II SA/Sz 1168/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Województwa Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej Województwa Z. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 156 § 1 piet 2, art. 157 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) dalej: "K.p.a." w związku z art. 92, art. 93, art. 96, art. 97 i art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) dalej: "u.g.n." oraz uchwały Nr XLVI/360/06 Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Przęsocin" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2006 r., Nr 91, poz. 1699 ze zm.) dalej również "uchwała" po rozpatrzeniu wniosku działającego w imieniu Województwa Z - Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. o ponowne rozparzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. znak [...] zatwierdzającej podział nieruchomości. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż decyzją z dnia [...] r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po przeprowadzeniu na wniosek Województwa Z. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. postępowania omówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. znak [...] zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w P., gmina P., stanowiącej współwłasność T. i Z. małż. R., dla której Sąd Rejonowy prowadził księgę wieczystą KW [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu P. numerem działki [...] na działki nr [...] i nr [...] zgodnie z załączoną mapą i wykazem zmian danych ewidencyjnych, stanowiącymi integralną część decyzji. Powyższego podziału organ dokonał pod warunkiem, że przy zbywaniu wydzielonych działek zostanie ustanowiona służebność drogowa przez działki nr [...], nr [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Działka nr [...] została wydzielona z przeznaczeniem pod projektowaną drogę publiczną o funkcji drogi wojewódzkiej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości P. oznaczona jest symbolem 6-1 KDG (ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka). Od decyzji tej Województwo Z., działając przez pełnomocnika oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., wniosło odwołanie, wskazując na niedopuszczalność podziału w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawców. Zdaniem odwołującego, wystąpienie skutku w postaci przejścia z mocy prawa na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa prawa własności działki wydzielonej pod drogę, następuje, gdy podziału dokonuje się na wniosek właściciela, oraz droga jest drogą publiczną a jej przebieg przewiduje obowiązujący w dacie wydania decyzji plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla terenu objętego podziałem drogi publicznej, nie można zastosować art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pełnomocnik Województwa podkreślił także, że w planie miejscowym sporny obszar oznaczony został dla miejscowości P. symbolem 6-1 KDG - ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka. Zapis "projektowana kategoria drogi: wojewódzka" jest zapisem intencyjnym, niezgodnym z art. 4 ust. 1 i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje ustalenie przeznaczenia terenu; zamiast tego nastąpiło domniemanie przeznaczenia terenu przez Radę Gminy P., w oderwaniu od zamierzeń Województwa Z. W opinii pełnomocnika nie może być tak, że w konsekwencji województwo nabędzie z mocy prawa, za odszkodowaniem, nieruchomość, co do której istnieje jedynie domniemanie, że powstanie droga publiczna, ponieważ przebiegu tego typu drogi nie ma w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego. Wywiedziono nadto, że zarówno Plan zagospodarowania przestrzennego województwa z. (uchwala nr XXXII/334/02 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 czerwca 2002 r.), jak również Plan zagospodarowania przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego (uchwala nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 października 2010 r.) nie przewiduje utworzenia obejścia miejscowości P. drogą kategorii wojewódzkiej, m.in. dlatego, że planowane przez Gminę P. obejście P. faktycznie znajduje się w ciągu drogi powiatowej nr [...]