II SA/Sz 244/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2013r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Szczecinie na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. nr XLVI/360/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin" I. stwierdza nieważność § 5 pkt 124 zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała, w części określonej w pkt I wyroku, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Prokurator wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r., nr XLVI/360/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin" (Dz. U. Woj. Zachodniopomorskiego z 2006 r. Nr 91, poz. 1699) w części, tj. § 5 pkt 124. Uchwale tej zarzucił istotne naruszenie trybu postępowania, w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", polegające na wprowadzeniu, wbrew art. 44 ust. 1 tej ustawy, do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin", określonego w § 5 pkt 124, przeznaczenia terenu 6-1 KDG na cele publiczne o znaczeniu ponadlokalnym, tj. pod budowę drogi publicznej o planowanej kategorii wojewódzkiej podczas, gdy w obowiązującym planie zagospodarowania województwa zachodniopomorskiego nie wymieniono budowy tejże drogi, a w konsekwencji nie poczyniono uprzednich uzgodnień, co do terminu realizacji inwestycji oraz warunków wprowadzenia jej do planu miejscowego. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 pkt 124 zaskarżonej uchwały. Uzasadniając skargę Prokurator stwierdził, że uchwała nr XLVI/360/06, z dnia 4 lipca 2006 r., Rady Miejskiej w Policach została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jest zatem aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Zarząd Województwa w dniu [...] zawarł z Zarządami Powiatu, Miasta oraz Zarządami Gmin [...] porozumienie w sprawie wspólnego przygotowania inwestycji pn. "[...]", zwane dalej zachodnim obejściem [...]. Zgodnie z § 1 tegoż porozumienia strony zobowiązały się ustalić i utrzymać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz przygotować tereny przeznaczone pod realizację zachodniego obejścia [...]. Przygotowanie inwestycji miało zaś polegać na uregulowaniu stanu prawnego nieruchomości, pozyskaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji inwestycji, uzbrojeniu nieruchomości w odpowiednią infrastrukturę oraz podjęciu właściwych działań projektowych. Wykonując to porozumienie Województwo na własny koszt przygotowało projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla Gmin [...], jednakże nie doszło do ich przyjęcia. Natomiast Gmina [...] samodzielnie i na własny koszt uchwaliła kwestionowany akt prawny. W toku procesu planistycznego Burmistrz Gminy przedłożył Zarządowi Województwa projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do uzgodnienia w trybie art. 24 u.p.z.p. Projekt ten zawierał zapis, który niniejszą skargą jest podważany, a dotyczący przeznaczenia terenu 6-1 KDG (droga publiczna, projektowana kategoria: wojewódzka). Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt. [...], Zarząd Województwa uzgodnił projekt planu z zastrzeżeniem wprowadzenia zmiany polegającej na wykreśleniu kategorii drogi publicznej określonej symbolem projektu 1-6-1 KDG jako wojewódzkiej. Rozpoznając zażalenie Burmistrza na wymienione postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], zmieniło postanowienie organu l instancji i odmówiło uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na postanowienie to Burmistrz skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wskazał, iż sporny zapis dotyczy planowanej obwodnicy [...], która jest częścią zachodniego obejścia [...], bowiem umożliwia dojazd z północnych dzielnic [...]do planowanego zachodniego obejścia miasta. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 911/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Zarządu Województwa ustalając, iż Zarząd podjął postanowienie po nieprzekraczalnym terminie, określonym w art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Upływ terminu uniemożliwiał wydanie postanowienia w tej sprawie. Zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. niezajęcie stanowiska przez uprawniony organ w terminie jest równoważne akceptacji przedstawionego projektu. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż "zamieszczenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy kategorii drogi jako wojewódzka, nie jest możliwe na podstawie porozumień zawartych z Marszałkiem Województwa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami tylko w przypadku, gdy przebieg takiej drogi został ustalony w planie województwa gmina powinna uwzględnić go przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 listopada 2005 r., II SA/Sz 911/05, Lex nr 873532). Nie mniej jednak, uchwałą z dnia 4 lipca 2006 r., Rada Miejsca w Policach przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pn. Przęsocin, zawierający sporny zapis, a mianowicie, w § 5 pkt 124 zawarto szczegółowe ustalenia dotyczące terenu elementarnego 6-1 KDG: "przeznaczenie terenu - ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka". Z części graficznej uchwały wynika, iż projektowana droga ma stanowić obwodnicę miejscowości Przęsocin włączoną do drogi wyjazdowej z północnej części Szczecina (ul. Szosa Polska) w kierunku planowanego zachodniego obejścia Szczecina. W dacie podjęcia zaskarżonej uchwały obowiązywała uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 czerwca 2002 r., nr XXXII/334/02, w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego (Dz. U. Woj. Zachodniopomorskiego z 2002 r., Nr 60, poz. 1357). W części dotyczącej infrastruktury drogowej w zakresie dróg wojewódzkich nie wymieniono budowy obwodnicy Przęsocina (pkt 3.5.1 Załącznika do wspomnianej uchwały). Prokurator podkreślił, iż z żadnego aktu prawnego podjętego zarówno przed, jak i po uchwaleniu skarżonej uchwały nie wynika, by obwodnica [...] była elementem zachodniego obejścia [...]. Przebieg zachodniego obejścia [...] został określony dopiero w porozumieniu z dnia [...] w sprawie realizacji "Studium wykonalności Zachodniego Drogowego Obejścia Miasta [...]" wraz z "Raportem oddziaływania na środowisko" zawartym między Województwem, Powiatem [...], Gminą [...], Gminą [...] oraz Gminą Miasto. W § 1 ust. 2 tegoż porozumienia wskazano, iż planowane zachodnie obejście [...] wraz ze stałą przeprawą przez Odrę w rejonie [...] stanowić będzie przedłużenie drogi ekspresowej S-6 (włączenie na węźle [...]: S-3/S-6). Bardziej precyzyjne określenie przebiegu zachodniego obejścia [...] nastąpiło dopiero w [...] r., kiedy Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego uchwałą nr XLII/481/10 z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie zaopiniowania zaliczenia Zachodniego Drogowego Obejścia Miasta [...] do kategorii dróg krajowych oraz zaopiniowania preferowanego wariantu przebiegu Zachodniego Drogowego Obejścia Miasta [...] pozytywnie zaopiniował przebieg zachodniego obejścia [...]. Załącznik do wskazanej uchwały zawiera mapę przedstawiającą planowane obejście [...]. Analiza mapki wskazuje, iż sporna droga - planowana obwodnica [...] - nie wchodzi w skład zachodniego obejścia [...]. Zdaniem Prokuratora, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzają trzystopniowy poziom planowania przestrzennego, tj. planowanie krajowe, wojewódzkie oraz gminne (art. 3 u.p.z.p.). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). Gmina posiada zatem kompetencje do tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego zgodnie z własną koncepcją. Władztwo planistyczne gminy nie jest jednak niczym nieograniczone. Przykładem wyraźnego ograniczenia owego władztwa jest procedura przyjmowania w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy ustaleń dotyczących inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Prokurator zwrócił uwagę, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, które zostały przyjęte zgodnie z właściwością przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, umieszcza się w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art. 39 ust. 5 u.p.z.p.). Dopiero takie ustalenia można zamieścić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i - co więcej - należy je poprzedzić uzgodnieniem terminów realizacji inwestycji i warunków jej wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 44 ust. 1 u.p.z.p.). Uzgodnienie to ma nastąpić między marszałkiem a wójtem, burmistrzem bądź prezydentem miasta (art. 44 ust. 2 u.p.z.p.). W ocenie skarżącego, powyższe rozwiązanie nie pozwala wprowadzić do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycji, co do której nie jest znany termin jej realizacji, a inwestor nie dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi podjęcie zobowiązań finansowych wynikających z uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). O konieczności respektowania zapisu art. 44 u.p.z.p. wypowiedział się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2007 r., II OSK 1156/07, Lex nr 400457 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., II SA/Ol 1035/09, Lex nr 602433. Zdaniem Prokuratora, budowa obwodnicy [...] stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o której mowa w art.44 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycją celu publicznego jest działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. Natomiast cele publiczne zostały zdefiniowane w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg. Skoro obwodnica [...] ma służyć przemieszczaniu pojazdów z północnych dzielnic [...]do planowanego zachodniego obejścia [...], które ma być przedłużeniem drogi krajowej nr 6, ma ona znaczenie ponadlokalne. Reasumując, Rada Miejska w [...] nie była uprawniona do wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących obwodnicy [...] jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej. Inwestycja ta nie została bowiem wymieniona w planie zagospodarowania województwa, a - co za tym idzie - nie doszło do uzgodnienia między odpowiednimi organami terminu realizacji i warunków wprowadzenia tego rodzaju ustaleń do miejscowego planu. Rada Miejska w [...] ustalając w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pn. [...] przeznaczenie terenów pod drogę publiczną - wojewódzką przekroczyła władztwo planistyczne, przypisane przez ustawodawcę gminie. Nie stosując się bowiem do jednoznacznego brzmienia przepisu art. 44 ust. 1 u.p.z.p. istotnie naruszyła tryb postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. O wadze tego naruszenia przesądza fakt, iż gdyby Rada podporządkowała się normie art. 44 u.p.z.p. nie doszłoby do zamieszczenia w uchwale tej treści przepisu. Końcowo skarżący zwrócił uwagę na, wynikające z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, konsekwencje kwestionowanej normy prawa miejscowego, jakie dotknęły Województwo. Mianowicie, do dnia skierowania skargi w trzech przypadkach dokonano podziału działek z przeznaczeniem pod budowę wspomnianej obwodnicy [...], a zatem własność tych nieruchomości przeszła z mocy samego prawa na Województwo. W jednej sprawie doszło do wypłaty przez Województwo dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości odszkodowania ([...]zł). Jednocześnie Województwo nadal nie przewiduje budowy obwodnicy [...]. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu. Są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko i wyłącznie zaniechanie którejś czynności może (nie musi) stanowić istotne naruszenie trybu skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. (II OSK 777/11 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.07.2011 r.). W procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin" nie zaniechano żadnej czynności określonej w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu nie sposób zasadnie przyjąć, że doszło do naruszenia art. 44 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z góry (błędnie) zakładającego nieprawidłowości, przed podjęciem przez Radę Miejską w Policach badanej uchwały uwzględniono stanowisko WSA w Szczecinie z dnia 23 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Sz 911/05. Takie twierdzenie wynika z błędnie przyjętego przez skarżącego założenia. Niewątpliwie wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 listopada 2005r. wiązał strony postępowania. Związanie to dotyczyło wszak kwestii uzgodnienia projektu planu przez stosowne organy. Skoro wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego potwierdził, iż projekt planu został, w trybie przewidzianym ustawą uzgodniony, to pod głosowanie radnych nie można było przedłożyć projektu uchwały innego niż wcześniej poddany pod uzgodnienia. Uwzględnienie uzasadnienia wyroku WSA skutkowałoby poddaniem pod głosowanie projektu uchwały w brzmieniu odmiennym niż uzgodnione, co musiałoby prowadzić do sprzeczności z sentencją wyroku, powodując istotne naruszenie trybu postępowania. Ponadto plan był dwukrotnie wykładany, a organy uzgadniające przedmiotową drogę w zakresie swoich właściwości uzgodniły w zakresie zarówno jej przebiegu, jak i projektowanej kategorii, nie zgłaszając w tym zakresie jakichkolwiek skutecznych zastrzeżeń. Nie sposób przy tym zasadnie przyjąć, że organy opiniujące proponowane zapisy planu nie zauważyły ustaleń dotyczących obwodnicy Przęsocina jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej. Nie zgłaszając jakichkolwiek zastrzeżeń w tym zakresie wyraziły tym samym swoje pozytywne stanowisko względem proponowanych rozwiązań planu zagospodarowania przestrzennego. Co równie istotne, żaden z organów nie zmienił również swojego stanowiska zgodnie z art. 26 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - chociaż ustawodawca przewidział i taką możliwość w przypadku zmiany stanowiska organów uzgadniających. Wbrew twierdzeniu prokuratury w porozumieniu z dnia 9 maja 2002 r. poczyniono uzgodnienie co do terminu realizacji - nakazano w porozumieniu wprowadzać inwestycję do planów miejscowych - co może być rozumiane tylko w jeden sposób - przy przystąpieniu do ich sporządzania. Warunki wprowadzenia inwestycji do planu winny