I SA/Ol 929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Chybicki, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2016r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2016r.. Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że do Urzędu Gminy wpłynęła w dniu 1 lutego 2016r. deklaracja podmiotu: A. Sp. z o.o. w "[...]" (dalej Spółka, podatnik, strona, odwołująca się, skarżąca) na podatek od nieruchomości za rok 2016. W deklaracji podatnik wykazał do opodatkowania: budynki o powierzchni 5.069,51 m2 i grunty o powierzchni 53.309,50 m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o powierzchni 39.679,50 m2 i budynki o powierzchni 1.368,61 m2 jako zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego oraz budowle o wartości 1.226.240,29 zł. Spółka jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni 93.145 m2 (sklasyfikowanych jako Bi - inne tereny zabudowane) położonych w "[...]" przy ul. "[...]", w gminie "[...]". Nieruchomość zabudowana jest budynkami i budowlami tworzącymi ośrodek wypoczynkowo-konferencyjny pod nazwą "[...]". W dniu 30 grudnia 2015r. pomiędzy Spółką a Fundacją M. G. "[...]" z siedzibą w "[...]" (dalej Fundacja) zawarta została umowa użyczenia, której przedmiotem było oddanie w bezpłatne używanie części ww. nieruchomości, tj. gruntów o łącznej powierzchni 39.679,50 m2 oraz budynków o łącznej powierzchni 1.368,61 m2. W § 2 tej umowy stwierdzono, iż oddana do bezpłatnego używania część nieruchomości będzie wykorzystywana przez Fundację do używania wyłącznie na cele związane z prowadzaną przez Fundację jako organizację pożytku publicznego, nieodpłatną statutową działalnością pożytku publicznego określoną w statucie Fundacji. Fundacja ma status organizacji pożytku publicznego (wpis KRS "[...]"). Postanowieniem z dnia 15 marca 2016r. Wójt Gminy (dalej Wójt, Organ I instancji) wszczął postępowanie podatkowe, w toku którego Spółka złożyła w dniu 2.05.2016r. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016r. ze skutkiem od 1.05.2016r., w związku z podpisaniem w dniu 25 kwietnia 2016r. aneksu do umowy użyczenia z dnia 31 grudnia 2015r.. W korekcie rozszerzono powierzchnię gruntów i budynków korzystających ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (odpowiednio do powierzchni 11.688 m2 gruntów i 383,18 m2 budynków - działka nr 8/2 zabudowana budynkiem stajni oraz działka nr 8/7). Następnie ww. decyzją z dnia "[...]" Wójt określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie 230.954 zł przyjmując do podstawy opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 93.145 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą - 6.438,12 m2 i budowle o wartości 1.226.240,29 zł. Organ I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem strony co do zwolnienia z opodatkowania nieruchomości położonej w "[...]" przy ul. "[...]". Wskazał, że w trakcie postępowania podatkowego zebrano szereg dowodów, w tym oględziny przeprowadzone w dniu 12.04.2014r., informację od prezes Fundacji M. G., która jest jednocześnie wspólnikiem Spółki będącej podatnikiem w niniejszej sprawie, na temat działalności Fundacji na terenie ww. ośrodka (prowadzenie wystaw, spotkań artystów, warsztatów), przesłuchano również pracowników Spółki, którzy potwierdzili przedstawioną przez prezes Fundacji działalność na terenie ośrodka. Organ ocenił, że sporne obiekty nie były i nie są zajęte na działalność statutową organizacji pożytku publicznego i nie mogą podlegać zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716 ze zm.), dalej u.p.o.l.. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zakwestionowała ustalenia i argumentację Organu podatkowego. Podniosła, że przedmiotowe nieruchomości, budynki i budowle, które objęte zostały zaskarżoną decyzją Wójta określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości, oddane zostały do korzystania Fundacji będącej organizacją pożytku publicznego co oznacza, że Spółka nie wykorzystuje i nie może wykorzystywać przedmiotowych nieruchomości, budynków i budowli na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym Organ I instancji dokonał błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego w sprawie poprzez przyjęcie, że całość gruntów i budynków, których właścicielem jest Spółka, jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, że podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jedynie ta część gruntów i budynków, która została zgłoszona w deklaracji na podatek od nieruchomości jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od dnia zawarcia umowy użyczenia tj. od 15 października 2014r., na nieruchomości, w budynkach i budowlach nie była prowadzona i nie mogła być prowadzona działalność gospodarcza przez Spółkę. Ponadto Wójt naruszył również przepis art. 7 ust. 1 pkt. 14 u.p.o.l. poprzez uznanie, że nieruchomości, budynki i budowle objęte zaskarżoną decyzją nie były zajęte przez