. Również Studium wykonalności Zachodniego Drogowego Obejścia m. S. ze stałą przeprawą [...] nie obejmuje obejścia P. Pełnomocnik podkreślił nadto, że domniemanie, zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przeniesione następnie do treści zaskarżonej decyzji, po uzyskaniu pozytywnej opinii co do zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, nie może być podstawą do wydania decyzji zatwierdzającej podział ze wskazaniem, iż działka nr [...], jako wydzielona pod drogę publiczną – wojewódzką, przechodzi z mocy prawa na właściwą jednostkę - w tym przypadku Województwo Z. Zdaniem Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. wadliwość decyzji podziałowej wynika z faktu, iż projektowana kategoria drogi w miejscowości P. nie uzyskała statusu drogi wojewódzkiej przez podjęcie stosownej uchwały sejmiku województwa. W uzgodnieniach Zarządu Województwa Z. z Gminą. wniesiono zastrzeżenie do wprowadzenia zmiany polegającej na wykreśleniu w planie kategorii drogi publicznej określonej symbolem projektu miejscowego planu 6-1KDG jako drogi wojewódzkiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z dnia [...] roku znak [...] orzekło o utrzymaniu skarżonej decyzji w mocy, stwierdzając, że przedmiotem skarżonej decyzji nie było stwierdzenie czy i na jaki podmiot przechodzi własność działki przeznaczonej pod drogę publiczną lecz ustalenie przez organ podziałowy czy powstanie działki o proponowanym przez wnioskodawcę kształcie pokrywa się z liniami rozgraniczającymi obszar przewidziany w planie pod drogę publiczną. Stwierdzenie przez organ zgodności propozycji podziału oraz zapisów planu obligowało go do zatwierdzenia podziału. Zawarte w tym zakresie ustalenia co do własności konkretnych powstających wskutek podziału działek mają charakter jedynie informacyjny i sprowadzają się do powielenia zapisów prawa miejscowego dla danej działki, aby możliwe było wprowadzenie stosownych zapisów przez sąd wieczystoksięgowy. Wyjaśniono także, iż argumentacja skarżącej strony co do sprzeczności zapisów planu miejscowego gminy P. z Planem wojewódzkim nie może mieć znaczenia dla dopuszczalności skorzystania przez właściciela z jednego z podstawowych jego praw w postaci korzystania i rozporządzania posiadaną rzeczą (gruntem). Wskazano przy tym, iż jeśli - zdaniem Województwa – uchwała z uwagi na wytkniętą sprzeczność z Planem wojewódzkim jest wadliwa, winno ono było doprowadzić do poddania owej uchwały ocenie właściwego sądu, ewentualnie doprowadzić do jej zmiany. Do czasu ewentualnej zmiany względnie uchylenia czy też stwierdzenia nieważności uchwały korzysta ona z domniemania zgodności z prawem i jest wiążąca zarówno dla organu wykonawczego gminy jak i organu odwoławczego w toku prowadzonego postępowania podziałowego. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. I SA/Sz 244/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w S.), stwierdził nieważność § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. nr XLVI/360/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin". W związku z powyższym Województwo Z. reprezentowane przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. pismem z dnia [...] roku wystąpiło do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...]. znak [...], zatwierdzającej podział nieruchomości, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po przeprowadzeniu postępowania odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przedmiotowa decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału została wydana po weryfikacji zgodności projektu podziału z zapisami uchwały Nr XLVI/360/06 Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.:"Przęsocin". Do wniosku o podział została dołączona, wymagana przepisami dokumentacja, a wydanie decyzji zostało poprzedzone wydaniem postanowienia potwierdzającego zgodność projektu podziału z planem miejscowym, które to postanowienie jest ostateczne i nie zostało dotychczas wzruszone, jest ono zatem wiążące dla organów administracji. Na mocy wskazanego wyżej wyroku WSA prawomocnie stwierdzono nieważność § 5 pkt 124 uchwały ustanawiającej plan miejscowy. Pozostałe zapisy przedmiotowej uchwały nie zostały wzruszone. Skutkiem powyższego wyroku jest pozostawienie w obrocie prawnym uchwały, z wyjątkiem ustaleń szczegółowych planu dla terenu 6-1 KDG, ustalonych w formie karty terenu. W konsekwencji należy uznać, że chybionym jest twierdzenie wnioskodawcy, iż w dacie orzekania przez organ brak było uchwały, z której treścią mogłaby być weryfikowana zgodność przedstawionej przez właściciela nieruchomości koncepcji podziału, przy czym jedynie dla terenu elementarnego 