nastąpić już przy spełnianiu warunków określonych w art. 17 u.p.z.p. - na etapie uzgadniania projektu planu. Burmistrz [...] zauważył, że skarżącemu umknęło, iż skoro właściwy organ na etapie opiniowania planu nie kwestionował przyjętych w nim założeń, to musiał je akceptować i były one w swej istocie takie, jak oczekiwał. Skoro kwestionujący na chwilę obecną (kiedy konsekwencje finansowe uzgodnionego uprzednio planu przekraczają zdaje się jego możliwości finansowe) postanowienia planu organ miał inne stanowisko, a z powyższej skargi wynika że miał, należało stosować przepisy prawa, które w tych kwestiach ustanowił ustawodawca. Ponadto, przepisem art. 44 u.p.z.p. ustawodawca wyraźnie przewidział ochronę interesów gminy, a nie marszałka (będące przedmiotem uzgodnień warunki odnoszą się zatem do innych kwestii, a mianowicie warunków od których gmina uzależnia wprowadzenie ustaleń planu województwa do planu miejscowego II SA/Ol 1035/09). Rolą studium jest określenie polityki przestrzennej gminy, tym bardziej plan zagospodarowania przestrzennego województwa – który z natury rzeczy ma charakter właśnie formułujący zasady, czyli charakter znacznie ogólniejszy od planu miejscowego (również ze względu na skalę, w której jest sporządzany). W zacytowanej formule "zgodności" idzie więc tylko o to, żeby plan miejscowy honorował wprowadzone zasady, a nie o to, by detalicznie odwzorowywał unormowania studium (II OSK 777/1 l) lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Dotyczy to również rysunków map, które są sporządzane w zupełnie innej skali. Stąd unormowania art. 17 i 26 u.p.z.p. są właściwie najważniejsze przy sporządzaniu projektu planu miejscowego, i dlatego na tym etapie odbywa się najważniejsza część - stąd nie opinia, a wymagane prawem uzgodnienie marszałka. Organy sprawujące władztwo planistyczne związane są treścią uzgodnień poczynionych przez właściwe podmioty, zaś samo uzgodnienie następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem i ewentualnie skargą do sądu administracyjnego postanowienia. Jeśli burmistrz został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z podmiotami wymienionymi, to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące (II SA/Po 482/11) - stąd Rada Miejska nie mogła uchwalić planu miejscowego w wersji innej niż uzgodniona. Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Zachowanie wskazanego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (II SA/Kr 355/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). Prokurator wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. nr XLVI/360/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin", a konkretnie wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 pkt 124 tej uchwały. Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art.20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu jej podjęcia (Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.). Przedstawiony w skardze przez Prokuratora stan faktyczny jest zgodny z przedłożonymi aktami w sprawie, nie jest także kwestionowany przez Burmistrza [...]. Sąd w całości podziela stanowisko skarżącego, że zgodnie z art.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej i terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy, jednak władztwo planistyczne gminy podlega ograniczeniom. Przykładem wyraźnego ograniczenia owego władztwa jest procedura przyjmowania, w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ustaleń dotyczących inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym jest działanie o znaczeniu ponadlokalnym, a więc powiatowym, wojewódzkim i krajowym, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 ze zm.). Zdaniem skarżącego, które sąd w całości podziela, budowa obwodnicy [...] stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (budowa drogi wojewódzkiej). W niniejszej sprawie, kwestią sporną jest, czy zamieszczenie w kontrolowanej uchwale - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pn. "Przęsocin" - § 5 pkt 124, tj. terenu elementarnego 6-1 KDG o przeznaczeniu - ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka, czyli inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym, zostało dokonane zgodnie z zasadami i trybem określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasady i tryb podejmowania uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego reguluje szereg przepisów ustawy. Do podstawowych przepisów w tym zakresie należy art.17 u.p.z.p., który szczegółowo określa poszczególne czynności organu po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Pkt 7 lit.a tego przepisu ( w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania uchwały) stanowi, że organ uzgadnia projekt planu z wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych. Zgodnie z art.25 u.p.zp., uszczegóławiającym zasady uzgadniania: 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. 2. Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu. Zarówno powyższy przepis, jak i art.24 u.p.z.p., regulują zasady współdziałania organów przy uzgadnianiu projektów aktów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że odpowiedź Zarządu Województwa na wystąpienie przez Burmistrza w przedmiocie uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Przęsocin (uzgodnienie warunkowe) została udzielona po upływie terminu, o którym mowa w art.25 ust.2 u.p.z.p., a tym samym plan został uzgodniony bez uwag. Fakt ten został przesądzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 911/05. Burmistrz [...] uznał, że takie uzgodnienie pozwala także na objęcie planem miejscowym inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym (drogi wojewódzkiej) i Rada Miejska w [...] podjęła zaskarżoną uchwałę. Jednakże, już w wyżej przywołanym wyroku sąd, ustosunkowując się do zarzutu skargi, zwrócił także uwagę na to, "że zamieszczenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy kategorii drogi jako wojewódzka, nie jest możliwe na podstawie porozumień zawartych z Marszałkiem Województwa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami tylko w przypadku, gdy przebieg takiej drogi został ustalony w planie województwa gmina powinna uwzględnić go przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Zgodnie z art.39 ust.5 u.p.z.p. takie inwestycje, które zostały przyjęte zgodnie z właściwością przez Sejm RP, Radę Ministrów, ministrów lub sejmik województwa, umieszcza się w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero wtedy, po uprzednim uzgodnieniu terminów ich wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.44 ust.1 u.p.z.p.), można je zamieścić w planie miejscowym. Powyższe rozwiązanie nie pozwala wprowadzić do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycji, co do której nie jest znany termin jej realizacji, a inwestor nie dysponuje środkami finansowymi, umożliwiającymi podjęcie zobowiązań finansowych wynikających z uchwalenia planu miejscowego ( np. na podstawie art.98 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego, uchwałą nr XXXII/334/02 z dnia 26 czerwca 2002 r. przyjął plan zagospodarowania województwa zachodniopomorskiego. W planie tym, wśród zadań w zakresie rozwoju i modernizacji sieci dróg wojewódzkich, wymieniono drogę nr 113 - szczególnie w kontekście przeprawy "Święta" i budowy obejścia zachodniego miasta [...]. Nie ustalono przebiegu tej drogi, ani, tym bardziej, nie zaplanowano, jako drogi wojewódzkiej, obejścia [...] (w planie jest mowa o obejściu drogowym miast: [...]). Reasumując, Rada Miejska w [...] nie była uprawniona do wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących obwodnicy [...] jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej, gdyż inwestycja ta nie została wymieniona w planie zagospodarowania województwa, nie doszło do uzgodnienia między odpowiednimi organami terminu realizacji i warunków wprowadzenia tego rodzaju ustaleń do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie sądu, w świetle art.44 u.p.zp., niewystarczające było "uzgodnienie milczące", tj. poprzez brak zajęcia stanowiska w określonym terminie. Dla pełnego uzgodnienia konieczne było "uzgodnienie terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego (uzgodnienie to następuje w formie porozumienia, protokołu uzgodnień podpisanego między marszałkiem a burmistrzem) oraz zawarcie umowy odnośnie do kosztów wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu miejscowego. W żadnej mierze, za porozumienie wyczerpujące wymogi art.44 u.p.z.p., nie można uznać porozumienia zawartego [...], między innymi, z Zarządem Województwa, reprezentowanym przez marszałka i Zarządem Gminy [...], reprezentowanym przez burmistrza, bowiem porozumienie to nie ustala żadnego terminu realizacji inwestycji i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego. Dodać należy, że zawarcie tego porozumienia nie zwalniało żadnego z reprezentowanych w nim podmiotów z obowiązku stosowania przepisów powszechnie obowiązujących aktów normatywnych. Nie stosując się do art.44 ust.1 i 3 u.p.z.p. Rada istotnie naruszyła zasady i tryb sporządzania planu, w rozumieniu art.28 u.p.z.p., co powoduje, uznanie za nieważny § 5 pkt 124 zaskarżonej uchwały. W pozostałym zakresie, w ocenie sądu, zaskarżona uchwała nie naruszyła zasad i trybu sporządzania planu miejscowego. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność § 5 pkt 24 zaskarżonej uchwały.