III SA/Wa 110/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i dokonanie zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Wnioskiem z dnia 8 maja 2015r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym wobec J.S. , prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe T. (dalej jako "Skarżący" lub "Strona") w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2009 rok wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. , działając na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zmianami, dalej "Ordynacja podatkowa") decyzją z dnia [...] maja 2015r. określił Skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009r. w wysokości 945.329,00 zł oraz odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji w wysokości 532.256,00 zł oraz dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. w wysokości 915.003,00 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 532.256,00 zł. Pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 122 Ordynacji podatkowej, - art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż zaskarżona decyzja w oparciu o wskazane przepisy nie ma racji bytu, albowiem organ nie wykazał, że zachodzi przesłanka określona w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż zgodnie z art. 33 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, w przypadku kiedy zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Dodatkowo, pełnomocnik Strony powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślił, iż przewidziana w art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej konieczność określenia jedynie przybliżonej wysokości zabezpieczonego zobowiązania podatkowego nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku właściwego uzasadnienia decyzji o zabezpieczeniu, także w zakresie dotyczącym przedstawienia danych, na których podstawie ta przybliżona wysokość zastała określona. Organ podatkowy ma obowiązek wykazać ponad wszelką wątpliwość istnienie jednoznacznych przesłanek uzasadniających zastosowanie zabezpieczenia i wskazać w uzasadnieniu decyzji wyraźną przyczynę ustanowienia zabezpieczenia oraz konkretne dowody uzasadniające to zabezpieczenie. Ma też obowiązek określenia w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w taki sposób, by fakt ziszczenia się przesłanki dokonania zabezpieczenia mógł podlegać kontroli sądowej, czego zdaniem pełnomocnika Strony w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Pełnomocnik Strony podniósł, iż obowiązek określenia przybliżonej kwoty zaległości podatkowej na podstawie posiadanych przez organ danych wyklucza swobodę działania organu w zakresie ustalenia wielkości należności podatkowej determinującej zakres zabezpieczenia. Z taką swobodą, zdaniem pełnomocnika Strony, mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W ocenie pełnomocnika organ w skarżonej decyzji zupełnie bez przeprowadzenia analizy zebranego w sprawie przez Dyrektora UKS materiału dowodowego określił przybliżoną kwotę zobowiązania, która jest kwotą zupełnie nieodpowiadającą stanowi rzeczywistemu, gdyż w zupełności nie uwzględnia stanowiska Podatnika oraz przedstawianych przez niego dowodów. Zwrócił uwagę, że gdyby organ przeprowadził rzetelną analizę zebranego przez Dyrektora UKS materiału dowodowego decyzja o zabezpieczeniu oraz określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania prawdopodobnie nie byłaby wydana. Stąd też stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem zarówno art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej jak również art. 120 i art. 121 tej ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w trakcie postępowania kontrolnego ustalono, iż Skarżący złożył w dniu 29.04.2010r. w Urzędzie Skarbowym w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36L. W dniu 27.12.2013r. Skarżący odebrał zawiadomienie o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, natomiast w dniu 10.01.2014r. odebrał postanowienie o jego wszczęciu. W trakcie postępowania ustalono, iż w biurze, w którym przechowywane były dokumenty dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej w nocy z 30.12.2013r. na 31.12.2013r. miał miejsce pożar, w wyniku którego dokumenty tam przechowywane częściowo uległy spaleniu, a częściowo zniszczeniu w wyniku gaszenia pożaru. Dodatkowo pismem z dnia 14.01.2014r. Skarżący poinformował, że uzyskanie danych w formie elektronicznej było niemożliwe z uwagi na fakt zniszczenia komputerów i ich kradzieży dnia następnego po pożarze. W związku z powyższym organ kontrolny podjął czynności zmierzające do uzyskania dokumentów i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. W tym celu Urząd Kontroli Skarbowej w O. wystąpił o informacje i dokumenty do organów podatkowych i innych instytucji, przeprowadził kontrole drugostronne, przesłuchał Stronę i świadków, uzyskał