II OSK 1161/17

Dnia 20 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1101/16 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta Rybnika, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) wniósł sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych, opisanych jako instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] – [...] składających się z: trzech konstrukcji wsporczych pod anteny sektorowe i radioliniowe oraz urządzenia RRU o wysokości 3,142 m, trzech anten sektorowych, 2 anten radioliniowych i 15 urządzeń RRU, kładki obsługowej, drabinki kablowej - na istniejącej wieży stalowej, kratowej oraz urządzeń sterujących typu APM zainstalowanych na typowych ramach stalowych na gruncie u podnóża wieży. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że PINB w Rybniku prowadzi aktualnie postępowanie w sprawie legalności rozbudowy tejże stacji bazowej, a ponieważ postępowanie dotyczące przedmiotowego zgłoszenia z przyczyn proceduralnych nie może zostać zawieszone, dlatego jest zmuszony wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda Śląski wskazał, że analizując akta sprawy stwierdził wadliwość decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ Prezydent Miasta Rybnika w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie przywołał okoliczności uzasadniających wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Pomimo tejże wadliwości Wojewoda, z uwagi na upływ 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, a także ewidentną zdaniem organu odwoławczego sprzeczność planowanej inwestycji z planem miejscowym (uchwałą Rady Miasta Rybnik Nr 790/LII/2014 z dnia 12 listopada 2014 r. - Dz. U. Woj. Śl. z dnia 24 listopada 2014 r., poz. 6137) uznał, że właściwym jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Powołana powyżej niezgodność przedmiotowej inwestycji z planem polega na naruszeniu określonych w § 4 pkt 5 lit. c i § 4 pkt 7 tego planu zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zgłoszenie robót budowlanych opisanych jako instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] ma być realizowane na istniejącej wieży antenowej zlokalizowanej na działce nr [...], która według planu znajduje się na terenie określonym symbolem 8.U - tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z § 17 pkt 1 lit. i planu miejscowego dla terenów o symbolu 1.U-16.U dopuszcza się "łączność i telekomunikację". Jednak rozdział 2 planu, który zawiera ustalenia dla całego obszaru objętego planem w § 4 ustala zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując na dopuszczenie realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o maksymalnej wysokości zabudowy 25 m na terenach oznaczonych symbolami MW, U, US, ZNU, ZI, W i K i 35 m na terenach oznaczonych symbolami P oraz dopuszczenie zachowania legalnie istniejących obiektów budowlanych, w tym niezgodnych z parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określonymi dla poszczególnych terenów, z dopuszczeniem ich zmian sposobu użytkowania oraz prowadzenia w tych obiektach robót budowlanych, za wyjątkiem odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy. Jak wskazał Wojewoda Śląski istniejąca wieża antenowa powstała przed wejściem w życie postanowień ww. planu. Przedmiotowa stacja bazowa, należąca do spółki [...], została bowiem zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Prezydenta Miasta Rybnika w dniu [...] grudnia 2003 r., a wzmocnień wieży dokonano na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Z "Dokumentacji technicznej systemu antenowego oraz urządzeń stacji bazowej [...]" oraz "Projektu wykonawczego konstrukcji zamocowania anten i kabli" wynika, że przedmiotowa wieża antenowa typu TPM IH ma wysokość 50 m. Są na niej, według opisu "trzy istniejące infrastruktury innych operatorów". Zgłoszona instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z konstrukcjami wsporczymi ma być zamontowana na wysokości 39,5 m. Z powyższego wynika, że istniejąca wieża antenowa o wysokości 50 m, to obiekt o którym mowa w § 4 pkt 5 lit. c planu miejscowego, albowiem nie spełnia ona parametru wysokości zabudowy do 25 m określonego w § 4 pkt 7 planu dla realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach U. Zgłoszenie dotyczy realizacji konstrukcji wsporczych na istniejącej konstrukcji wsporczej. Takie działanie w świetle przepisów Prawa budowlanego stanowi rozbudowę istniejącej konstrukcji wsporczej. Zgodnie z § 4 pkt 5 lit. c, w związku z § 4 pkt 7 planu rozbudowa istniejącej wieży antenowej o wysokości 50 m narusza zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone w planie. Zachodziła zatem konieczność wniesienia od decyzji sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Wojewody Śląskiego wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada bowiem obowiązującemu prawu. Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do ustalenia czy tak szeroko zakrojone roboty budowlane istotnie, jak twierdzi inwestor stanowią "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy też mają inny charakter, w szczególności czy noszą znamiona "rozbudowy", jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji zauważył, że ustawodawca co prawda nie definiuje rozbudowy, ale pomocnym dla ustalenia treści tego pojęcia może być definicja przebudowy zawarta w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Przebudowa bowiem to "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...)." Przebudowa nie powoduje zatem zmiany podstawowych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, nie stanowi tym samym budowy w znaczeniu przyjętym w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Jeśli zaś prowadzone roboty budowlane powodują zmianę podstawowych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, to uznać je trzeba za rozbudowę. Zważywszy na rodzaj i charakter planowanych robót budowlanych oraz prac instalacyjnych, Sąd uznał, że wykraczają one poza zakres hipotezy normy zawartej w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Nie ograniczają się one jedynie do instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych. Poza montażem nowych konstrukcji wsporczych (tym samym "konstrukcji wsporczych na konstrukcji wsporczej") i nowych anten sektorowych i radioliniowych, a także 15 urządzeń RRU obejmują także usytuowanie na wieży kładki obsługowej i drabinki kablowej, a u podnóża wieży, na gruncie, urządzeń sterujących typu APM na typowych ramach stalowych. W efekcie Sąd pierwszej instancji przyznał rację organom, że w sprawie występuje sprzeczność inwestycji z planem miejscowym, co uzasadnia wniesienie przez nie sprzeciwu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła Spółka [...] zarzucając naruszenie przepisów: 1) postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy naruszyły wskazane w skardze przepisy, w tym art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 oraz 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a., a także art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz § 4 pkt 5 lit. c, § 4 pkt 7, § 11 pkt 9 lit. a oraz § 17 pkt 1 lit. i uchwały Rady Miasta Rybnika z dnia 12 listopada 2014 r. nr 790/LII/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Rybnika - obszar oznaczony symbolem MPZP 14 (Dz. U. Woj. Śląskiego z 2014 r. poz. 6137, ze zm.), b) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego zdaniem Sądu pierwszej instancji doszło do rozbudowy istniejącej wieży, zmieniając np. co jednoznacznie wynika z materiałów projektowych, dotychczasową kubaturę i powierzchnię zabudowy oraz dlaczego "niewątpliwie musi ulec skumulowane oddziaływanie inwestycji", c) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) zwanej dalej "P.u.s.a." w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w przypadku naruszenia przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] sp. z o.o.; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez niezastosowanie wynikające z błędnej oceny Sądu pierwszej instancji, iż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz § 4 pkt 5 lit. c, § 4 pkt 7, § 11 pkt 9 lit. a oraz § 17 planu miejscowego; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie wynikające z błędnej oceny Sądu pierwszej instancji, że nie wystąpiły inne naruszenia prawa postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego takie naruszenia wystąpiły, tj. naruszono art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (tylko organ drugiej instancji), art. 6, 7, 8, 11, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) normy art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji wskazującą, że prawidłowo organy zastosowały ten przepis, a tym samym zasadnie wniosły sprzeciw w stosunku do robót budowlanych, do których art. 30 ust. 6 pkt 2 nie ma zastosowania, b) § 4 pkt 5 lit. c w związku z § 4 pkt 10 planu miejscowego poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji wskazującą, że prawidłowo organy zastosowały te przepisy, a tym samym błędnego przyjęcia, że instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi jego rozbudowę, a także poprzez przyjęcie, że wspomniane roboty będą naruszały to ustalenie planu, c) § 11 pkt 9 lit. a oraz § 17 pkt 1 lit. i planu miejscowego poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu niezastosowania tych przepisów przez organy administracji architektoniczno - budowlanej, podczas gdy ich treść wskazuje na możliwość realizacji inwestycji [...] na obszarze objętym planem miejscowym, d) art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że instalacja urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym w postaci wolnostojącej wieży telekomunikacyjnej stanowi rozbudowę obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota sprawy sprowadza się przede wszystkim do oceny prawidłowości zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną, zdaniem skarżacej Spółki, ocenę Sądu pierwszej instancji wskazującą, że prawidłowo organy zastosowały ten przepis, a tym samym zasadnie wniosły sprzeciw w stosunku do robót budowlanych, do których art. 30 ust. 6 pkt 2 nie ma zastosowania, a także zarzutu naruszenia art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez uznanie, że instalacja urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym w postaci wolnostojącej wieży telekomunikacyjnej stanowi rozbudowę obiektu budowlanego. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że wolnostojąca wieża stacji bazowej telefonii komórkowej o konstrukcji stalowej typu TPM IH i wysokości 50 m stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem jest obiektem budowlanym. Objęte zgłoszeniem roboty budowlane zostały przez inwestora opisane jako instalacja urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej składających się z: trzech konstrukcji wsporczych pod anteny sektorowe i radioliniowe oraz urządzenia RRU o wysokości 3,142 m, trzech anten sektorowych, 2 anten radioliniowych i 15 urządzeń RRU, kładki obsługowej, drabinki kablowej - na istniejącej wieży stalowej, kratowej oraz urządzeń sterujących typu APM zainstalowanych na typowych ramach stalowych na gruncie u podnóża wieży. Ustalenia wymaga zatem czy w wyniku realizacji tych robót doszło do zmiany parametrów techniczno – użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej w aspekcie podstawowej funkcji tego obiektu wraz z urządzeniami zapewniającymi funkcjonalność sieci telefonii komórkowej, a w konsekwencji czy doszło do rozbudowy tego obiektu. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, ilość kondygnacji. Wieżowe stacje bazowe telefonii komórkowej stanowią rodzaj telekomunikacyjnych budowli sieciowych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wolnostojący maszt antenowy jako budowla stanowi całość wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Nie sposób podzielić argumentacji strony skarżącej kasacyjnie, że roboty budowlane, których dotyczył sprzeciw organu, stanowiły roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z powyższym przepisem, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Ponieważ przepis ten stanowi wyjątek od zawartej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady wykonywania robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zakres robót budowlanych objętych art. 29 ust. 2 pkt 15 należy interpretować ściśle. Oceny robót objętych zgłoszeniem Spółki [...] nie można dokonywać indywidualnie jako instalowania anteny albo kilku anten wraz z telekomunikacyjną infrastrukturą towarzyszącą na dowolnym obiekcie budowlanym, ale trzeba mieć na uwadze, że mamy do czynienia z instalowaniem anten i infrastruktury towarzyszącej na istniejącej już telekomunikacyjnej budowli sieciowej, która w znaczeniu prawnym stanowi całość techniczno-użytkową. Bez znaczenia jest przy tym, że anteny wraz z telekomunikacyjną infrastrukturą towarzyszącą należą do różnych operatorów telefonii komórkowej. Połączenie wszystkich elementów objętych zgłoszeniem inwestora z istniejącą wieżową stacją bazową telefonii komórkowej w całość zmienia jej charakterystyczne parametry, tj. funkcję techniczną i użytkową, pozwala bowiem w wyniku wykonanych robót budowlanych na nadawanie, odbiór i transmisję sygnału, powodując emisję pola elektromagnetycznego. Przesądza to o konieczności kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem oddziaływania – wielkości emitowanego promieniowania, uzależnionej od danych technicznych poszczególnych anten i miejsca ich usytuowania. Wykonywanie tego rodzaju robót budowlanych niezależnie od umiejscowienia prowadzi do rozbudowy w sensie funkcjonalnym telekomunikacyjnej budowli sieciowej (wieżowej stacji bazowej telefonii komórkowej). Nie ma przy tym znaczenia, że ewentualnie w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych spornej budowli nie występują pola elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Nie ewentualne przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych warunkuje bowiem uznanie wykonanych robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych anten za rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej, lecz właśnie sam fakt montażu tych anten, celem zmiany parametrów użytkowych i technicznych tego obiektu budowlanego, jako całości techniczno – użytkowej podlegającej ocenie prawnej. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 848/16 przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego mogą mieć zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może dotyczyć wyłącznie poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie jej budowy (przebudowy, rozbudowy) jako całego zamierzenia budowlanego. Powyższy przepis ustawy - Prawo budowlane może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Czym innym jest bowiem montaż pojedynczego urządzenia, w tym urządzenia komunikacyjnego, na istniejącym obiekcie budowlanym, którego podstawową funkcją nie jest zapewnienie funkcjonowania anten oraz systemu nadawczo - odbiorczego telefonii komórkowej zgodnie z przeznaczeniem, a czym innym montaż takich urządzeń na obiekcie budowlanym, który jako całość funkcjonalno – użytkowa stanowi stację bazową telefonii komórkowej. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest poglądem ugruntowanym w judykaturze (zob. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 596/17, z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 613/17 i z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższa ocena przesądza również o braku zasadności zarzutu naruszenia § 4 pkt 5 lit. c w związku z § 4 pkt 10 planu miejscowego przez błędne przyjęcie, że instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi jego rozbudowę, a w konsekwencji przez przyjęcie, że wspomniane roboty będą naruszały to ustalenie planu, a także § 11 pkt 9 lit. a oraz § 17 pkt 1 lit. i planu miejscowego przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu niezastosowania tych przepisów przez organy administracji architektoniczno - budowlanej, podczas gdy ich treść wskazuje zdaniem Spółki [...] na możliwość realizacji inwestycji na obszarze objętym planem miejscowym. Zgodnie z § 17 pkt 1 lit. i planu miejscowego dla przedmiotowego terenu dopuszcza się "łączność i telekomunikację". Jednak rozdział 2 planu, który zawiera ustalenia dla całego obszaru objętego planem w § 4 ustala zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując na dopuszczenie realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o maksymalnej wysokości zabudowy 25 m na terenach oznaczonych symbolem U oraz dopuszczenie zachowania legalnie istniejących obiektów budowlanych, w tym niezgodnych z parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określonymi dla poszczególnych terenów, z dopuszczeniem ich zmian sposobu użytkowania oraz prowadzenia w tych obiektach robót budowlanych, za wyjątkiem odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy. Ponieważ wieża antenowa powstała przed wejściem w życie postanowień ww. planu i ma wysokość 50 m, to jako obiekt, o którym mowa w § 4 pkt 5 lit. c planu miejscowego nie spełnia parametru wysokości zabudowy do 25 m określonego w § 4 pkt 7 planu miejscowego oraz wymogu dopuszczenia zachowania legalnie istniejących obiektów budowlanych, w tym niezgodnych z parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określonymi dla poszczególnych terenów, z uwagi na planowaną jego rozbudowę. Podniesione natomiast w podstawie kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania, sprowadzają się w zasadzie do zakwestionowania zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. Wszystkie te zarzuty zostały wyjaśnione w ramach rozważań odnośnie podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego, a zatem brak jest podstaw do ustosunkowywania się do nich po raz kolejny w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Ponadto zauważyć należy, że rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji zostało należycie uzasadnione i nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania. Zaskarżona decyzja dotyczy tożsamej sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Korekta uzasadnienia co do materialnoprawnej podstawy wniesienia sprzeciwu przez organ odwoławczy jest natomiast dopuszczalna i w rozpoznawanej sprawie w pełni uzasadniona. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., określający zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku, które powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno być ono zatem sporządzone w taki sposób, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji stan faktyczny oraz prawny sprawy przedstawiono w aspekcie końcowym w sposób właściwy oraz odzwierciedlono w nim dokonaną sądowoadministracyjną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jedynie wtedy gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezbędne jest zatem wykazanie, że zaskarżony wyrok nie tylko narusza przepisy postępowania, lecz również, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze przyjętą wykładnię przepisów prawa materialnego, takiego skutku w skardze kasacyjnej nie wykazano. Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.