I SAB/Lu 1/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na niedokonanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2015 r w zakresie dopuszczalności skargi postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę [...]zł (sto złotych), wpłaconą z tytułu wpisu od skargi. Postanowieniami z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. I SAB/Lu 17/16 i z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. I SAB/Lu 25/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargi B. spółki z o.o. w W. (spółka) na bezczynność w toku kontroli podatkowej oraz na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej, w której weryfikowana była zasadność zwrotu podatku od towarów i usług (VAT) za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. (w sprawie sygn. I SAB/Lu 17/16 za miesiące od czerwca do października 2015 r., a w sprawie sygn. I SAB/Lu 25/16 za miesiące od sierpnia do grudnia 2015 r.). Sąd ocenił w wymienionych wyżej sprawach, że skargi są niedopuszczalne, gdyż, co do zasady, nie przysługuje skarga na bezczynność w toku kontroli podatkowej czy na przewlekłość kontroli podatkowej. Nie ma przy tym znaczenia czy skarżąca spółka określiła przedmiot skargi jako bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej, czy też jako zbyt długie weryfikowanie zwrotu VAT w ramach kontroli podatkowej, bowiem w obu sytuacjach skarga w istocie dotyczy tej samej procedury, której prowadzenie stało się powodem odłożenia w czasie zwrotu VAT wynikającego z deklaracji spółki (por. w szczególności motywy orzeczenia w sprawie sygn. I SAB/Lu 25/16). Postanowienia te - odrzucające skargi - są prawomocne. Spółka nie składała skargi kasacyjnej od żadnego z nich. Tym samym ocena prawna w nich wyrażona wiąże nie tylko spółkę i organ podatkowy, ale również sąd, o czym stanowi art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). W dniu 5 grudnia 2016 r. spółka ponownie złożyła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego, polegającą na niedokonaniu zwrotu VAT na rachunek bankowy spółki za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2015 r. W skardze spółka zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2011.177.1054 ze zm., obecnie Dz.U.2016.710 ze zm. - dalej jako ustawa o VAT), polegające na niedokonaniu zwrotu VAT zgodnie z deklaracjami spółki, w terminach wynikających z ustawy o VAT, które nie zostały skutecznie przedłużone. W uzasadnieniu skargi spółka zasadniczo wykazywała, że organ podatkowy w sposób nieuprawniony wydawał postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT do czasu zakończenia ostatecznej weryfikacji deklarowanego rozliczenia tego podatku, bez zakreślenia konkretnego terminu zakończenia tej procedury. Spółka powoływała się na stanowisko prawne przyjęte w uchwale sygn. I FPS 2/16, w szczególności podkreślała obowiązek organu podatkowego wyznaczenia konkretnego terminu, do którego zwrot VAT zostaje przedłużony. W tym stanie sprawy należy ocenić, że skarga spółki - ściśle rzecz biorąc - nie dotyczy już bezczynności organu podatkowego w ramach kontroli podatkowej czy przewlekłości tej procedury, która stała się przyczyną przedłużenia terminu zwrotu VAT. Skargi w tych kwestiach zostały już prawomocnie odrzucone przy przyjęciu stanowiska, zgodnie z którym nie ma drogi sądowej dla kontroli legalności bezczynności organu podatkowego w ramach kontroli podatkowej czy przewlekłości kontroli podatkowej, nawet jeśli wiąże się ona z niedokonywaniem zwrotu VAT. Zapatrywanie prawne wyrażone w prawomocnych postanowieniach sądowych wiąże przy ocenie dopuszczalności nin. skargi spółki. Natomiast aktualnie spółka domaga się od organu I instancji zwrotu VAT, zasadniczo kwestionując zgodność z prawem postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, a więc w istocie skarży właśnie te postanowienia. W swojej argumentacji przede wszystkim wykazuje, że postanowienia przedłużające terminy zwrotu VAT są niezgodne z prawem. Niewątpliwie w powoływanej przez spółkę uchwale sygn. I FPS 2/16 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm. – dalej jako o.p.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W realiach analizowanej sprawy, jak wynika z odpowiedzi na skargę i przedstawionych sądowi akt, organ II instancji (do czasu złożenia przez spółkę nin. skargi) nie rozpatrywał zażaleń od postanowień organu I instancji dotyczących przedłużenia terminów zwrotu VAT. Trzeba zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W następstwie spółka będzie uprawniona kwestionować legalność przedłużenia terminów zwrotu VAT nie w skargach dotyczących bezczynności w toku kontroli podatkowej czy przewlekłości tej kontroli, ale w skargach na ostateczne rozstrzygnięcia organu II instancji w kwestii przedłużenia zwrotu VAT. W świetle powyższego, na obecnym etapie trzeba stwierdzić, że skarga spółki jest przedwczesna. Została złożona nim doszło do wydania przez organ II instancji rozstrzygnięć w przedmiocie postanowień organu I instancji o przedłużeniu terminów zwrotu VAT. Jednocześnie sąd nie przesądza czy spółka prawidłowo złożyła środki zaskarżenia. Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i przy uwzględnieniu art. 58 § 3 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie wpisu uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.