6-1 KDG brak było ustaleń szczegółowych sformułowanych w formie karty terenu, co nie wykluczało obowiązku weryfikowania propozycji podziału z innymi zapisami planu. W tej sytuacji - zdaniem Kolegium - nie sposób przyjąć, iż wobec treści powoływanego wyżej wyroku WSA treść uchwały ustanawiającej plan miejscowy w aktualnym kształcie automatycznie czyniłaby niemożliwym zatwierdzenie projektu podziału. Pismem z dnia 9 maja 2016 r., Zarząd Dróg Wojewódzkich zwróciła się do SKO z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że w jego ocenie wyeliminowanie z obrotu prawnego zapisu dotyczącego jednostki elementarnej terenu objętego planem skutkuje brakiem zapisów planistycznych dla tej jednostki. Oznacza to, że dla terenu oznaczonego symbolem 6-1-KDG o powierzchni 12,81 ha nie ma obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to również, że na przedmiotowym terenie zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, możliwa jest realizacja każdej inwestycji, o ile zainteresowany uzyska decyzję o warunkach zabudowy. Strona nadto podkreśliła, że organ z jednej strony stwierdził, że w dacie orzekania przez organ administracji § 5 pkt 124 uchwały był wadliwy, z drugiej zaś odwołał się do zapisów ogólnych planu, gdzie zdefiniowano skrót KDG, zapominając jednocześnie, że do przedmiotowego terenu i działek, ww. przepisu planu nie można stosować, albowiem oznaczenie KDG, po stwierdzeniu nieważności § 5 pkt 124 uchwały w żaden sposób nie jest związane z terenem, na którym znajduje się przedmiotowa działka. Zdaniem składu SKO orzekającego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, bezspornym jest to, że orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały lub jej części ma skutek ex tunc, a co za tym idzie powoduje taką sytuację prawną, jak gdyby uchwała lub jej część nie została podjęta. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o postanowienia której została wydana decyzja, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy, jako wydanej bez podstawy prawnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2012 r., IIOSK 400/11). O ile zatem w przypadku stwierdzenia nieważności całej uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości co do możliwości (i konieczności) stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie takiego planu, jako wydanej bez podstawy prawnej, o tyle nie można uznać, że takie same skutki wywołuje automatycznie stwierdzenie nieważności jednego zapisu uchwały, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W myśl art. 94 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając powyższe, Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. orzekł o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w P. o numerze działki [...]. W chwili orzekania przez Burmistrza P. nadal obowiązują pozostałe zapisy uchwały Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Przęsocin". W szczególności obowiązują zapisy: - § 1 ust. 3 i ust. 4, zgodnie z którym obszar planu obejmuje cały obręb geodezyjny P. o powierzchni [...] ha. Granice tego obszaru zaznaczono na rysunkach planu: w skali 1 : 1000, stanowiących załączniki nr od 1 do 8, oraz w skali 1 : 2000 - stanowiących załączniki nr od 9 do 14 do uchwały. - § 1 ust. 5, zgodnie z którym integralna częścią uchwały są m.in, rysunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiące załączniki od nr 1 do 14 (w tym załącznik nr 3, który przedstawia w formie graficznej regulacje planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren elementarny 6-1 KDG), - § 2 ust. 1, zgodnie z którym na rysunku planu (o którym mowa w §1 ust. 5) zawarto następujące ustalenia: 1. granice planu, 2. linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, 3. linie podziału wewnętrznego o przebiegu ściśle określonym, 4. nieprzekraczalne linie zabudowy, 5. oznaczenia identyfikacyjne terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi - symbole cyfrowo-literowe, zawierające numer 6, symbol obrębu, numer kolejny terenu i symbole literowe zawierające symbol przeznaczenia podstawowego według klasyfikacji strefowej, 6. symbole graficzne oznaczające obowiązujące elementy zagospodarowania liniowe lub punktowe, których wydzielenie liniami rozgraniczającymi jest niecelowe, gdyż przebiegają w terenach przeznaczonych pod cele publiczne - np. przejścia piesze i rowerowe. Przebiegi elementów liniowych są