zaakcentował konieczność weryfikacji przez organ raportu (art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy). Weryfikacja raportu oddziaływania na środowisko jest zatem oceną dokonywaną przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (i do pewnego stopnia organy współdziałające) mającą odpowiedzieć na pytanie, czy przedstawiony dokument zawiera wszystkie ustawowo wymagane elementy, a także czy zawarte w nim informacje są prawdziwe i rzetelne. Jeżeli raport nie spełnia wymagań prawdziwości i rzetelności organ prowadzący postępowanie będzie zobowiązany dokonać odpowiednich ustaleń w ramach postępowania wyjaśniającego (wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2010 r. II SA/Ke 380/10). Z tego punktu widzenia weryfikacja będzie stanowić realizację obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.), co służyć ma realizacji zasady prawdy obiektywnej, mając na względzie interes społeczny (ochrona środowiska) i słuszny interes obywateli, o czym mowa w art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2014 r., II SA/Wr 689/14). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się przy tym, że raport jest jednym, choć bardzo ważnym, z dowodów w sprawie i jak każdy dowód podlega swobodnej ocenie. Nie może także stanowić jednego źródła materiału dowodowego, w związku z tym organy są zobowiązane podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia sprawy, dopuszczając z urzędu jako dowód wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzać dowody służące ustaleniu precyzyjnie i w pełnym zakresie stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2010 r. II OSK 925/09 oraz z dnia 29 listopada 2000 r., V SA 948/00). Pamiętać przy tym wszystkim należy, że w ramach oceny określa się także możliwość oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62 ust. 1 pkt 2 u.o.ś.). Wykazanie niekorzystnego wpływu przedsięwzięcia nie musi skutkować zawsze brakiem możliwości jego realizacji (art. 82 ust. 1 pkt 3 i 5 u.o.ś.). Tym ustawowym wymogom organy, w szczególności organ I instancji nie sprostały – głównie w zakresie oceny kompletności i rzetelności raportu przedłożonego przez stronę. Organ I instancji nie dokonał samodzielnej oceny raportu jako jednego z dowodów w sprawie, co narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Oprał się wyłącznie na treści postanowienia uzgadniającego aczkolwiek był nim związany. Podobnie bezkrytycznie przepisał treść opinii technicznej z 30 listopada 2015 r., tak jak pismo Powiatowego Zarządu Dróg w L. z dnia 5 listopada 2015 r. bez konfrontacji ze stanowiskiem Wójta Gminy L. w przedmiocie ograniczenia ruchu pojazdów w pierwszej decyzji środowiskowej. Stanowisko tego organu w tym przedmiocie jest ewidentnie niejednoznaczne (por. wypowiedź Wójta na rozprawie administracyjnej w dniu 11 kwietnia 2016 r. podczas której oświadczył, że jest skłonny powrócić do poprzedniej wielkości tonażu samochodów wywożących kruszywo). Organ I instancji całkowicie pominął dowody przedkładane przez stronę skarżącą wskazujące na dowolność spornego zapisu w decyzji odnośnie dopuszczalnego tonażu, a także możliwości rozwiązania technicznego tego problemu na odcinku zaledwie około 200 m tej drogi wewnętrznej (np. deklarowana przez skarżącego budowa zatoczek). Przepisy art. 82 ustawy zawierają zamknięty katalog wszystkich elementów składowych decyzji środowiskowej. Według art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy w decyzji środowiskowej organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu (podkr. Sądu) w tym także realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnienia konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (podkr. Sądu). Nic w tych przepisach nie mówi się o zastanych ograniczeniach w korzystaniu z dróg, bez względu na ich rodzaj i katalog, a jedynie o terenie realizacji przedsięwzięcia i jego terenach sąsiednich. Z tego też względu Sąd nie podziela stanowiska organów, że organ I instancji jedynie uwzględnił zastaną sytuację w terenie. Ta sytuacja jednak jest płynna, albowiem kilka miesięcy wcześniej (w czasie wydawania pierwszej decyzji środowiskowej) ograniczenie na tej samej drodze było inne i wyniosło do 7,5 tony, co ma istotne znaczenie dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Z wypowiedzi Wójta Gminy L. na rozprawie administracyjnej w dniu 11 kwietnia 2016 r. wynika, że wcześniej takiego ograniczenia nie było, "bo nie było potrzeby ... Ograniczenie tonażu nastąpiło na wniosek mieszkańców. W pierwszej decyzji było ograniczenie do 7,5 tony, obecnie jest 3,5 tony, ale jesteśmy skłonni powrócić do tego". Świadczy to o zupełnej dowolności tego nakazu skarżonej decyzji tym bardziej, że nie wynika on z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – brak o tym mowy w raporcie oraz w dokumentach uzgodnieniowych i opiniodawczych. Dowody przeprowadzone w toku ponownego postępowania nie były znane tym organom. Tonaż pojazdów może mieć wpływ głównie na stan techniczny drogi, ale czy i w jakim zakresie na środowisko, to ostatecznie nie wiadomo, ponieważ w tym zakresie organy nie przedstawiły udokumentowanym i sprawdzonych danych oprócz raportu. Organ II instancji wyraźnie przyznaje, że nie opiera się w tym względzie na udokumentowanym negatywnym oddziaływaniu ciężkich środków transportu wydobywanego kruszywa pisząc, że: "Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło badania nośności drogi dojazdowej wewnętrznej, czy też nakładania przez organ I instancji ograniczeń tonażowych na tę drogę. Fakt, że przedmiotowa droga posiada znak drogowy ograniczający jej nośność, należy w ocenie Kolegium oceniać jako sytuację zastaną, mającą wpływ niewątpliwie na sposób prowadzenia zaplanowanej przez inwestora działalności (ograniczenia tonażowe na drodze dojazdowej spowodują, że nie będzie można przewozić urobku samochodami przekraczającymi dopuszczalną nośność) lecz nie oznacza to, że to w tym postępowaniu ograniczenia te zostały nałożone". "Nie jest rolą Kolegium oceniać, dlaczego, co zarzuca odwołujący się, na drodze tej, dopuszcza się, mimo ograniczeń tonażowych przejazd pojazdów rolniczych. Nie jest również rolą Kolegium dywagowanie dlaczego wcześniej ograniczenie na tej drodze było do 7,5 tony, a obecnie wynosi 3,5 tony. Jak wskazano, zarządca drogi ma uprawnienia decydowania o drodze będącej w jego zarządzie lecz decyzje te nie są objęte postępowaniem zmierzającym do wydania decyzji". Zacytowane argumenty organu są w zasadzie prawdziwe, ale przemawiają jednocześnie przeciwko spornemu rozstrzygnięciu organów. Obszerne rozważania organów obu instancji dotyczące spornej drogi i jej oznakowania w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych były w tego rodzaju decyzji zbędne. Dotąd powiedziane nie oznacza, że Sąd nie dopuszcza badania i określania oddziaływania środków transportu urobku z miejsca jego wydobywania na zewnątrz na otaczające środowisko – w zakresie wzmożonego ruchu na pobliskich drogach i ich eksploatacji, emisji hałasu, pyłu i drgań. Takie możliwości daje przepis art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c przywołanej ustawy, nakazujący uwzględnić w toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. rodzaj i skalę możliwego oddziaływania wynikające z wielkości i złożoność oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej. W związku z tym w przedmiotowej sprawie umieszczenie w decyzji środowiskowej ograniczenia tonażu samochodowego wywożących kruszywo do 3,5 tony jedynie na podstawie istniejącego w dniu wydawania tej decyzji znaku drogowego w tym przedmiocie, było sprzeczne z przytoczonymi wcześniej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. "Zastana sytuacja" o jakiej pisał organ II instancji to także inne znaki drogowe, których organ jednak nie zamieścił. Określone w decyzji obowiązki, uwarunkowania i ograniczenia muszą opierać się na przepisach obowiązujących środowisko i przeprowadzonych w toku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dowodach. Wiążące w tym względzie było stanowisko RDOŚ we W., który w swoim postanowieniu z 10 kwietnia 2015 r. w pkt. 7 ogranicza jedynie ruch pojazdów odbierających kruszywo do 10 na dobę na drodze zewnętrznej, w ogóle nie wypowiadając się na temat ich tonażu. Z tych tez powodów skarżone decyzje organów I i II instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 82 i art. 85 przywołanej ustawy. Art. 80 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 29 ustawy o dostępie do informacji każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Natomiast zgodnie z art. 30 tejże ustawy organy właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku wymogu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają taką możliwość odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21- dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone (art. 33 ust. 1 ustawy). Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5, należą: 1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami; 2) wymagane przez przepisy: a) postanowienia organu właściwego do wydania decyzji, b) stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków (art. 33 ust. 2 ustawy). Uwagi i wnioski mogą być wnoszone: 1) w formie pisemnej; 2) ustnie do protokołu; 3) za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o którym mowa w ustawię z dnia 18 wrześnią 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262). Tak stanowi art. 34 ustawy. Organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 36 ustawy). Organ prowadzący postępowanie: 1) rozpatruje uwagi i wnioski; 2) w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37 ustawy). Organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią (art. 38 ustawy). Przepis art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy przez "podanie informacji do publicznej wiadomości" rozumie: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Wymogom tym nie sprostał organ wydający decyzję środowiskową, albowiem postępowanie przed jej wydaniem nie toczyło się z udziałem społeczeństwa na skutek braku właściwego podania stosownych informacji do publicznej wiadomości, a w każdym razie brak w aktach administracyjnych sprawy stosownych potwierdzeń dokonania tych czynności. W toku bowiem ponownego postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dokonano jedynie 18 września 2015 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania, o jego zakończeniu i wydaniu tej decyzji, zaś obwieszczenie o zgromadzeniu materiału dowodowego skierowano tylko do stron postępowania, co oczywiście nie stanowi zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu tego rodzaju. Natomiast w toku pierwszego postępowania organ I instancji nie udokumentował czasu podania do publicznej wiadomości i samego tego faktu co powoduje przyjęcie, że tego nie było. Nie wiadomo zatem dlaczego uwagi D.L. zostały pozostawione bez rozpatrzenia, również w czasie ponownego postępowania. W tej sytuacji Sąd uznał, że naruszenie przez organ w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowej przepisów zawartych w art. 29 ust. 1, art. 30, 33 i art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) powodujące niczym nie uzasadnione ograniczenie jednej z podstawowych zasad zawartych w tej ustawie, to jest zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska stanowi istotne naruszenie prawa materialnego. Prawo udziału każdego w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa zostało bowiem przewidziane w celu realizacji ochrony dobra, jakim jest środowisko. Aby uprawnienie to miało rzeczywisty charakter, niezbędne było sprecyzowanie sposobu, w jaki to prawo ma być realizowane. W celu zapewnienia realizacji tego prawa ustawodawca przewidział określony tryb podania do publicznej informacji o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składnia uwag i wniosków. Realizacja tego prawa zakłada, by wymogi formalne dotyczące ogłoszeń zostały szczegółowo dochowane. Tylko bowiem w takim przypadku stwierdzić można, że została spełniona przesłanka zapewnienia udziału każdego w postępowaniu. W przeciwnym bowiem wypadku stwierdzić można jedynie, że w postępowaniu spełniono przesłankę zapewnienia w postępowaniu udziału wyłącznie tych osób, które wzięły w nim udział i rozważono takie uwagi i wnioski, które zostały złożone. Podkreślić należy, że udział społeczeństwa oraz składane uwagi i wnioski nie muszą sprowadzać się do ochrony interesu poszczególnych osób, które nie nabywają przez fakt złożenia uwag i wniosków statusu stron postępowania, lecz w istocie mają na celu zwrócenie uwagi na różne aspekty ochrony środowiska, jakim zagraża realizowana inwestycja, które winny być przez organ rozpatrzone. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że w sytuacji braku prawidłowych ogłoszeń czy też ich wadliwości, zawsze dochodzi do sytuacji, w której szereg osób pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu, a organ nie dokonywał rozważenia takich uwag i wniosków, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Ustawodawca przewidział udział społeczeństwa w określonym celu. Nie sprowadza się on do uzyskania przez społeczeństwo wiedzy o postępowaniu i zajęcia stanowiska w sprawie, lecz istotą tego udziału jest zapewnienie możliwości wpływu społeczeństwa na ochronę środowiska, przez składanie uwag i wniosków. Uznać zatem należy, iż to właśnie ich rozpatrzenie przez organ stanowi istotę udziału społeczeństwa w postępowaniu, a odstąpienie od niego podważa sens udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Nieprawidłowości, które miały miejsce w zakresie podania wymaganych informacji do publicznej wiadomości uniemożliwiły zatem właściwemu organowi uzyskanie i rozpatrzenie ewentualnych uwag i wniosków pochodzących od społeczeństwa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2010 r., II SA/Gd 716/10 i wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 460/11). Dokonując oceny postępowania organu I instancji w tym zakresie Sąd oparł się na kompetencjach wynikających z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Z przedstawionych powodów Sąd orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 200 P.p.s.a.