V SA/Wa 3264/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju zawartą w piśmie z dnia ... listopada 2016 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego przez N. w K. (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, Oś priorytetowa I: "Wsparcie Prowadzenia Prac B+R przez przedsiębiorstwa", Działanie 1.1 "Projekty B+R przedsiębiorstw", Poddziałanie 1.1.1 "Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa" dokonana przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej jako: "NCBiR" lub "organ"). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "...", który został zarejestrowany pod nr ... Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej spółka została poinformowana pismem z ... lipca 2016 r., nr ...; ..., że zakończono ocenę wniosku z wynikiem negatywnym - projekt został umieszczony na Liście projektów niewybranych do dofinansowania z uwagi na niespełnienie dopuszczającego kryterium dostępu. W opinii NCBiR projekt nie spełnił kryterium dostępu nr 1 "Projekt obejmuje badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i dotyczy innowacji produktowej lub procesowej". W uzasadnieniu wskazano, że projekt nie stanowi innowacji produktowej w skali kraju, ani nie jest to projekt B+R. Organ wskazał, że planowane w ramach projektu prace nie cechują się niepewnością badawczą, gdyż prowadzą do zdobycia wiedzy już dostępnej i opracowania rozwiązań, które już istnieją. Na rynku, również polskim, dostępne są bowiem naczepy pozwalające przewozić urządzenia medyczne, zapewniające ich bezpieczeństwo i pozwalające realizować w nich badania medyczne gwarantując ich odpowiednią dokładność i powtarzalność pomiaru - są to naczepy stosowane np. w mammobusach, kardiobusach, osteobusach. Dodatkowo wskazano, że rozwiązanie planowane do opracowania nie wpisuje się w definicję innowacji określoną w podręczniku OECD Podręcznik Oslo. Dotyczy ono bowiem opracowania naczepy do przewożenia urządzeń medycznych (RTG), podczas gdy takie naczepy są obecnie dostępne na rynku, a we wniosku nie przedstawiono informacji, które wskazywałyby, że opracowane rozwiązanie będzie znacząco lepsze od rozwiązań spełniających tę samą funkcję podstawową, które już istnieją. Jedyną jasną innowacją projektu jest innowacja logistyczna tzn. wyjście na przeciw potrzebom klienta/pacjenta - nie można doszukać się tu innowacji produktowej lub procesowej. Zdaniem NCBiR spółka winna kupić gotowe rozwiązanie od jednostek, które wykonują specjalistyczne naczepy do przewożenia sprzętu medycznego i realizacji w nich badań, a nie prowadzić kosztowne prace w tym celu. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego protestu NCBiR pismem z ... listopada 2016r. poinformowała stronę o nieuwzględnieniu protestu. NCBiR podzieliło swoje poprzednio prezentowane twierdzenia, przytoczyło fragment uzasadnienia wniosku dotyczący celu projektu i wskazało, że podkreślana przez spółkę niespójność w zakresie zdefiniowania celu projektu nie występuje, a cel został właściwie przedstawiony w ramach opinii pierwotnej. Organ odnosząc się do twierdzeń protestu dotyczących innowacji produktowej (zastosowana automatyka) wskazał, że skarżąca we wniosku nie podała żadnych konkretnych rozwiązań dotyczących tego problemu. NCBiR przytoczyło fragmenty wniosku i wskazało, że wniosek nie pokazuje wprost jakie konkretne rozwiązania/technologie zostaną wdrożone w ramach projektowanego "..." oraz czy wykorzystanie ich w projekcie wymaga przeprowadzenia prac B+R. Wyjaśniło, że sam fakt, że projektowany mobilny gabinet będzie posiadał rozwiązania techniczne np. wspomniane dedykowane techniki amortyzacji czy też techniki pionizacji pojazdu, które są inne od działających obecnie na rynku gabinetów mobilnych nie świadczy o jego innowacyjności. Potwierdza to tylko, że projektowany "..." wymaga zastosowania innych rozwiązań technicznych dostosowanych do jego potrzeb. Podkreśliło, że w ramach wniosku spółka nie wskazywała na konieczność opracowania dedykowanych technik amortyzacji, o których wspomniała dopiero w proteście, a co za tym idzie informację tę organ uznał za nową, a więc taką która nie mogła zostać uwzględniona w ramach niniejszej oceny. Wyjaśnił, że procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom, czy modyfikacjom wniosku aplikacyjnego, a jedynie weryfikacji czy wniosek ten został oceniony w zgodzie z obowiązującą procedurą. Odnosząc się do twierdzeń strony organ wskazał, w jaki sposób spółka opisała w ramach wniosku wszelkie problemy. W ocenie NCBiR opisy mają charakter bardzo enigmatyczny i nie wskazują wcale na to, że w ramach projektu niezbędne będzie dokonanie prac B+R, które pozwolą rozwiązać konkretny problem technologiczny charakteryzujący się ryzykiem badawczym, a także skutkującym zdobyciem nowej wiedzy w gospodarce. Zdaniem organu, na bazie wskazanych opisów można jedynie przyjąć, że strona chce się dopiero dowiedzieć czy niezbędne będzie wprowadzenie jakichś zmian w konstrukcji naczepy i urządzeń, a także w jakim zakresie należy je ewentualnie przeprowadzić. Nie wskazuje on jednak