orientacyjne, do sprecyzowania w ramach terenu elementarnego w projekcie zagospodarowania terenu, 7. granice stref i oznaczenia obiektów objętych ochroną oraz tereny i obiekty objęte ochroną na podstawie przepisów odrębnych. Nie sposób zgodzić się ze Stroną, że po stwierdzeniu nieważności przepisu § 5 pkt 124 uchwały, oznaczenie KDG nie jest w żaden sposób związane w terenem o obszarze 12,81 ha. Biorąc pod uwagę, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji, jak i obecnie, obowiązują załączniki od 1 do 16 (w szczególności załącznik nr 3, przedstawiający w formie graficznej regulacje planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren elementarny 6 - 1 KDG), istniała możliwość zbadania zgodności przedstawionego przez wnioskodawcę planu podziału nieruchomości z istniejącym dla danego terenu planem zagospodarowania przestrzennego (brak było ustaleń szczegółowych sformułowanych w formie karty terenu, co jednak nie wykluczało obowiązku weryfikacji przez organ zgodności proponowanego podziału z pozostałymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).Uznać zatem należy, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy, bowiem istniała podstawa prawna do jej wydania. Skład SKO orzekający w zaskarżonej decyzji podziela również wskazania poczynione przez Kolegium w I instancji, dotyczące zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania. Opierając się na powyższych przesłankach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. doszło do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, wobec czego brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Powyższą decyzję ostateczną Województwo Z. –Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. zaskarżyło skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja Burmistrza P. z dnia [...]. nie została wydana bez podstawy prawnej; Podnosząc powyższy zarzut strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż uzasadnienie decyzji SKO z dnia [...]. w zasadzie powiela argumentację przedstawioną przez SKO w decyzji z dnia [...]. i sprowadza się do ponownego stwierdzenia, iż nieważność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.", w którym zawarte zostały szczegółowe ustalenia dotyczące terenu elementarnego 6-1 KDG "przeznaczenie terenu - ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka", nie daje podstaw do uznania, że wydana na ich podstawie decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości wydana została bez podstawy prawnej. Przeprowadzona przez organ wykładnia sprowadza się do stwierdzenia, iż wyeliminowanie z treści planu § 5 pkt. 124 nie daje podstaw do uznania, iż działki powstałe w wyniku podziału działki numer [...] nie są działkami wydzielonymi pod drogę publiczną, albowiem nie można uznać, iż oznaczenie KDG (po uchyleniu przepisów PZP) nie jest w żaden sposób związane z terenem o obszarze 12,81 ha, na którym usytuowana jest działka, której dotyczy decyzja podziałowa Burmistrza P. Zdaniem strony skarżącej z powyższym rozumowaniem nie sposób się zgodzić albowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zapisu dotyczącego jednostki elementarnej terenu objętego planem, skutkuje brakiem zapisów planistycznych dla tej konkretnie jednostki. Innymi słowy oznacza to, iż dla terenu oznaczonego symbolem 6-1 KDG o powierzchni 12,81 ha nie ma obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to również, iż na przedmiotowym, terenie zgodnie z obowiązującym na dzień dzisiejszy stanem prawnym, możliwa jest realizacja każdej inwestycji, o ile zainteresowany uzyska decyzję o warunkach zabudowy. Organ z jednej strony stwierdza, iż bezspornym pozostaje, że w dacie orzekania przez organ administracji § 5 pkt. 124 uchwały był wadliwy (a w świetle wyroku WSA w ogólnie nie obowiązywał), z drugiej zaś odwołuje się do zapisów ogólnych planu, w szczególności § 3 ust. 5 lit. b, gdzie zdefiniowano skrót KDG, pomija jednocześnie okoliczność, iż do przedmiotowego terenu i przedmiotowych działek, w/w przepisu planu nie można stosować, albowiem oznaczenie KDG, po stwierdzeniu nieważności § 5 pkt. 124 uchwały, w żaden sposób nie jest związane z terenem o obszarze 12,81 ha (na którym znajdują się przedmiotowe działki). Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie niesporne jest, iż decyzja podziałowa Burmistrza P. z dnia 18 września 2012 r., której dotyczyło przedmiotowe postępowanie nieważnościowe, wydana została na podstawie art. 96 ust.1 w zw. z art. 93 ust.1, 3, 4, 5, art. 97 ust. 1a i 1b ust. 2 oraz art. 98 i 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami i z powołaniem się na zapis § 5 pkt 124 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości P., w którym dla przedmiotowego terenu nadano oznaczenie 6-1 KDG przewidując na nim realizację drogi publicznej o funkcji drogi wojewódzkiej. W szczególności rozwiązanie to wynikało z regulacji zawartej w § 5 pkt 124 ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została utrzymana w mocy wydaną po rozpatrzeniu odwołania Województwa Z. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. znak [...], stając się decyzją ostateczną. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w S., stwierdził nieważność § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. nr XLVI360/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszącego się do terenu elementarnego oznaczonego symbolem 6-1 KDG. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, iż Rada Miejska w P. nie była uprawniona do wprowadzania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących obwodnicy P. jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej, gdyż inwestycja ta nie była wymieniona w planie zagospodarowania województwa zachodniopomorskiego, jak też nie doszło do uzgodnienia między odpowiednimi organami terminu realizacji i warunków wprowadzenia tego rodzaju ustaleń do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Regulację planu w tej kwestii pojęto zatem z naruszeniem art. 44 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778) określającego zasady i tryb sporządzania planu, co skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały planistycznej w tym zakresie. W wyniku opisanego wyżej rozstrzygnięcia Sądu wyeliminowany został ex tunc przepis prawa miejscowego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji podziałowej, co powoduje sytuację, iż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności określonego przepisu prawa miejscowego oznacza, iż od samego początku nie mógł on kształtować stanu prawnego, zatem nigdy nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięć szczegółowych (decyzji). Żądanie stwierdzenia jej nieważności przez stronę, która posiada w tym interes prawny (Województwo Z., które zgodnie z dyspozycją art. 98 ust.3 u.g.n. zobowiązane byłoby ponieść koszty związane z wydzieleniem działki drogowej dla drogi kategorii wojewódzkiej, której nie ma w planie) jest zatem prawnie uzasadnione. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż jedynie stwierdzenie nieważności całej uchwały mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej. Podstawą przedmiotowej decyzji podziałowej był konkretny, szczegółowy przepis planu, a mianowicie § 5 pkt 124 stanowiącej go uchwały. Przepisy ogólne planu, definiujące teren elementarny oznaczony 6-1 KDG, do którego odnosił się ww. wyeliminowany przez sąd przepis planu (karta terenu) nie stanowiły i nie mogły stanowić samodzielnej podstawy dokonania podziału nieruchomości i wydzielenia w jej wyniku działki drogowej z konsekwencjami wynikającymi z art. 98 ust. 3 u.g.n. Stanowisko SKO oparte na ocenie, iż skoro Sąd w wyroku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13 nie stwierdził nieważności całej uchwały ustanawiającej przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości P., to pozostały w obrocie prawnym przepisy części ogólnej planu odnoszące się do terenu elementarnego 6-1KDG, w tym w szczególności załącznik graficzny przedstawiający przebieg działki drogowej nr [...] i linii rozgraniczających ten teren, które to zapisy mogły stanowić podstawę decyzji podziałowej. Stanowisko to jest niezasadne. Załącznik graficzny nie ma bowiem samodzielnego bytu normatywnego. Stanowi on jedynie ilustrację doprecyzowującą rozwiązania planistyczne w konkretnym terenie i ściśle związany jest z zapisami normatywnymi, zawartymi w części tekstowej planu. Ich eliminacja, przez stwierdzenie nieważności, powoduje utratę mocy załącznika graficznego dla tego konkretnego przypadku. To samo można odnieść do zapisów części ogólnej planu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za całkowicie zasadną, zaś zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) uzasadnia jej uchylenie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy.