II SA/Wa 1404/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania orzeczniczego stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] maja 2016 r. Centralna Komisja Lekarska MSW postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, po rozpatrzeniu zażalenia T. D., utrzymała w mocy postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania orzeczniczego w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 2 maja 2016 r. T. D. wystąpił do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] o wznowienie postępowania orzeczniczego zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z uwagi na fakt, iż przy wydawaniu tego orzeczenia dla celów orzeczniczych badanie przedmiotowe przeprowadzili lekarze Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] — tj.; lek. med. B. K., lek. med. M. P. oraz lek. med. A. W., którzy to nie posiadali ustawowych kompetencji do przeprowadzenia takich badań, a tym samym w wyniku tego uchybienia doszło do wydania opinii lekarskich przez osoby do tego nieupoważnione – vide: zapis z badania z dnia [...] grudnia 2013 r. ujęty w punkcie 13 i 14 ww. orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w dniu 29 kwietnia 2016 r. jego pełnomocnik dokonał wglądu do akt postępowania orzeczniczego zgromadzonego w teczce akt znajdujących się w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W. na ulicy [...]. Po dokonaniu wglądu do akt złożył wniosek o sporządzenie kopii wybranych przez siebie dokumentów z akt sprawy orzeczniczej, w tym m.in. kopi orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. Podkreślił jednocześnie, że w chwili wydawania ww. orzeczenia przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. Nr 79, poz. 349) w § 25 ust.1 przewidywały, że o wydanym orzeczeniu przez komisję lekarską orzekanego zawiadamia przewodniczący tejże komisji lekarskiej, który czyni to poprzez doręczenie osobiście lub przesyłając treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. Takie też zawiadomienie zostało przesłane wnioskodawcy, które zostało podpisane przez przewodniczącego komisji lekarskiej lek. med. B. K. Podczas analizy treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. wnioskodawca doszedł do wniosku, że lekarze orzekający i badający go dla celów wydania tego orzeczenia nie posiadali ustawowych kompetencji do przeprowadzenia takich badań, gdyż byli to lekarze specjalności medycznych ogólnych, a nie specjaliści. Mając na uwadze powyższe wnioskodawca stwierdził, że zachodzą podstawy do wznowienia postępowania orzeczniczego. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. działając na podstawie art. 61a K.p.a. oraz art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz.1822) odmówiła wznowienia postępowania orzeczniczego w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Postanowienie to zostało podpisane przez Przewodniczącego [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] lek. med. B. K. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zaliczyła T. D. do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji na 3 lata. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. zatwierdziła powyższe orzeczenie. W związku z licznymi pismami i zażaleniami T. D., między innymi - na bezczynność Komisji Lekarskiej MSW w [...], całość dokumentacji została przesłana do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. celem podjęcia stosownych decyzji. W chwili obecnej [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] nie posiada podstaw prawnych do podjęcia, czy wznowienia postępowania orzeczniczego. Zaznaczono jednocześnie, że skarżący był badany przez lekarzy orzeczników, a nie przypadkowych lekarzy bez kompetencji. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. D. zarzucił [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW naruszenie przepisów postępowania, tj.; 1.art. 61a § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5) i nast. K.p.a. w zw. z art. 4 i nast. i nast. ustawy z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania orzeczniczego w sprawie, gdy tymczasem z ustaleń faktycznych poczynionych przez wnioskodawcę w przedmiocie ustalenia osób wydających orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. i jednocześnie przeprowadzających dla celów wydanego orzeczenia badanie lekarskie w stosunku do T. D. wynika wprost, że lekarze orzecznicy Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] — tj.; lek. med. B. K., lek. med. M. P. oraz lek. med. A. W. - badający T. D. w dniu [...] grudnia 2013 r. w siedzibie komisji, powinni być wyłączeni od orzekania w przedmiotowej sprawie. 2. art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez niewydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania orzeczniczego zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. 3. art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., poprzez wydanie i podpisanie postanowienia przez Przewodniczącego [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] lek. med. B. K. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie, co do istoty sprawy. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż zgodnie z nowelizacją przepisów dotyczących właściwości, trybu i sposobu w jaki powinny przeprowadzać postępowanie orzecznicze komisje podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Stanowi o tym wprost przepis art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Powyższe ma o tyle ważne znaczenie, ponieważ swój wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania orzeczniczego wnioskodawca upatrywał w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., który mówi o tym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 K.p.a. W ocenie skarżącego lekarze orzeczniczy, którzy wydali kwestionowane orzeczenie powinni zostać wyłączeni z mocy ustawy ponieważ wyniki ich badań stanowiły dowód w sprawie w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. W związku z powyższym zażalenie należy uznać za uzasadnione, chociażby z tego względu, że nie może wydawać postanowienia osoba, która brała udział w badaniu i wydaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...]. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Centralna Komisja Lekarska MSW, w wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...]