II FSK 1365/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Jolanta Sokołowska WSA (del.) Maciej Kurasz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Gl 15/16 w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Gl 15/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym skargi T. C. (dalej jako "Skarżący", "Strona") na bezczynność Prezydenta Miasta K. w sprawie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości stwierdził, że organ podatkowy 1) dopuścił się bezczynności; 2) bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydanie aktu; 4) wymierzył organowi grzywnę w wysokości 400 zł; 5) w pozostałym zakresie oddalił skargę. 1. W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że pismem z dnia 10 listopada 2016 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K., zarzucając mu naruszenie art. 121 § 1, art. 125 § 1, art. 139 § 3 i art. 140 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.; dalej "O.p.") przez prowadzenie postępowania w sposób mało efektywny oraz opieszały. Jednocześnie skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 4) stwierdzenie czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, 5) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, 6) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż w toku postępowania administracyjnego miał miejsce następujący przebieg zdarzeń: - dnia 22 stycznia 2016 r. Skarżący złożył pismo zawierające wniosek o wznowienie postępowania podatkowego celem ustalenia podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. W. [...]; - dnia 25 sierpnia 2016 r. złożył pismo z wnioskiem o informację na temat stanu załatwiania jego sprawy; - dnia 13 września 2016 r. na podstawie art. 141 § 1 O.p. złożył do organu II instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach - dalej "Kolegium" lub "SKO") ponaglenie do załatwienia tej sprawy przez Prezydenta Miasta K. - dnia 21 września 2016 r. organ podatkowy podjął pierwszą czynność procesową; - postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. Kolegium uznało zażalenie na bezczynność za zasadne, co zdaniem skarżącego uprawnia go do złożenia niniejszej skargi do WSA. W dalszej kolejności Skarżący podniósł, iż organ I instancji jak dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że od dnia złożenia przez stronę wniosku do chwili obecnej wniosek ten nie został rozpatrzony. Tym samym organ naruszył art. 139 § 3 O.p., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 121 O.p. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 125 O.p. Następnie skarżący przytoczył tezy z wyroków sądów administracyjnych. Odwołał się m.in. do wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. (sygn. akt II SAB/Go 59/11). Skarżący przytoczył ponadto fragment wyroku WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2013 r. (sygn. akt I SAB/Sz 5/12). Za uzasadnione w związku z tym uznał Skarżący zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 142 O.p. W niniejszej sprawie zarzut przewlekłości uzasadnia dotychczasowy tok postępowania, który przedstawiono na wstępie skargi. Za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r. (sygn. akt III SAB/Wa 26/14) podniósł, że zasadą jest załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Końcowo odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08), w której wskazano, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z kolei w tezie wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 r, sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważania, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. 2. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wskazanych w punktach 1-3 skargi podniósł, że działając jako organ podatkowy dochował miesięcznego terminu wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w postanowieniu z dnia 10 października 2016 r. poprzez wydanie w dniu 7 listopada 2016 r. decyzji uchylających w całości decyzje w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012-2013 oraz umarzając postępowanie w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012-2013, a także wydając decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014-2016 (także w dniu 7 listopada 2016 r.) Decyzje zostały odebrane przez podatnika w dniu 14 listopada 2016 r., co oznacza, iż organ podatkowy załatwił sprawę w wyznaczonym przez Kolegium miesięcznym terminie od daty doręczenia jego postanowienia, który upłynął w dniu 14 listopada 2016 r. Powyższy termin wynika z faktu, iż postanowienie SKO zostało doręczone w dniu 13 października 2016 r., termin na załatwienie sprawy przypadł na dzień 12 listopada 2016 r. tj. na sobotę. Biorąc pod uwagę zapis art. 12 § 5 O.p. - zgodnie z którym w przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy - organ stwierdził, że termin ten upłynął w dniu 14 listopada 2016 r. W tej sytuacji zarzuty objęte skargą do WSA w punktach 1-3 były zarzutami bezzasadnymi. Dalej organ podkreślił należy, iż skarga na bezczynność Prezydenta Miasta K. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona w organie podatkowym w dniu 10 listopada 2016 r., a więc przed upływem miesięcznego terminu wyznaczonego przez SKO w Katowicach, który upłynął - jak wyżej wskazano - w dniu 14 listopada 2016 r. Odnosząc się natomiast do 4 punktu zarzutów dotyczącego rażącego naruszenia prawa wyjaśnić należy, iż SKO w postanowieniu z dnia 10 października 2016 r. stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy". Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi organ wyraził pogląd, iż brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny, ponieważ zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd orzeka w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 149 § 1, które nie mają miejsca w przedmiotowej sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach we wskazanym na wstępie wyroku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istniały bowiem podstawy do stwierdzenia, że Prezydent Miasta K. pozostawał w bezczynności, prowadzącej do rażącej bezczynności. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia, że organ podatkowy dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 O.p.). Podjął on pierwszą czynność w sprawie dopiero po wniesieniu przez stronę ponaglenia, a decyzję wydał po uznaniu tegoż ponaglenia przez Kolegium za uzasadnione, dopiero w terminie określonym w postanowieniu organu odwoławczego. Natomiast do dnia 19 września 2016 r., a zatem przez okres 8 miesięcy, nie dokonał jakichkolwiek czynności procesowych. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji, na mocy art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a oraz art. 149 § 2, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1, 2, 3 i 4 wyroku. Na podstawie zaś art. 151 skargę oddalił w pozostałej części. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. 4. Na przedmiotowy wyrok WSA w Gliwicach skargę kasacyjną wniósł Prezydent Miasta K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze kasacyjnej działając na podstawie art. 173 p.p.s.a. zaskarżono wyrok WSA w Gliwicach w zakresie punktu 2 i 4. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 139 i art. 140 O.p., poprzez uznanie, że bezczynność Prezydenta Miasta K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z sytuacją rażącego naruszenia prawa nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, - art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a poprzez wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta K., podczas gdy w świetle okoliczności sprawy grzywna ta nie jest zasadna i jako taka nie powinna zostać wymierzona. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną organ wniósł o uchylenie w części odnoszącej się do punktu 2 i 4 zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę w części odnoszącej się do punktu 2 i 4 zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uznanie braku rażącego naruszenia prawa i niewymierzanie grzywny Prezydentowi Miasta K. oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na zasadzie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Organ w uzasadnieniu skargi wykazuje, że wniosek Skarżącego zawierał wady prawne, a także że nie dopełnił on ustawowych obowiązków w zakresie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wskazuje nadto, że przyczyną opóźnienia w załatwieniu sprawy nie było celowe działanie a względy organizacyjno – techniczne. 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wobec tego nie może zostać uwzględniona. 6. Przystępując do oceny skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, które wyznaczają podniesione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jak też argumentacja przytoczona w uzasadnieniu tego środka zaskarżenia. Oznacza to, że NSA nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą oraz ich uzasadnienia. 7. Uwzględniając zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oraz ich uzasadnienie stwierdzić należy, że poddana NSA sprawa ogranicza się wyłącznie do rozstrzygnięcia, czy Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu zasadnie stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa co w konsekwencji przesądzało o wymierzeniu grzywny temu organowi. W rozpoznawanej sprawie bezsporną okolicznością jest to, że w złożonej w dniu 10 listopada 2016 r. w skardze na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości Skarżący domagał się zobowiązania Prezydenta miasta K. do wydania decyzji w sprawie. Z akt sprawy wynikało, że Skarżący w dniu 22 stycznia 2016 r. złożył pismo zawierające wniosek o wznowienie postępowania podatkowego celem ustalenia podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. W. [...]. W dniu 25 sierpnia 2016 r. złożył pismo z wnioskiem o informację na temat stanu załatwiania jego sprawy. Następnie w dniu 13 września 2016 r. na podstawie art. 141 § 1 O.p. złożył do organu II instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach - dalej Kolegium lub SKO) ponaglenie do załatwienia tej sprawy przez Prezydenta Miasta K. Organ administracji po otrzymaniu rozstrzygnięcia stwierdzającego bezczynność - po przeszło 8 miesiącach podjął pierwszą czynność procesową stwierdzając braki złożonego przez Stronę wniosku z dnia 22 stycznia 2016 r. Organ podatkowy w dniu 7 listopada 2016 r. po wznowieniu postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości za lata 2012 i 2013 r. uchylił decyzje podatkowe w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za te lata i umorzył postępowanie w tej sprawie. 8. Zgodnie z powołanym art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, dostępny w systemie LEX nr 1421789). 9. Opisany powyżej przebieg postępowania nie pozostawia wątpliwości, iż organ podatkowy dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, gdyż od momentu wpływu wniosku do wydania decyzji w sprawie upłynął okres dłuższy aniżeli określony w przepisach. W myśl art. 125 § 1 O.p., organy podatkowe powinny działać W sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie natomiast do treści art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z art. 139 § 1 tej ustawy załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie (§ 2). 10. W niniejszej sprawie od momentu złożenia wniosku tj. dnia 22 stycznia 2016 r. pierwszą czynność procesową organ podjął w dniu 19 września 2016 r. po wniesieniu ponaglenia do SKO, a zatem przez okres 8 miesięcy pozostawał w bezczynności co w sposób nie budzący wątpliwości naruszało zarówno art. 139 § 1 i art. 139 § 2 O.p. Także wskazać należy, że do tego okresu bezczynności powinno się włączyć okres do wydania decyzji załatwiających sprawę. Niezależnie od tego Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał również na naruszenie art. 140 § 1 i art. 140 § 2 O.p. poprzez niepoinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu. 11. Przyjmuje się, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia. Podnieść zatem należy, że rozpoznanie sprawy przez organ administracyjny po przeszło 8 miesiącach, brak odpowiedzi na pismo z prośbą o informację o stanie sprawy, nie zastosowanie trybu informowania strony o powodach niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia sprawy wskazuje na to, że rację miał Sąd pierwszej instancji, że bezczynność organu prowadząca do przewlekłości postępowania miała charakter rażący. Oceny tej nie mogą zmienić powoływane przez organ okoliczności takie jak ilość spraw rozpoznawanych przez Prezydenta Miasta K., czy też inne kwestie organizacyjno – techniczne związane z corocznym procesem wydawania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości. Sąd odwoławczy zgodził się w tym zakresie ze Stroną, że okoliczność ta podnoszona w skardze kasacyjnej przez organ administracji mająca usprawiedliwić bezczynność organu jest przewidywalna i przy zastosowaniu prawidłowej organizacji pracy w urzędzie nie powinna wpływać na terminowość załatwiania innych spraw administracyjnych. Stan bezczynności nie budzi zatem wątpliwości, a jego okres powoduje, że usprawiedliwione jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało wymierzenie grzywny organowi. 12. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przesądzające o rażącym charakterze bezczynności Organu uzasadniają przy tym nałożenie grzywny. Jest ona dodatkowym środkiem o dyscyplinująco-represyjnym charakterze, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15, LEX nr 2205900). 13. Przyjąć należy, że Sąd pierwszej instancji powinien szerzej wyjaśnić przyczyny, dla których wymierzył grzywnę w wysokości akurat 400 zł. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia w rozpatrywanej części, tym bardziej że wnoszący skargę kasacyjną nie zgłosił zarzutu naruszenia przez ten Sąd przepisu postępowania odnoszącego się do konstrukcji uzasadnienia orzeczenia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Z pewnością jednak nie można przyjąć, że grzywna w tej wysokości jest wygórowana i nieadekwatna do skali naruszenia, jakiego dopuścił się Organ, jeżeli zważyć, że stosownie do art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. mogła ona być wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. 14. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod uwagę z urzędu, oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Skarżący nie poniósł w tym postępowaniu kosztów, które mogłyby być zwrócone na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.