w sposób jednoznaczny jakie konkretnie problemy badawcze zamierza rozwiązać. Wskazał również, że przedstawione podejście wskazuje na brak podstawowej wiedzy po stronie spółki w zakresie koncepcji technologicznej projektu. Organ stanął także na stanowisku, że skarżąca w żaden sposób nie wykazuje w jakim konkretnym zakresie zostanie zdobyta nowa wiedza w ramach realizowanych prac i w jakimi konkretnymi innowacyjnymi technologiami będzie charakteryzowało się projektowane rozwiązanie. A więc strona nie dostarczyła precyzyjnych informacji w tym zakresie, do czego miała obowiązek. NCBiR wskazało, że w ocenie strony innowacyjność projektu polega na mobilności ogólnodostępnych na rynku usług związanych z diagnostyką wad postawy, a także na obniżeniu kosztów diagnostyki przesiewowej i specjalistycznej. Organ jednak nie zgodził się ze stanowiskiem, że nowość usługi w przypadku projektu powinna opierać się o analizę usług wyłącznie w zakresie wad postawy, a także, że nie można brać pod uwagę innych usług mobilnych posiadających skrót "...busów". Wyjaśnił, że biorąc pod uwagę ocenę innowacyjności należy analizować przede wszystkim kwestię wprowadzenia do praktyki w gospodarce nowego lub znacząco ulepszonego rozwiązania w odniesieniu do produktu (usługi), a w tym przypadku ulepszeniem tym jest: mobilność i niższe koszty badań dla klientów. Niestety mobilność w zakresie usług medycznych jest już znanym od lat "ulepszeniem". W związku z tym nie może być uznana za innowację produktową. Organ wskazał również, że oszczędności wynikające z mniejszej liczby przejazdów oraz absencji w pracy nie stanowią żadnego wyróżnika w stosunku do dostępnych na rynku mobilnych usług diagnostycznych, gdyż takie usługi dają oszczędności na podobnym poziomie, który wynika wyłącznie z faktu skrócenia czasu dojazdu do placówki medycznej. Pozostałe dwa argumenty, tzn. przyspieszenie czasu uzyskania trafnej diagnozy oraz zmniejszenie częstości stosowanych niepotrzebnie terapii, wskazane przez spółkę również jako element oszczędności nie mogą być uznane za efekty planowanych prac. Wskazane rezultaty są bowiem ściśle powiązane z jakością świadczonych usług oraz wiedzą i doświadczeniem osób wykonujących diagnozę i nie mogą być utożsamiane z innowacyjnym charakterem projektowanego rozwiązania. Podkreślił także, że kompleksowość badań również nie może świadczyć o innowacyjności rezultatów projektu. Jest to wyłącznie dostosowanie oferty handlowej danego podmiotu do potrzeb rynku, czyli klienta i nawet jeżeli mają one charakter ulepszeń to jest to wyłącznie ulepszenie na poziomie oferty, natomiast nie wpisuje się to w definicję innowacji stosowanej w ramach działania POIR 1.1.1., która wskazuje na ulepszenie na poziomie całościowej usługi. Pismem z ... grudnia 2016r. skarżąca złożyła skargę na ww. rozstrzygnięcie wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia NCBiR. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 41 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm., dalej: ustawa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu procedury sprzecznej z Regulaminem konkursu, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że projekt nie spełnia kryterium merytorycznego w zakresie naukowo-technologicznym tj. Projekt obejmuje badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i dotyczy innowacji produktowej lub procesowej; 2) art. 37 ust. 1 i 2 ustawy w związku z art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.Urz. UE L z 2013r., nr 347, s. 320, dalej: rozporządzenie 1303/2013) poprzez wybór projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy; 3) art. 58 ust. 3 ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niedokonanie powtórnej weryfikacji -oceny - projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy; 4) regulaminu przeprowadzania konkursu Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, Działanie 1.1 "Projekty B+R przedsiębiorstw", zgodnie z którym ocena projektu winna być przeprowadzona rzetelnie i bezstronnie według jasno określonych kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, w których nie ma zapisów umożliwiających Oceniającym żądania od Wnioskodawcy podawania "konkretnych rozwiązań technologicznych" na tym etapie projektu (tj. Wniosku lub oceny projektu), ponieważ te "konkretne rozwiązania" będą efektem prac B+R, które mają być wykonane w ramach realizacji projektu; 5) art. 53 ust. 1 ustawy wyznaczającej zakres ponownego sprawdzenia złożonego wniosku na etapie rozpatrzenia protestu, do zakresu spełnienia kryteriów wyboru projektów, poprzez fakt sformułowania przez IP nowych zarzutów dopiero na etapie rozstrzygania protestu, przez co strona został pozbawiony realnej możliwości odniesienia się do nich w ramach obowiązującej procedury odwoławczej, a także pozbawiona w tym zakresie środka odwoławczego. Spółka podniosła również zarzut braku rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez Instytucję Rozpoznającą Protest, polegający na powieleniu argumentów z pierwotnej oceny projektu dokonanej przez Komisję Oceny Projektu i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych, poczynionych w ramach oceny wniosku oraz dokonanie oceny bez należytej staranności i wymaganej wiedzy eksperckiej. Dodatkowo podniosła, że IP naruszyła przepisy prawa przekraczając maksymalny okres rozpatrzenia protestu przewidziany w art. 57 ustawy, stanowiącej iż termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 60 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnieniu rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę NCBiR wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 61 ust. 8 ustawy sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie. Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego, i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez CPPC, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z 3 października 2016 r., stwierdzić wypada, że odpowiadają one prawu. Ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z prawem, w tym zgodności z: - ustawą z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020; - regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, 2014-2020 Priorytet I: Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa, Działanie 1.1: Projekty B+R przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.1.1: Badania przemysłowe i prace rozwojowe realizowane przez przedsiębiorstwa, Konkurs 1/1.1.1/2016 – konkurs dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorców wraz z załącznikami w tym: przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 – Poddziałanie 1.1.1 POIR (dalej: regulamin konkursu); - podręcznikiem OECD Podręcznik Oslo, do którego odwołuje się ww. regulamin konkursu Dokonując oceny zaskarżonej informacji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że projekt skarżącej nie spełnił kryterium dostępu nr 1 "Projekt obejmuje badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i dotyczy innowacji produktowej lub procesowej". Projekt bowiem skarżącej w ramach tego kryterium ocenianego zero-jedynkowo (spełnia lub nie spełnia, Tak/Nie), zdaniem NCBiR nie wypełnił ocenianego kryterium. W związku z powyższym Sąd w pierwszej kolejności dokona oceny prawidłowości dokonanego przez organ rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Zgodnie z opisem tego kryterium w ramach kryterium ocenie podlega, czy projekt ma charakter projektu badawczego, w którym przewidziano realizację badań przemysłowych i prac rozwojowych albo prac rozwojowych. Jako badania przemysłowe i prace rozwojowe, należy rozumieć badania przemysłowe i prace rozwojowe, o których mowa w art. 2 pkt 85 i 86 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014): badania przemysłowe - oznaczają badania planowane lub badania krytyczne mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności celem opracowania nowych produktów, procesów lub usług, lub też wprowadzenia znaczących ulepszeń do istniejących produktów, procesów lub usług. Uwzględniają one tworzenie elementów składowych systemów złożonych i mogą obejmować budowę prototypów w środowisku laboratoryjnym lub środowisku interfejsu symulującego istniejące systemy, a także linii pilotażowych, kiedy są one konieczne do badań przemysłowych, a zwłaszcza uzyskania dowodu w przypadku technologii generycznych; eksperymentalne prace rozwojowe - oznaczają zdobywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności z dziedziny nauki, technologii i biznesu oraz innej stosownej wiedzy i umiejętności w celu opracowywania nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług. Mogą one także obejmować na przykład czynności mające na celu pojęciowe definiowanie, planowanie oraz dokumentowanie nowych produktów, procesów i usług. Prace rozwojowe mogą obejmować opracowanie prototypów, demonstracje, opracowanie projektów pilotażowych, testowanie i walidację nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług w otoczeniu stanowiącym model warunków rzeczywistego funkcjonowania, których głównym celem jest dalsze udoskonalenie techniczne produktów, procesów lub usług, których ostateczny kształt zasadniczo nie jest jeszcze określony. Mogą obejmować opracowanie prototypów i projektów pilotażowych, które można wykorzystać do celów komercyjnych, w przypadku gdy prototyp lub projekt pilotażowy z konieczności jest produktem końcowym do wykorzystania do celów komercyjnych, a jego produkcja jest zbyt kosztowna, aby służył on jedynie do demonstracji i walidacji. Eksperymentalne prace rozwojowe nie obejmują rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do istniejących produktów, linii produkcyjnych, procesów wytwórczych, usług oraz innych operacji w toku, nawet jeśli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zakres i charakter prac rozwojowych musi być uzasadniony w kontekście wdrożenia ich wyników do działalności gospodarczej. W opisie kryterium zaznaczono również, że w ramach przedmiotowego kryterium ocenie podlegać będzie czy projekt dotyczy innowacji produktowej lub procesowej. Do oceny kryterium przyjmuje się definicję innowacji określoną w podręczniku OECD Podręcznik Oslo, zgodnie z którą przez innowację należy rozumieć wprowadzenie do praktyki w gospodarce nowego lub znacząco ulepszonego rozwiązania w odniesieniu do produktu (towaru lub usługi), procesu, marketingu lub organizacji. Na podstawie definicji Podręcznika Oslo: - innowacja produktowa oznacza wprowadzenie na rynek przez dane przedsiębiorstwo nowego towaru lub usługi, lub znaczące ulepszenie oferowanych uprzednio towarów i usług w odniesieniu do ich charakterystyk lub przeznaczenia; - innowacja procesowa oznacza wprowadzenie do praktyki w przedsiębiorstwie nowych, lub znacząco ulepszonych metod produkcji lub dostawy; W konkursie nie jest możliwe dofinansowanie projektów, których efektem jest wyłącznie powstanie rozwiązania stanowiącego inne rodzaje innowacji wskazanych w Podręczniku Oslo, tzn. innowację marketingową oraz innowację organizacyjną. Mając na względzie realizację celów i osiągnięcie wskaźników przewidzianych w PO IR, dofinansowanie może otrzymać wyłącznie projekt, który przewiduje powstanie innowacji produktowej lub innowacji procesowej. Dodatkowym efektem projektu może być wprowadzenie nowych rozwiązań organizacyjnych lub nowych rozwiązań marketingowych, prowadzących do poprawy produktywności i efektywności przedsiębiorcy. Inne rodzaje innowacji, będące dodatkowym efektem projektu mogą zostać wymienione we wniosku o dofinansowanie projektu, jednak nie podlegają ocenie. Kryterium uznaje się za spełnione w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie ww. warunki, tzn. projekt obejmuje badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe oraz dotyczy innowacji produktowej lub procesowej. Dodatkowo opis tego kryterium zawiera uwagę wskazującą, że cyt. "W ramach przedmiotowego kryterium nie jest oceniany aspekt nowości, którego dotyczy kryterium punktowane w ramach oceny gospodarczo biznesowej". Ocena kryterium odbywa się na podstawie informacji zawartych w szczególności w części IV wniosku o dofinansowanie projektu (w odniesieniu do kwestii prac B+R) oraz w części III – w pkt.3 (w odniesieniu do kwestii innowacji). NCBiR dokonując oceny przedmiotowego wniosku wskazała, że projekt nie jest projektem B+R, oraz że rezultaty projektu nie stanowią innowacji produktowej. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia organu należy w całości podzielić. We wniosku w pkt III spółka w skazała, że celem projektu jest stworzenie pojazdu opartego na platformie mobilnej, który podczas eksploatacji będzie umożliwiał transport urządzeń medycznych bez powodowania uszczerbku lub odchyleń od normy w ich działaniu oraz przeprowadzenie działań diagnostyczno-profilaktycznych wad postawy oraz anomalii kręgosłupa, które wymagają odpowiednio wypoziomowanej platformy. Zdaniem skarżącej projektowane rozwiązanie dotyczące mobilnej platformy zwanej "..." ma stanowić innowację produktową na skalę europejską. Skarżąca w skardze wskazuje, że błędnie zinterpretowano cel projektu, ponieważ wskazano, iż dotyczy on wyłącznie dostosowanie naczepy, gdzie w rzeczywistości dotyczy on stworzenia zupełnie nowego pojazdu, o określonych bardzo złożonych funkcjonalnościach. Jednakże skarżąca zdaje się nie zauważać, że tworzony pojazd ma być oparty na istniejącej platformie, która to platforma ma wg strony zostać poprzez przeprowadzenie określonych badań dostosowana m.in do przewozu aparatury medycznej. Tym samym celem projektu w zakresie technologicznym będzie opracowania mobilnego gabinetu, zbudowanego na podstawie naczepy. We wniosku wprost bowiem wyjaśnia, że modyfikacje jakim ma zostać poddana naczepa, to budowa otworów wentylacyjnych, okien, drzwi, schodów i podjazdów. W związku z tym w ocenie Sądu prawidłowo zdefiniowano cel projektu. Strona bowiem nie będzie budowała nowego pojazdu od podstaw, tylko dostosowywała do swoich potrzeb już istniejącą platformę. Skarżąca na poparcie charakteru prac i związanej z nimi niepewności badawczej wskazuje, oprócz cytowanego wyżej fragmentu, że będzie dokonywała: wyboru materiałów, które zostaną wykorzystane do budowy mobilnego gabinetu; stworzy plany sieci elektrycznej i informatycznej, uwzględniając punkty podłączenia poszczególnych urządzeń, oświetleniem wraz z niezbędnymi zabezpieczeniami, oszacowanie wielkości poboru mocy; stworzy plany sieci wentylacyjnej i zabezpieczeń przeciwpożarowych; stworzy zalecenia dotyczące urządzeń, które będą wykorzystane do utrzymywania zadanych warunków wewnątrz mobilnego gabinetu podczas normalnej pracy, transportu i magazynowania i jego stabilizacji podczas postoju. W ramach prac zostaną rozplanowane poszczególnych pomieszczeń i docelowe lokalizacje urządzeń medycznych. Etap I wg strony ma na celu wstępną weryfikację opracowanych planów oraz stworzyć zalecania odnoście opomiarowania naczepy, tj. rodzaje czujników, umiejscowienie, zakres pomiarowy, czułość. Detektory te będą oprócz celów pomiarowych, będę w przyszłości zintegrowane z urządzeniami rejestrującymi warunki panujące wewnątrz naczepy oraz systemami automatyki. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia strony nie wpisują się w innowacyjność. Strona bowiem jedynie dostosuje pomieszczenie do warunków świadczenia usług medycznych w sposób komfortowy i bezpieczny. Dostosowaniu pomieszczeń w określony sposób, zarówno mobilnych, jak i stacjonarnych trudno przypisać innowacyjność. Tym bardziej, że na rynku istnieją określone pojazdy, spełniające podobne wymagania, np. mammobus czy kardiobus. Czynnikiem innowacyjnym mogła być platforma stosująca określone innowacyjne rozwiązania, w tym zastosowaną automatyka. Słusznie jednakże w tym zakresie wskazał organ, że skarżąca we wniosku nie podała żadnych konkretnych rozwiązań dotyczących tego zagadnienia. Wniosek jest sporządzony w takim stopniu ogólności, że mógłby służyć za uzasadnienie także innych projektów. Skarżąca bowiem w określonych fragmentach wniosku posługuje się bardzo ogólnymi twierdzeniami w postaci: "wybrane urządzenia będą charakteryzować się odpowiednimi parametrami funkcjonalnymi, gabarytami i odpornością na czynniki zewnętrzne umożliwiające bezawaryjną pracę w warunkach mobilnych. Mobilny gabinet musi gwarantować optymalne warunki transportu, magazynowania i użytkowania sprzętu medycznego, które w sposób pomijanie mały będzie wpływać na ich dokładność i żywotność." czy też "Modyfikacje jakim zostanie poddana naczepa ma zapewnić takie warunki transportu, magazynowania i pracy urządzeń medycznych, które zagwarantują ich wysoką dokładność, powtarzalność i długą żywotność." Podobne zapisy znajdują się także we wniosku w zakresie Etapu 2 i 3 badań przemysłowych. Sporządzony wniosek nie wskazuje wprost jakie konkretne rozwiązania/technologie zostaną wdrożone w ramach projektowanego "..." oraz czy wykorzystanie ich w projekcie wymaga przeprowadzenia prac B+R., a może wystarczy wykorzystanie już istniejących podobnych platform do przewożenia sprzętu medycznego. Prawidłowo z powyższego wywiódł organ, że sam fakt, iż projektowany mobilny gabinet będzie posiadał rozwiązania techniczne np. wspomniane dedykowane techniki amortyzacji czy też techniki pionizacji pojazdu, które są inne od działających obecnie na rynku gabinetów mobilnych nie świadczy o jego innowacyjności. Potwierdza to tylko, że projektowany "..." wymaga zastosowania innych rozwiązań technicznych dostosowanych do jego potrzeb. Co więcej o niektórych problemach np. odnoszących się do amortyzacji, skarżąca wspomniała dopiero w proteście, który to dokument w żaden sposób nie może stanowić uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. Procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom, czy modyfikacjom wniosku aplikacyjnego, a jedynie weryfikacji czy wniosek ten został oceniony w zgodzie z obowiązującą procedurą. Skarżąca także w sposób enigmatyczny opisuje problemy, które będzie rozwiązywać w trakcie badań przemysłowych. W tym miejscy Sąd nie będzie przytaczał fragmentów wskazanych przez NCBiR w odpowiedzi na protest, które to fragmenty w sposób bardzo lakoniczny charakteryzują problemy badawcze. Tylko wskaże, że zasadnie organ podkreślił, iż strona wcale nie wykazała, że w ramach projektu niezbędne będzie dokonanie prac B+R, które pozwolą rozwiązać konkretny problem technologiczny charakteryzujący się ryzykiem badawczym, a także skutkującym zdobyciem nowej wiedzy w gospodarce. Zasadnie organ wskazał, że skarżąca dopiero chce się dowiedzieć czy niezbędne będzie wprowadzenie jakichś zmian w konstrukcji naczepy i urządzeń, a także w jakim zakresie należy je ewentualnie przeprowadzić. Z powyższego można wywieść, że Strona nie posiada podstawowej wiedzy w zakresie koncepcji technologicznej projektu, gdyż dopiero w toku realizacji projektu będą mogły powstać problemy badawcze, które strona będzie próbowała rozwiązać, a czy powstaną? – tego nie wiadomo. Tym samym planowane w ramach projektu prace nie cechują się niepewnością badawczą. Co więcej prezentowane ogólnie problemy badawcze mogą prowadzić do zdobycia wiedzy już dostępnej i opracowania rozwiązań, które już istnieją. Na rynku bowiem istnieją dostępne naczepy pozwalające przewozić urządzenia medyczne, zapewniające ich bezpieczeństwo i pozwalające realizować w nich badania medyczne gwarantując ich odpowiednią dokładność i powtarzalność pomiaru. Spółka we wniosku w żadnym momencie nie wskazała jaka to nowa wiedza zostanie zdobywa w ramach realizowanego projektu, która byłaby nieznana. Nie wykazała również jakie konkretne innowacje technologiczne będą zastosowane, czy też jaki będzie charakteryzowało się wskazane rozwiązanie. W tym miejscu trzeba podkreślić, że zgodnie z cytowanym wyżej opisem tego kryterium ocena kryterium odbywa się na podstawie informacji zawartych w szczególności w części IV wniosku o dofinansowanie projektu (w odniesieniu do kwestii prac B+R) oraz w części III – w pkt.3 (w odniesieniu do kwestii innowacji). Zatem to obowiązkiem strony jest dostarczenie konkretnych informacji, które są niezbędne do przeprowadzenia oceny. Brak określonych informacji musi prowadzić do negatywnej oceny danego kryterium. Sąd nie zgadza się ze stroną, że w fazie planowania nie jest możliwe podanie informacji o planowanych do osiągnięcia rezultatach. Każdy bowiem projekt, także badawczy, powinien być możliwie szczegółowo zaplanowany. Brak wskazania określonych informacji może oznaczać brak należytego przygotowania projektu. Strona nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje działania (sporządzenie wniosku) na organ i następnie wskazywać na określone nieprawidłowości oceny. Skoro nie przedstawia informacji, lub też przedstawia te informacje w sposób bardzo lakoniczny, to organ ocenia to kryterium jako niespełnione. W tym miejscu trzeba wskazać na zapisy podręcznika Oslo, który wskazuje, że sektor usług jest zróżnicowany. Howells i Tether (2004) wyróżniają cztery wyróżniają cztery grupy usług: usługi dotyczące przede wszystkim wyrobów/towarów (np. transport i logistyka), usługi dotyczące informacji (np. telefoniczne centra obsługi klienta, tzw. call centre), usługi oparte na wiedzy oraz usługi dotyczące osób (np. opieka zdrowotna). W sprawie strona wskazywała (patrz protest), że jej projekt dotyczy usługi określonej przez podręcznik Oslo jako usługa dotycząca wyrobów/towarów, tj. usługa logistyczna. Jednakże jak zasadnie wskazał organ rozpoznając protest strona w żaden sposób nie wykazała, że innowacja logistyczna w odniesieniu do usługi jest właśnie innowacją. Innowacyjność projektu zdaniem strony przejawia się na mobilności ogólnodostępnych na rynku usług związanych z diagnostyką wad postawy oraz obniżeniem kosztu diagnostyki przesiewowej i specjalistycznej. Słusznie jednakże zauważyło NCBiR, że takie usługi nie mogą być rozpatrywane w wąskim zakresie (np. wad postawy). Analiza takiego projektu winna być dokonywana w szerokim aspekcie usług medycznych. Ocenę innowacyjności dokonywać należy w odniesieniu do produktu (usługi), a więc należy ocenić czy wprowadzona do praktyki w gospodarczej rozwiązanie jest nowe lub znacząco ulepszonego. W sprawie rozwiązanie strony stanowi ulepszenie polegające na mobilność i niższych kosztach badań dla klientów. Mobilność, zgodnie z tym co wskazano już wyżej, nie jest ulepszeniem, gdyż ona już na rynku usług medycznych istnieje w postaci np. mammobus i innych pojazdów typu "bus". Słusznie zatem podano, że wykorzystanie elementu mobilności w zakresie projektu nie może być uznane za innowację produktową. Kwestia także kosztów badań, a konkretnie ich obniżenia także nie stanowi innowacyjności produktowej w stosunku już dostępnych na rynku mobilnych usług diagnostycznych, co prawidłowo stwierdził organ w odpowiedzi na protest. Efektem planowanych prac nie będzie również podnoszona przez spółkę kwestia przyspieszenie czasu uzyskania trafnej diagnozy oraz zmniejszenie częstości stosowanych niepotrzebnie terapii. Rezultaty te są powiązane z jakością świadczonych usług, wiedzą oraz doświadczeniem osób wykonujących diagnozę i nie mogą być utożsamiane z innowacyjnym charakterem projektowanego rozwiązania. Kompleksowość świadczonych usług także nie ma charakteru innowacyjności rezultatów projektu. Prawidłowo NCBiR zauważyło, że gdyby stosować założenia, że mobilność, oszczędność oraz kompleksowość świadczą o innowacyjności, to każde pojedyncze badanie medyczne, które w chwili obecnej nie jest świadczone w istniejących "...busach" musiałoby być uznane za innowacje na poziomie usługi. Co oczywiści takie nie jest. Mobilność usług jest jedynie odpowiedzią na zapotrzebowanie rynku, nie stanowi natomiast żadnej innowacyjności i nawet jeżeli ma charakter ulepszeń to jest to wyłącznie ulepszenie na poziomie oferty. Nie wpisuje się natomiast w definicję innowacji stosowanej w ramach działania POIR 1.1.1., która wskazuje na ulepszenie na poziomie całościowej usługi. Odnosząc się do zarzutów spółki wskazujących, że jej projekt obejmuje czwarta grupa usług, o której mówi podręcznik Oslo, tj. usługi dotyczące osób (np. opieka zdrowotna), należy wskazać, że skarżąca ten zarzut formułuje po raz pierwszy. Wcześniej bowiem nie wskazywała tego zarzutu. Podnosiła natomiast, że jej projekt dotyczy innowacji logistycznej. Zatem zarzut ten nie mógł być oceniony przez organ w toku rozpoznawania protestu. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem; wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem. W myśl natomiast art 57 ustawy właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 (...). Tym samym strona utraciła prawo do formułowania nowych zarzutów i wskazywania, że organ nie zauważył, że jej projekt charakteryzuje się innowacją usług w zakresie usług osobowych. Na marginesie i niezależnie od powyższego zdaniem Sądu również w tym aspekcie nie można znaleźć w projekcie oznak innowacyjności. Usługi medyczne mobilne bowiem istnieją, to że strona zamierza dostosować platformę mobilną do świadczonych przez siebie usług nie może świadczyć, że taka usługa jest innowacyjna. Również pozostała wyżej prezentowana argumentacja także przemawia, że projekt w tym aspekcie nie jest innowacyjny. Mając powyższe na względzie bezzasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz odnoszące się do rzetelności, przejrzystości i bezstronności. NCBiR wbrew twierdzeniom strony nie naruszyło powyższych zasad. Dokonało oceny na podstawie kryteriów oceny i swoje rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy uzasadniło. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ oceniając ponownie projekt w wyniku złożonego protestu, nie naruszył art. 58 ust. 3 ustawy i dokonał prawidłowej jego oceny. To, że ta ocena dla strony była niekorzystana nie może świadczyć o naruszeniu wskazanych zasad. Dokonując oceny, uwzględniono wszystkie informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie oraz wskazano konkretne braki we wniosku. Uwagi oceniających są jednoznaczne, logiczne i uzasadniają wyrażone stanowisko. Podkreślenia wymaga, że to skarżąca sporządza wniosek i to ona zawiera w nim określone treści i skoro określony wniosek tych treści nie zawiera, to zawsze będzie miało to wpływ na wynik oceny złożonego przez nią wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to, aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 57 ustawy poprzez zawarcie w treści rozstrzygnięcia protestu nowej argumentacji. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozstrzygnięciu protestu stanowi uzupełnienie argumentacji zawartej w informacji z 15 lipca 2016r. Jest to dopuszczalne, gdyż organ nie kwestionował kryteriów już pozytywnie ocenionych, co do których spółka nie składała protestu, a jedynie uzupełniał argumentację w stosunku do przedstawionej pierwotnie. Organ również odniósł się do wszystkich zasadniczych zarzutów podnoszonych w proteście. To, że nie uprawiał polemiki z każdym, nawet najbłahszym twierdzeniem strony nie oznacza, że NCBiR nie odniosło się do stawianych zarzutów. Z rozpoznania protestu bowiem w sposób jednoznaczny wynika jakie były powody uznania spornego kryterium za niespełnione i strona w sposób jednoznaczny otrzymała informację wskazującą na powody które legły u podstaw negatywnej oceny protestu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2012 r., sygn. II GSK 1535/12), w którym wskazuje się, że celem protestu jest ponowne sprawdzenie złożonego wniosku o dofinansowanie w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Jeżeli w wyniku rozpatrywania protestu instytucja rozpoznająca protest stwierdzi, że dane kryterium pozostaje niespełnione, rozstrzygnięcie mogło polegać jedynie na nieuwzględnieniu protestu (nawet jeśli w rozstrzygnięciu z 22 listopada 2016 r. przedstawione zostały też inne przyczyny niż wskazane w piśmie z 15 lipca 2016 r.). Rozwiązanie przeciwne (tj. uwzględnienie protestu) prowadziłoby do uzyskania dofinansowania przez projekt, który nie spełnia kryteriów wyboru projektów. W sprawie nie naruszono wskazanego art. 37 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 125 ust. 3 rozporządzenia 1303/2013. Strona bowiem przystępując do konkursu zaakceptowała zasady tym konkursem rządzące. Sposób dokonywana oceny merytorycznej wniosku reguluje §10 "zasady dokonywania oceny merytorycznej projektów" oraz § 11 regulaminu przeprowadzania konkursu. To, że strona nie otrzymała dokumentów wewnętrznych NCBiR (recenzje ekspertów) samo w sobie nie stanowi o nieprawidłowościach przy przeprowadzaniu konkursu. Zgodnie z § 11 ust. 9 i 10 pkt 2 lit. a regulaminu przeprowadzania konkursu po zakończeniu spotkania z Wnioskodawcą, członkowie panelu dokonują oceny wniosku na zasadzie konsensusu. Przy braku konsensusu ocena dokonywana jest zwykłą większością głosów, a w przypadku równej liczby głosów rozstrzygający głos ma przewodniczący panelu ekspertów. Dla ważności posiedzenia panelu wymagana jest obecność co najmniej 3 ekspertów. W wyniku oceny merytorycznej przeprowadzanej przez członków panelu projekt może zostać nierekomendowany do dofinansowania – w przypadku, gdy nie spełnił dopuszczającego kryterium dostępu, o którym mowa w § 10 ust. 2 lit. a) (Projekt obejmuje badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i dotyczy innowacji produktowej lub procesowej). § 11 ust. 5 regulaminu przeprowadzania konkursu stanowi, że w sytuacji, o której mowa w ust. 3 pkt 1 (projekt spełnił dopuszczające kryterium dostępu, o którym mowa w § 10 ust. 2 lit. a), ocena projektu dokonana w ramach pre-panelu nie stanowi ostatecznej oceny projektu i nie jest wiążąca dla członków panelu. Oznacza to, że członkowie panelu ekspertów mogą uznać za niespełnione kryteria uznane uprzednio przez członków pre-panelu za spełnione, jak również mogą przyznać w ramach ostatecznej oceny niższą, taką samą albo wyższą punktację niż punktacja przyznana przez członków pre-panelu. W § 11 ust. 11 regulaminu wskazano również, że na potrzeby oceny merytorycznej IP pozyskuje opinie niezależnych ekspertów w zakresie projektu, sporządzane w oparciu o kryteria oceny, o których mowa § 10 ust. 2 i 6. Przedmiotowe opinie mają charakter wyłącznie opiniodawczo-doradczy, nie są wiążące dla członków pre-panelu/panelu i nie stanowią oceny projektu. Mając powyższe na uwadze to Panel dokonuje oceny projektu i to ocena Panelu podlega zaskarżaniu najpierw protestem, a następnie po jego negatywnym rozpoznaniu skargą do sądu. NCBiR wyjaśniło w odpowiedzi na skargę, że ocena pierwotna była dokonana przez niezależny Panel ekspertów i została w pełni podtrzymana w ramach przeprowadzonej procedury odwoławczej. Natomiast ocena dokonana na etapie protestu została dokonana przez osoby nie biorące udziału w pierwotnej ocenie. Organ tym samym nie naruszył art. 60 ustawy, gdyż w rozpatrywaniu protestu nie brały udziału osoby zaangażowane w przygotowanie i ocenę projektu. Powyższe zostało także potwierdzone w toku rozprawy, w toku której pełnomocnik organu przedstawił do wglądu dokumenty, z których wynika, że osoby biorące udział w pierwotnej ocenie zostały wyłączone z udziału w postępowaniu w przedmiocie protestu (w rozpoznaniu protestu prały udział inne osoby). Co więcej zarówno ocena pierwotna wniosku o dofinansowanie, jak i ocena w ramach procedury odwoławczej, została przeprowadzana przez ekspertów z danej dziedziny, tj. ekspertów z dziedziny, której dotyczy oceniany projekt. Eksperci wyznaczani są przez Dyrektora NCBR spośród przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, a każdy z ekspertów składa oświadczenie o bezstronności, poufności oraz spełnieniu wymogów eksperta, o którym mowa w art. 49 ust. 3 ustawy. Tym samym nie będzie rolą sądu w tym postępowaniu kwestionowanie, czy też badanie kwalifikacji oceniających do bycia ekspertem. Rolą sądu natomiast będzie kontrola dokonanej przez ekspertów oceny, co też sąd uczynił. Odnośnie twierdzeń strony wskazujących na fakt, że winna ona mieć możliwość ustalenia jakie osoby oceniają jej projekt należy zauważyć, że zgodnie z § 13 ust. 3 regulaminu przeprowadzania konkursu, wnioskodawca uczestniczący w danym konkursie ma prawo dostępu do dokumentów powstałych w trakcie oceny złożonego przez siebie wniosku o dofinansowanie, przy zachowaniu zasady anonimowości osób oceniających wniosek. W myśl także art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2045), stosowanego do tego konkursu (patrz § 2 regulaminu przeprowadzania konkursu) dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających w danym postępowaniu wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 nie podlegają udostępnieniu. Tym samym strona nie może uzyskać danych personalnych osób uczestniczących w cenie wniosku. Wskazywanie przez stronę na maile wewnętrzne NCBiR, które omyłkowo zostały stronie przesłane również nie mogło przyczynić się do zmiany stanowiska Sądu. Wskazywana określona treści tych maili, wbrew twierdzeniom strony w żaden sposób nie wskazuje na nieprawidłowości w dokonanej ocenie. Świadczy jedynie, że osobie której przedstawiono sprawę w zakresie odpowiedzi na wniosek strony nie orientuje się w specyfice tego konkursu i musi uzyskać informację od osoby, która taka wiedzę posiada. Zapis, że w systemie komputerowym nie ma karty protestu również nie stanowi naruszenia prawa. To, że do systemu komputerowego nie wprowadzono, na dzień ... grudnia 2016r. określonego dokumentu nie może świadczyć o nieprawidłowości, gdyż brak tego dokumentu w systemie nie podlega ani ocenie, ani też kontroli dokonywanej przez Sąd. Pełna dokumentacja dotycząca procedury odwoławczej znajduje się w siedzibie NCBR, w formie papierowej, czego przykładem jest odpowiedź na protest skarżącej. Organ w odpowiedzi na skargę, także wyjaśnił przyczyny takiego stanu rzeczy i wskazał, że dokumentacja ta znajduje się w wersji papierowej, z uwagi na brak systemu informatycznego, który obsługiwałby protesty w przedmiotowym Konkursie. W odniesieniu do zarzutu wskazującego, że projekt strony był już oceniany w 2015r. i wówczas to kryterium nie było kwestionowane (kwestionowano inne kryterium) należy podkreślić, że każdy z wniosków oceniany jest indywidualnie, przez różnych oceniających. I nawet gdyby, hipotetycznie, inny oceniający to kryterium, określonej wady nie zauważył, to niedopuszczalne byłoby niezakwestionowanie tej okoliczności zauważonej we wniosku skarżącej złożonym w 2016r., tylko z tego powodu, że w innej sprawie strony, inny oceniający takiej wady nie dostrzegł. Zatem bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku skarżącej jest ocena innego jej wniosku, nawet gdyby w ocenie tego porównywanego wniosku nie dostrzeżono wady analogicznej jak w przedmiotowym wniosku skarżącej. Popełnienie bowiem błędu w ocenie jednego wniosku nie może prowadzić, do tolerowania takiego samego błędu w ocenie innych wniosków (por. wyroki NSA z 9 sierpnia 2011 r., II GSK 1500/11, z 31 sierpnia 2010r., II GSK 900/10 oraz WSA w Warszawie z 17 lipca 2014r., V SA/Wa 1422/14, z 30 czerwca 2010r., V SA/Wa 1192/10 – wyroki dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na zakończenie Sąd wskazuje również, że podnoszony zarzut przekroczenia czasu na rozpoznanie protestu nie miał i mógł mieć, w realiach sprawy, wpływu na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tym samym Sąd mimo zasadności zarzutu (przekroczono 60 dni na rozpoznanie protestu) uznał go za zarzut, który nie mógł przyczynić się do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy orzekł jak w sentencji.