. z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż aby postępowanie administracyjne mogło zostać wznowione muszą być spełnione przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania nie zawiera natomiast żadnej podstawy wznowieniowej zawartej w obowiązujących przepisach. Jednocześnie, zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z orzecznictwem, strona musi udowodnić, kiedy, tj. w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, iż jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem wskazanego przepisami prawa terminu. Poza tym, orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. Żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zawierał natomiast regulacji dotyczącej określenia specjalizacji lekarzy w konkretnych sprawach. W postępowaniu toczącym się przed Wojewódzką Komisją Lekarską, w sprawie T. D. orzekali m. in. lekarz specjalista chirurg oraz specjalista chorób wewnętrznych. Centralna Komisja Lekarska nie ma podstaw do kwestionowania kompetencji lekarzy orzeczników orzekających w sprawie T. D. Wobec powyższego, w ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej, brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 4 i 5 K.p.a., gdyż w niniejszej sprawie zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania orzeczniczego, natomiast nie została wydana merytoryczna decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawy (orzeczenie). W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. D. zarzucił postanowieniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW naruszenie przepisów postępowania, które to w sposób istotny mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia w sprawie tj.; 1. art. 138 § 1 pkt 1 i nast. K.p.a. w zw. z art. 4 i nast. i nast. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] maja 2016 r., pomimo istnienia przesłanek faktycznych i prawnych do jego uchylenia w całości; 2. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonego postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] pomimo tego, że przy jego wydaniu brał udział i podpisał je przewodniczący [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] lek. med. B. K., który to brał udział przy wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. - również jako przewodniczący składu komisji lekarskiej, a także orzekał w tej sprawie jako biegły w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a.; 3. art. 145 § 1 pkt 3 i 5 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a., poprzez odmowę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., pomimo tego, że przy wydaniu ww. orzeczenia brał udział i podpisał je przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] lek. med. B. K., lek. med. M. P. oraz lek. med. A. W. — tj.; występowali jako biegli w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zawarcie w wydanym orzeczeniu sądowym wytycznych i oceny prawnej, które będą wiązać organ przy ponownym jej załatwieniu oraz skierowanie sprawy na rozprawę W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł na wstępie, iż co do zasady został spełniony podstawowy wymóg do podważania prawidłowości zaskarżonego postanowienia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W., ponieważ wbrew temu, co sugeruje organ — w sprawie został zachowany termin miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Skarżący uzyskał bowiem wiedzę o tym, że w składzie komisji lekarskiej wydającej orzeczenie brał udział jednocześnie jako przewodniczący i biegły w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. lek. med. B. K. dopiero w dniu [...] kwietnia 2016 r., kiedy to wraz ze swoim pełnomocnikiem dokonał wglądu w akta postępowania orzeczniczego w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W.. Wcześniej, przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...], zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami doręczył mu jedynie zawiadomienie o wydaniu orzeczenia w sprawie, którego treść me pozwalała na ustalenie okoliczności, które obecnie stały się podstawą do wznowienia postępowania orzeczniczego, gdyż z treści zawiadomienia nie sposób było wywieść kto wchodził w skład komisji lekarskiej oraz jaką rolę w niej odegrał. W ocenie skarżącego, sam fakt ujawnienia okoliczności, która uzasadnia wyłączenie od orzekania w jego sprawie lek. med. B. K.. lek. med. M. P. oraz lek. med. A. W. — jest nową okolicznością faktyczną w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. skarżący podniósł, iż biorący udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. - lek. med. B. K. podlegał wyłączeniu od wydania postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] maja 2016 r., ponieważ niewątpliwie prócz wskazanych już podstaw prawnych, pozostawał ze skarżącym w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy mógł mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż mylnie organ drugiej instancji wnioskuje, że meritum sprawy stanowi brak kompetencji i wiadomości specjalnych lekarzy orzekających w jego sprawie. Kwestią zasadniczą jest brak ustawowych przesłanek do dokonywania przez nich dwóch czynności na raz, a zatem występowania w roli biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. oraz jako skład komisji lekarskiej wydający i podpisujący orzeczenie w oparciu o badanie własne przeprowadzone na potrzeby tego postępowania. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, iż przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Centralna Komisja Lekarska MSW w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zaznaczył, iż rozpoznanie powodujące całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji (zespół uzależnienia od alkoholu) zostało rozpoznane na podstawie zaświadczenia specjalisty psychiatry Z. S. (zaświadczenie z dnia [...] listopada 2013 r., SPZOZ w [...], Poradnia Leczenia [...]). W ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Nie można bowiem uznać, że lekarze orzecznicy, którzy wydali orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r., orzekali jednocześnie jako biegli w sprawie. Nie można również uznać, że zostały spełnione przesłanki zawarte w pkt 5 ww. przepisu, a mianowicie, że lek. med. B. K. nie był uprawniony do wydania postanowienia Rejonowej Komisji Lekarskiej. W sprawie zostało bowiem wydane jedynie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania orzeczniczego, natomiast nie została wydana merytoryczna decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawy (orzeczenie). Wobec powyższego, nie został naruszony przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i nie zachodziły podstawy do uchylenia postanowienia Rejonowej Komisji Lekarskiej. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 7 września 2016 r., ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi na skargę, podtrzymał w całości zarzuty skargi przedstawiając dodatkowe argumenty. Zaznaczył, że w swoim wniosku z dnia 2 maja 2016 r. o wznowienie postępowania wskazał na określone okoliczności, które uzasadniały wznowienie postępowania, nie powołał natomiast żadnego konkretnego przepisu prawa. Jeżeli organ uważał, że jego wniosek zawiera braki, to powinien wezwać go do ich uzupełnienia. Skarżący podtrzymał stanowisko, że lekarze, którzy uczestniczyli w jego badaniu nie mogli następnie brać udziału w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję lub postanowienie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822) rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu. Z powyższego przepisu wynika, że rozstrzygnięcia wydawane przez rejonowe komisje lekarskie są rozstrzygnięciami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z co najmniej dwóch członków. W ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych brak jednocześnie przepisu szczególnego, który uprawniałby przewodniczącego rejonowej komisji lekarskiej do wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć w imieniu Komisji. W ocenie Sądu z faktu, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych rejonową komisją lekarską kieruje jej przewodniczący nie można w żadnym razie wywodzić, że jest on uprawniony do jednoosobowego wydawania postanowień w imieniu komisji lekarskiej jako organu kolegialnego. W niniejszej sprawie natomiast postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [....] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane przez Przewodniczącego tej Komisji jednoosobowo. W konsekwencji należy stwierdzić, że postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego zostało wydane nie przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...], a przez Przewodniczącego tej Komisji. Postanowienie to zostało zatem wydane przez organ niewłaściwy w sprawie i jako takie obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie natomiast do art. 126 K.p.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie obarczone wadą nieważności, rażąco narusza prawo i stąd jest nieważne, stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Konieczne było zatem stwierdzenia nieważności obydwu wydanych w sprawie postanowień. Niezależnie od powyższego Sąd podzielił także zarzut skarżącego, że w postępowaniu przed [...] Rejonową Komisją Lekarską w [...] rozpoznającą wniosek skarżącego o wznowienie postępowania orzeczniczego zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. doszło do naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Naruszenie to polegało na wydaniu postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez osobę, która brała wcześniej udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. objętego wnioskiem o wznowienie postępowania. Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 K.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminować jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC, str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r., str. 137). Dla dokonania prawidłowej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., należy mieć na uwadze cel wprowadzenia tej przesłanki wyłączenia pracownika organu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 22 lipca 2007 r., sygn. II GSP 2/06, "istotą tego unormowania, podobnie zresztą jak odpowiadających mu przesłanek wyłączenia sędziego w procedurze cywilnej (art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.) i karnej (art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.), jest wyeliminowanie wszelkich zastrzeżeń co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu określonej sprawy, na co w swoim orzecznictwie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (np. wyroki z dnia 20 lipca 2004 r. SK 19/02 - OTK ZU Nr 7/A/2004, poz. 67 i z dnia 13 grudnia 2005 r. SK 53/04 - OTK-A 2005/11/137). Orzekając o zgodności art. 24 w związku z art. 141 § 1 k.p.a. z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji, w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. P 8/03 (OTK-A-2005/3/20) Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że instytucja wyłączenia pracownika ma charakter procesowy, gwarantuje stronie obiektywne rozstrzygnięcie sprawy przez jej poddanie instancyjnej kontroli w postępowaniu administracyjnym, a następnie - kontroli sądowej. Z wyjątkiem podejmowania czynności niecierpiących zwłoki z uwagi na interes społeczny lub ważny interes strony (art. 25 § 4 K.p.a.) podlegający wyłączeniu pracownik nie może dokonywać innych czynności niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji ani w nich uczestniczyć, a tym bardziej wydawać decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub za ten organ." W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia stronie obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy, należy przyjąć, że określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" zawarte w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. dotyczy również pracownika orzekającego w postępowaniu w trybach nadzwyczajnych, takich jak wznowienie postępowania, który wcześniej brał udział w wydaniu decyzji będącej przedmiotem kontroli w trybie nadzwyczajnym. Istotą instytucji wznowienia postępowania jest bowiem ponowna kontrola decyzji, w celu ustalenia, czy nie jest ona obarczona jedną z wad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Żądanie wznowienia postępowania należy więc uznać za środek zaskarżenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, składany w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego (takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyrokach – z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 135/15 LEX nr 2106589, z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2469/15 LEX nr 2102201). Podobną regulację jak w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. zawiera przepis art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który stanowi, że członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli wydał zaskarżone orzeczenie. Biorąc pod uwagę powyższą regulację oraz przedstawione wcześniej uwagi dotyczące wykładni w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. należy stwierdzić, że członek komisji lekarskiej, który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [....] z dnia [...] grudnia 2013 r. podlegał wyłączeniu od rozpoznania wniosku T. D. o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem. Wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez lek. med. B. K., który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zaskarżonego wnioskiem o wznowienie postępowania stanowi zatem istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Postępowanie w sprawie z wniosku T. D. o wznowienie postępowania orzeczniczego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. winno być zatem powtórzone z uwzględnieniem zaprezentowanych powyżej uwag. W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.