informacje o obrotach na rachunkach bankowych Strony, włączył do akt sprawy dowody zebrane w przeprowadzonych postępowaniach kontrolnych nr [...] wobec Skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2008r. i nr [...] wobec W. Sp. z o.o. postanowieniem nr UKS [...] z dnia [...] .01.2014r. W trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Strony ustalono, iż dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych Strona nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwoty 161.842,69 zł. Organ kontrolujący w dniu 11.07.2014r. skierował pismo do Strony o wyjaśnienie, jakie wydatki zostały wyłączone z kosztów działalności gospodarczej jako koszty nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów. Udzielając odpowiedzi w dniu 21.07.2014r. Pan J. S. wskazał jedynie, czego dotyczyły koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów tj. odsetek budżetowych, kar i grzywien, amortyzacji od samochodów osobowych w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 EURO, niewypłaconych w terminie wynagrodzeń pracowniczych, oraz nie zapłaconych w terminie składek ZUS. Nie wskazał kiedy jakie kwoty zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, jak i kont na jakich wydatki te zostały ujęte. W trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego pismami z dnia 16.01.2014r., 23.04.2014r., 06.10.2014r. oraz z dnia 12.12.2014r. organ kontrolujący zwrócił się do Skarżącego, między innymi, o dostarczenie dokumentów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, a w szczególności dokumentów źródłowych (oryginałów lub duplikatów faktur zakupu i sprzedaży, dowodów płatności, ksiąg podatkowych oraz ewidencji), a także o wyszczególnienie podmiotów gospodarczych, z którymi współpracował w kontrolowanym okresie. Ponieważ Strona nie dostarczyła wymagalnych dokumentów i nie przedłożyła żadnych rejestrów zakupu uznano, iż Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedłożonych kserokopii, bowiem podstawę prawną takiego stanowiska stanowią przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług"), które bezwzględnie wymagają, aby podstawą odliczenia podatku naliczonego były wyłącznie oryginały prawidłowo wystawionych faktur lub faktur korygujących. Natomiast w przypadku, gdy oryginał faktury faktycznie ulegnie zagubieniu lub zniszczeniu, podstawę odliczenia stanowi prawidłowo wystawiony duplikat faktury. Zasady sporządzania duplikatów faktur określone są w art. 106 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że są one wystawiane na wniosek nabywcy i powinny zawierać wyraz "Duplikat" oraz datę wystawienia. Wobec powyższego podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie posiada właściwej faktury potwierdzającej dokonanie zakupu. W toku czynności prowadzonych na potrzeby niniejszego postępowania, jak i odrębnie prowadzonego postępowania nr [...] , zebrano dowody (m.in. zeznania pracowników zarówno firmy T.. jak i firmy M. , protokoły z dwustronnych sprawdzeń transakcji), z których wynika, że faktury wystawione przez PPHU "M. " są tzw. "pustymi fakturami" dokumentującymi usługi naprawy pojazdów ciężarowych, których firma nie wykonała i sprzedaż towarów (części samochodowych, kostki brukowej), których nie posiadała. Z dowodów okazanych podczas drugostronnego sprawdzenia transakcji (u kontrahenta Strony) w firmie M. z dnia 25.04.2014r. wynika, że w przypadku kostki brukowej PPHU M. miała nabywać ją w firmie "E. " Sp. z o. o. (pierwszy zakup kostki miał miejsce w dniu 27.02.2009r., kolejny w dniu 23.04.2009r.). Zarówno w przypadku sprzedaży kostki brukowej jak i napraw samochodów ciężarowych J. S. był ich jedynym odbiorcą. PPHU M. nie wykonywała usług napraw samochodów ciężarowych na rzecz innych kontrahentów, nie dokonywała innym podmiotom sprzedaży kostki brukowej. PPHU M. nie posiadała żadnych dowodów zakupu części wykorzystywanych do napraw oraz części samochodowych sprzedawanych dla firmy T. Jak stwierdził Pan P. , właściciel firmy M. , części do napraw pochodzić miały z giełdy samochodowej gdzie były kupowane bez rachunków. W dniach 14.05.2014r. oraz 13.06.2014r. podjęto czynności zmierzające do drugostronnego sprawdzenia transakcji w siedzibie E. Sp. z o.o. w W. oraz oddziale firmy S. ul. [...] jako podmiocie uczestniczącym w 2009 r. w dostawach towaru na rzecz Skarżącego. W ich wyniku ustalono, że pod adresem W. ul. [...] Spółka z o.o. E. wynajmowała od listopada 2007 r. wyłącznie pomieszczenia biurowe. Od lutego 2008r. Spółka ta przestała działać pod tym adresem i nie wskazała innego adresu swojej siedziby. W przypadku wskazanego przez spółkę E. adresu działalności jej oddziału ustalono, że spółka E. nigdy pod tym adresem nie działała. Nie było na ulicy C. firmy, która handlowałaby materiałami budowlanymi, w tym kostką brukową. Próby przesłuchania osób reprezentujących E. Sp. z o. o. nie przyniosły rezultatu. Jak ustalono, pod adresami zameldowania osoby te nie mieszkają. Przesłuchany w charakterze świadka W.P. zeznał, że kontakty ze Spółką E. nawiązał "chyba" na giełdzie samochodowej, na której E. Sp. z o. o. handlowała "wszystkim". Z zeznań ww. wynika, iż jeździł do siedziby firmy E. w dacie rozpoczęcia współpracy z tą firmą i pierwszych zakupów. Nie pamiętał jakimi środkami transportu wożona była kostka brukowa, a jedynie to, że czasami wożona była bezpośrednio do Pana J. S. , a czasami składowana na placu firmy. Pan P. nie był w stanie także określić czego dotyczyły remonty wykonywane na rzecz firmy T. oraz jakie pojazdy były remontowane. Nie umiał również wskazać jak zostały ustalone ceny końcowe za wykonane usługi na wystawionych przez niego fakturach. Z opisanych wyżej dowodów wynika jednoznaczny wniosek, że sprzedaż usług i materiałów na rzecz firmy Skarżącego nie miała miejsca, a wystawione przez Pana P. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń. Zdaniem organu za dowód wykonania rzeczonych prac na rzecz firmy T. nie mogą być uznane zeznania W. P. , jak i pracowników firmy M. , ponieważ ich wyjaśnienia, co do okoliczności wykonania tych usług są ogólnikowe. Pan P., nie pamiętał żadnych okoliczności związanych z realizacją zafakturowanych transakcji - nie pamiętał ani jakie pojazdy i naczepy były naprawiane, ani jakie konkretnie naprawy były dokonywane jak również nie był w stanie określić jak ustalił ceny należności na wystawionych przez siebie fakturach, nie posiadał żadnych dowodów zakupu części. Z zeznań mechanika zatrudnionego w firmie T. jednoznacznie wynika, że to mechanicy zatrudnieni w tej firmie naprawiali pojazdy i naczepy, a jedynie w przypadku poważnych usterek naprawy odbywały się poza firmą. Niewiarygodne jest więc w świetle zeznań, by poważne naprawy o których mówił, rzeczywiście powierzane były pracownikom firmy M. biorąc pod uwagę małe doświadczenie pracowników M. w zakresie napraw. Co więcej, za wyjątkiem jednej osoby, żaden z pracowników T. nie wskazał, by poważne naprawy dokonywane były przez firmę z W. . Niewiarygodne jest również, by poważna naprawa dotycząca silnika samochodu ciężarowego powierzana była firmie M. skoro jak zeznał kolejny pracownik tej firmy, w przypadku silników samochodów ciężarowych wykonywano jedynie naprawy "powierzchowne". Uznając za fikcyjne zafakturowane przez W. P. transakcje na rzecz PHU T., organ wziął również pod uwagę zeznania pracowników firmy M. , którzy nie wiedzieli o tym, że firma ta handlowała kostką brukową. Mało wiarygodne jest bowiem to, że gdyby taka sprzedaż faktycznie była prowadzona, nie wiedzieliby o tym fakcie pracownicy firmy. Podkreślić należy, że firma E. (od której firma M. nabywać miała kostkę brukową sprzedawaną następnie wyłącznie do firmy T. ) poza adresem w W. , pod którym siedziba znajdowała się tylko do lutego 2009 roku i adresem oddziału, żadnego innego miejsca prowadzenia działalności nie wskazała. Jak ustalono w miejscu siedziby wynajmowała jedynie pomieszczenia biurowe, a przestała działać pod tym adresem od lutego 2009r. W miejscu wskazanym jako adres oddziału w ogóle nie działała. W świetle tych ustaleń za niewiarygodne organ uznał zeznania Pana P. , że był w siedzibie spółki E. w dacie pierwszych zakupów, skoro pierwsze zakupy kostki brukowej miały miejsce pod koniec lutego 2009 roku i w kwietniu 2009 roku. Podkreślił, że zarówno naprawy samochodów ciężarowych, naczep oraz sprzedaż kostki brukowej dokonywane były tylko na rzecz firmy T. . Według organu mało wiarygodne jest więc, by firma M. , gdyby rzeczywiście zajmowała się naprawami pojazdów ciężarowych i handlem kostką brukową, w tym okresie nie pozyskała innych kontrahentów. Fikcyjność faktury (opatrzona danymi podmiotu, która nie została dokonana) nie dokumentuje zdarzenia gospodarczego, więc nie może stanowić dowodu w rozliczeniu podatkowym. Skoro przeprowadzone postępowanie kontrolne jednoznacznie wykazało, że transakcje były fikcyjne, a zakupy towarów i usług wskazanych w treści faktur nie miały miejsca to wydatki dokumentowane przedmiotowymi fikcyjnymi fakturami nie miały żadnego związku z uzyskiwanym przez Stronę przychodem. Organ odwoławczy podniósł, iż w toku kontroli Skarżący przedłożył kserokopie faktur sprzedaży w liczbie 56 sztuk, a także w dniu 14.02.2014r. listę odbiorców, na rzecz których świadczył usługi za lata 2008 - 2009. W związku z powyższym, organ z własnej inicjatywy skierował wezwania do kontrahentów o przedłożenie dokumentów, a także przeprowadził czynności drugostronnego sprawdzenia prawidłowości i rzetelności transakcji i w wyniku tych czynności zgromadził dowody potwierdzające dokonanie przez Skarżącego sprzedaży towarów i usług opodatkowanych stawką 0% i 22% na łączną kwotę netto 14.990.171,55 zł, VAT 2.864.821,41 zł. W trakcie toczącego się postępowania nie uzyskano wszystkich dowodów dokumentujących transakcje dokonane przez Skarżącego w 2009r. z uwagi zarówno na brak odpowiedzi ze strony niektórych kontrahentów na wezwania organu do przedłożenia pisemnej informacji, m. in. z powodu śmierci kontrahenta Strony, a także przedłożenia przez Stronę nieprawidłowej listy odbiorców usług w latach 2008-2009, bowiem na 118 odpowiedzi, 84 odbiorców wskazało, że w ww. latach nie korzystało z usług świadczonych przez firmę T. , a współpracę nawiązano w latach późniejszych. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż w trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. ustalono, iż Skarżący rozliczając za 2009r. podatek dochodowy od osób fizycznych celowo i świadomie dokonał obniżenia tego podatku na podstawie faktur VAT wystawionych przez firmy W. Sp. z o.o. oraz PPHU M. . W ocenie organu zebrany obszerny materiał dowodowy w zakresie przychodów, potwierdza iż kwoty sprzedaży netto wykazane w zeznaniu PIT-36L za 2009 rok potwierdzają prawidłowość zadeklarowanych przez podatnika kwot. Organ zebrał bowiem dowody dokumentujące przychody ze sprzedaży na kwotę netto 14.990.171,55 zł. Jedynie nie udało się potwierdzić transakcji na kwotę netto 231.524,00 zł, tj. 1,52% w stosunku do wielkości sprzedaży wykazanej w PIT-36L za 2009r. Zatem za wielkość przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej organ uznał przychód wykazany przez Skarżącego w zeznaniu PIT-36L za 2009 rok. Natomiast - mając na uwadze powyższe - dochód z prowadzonej działalności gospodarczej za 2009 rok określono w sposób następujący: - przychód w wysokości 15.574.038,00 zł - koszty uzyskania przychodów 10.607.320,15 zł - dochód 4.966.717,85 zł - dochód pomniejszony o zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne podatnika, tj. o kwotę 6.707,76 zł wynosi 4.990.010,09 zł - przewidywany podatek dochodowy od osób fizycznych dotyczący dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej za 2009 rok wynosić więc będzie 948.101,90zł (4.990.010,00 zł x 19%) - po pomniejszeniu o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne, tj. o 2.773,00 zł i zaokrągleniu do pełnych złotych podatek wynosi 945.329,00 zł. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. , wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009r. wynosi 945.329,00 zł, natomiast Skarżący w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2009 rok złożonym w dniu 29.04.2010r. w Urzędzie Skarbowym w M. wykazał: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 15.574.038,00 zł, - koszty uzyskania przychodów w kwocie 15.402.353,00 zł, - dochód w kwocie 171.685,00 zł, - podatek obliczony zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy wg stawki 19% w kwocie 32.620,15 zł, - składka na ubezpieczenia zdrowotne w kwocie 2.294,00 zł, - podatek należny w kwocie 30.326,00 zł - podatek został zapłacony. Biorąc powyższe pod uwagę organ wskazał, iż po odjęciu od kwoty 945.329,00 zł kwoty zapłaconego podatku w wysokości 30.326,00 zł pozostaje kwota w wysokości 915.003,00 zł. Przybliżona kwota zabezpieczenia zobowiązania podatkowego wynosi zatem 915.003,00 zł Organ odwoławczy stwierdził, iż w analizowanej sprawie postępowanie kontrolne dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania odwoławczego pozostaje w toku, a więc organ w takim przypadku uprawniony był, o czym stanowi art. 33 § 2 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, do wydania decyzji zabezpieczającej przed wydaniem decyzji określającej, podając przy tym przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego podlegającego zabezpieczeniu. Podkreślił, iż organ podatkowy pierwszej instancji stosując wobec Strony instytucję zabezpieczenia, nie poprzestał na ustaleniach dokonanych jedynie w toku kontroli prowadzonej przez organ skarbowy, ale odniósł się także do sytuacji majątkowej Podatnika. Analizując sytuację finansową Podatnika organ podatkowy oparł się na najbardziej aktualnych danych jakimi dysponował w momencie orzekania o zabezpieczeniu, w tym m.in. informacji o Spółce z Krajowego Rejestru Sądowego, bazy danych z rejestru czynności majątkowych CZM, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, ewidencji ksiąg wieczystych, akcie notarialnym nr "[...] sporządzonym w dniu [...] .06.2014r., akcie notarialnym nr [...] z dnia [...] .02.2015r., zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36L za 2014r. Organ zauważył, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również, iż podstawą do zastosowania w niniejszej sprawie trybu, o którym mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej były poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia co do podejmowanych przez Podatnika czynności polegających na wyzbywaniu się przez niego składników swojego majątku. W ocenie organu działania te w połączeniu z wysokością przewidywanego zobowiązania podatkowego oraz należnych z tego tytułu odsetek zrodziły uzasadnioną obawę, że zobowiązanie, jakie może zostać w przyszłości (po zakończeniu postępowania podatkowego) określone w decyzji, nie zostanie przez Podatnika wykonane. Wskazał, iż w zeznaniu podatkowym o wysokości uzyskanego dochodu PIT- 36L za 2014r. Podatnik wykazał dochód w wysokości 2.814.637,82 zł podczas, gdy poza niniejszym postępowaniem w stosunku do Podatnika prowadzone są również inne postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w dniu [...] maja 2015r. wydał następujące decyzje: - nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w wysokości należności głównej 1.053.661,00 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 709.345,00 zł; - nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 02,04,07,08,10,12/2009r, r. w wysokości należności głównej 274.329,00 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 175.711,00 zł - nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. w kwocie należności głównej 945.329,00 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 532.256,00 zł; - z dnia [...] .06.2015r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2013r. w kwocie należności głównej 110.241,00 zł. Organ podniósł, iż łącznie określone kwoty przybliżonych zobowiązań podatkowych oraz określonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za 05/2013r. wynoszą w przybliżeniu ponad 3.000.000,00 zł. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej poddał analizie inne okoliczności sprawy związane z sytuacją finansową Strony. Jak ustalił organ I instancji w oparciu o dane wynikające z systemu CZM (wykaz informacji o czynnościach majątkowych) dot. Skarżącego oraz na podstawie danych wynikających z wykazu CEPiK (centralna ewidencja pojazdów i kierowców) Strona była właścicielem znacznej ilości składników ruchomych oraz nieruchomości. W ocenie organu w niniejszej sprawie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania objętego skarżoną decyzją wynikała przede wszystkim z dokonywania przez Skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Organ I instancji swoją uzasadnioną obawę, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 05/2013r. nie zostanie wykonane, wywodził z zamierzonego działania podatnika, mającego na celu uniknięcie płacenia podatków. Zdaniem organu Skarżący od 2015r. dokonał czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, a mianowicie: - w dniu [...] .06.2014r. na mocy Aktu Notarialnego Rep. [...] spisanego przed notariuszem B.C. małżonkowie J. S. i B. S. zawarli umowę majątkową małżeńską ustanawiającą rozdzielność majątkową jako obowiązujący ustrój majątkowy małżeński, - w dniu [...] .02.2015r. na mocy Aktu Notarialnego Rep. [...] spisanego przed notariuszem Z. W. małżonkowie J. S. i B. S. zawarli umowę o częściowy podział majątku wspólnego oraz umowę zniesienia współwłasności, na mocy której małżonka Podatnika - Pani B. S. nabyła własność nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w M. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach KW: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] . Wartość nieruchomości przypadających na mocy ww. aktu notarialnego Pani B.S. określona została na kwotę 15.484.128,39 zł. Na mocy ww. aktu notarialnego Rep. [...] spisanego w dniu [...] .02.2015r. Skarżący nabył na własność w całości ruchomości tj. pojazdy wymienione w załączniku nr 1 do niniejszego aktu notarialnego o łącznej wartości 14.406.758,40zł. Dodatkowo, Skarżący zbył 5 udziałów o wartości 2.500,00 zł (co stanowi 50% kapitału zakładowego) w firmie "T. " Sp. z o. o., z/s w W. , gm. W. na rzecz syna - P.S. (wg wpisu nr [...] z dnia [...] .10.2014r. do Krajowego Rejestru Sądowego). Organ II instancji zaznaczył, iż w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego powziął informację, iż Skarżący w dniu [...] .05.2015r. na mocy aktu notarialnego Rep. A nr [...] sporządzonego przed Notariuszem B. C. sprzedał swojej żonie, B.S. niezabudowaną nieruchomość objętą księgą wieczystą [...] położoną w W. gm. W. o łącznej powierzchni 3,80 ha za cenę 95.000,00 zł. Podniósł, iż z pism organu I instancji z dnia 30.07.2015r. oraz z dnia 16.10.2015r. wynikało, iż organ I instancji działając na podstawie art. 41 i 42 Ordynacji podatkowej dokonał w dniu 09.06.2015r. wpisu do Rejestru Zastawów Skarbowych zastawu skarbowego na poczet zabezpieczenia niewykonanego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2008 i 2009 oraz w podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2009r., kwiecień 2009r., lipiec 2009r., sierpień 2009r., październik 2009r., grudzień 2009r. i maj 2013r. na 120 pojazdach należących do Skarżącego Jak wynika z pisma organu I instancji z dnia 16.10.2015r. o dokonaniu wpisu zastawu powiadomiono elektronicznie w dniu 09.06.2015r. Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych. Pismo z dnia 09.06.2015r. zawiadamiające o dokonaniu wpisu skierowane do podatnika zostało mu doręczone w dniu 25.06.2015r. Oddzielnym pismem z dnia 09.06.2015r. o dokonanym wpisie powiadomiono też Starostwo Powiatowe w M. - Wydział Komunikacji. Organ zwrócił uwagę, iż w dniu 09.07.2015r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w M. wniosek z dnia 07.07.2015r. Przedsiębiorstwa T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. [...] W. , następnie uzupełniony pismem z dnia 27.07.2015r., pismem z dnia 14 sierpnia 2015r. oraz pismem z dnia 02.09.2015r. o wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych przedmiotowych pojazdów z uwagi na fakt, iż w dniu dokonania wpisu właścicielem pojazdu obciążonego zastawem był już inny podmiot - wnioskodawca, tj. Przedsiębiorstwo T. Sp. z o. o., a nie Skarżący. Na dowód powyższego, Przedsiębiorstwo T. Sp. z o. o. dołączyło do wniosku kserokopię faktur, dokumentujących fakt zakupu ww. pojazdów przez Spółkę. Na fakturach widnieje data wystawienia: [...] .05.2015r. i [...] .05.2015r. (jedna faktura z dnia [...] .04.2015r.). Na 106 fakturach nabywcą pojazdów jest: Przedsiębiorstwo T. Sp. z o. o. Na jednej fakturze nabywcą jest: ZHU T. , R.J. s.c. (data wystawienia [...] .05.2015r.). Do wniosku dołączono także kserokopie 81 faktur sprzedaży pojazdów, na których nie został ustanowiony zastaw skarbowych. Na większości faktur nabywcą jest Przedsiębiorstwo T. Sp. z o. o. W ocenie organu odwoławczego powyższe działania Skarżącego bezsprzecznie potwierdzały, iż organ I instancji miał słuszność wydając decyzję z dnia [...] maja 2015r. zabezpieczającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. powyższe ustalenia i ewidentne zbywanie majątku przez Skarżącego stwarzało uzasadnione domniemanie istnienia zagrożenia niewykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego, a brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić pobór należności. Dodatkowo wskazał, iż Skarżący nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań podatkowych, a mianowicie posiada nieuregulowane wymagalne zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2015r. na łączną kwotę 1.387.280,00 zł oraz odsetki od ww. nieuregulowanych zobowiązań, które na dzień 13.10.2015r. wyniosły łącznie 26.587,00 zł, co łącznie wynosi kwotę 1.413.867,00 zł. Skarżący również w okresach wcześniejszych nie wywiązywał się dobrowolnie z należnych zobowiązań wobec różnych wierzycieli, co powodowało wszczynanie postępowań egzekucyjnych. Organ przykładowo wskazał: 1) na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. zaległość w wysokości 8.309,00 zł z tytułu podatku od towarów i usług została wyegzekwowana w dniu 11.12.2013r. przez poborcę skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego TW nr [...] , 2) na rzecz R. w M. opłata w kwocie 10,15złzostała wyegzekwowana w dniu 01.07.2008r. przez zajęcie wierzytelności na podstawie tytułu wykonawczego TW nr [...] , 3) na rzecz P. : - kara pieniężna w kwocie 120,00 zł została wyegzekwowana przez poborcę skarbowego w dniu 09.12.2008r. na podstawie tytułu wykonawczego TW nr [...] , - kara pieniężna w kwocie 15.000, 00 zł została wyegzekwowana w dniu 09.01.2014r. poprzez zajęcie rachunku bankowego na podstawie tytułu wykonawczego TW nr [...] , 4) na rzecz Wojewódzkiego I. w O. kara pieniężna w kwocie 500,00 zł wyegzekwowana przez poborcę skarbowego w dniu 14.09.2010r. na podstawie tytułu wykonawczego nr TW nr [...] ,  5) na rzecz Urzędu Wojewódzkiego w E. mandat na kwotę 400,00 zł wyegzekwowany przez poborcę skarbowego w dniu 06.11.2009r. na podstawie tytułu wykonawczego na TW nr [...] . Dyrektor Izby Skarbowej w W. stanowisko organu pierwszej instancji uznał za prawidłowe. Stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły wszelkie podstawy do zastosowania normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołane przez organ pierwszej instancji okoliczności niewątpliwie wskazują na celowe działania ze strony Podatnika zmierzające do utrudnienia, a wręcz uniemożliwienia w przyszłości organowi podatkowemu ewentualnej egzekucji należności pieniężnych, jakie mogą zostać określone w decyzji wymiarowej. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, - art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 w zw. z art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazał, iż przewidziana w art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej konieczność określenia jedynie przybliżonej wysokości zabezpieczonego zobowiązania podatkowego, nie zwalnia jednak organu podatkowego z obowiązku właściwego uzasadnienia decyzji o zabezpieczeniu także w zakresie dotyczącym przedstawienia danych, na których podstawie ta przybliżona kwota została określona. Dodatkowo pełnomocnik Strony powołując się na regulację art. 124 Ordynacji podatkowej zarzucił, iż organ II instancji w skarżonej decyzji nie przedstawił przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu spornego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik wskazał, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Chodzi o to, aby wykazywać słuszność podejmowanych czynności dowodowych, jak też przekonywać strony do dobrowolnego wykonania wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Pełnomocnika, tego istotnego elementu zabrakło. W ocenie Podatnika przepis art. 120 Ordynacji podatkowej został naruszony przez organ II instancji, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem art. 33 tej ustawy. Zdaniem pełnomocnika takim działaniem została naruszona naczelna zasada prowadzenia postępowania podatkowego sformułowana w art. 121 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z tym przepisem postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ponadto organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Zdaniem pełnomocnika Strony pominięcie przez organ całej argumentacji podnoszonej przez Podatnika stanowi naruszenie naczelnych zasad postępowania. Zwrócił uwagę, że gdyby organ pierwszej instancji przeprowadził rzetelną analizę zebranego przez Dyrektora UKS materiału dowodowego decyzja o zabezpieczeniu oraz określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania prawdopodobnie nie byłaby wydana, a tym samym również skarżona decyzja nie znalazłaby się w obrocie prawnym. Stąd też, zdaniem Strony, decyzja ta została wydana z naruszeniem zarówno art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej jak również art. 120 i art. 121 tejże ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) p.p.s.a.). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie określenia Skarżącemu przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. oraz zabezpieczenia na majątku Skarżącego kwoty tego zobowiązania. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - § 2 pkt 2. Zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu - § 3. Wreszcie w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 - § 4 art. 33 Ordynacji podatkowej. Zatem z samej istoty instytucji zabezpieczenia wynika, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia określa jedynie przybliżoną kwotę zobowiązania. Wskazać również należy, że postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego nie ma charakteru zastępczego dla postępowania wymiarowego, stąd w jego trakcie odstępuje się od przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, a za wystarczające uznaje się uprawdopodobnienie, że zobowiązanie powstanie w określonej w sposób przybliżony wysokości. Celem postępowania zabezpieczającego jest zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie należności podatkowych, w związku z czym w aktach postępowania zabezpieczającego organ podatkowy winien zgromadzić materiał dowodowy uzasadniający potrzebę zastosowania zabezpieczenia. Ponadto w decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz wysokość odsetek za zwłokę należnych od zaległości podatkowej, obliczone zgodnie z art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Jednakże nie przeprowadza się dla celów określenia wysokości zabezpieczenia pełnego postępowania dowodowego, wykorzystuje się bowiem dane zgromadzone w postępowaniu kontrolnym lub w postępowaniu wymiarowym. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika z treści przepisów art. 122 , art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. przepisów kształtujących zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r. sygn. akt II FSK 373/05, opubl. CBOSA). Treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, iż to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 594/11, opubl. CBOSA). Przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są: trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zwrot "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, t. I, s. 289-290). Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie (por. wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1230/10 i z dnia 11 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, opubl. CBOSA). W niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy określiły przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych wraz z wymagalnymi odsetkami, opierając się w tym zakresie na materiale dowodowym zgromadzonym, w szczególności w postępowaniu kontrolnym. Zauważenia wymaga, że w postępowaniu tym (oraz w odrębnie prowadzonym postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r.) ustalono, że Skarżący rozliczając podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009r. uwzględnił w tym rozliczeniu faktury VAT wystawione przez firmy: W. sp. z o.o. oraz PPHU M..Natomiast zebrane w postępowaniach kontrolnych dowody wykazały, że były to tzw. “puste faktury". Faktury wystawione przez PPHU M. dokumentowały bowiem usługi naprawy pojazdów ciężarowych, których firma ta nie wykonała oraz sprzedaż towarów (części samochodowych, kostki brukowej), których firma ta nie posiadała. Natomiast w odniesieniu do faktur wystawionych przez W. sp. z o.o. organy wskazały, że w decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] lipca 2013r., kończącej postępowanie prowadzone wobec W. sp. z o.o. stwierdzono, że spółka ta nie wykonywała żadnych transkacji na rzecz Skarżącego, a zatem wystawione faktury stwierdzają czynności niedokonane (str. 21-34 wniosku UKS w O. z dnia [...] maja 2015r. o zabezpieczenie na majątku Podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych, k. 1-23 akt administracyjnych, teczka nr 1). W związku z tym, w ocenie Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy, na podstawie przedłożonych Sądowi akt, kwota zaległości została w sposób wystarczający uprawdopodobniona. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika również, że zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej. Według Sądu, organy podatkowe prawidłowo uzasadniły obawę, że zabezpieczone zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane przez Skarżącego przez dokonanie analizy sytuacji finansowej Skarżącego (organ podatkowy oparł się m.in. na informacjach o Spółce Skarżącego z Krajowego Rejestru Sądowego, bazy danych z rejestru czynności majątkowych CZM, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, ewidencji ksiąg wieczystych, akcie notarialnym nr "A" [...] sporządzonym w dniu [...] .06.2014r., akcie notarialnym nr "A" [...] z dnia [...] .02.2015r., zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36L za 2014r.) oraz ustalenia co do podejmowanych przez Podatnika czynności polegających na wyzbywaniu się przez niego składników swojego majątku. Zasadnie organy podatkowe wskazały, że działania te w połączeniu z wysokością przewidywanego zobowiązania podatkowego oraz należnych z tego tytułu odsetek zrodziły uzasadnioną obawę, że zobowiązanie, jakie może zostać w przyszłości (po zakończeniu postępowania podatkowego) określone w decyzji, nie zostanie przez Podatnika wykonane. Ponadto organy podatkowe wskazały, że w zeznaniu podatkowym o wysokości uzyskanego dochodu PIT- 36L za 2014r. Podatnik wykazał dochód w wysokości 2.814.637,82 zł podczas, gdy poza niniejszym postępowaniem w stosunku do Skarżącego prowadzone są również inne postępowania, w których łącznie określone kwoty przybliżonych zobowiązań podatkowych oraz określonego zobowiązania wynoszą w przybliżeniu ponad 3.000.000,00 zł. Dodatkowo wskazano, iż Skarżący nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań podatkowych tj. w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2015r. na łączną kwotę 1.387.280,00 zł oraz odsetki od ww. nieuregulowanych zobowiązań, które na dzień 13.10.2015r. wyniosły łącznie 26.587,00 zł, co łącznie wynosi kwotę 1.413.867,00 zł). Skarżący również w okresach wcześniejszych nie wywiązywał się dobrowolnie z należnych zobowiązań wobec różnych wierzycieli, co powodowało wszczynanie postępowań egzekucyjnych. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły wszelkie podstawy do zastosowania normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołane przez organy okoliczności niewątpliwie wskazują na celowe działania ze strony Skarżącego zmierzające do utrudnienia w przyszłości organowi podatkowemu ewentualnej egzekucji należności pieniężnych, jakie mogą zostać określone w decyzji wymiarowej. W związku z tym zarzut naruszenia przez te organy art. art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej należało uznać za niezasadny. W związku z tym nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 124 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W opinii Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Dokonano rzetelnej analizy okoliczności sprawy - w tym stanu majątkowego podatnika i jego deklaracji podatkowych, a także działań polegających na zbywaniu majątku. Ocena zgromadzonych dowodów, znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (stosownie do wymogu art. 124, art. 127 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej i zasługuje na akceptację. Nie można też wziąć pod uwagę zastrzeżeń Skarżącego co do ustaleń, które były podstawą do określenia w decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Należy bowiem wyjaśnić, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania. Reasumując powyższe wywody zaskarżoną decyzję uznać należało za prawidłową i zgodną z prawem. Mając to na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.