organizację pożytku publicznego pomimo, że ww. Fundacja bezspornie posiada status organizacji pożytku publicznego, i na podstawie umowy użyczenia jest posiadaczem zależnym nieruchomości, budynków i budowli objętych zaskarżoną decyzją co zdaniem skarżącej wyczerpuje znamiona terminu "zajęcie" określonego w powołanym przepisie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, Organ odwoławczy, Organ II instancji) w uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" stwierdziło, że Organ podatkowy I instancji prawidłowo określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016r. przyjmując, iż wszystkie grunty, budynki i budowle podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek, tj. związanych z działalnością gospodarczą. Kolegium podało, że decydującą kwestią dla zastosowania zarówno dla gruntu, jak i dla budynku najwyższej stawki podatkowej jest fakt związania ich z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny Organ wskazał, że co do zasady do uznania, że dana nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie jej na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę. Natomiast Spółka nie straciła władztwa nad przedmiotową nieruchomością, która nadal znajduje się w jej posiadaniu jako przedsiębiorcy mimo jej użyczenia Fundacji, gdyż posiadanie zależne najemcy (biorącego do używania) nie wpływa na ciągłość posiadania samoistnego odwołującej się jako właściciela (użytkownika wieczystego). Na dzień wydania decyzji Organ I instancji nie uzyskał żadnej informacji na temat organizowanych przez Fundację wydarzeń na terenie ośrodka w "[...]" w okresie od 1.05.2016r. w budynku stajni, na działce na której ona się znajduje, oraz działce sąsiedniej. Nie zamieszczono również danych informacji na stronach internetowych prowadzonych przez Spółkę, jak też ww. Fundację, które starają się informować o organizowanych wydarzeniach, organizowanych przez Fundację wydarzeń na terenie ośrodka w "[...]" w okresie od 1.05.2016r. w budynku stajni, na działce na której ona się znajduje oraz działce sąsiedniej. Kolegium uznało, że w realiach niniejszej sprawy Wójt słusznie stwierdził, iż wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. warunki zajęcia spornych składników nieruchomości na działalność statutową Fundacji nie zostały spełnione. Powyższe powoduje, że sporna część nieruchomości nie jest zajęta na prowadzenie statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Sytuacja taka miałaby miejsce wówczas gdyby czynności Fundacji były wykonywane w sposób trwały oraz wykluczałyby możliwość prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności. Prowadzenie działalności marketingowej ośrodka przez cały rok, przy wykorzystaniu użyczonych nieruchomości, planowanie inwestycji, wyłączenie z użyczenia wraz z rozpoczynającym się sezonem wskazują, że aktywność Fundacji nie jest (nie będzie) prowadzona w sposób trwały i nie wyklucza możliwości prowadzenia odrębnej działalności. Możliwość prowadzenia wskazuje, że działalność statutowa Fundacji prowadzona na terenie ośrodka nie tylko nie wyklucza możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, ale i nie jest (nie będzie) prowadzona w sposób trwały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości oraz o zasądzenie od Organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. poprzez odmowę zwolnienia od podatku od nieruchomości zajętej na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, - art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że grunty, budowle i budynki, które nie są w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego w sprawie i przyjęcie, że całość gruntów i budynków, których właścicielem jest skarżąca Spółka jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona podniosła, że nie jest posiadaczem spornych nieruchomości na podstawie obowiązującej umowy użyczenia z 31.12.2015r. pomiędzy Spółką a ww. Fundacją. Użyczający (Spółka) w czasie trwania umowy nie może korzystać z nieruchomości, a w szczególności prowadzić tam działalności gospodarczej. Umowa użyczenia jest umową realną, czyli do jej zawarcia konieczne jest złożenie oświadczeń woli, ale także wydanie rzeczy biorącemu. Strona wskazała, że użyte w przepisie art. 1a. ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "posiadanie" oznacza właśnie korzystanie z nieruchomości z wyłączeniem innych osób. Na potwierdzenie powyższego wydzielono granice posiadania Fundacji i Spółki, na nieruchomości, w budynkach i budowlach nie jest prowadzona i nie może być prowadzona działalność gospodarcza przez skarżącą. Strona podała, że art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nie definiuje sposobu korzystania z zajętej nieruchomości, który można zakwalifikować jako "zajęcie" na potrzeby działalności pożytku publicznego. Organy nie wskazały w jaki sposób w ich ocenie powinna być realizowana działalność w zakresie pożytku publicznego przewidziana w statucie Fundacji, aby można uznać, że doszło do "zajęcia" na cele działalności w zakresie pożytku publicznego. Podała, że w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2010r. sygn. akt II FSK 559/09 stwierdzono, że "zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowy, gdyż okolicznością zwalniającą jest sam fakt zajęcia części nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego". Natomiast statut Fundacji określa jej cele jako w głównej mierze wsparcie rozwoju osobistego człowieka. W związku z tym nie można uznać rozważań odnośnie terminu "zajęcie" dokonanych przez Organy I i II instancji za właściwe, ponieważ brak jest możliwości ustalenia jakie mają być zewnętrzne znamiona "zajęcia" na cele statutowe Fundacji, które są określone we wpisie Fundacji do właściwego rejestru. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W deklaracji skarżąca wykazała do opodatkowania: budynki o powierzchni 5.069,51 m2 i grunty o powierzchni 53.309,50 m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o powierzchni 39.679,50 m2 i budynki o powierzchni 1.368,61 m2 jako zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego oraz budowle o wartości 1.226.240,29 zł. Spółka jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni 93.145 m2 (sklasyfikowanych jako Bi - inne tereny zabudowane) położonych w "[...]" przy ul. "[...]", w gminie "[...]". Nieruchomość zabudowana jest budynkami i budowlami tworzącymi ośrodek wypoczynkowo-konferencyjny pod nazwą "[...]". W korekcie rozszerzono powierzchnię gruntów i budynków korzystających ze zwolnienia odpowiednio do powierzchni 11.688 m2 gruntów i 383,18 m2 budynków - działkę nr 8/2 zabudowana budynkiem stajni oraz działkę nr 8/7). Zasady prowadzenia działalności pożytku publicznego reguluje ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 organizacją pożytku publicznego może być organizacja pozarządowa, osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego oraz spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 14 u.o.p.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Nie budzi wątpliwości sytuacja, gdy organizacja pożytku publicznego jest właścicielem lub użytkownikiem nieruchomości i spełni warunki, które wynikają z ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, skorzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie Fundacja nie jest właścicielem nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu. W aktach administracyjnych znajduje się umowa użyczenia, która została sporządzona 30 grudnia 2015r. pomiędzy stroną skarżącą a Fundacją. Do tej umowy podpisano aneks w dniu 25 kwietnia 2016r. W § 2 tej umowy jest mowa o przekazaniu części nieruchomości na cele statutowe. Natomiast w § 4 określono, że biorący w użyczenie zobowiązuje się używać przedmiot użyczenia zgodnie z przeznaczeniem. W aktach podatkowych znajduje się również statut Fundacji. Z jej treści wynika, że jej celem jest wspieranie działalności twórczej i artystycznej. Z protokołu oględzin i zeznań świadków wynikało, że na terenie nieruchomości znajdują się plakaty Fundacji, grafiki, banery reklamowe itp., Przedmiotowa nieruchomość jest klasycznym ośrodkiem wczasowym, z bazą noclegową i wypoczynkową. Przedstawiony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że będąca przedmiotem umowy "użyczenia" część nieruchomości jest zajęta na cele statutowe Fundacji. W rozpoznawanej sprawie Organ odwoławczy błędnie przyjął, że Fundacja jest posiadaczem zależnym części nieruchomości. Takiego wniosku prawnego nie można wysnuć z treści umowy użyczenia. Przeczy takiej ocenie charakter prawny zawartej umowy użyczenia. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Fundacja, w następstwie jej zawarcia, przejęła władztwo na częścią nieruchomości skarżącej. Przeczą takiej ocenie również wyniki postępowania dowodowego. Z protokołu oględzin wynika, że Fundacja wykorzystuje pomieszczenia do prezentacji określonych treści. Takie wykorzystanie tych pomieszczeń nie koliduje z zasadniczą funkcją tej nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość w dalszym ciągu jest klasycznym ośrodkiem wczasowym, z bazą noclegową i wypoczynkową. Takie prezentacje powodują, że ośrodek wczasowy, baza noclegowa i wypoczynkowa zyskują na atrakcyjności. Z powodu takiego wykorzystania nieruchomości Fundacja nie uzyskuje władztwa na nieruchomością. W każdym wypadku nie można uznać, że przedmiotowa nieruchomość w części jest zajęta przez organizację pożytku publicznego. Zwolnieniu podlegają nie tylko nieruchomości, których podatnikiem jest organizacja pożytku publicznego (czyli, których organizacja jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym), ale także nieruchomości w zakresie których organizacja nie jest podatnikiem, o ile są one zajęte przez nią np. na podstawie umowy najmu czy dzierżawy (zob. E. Bobrus, Problemy praktyczne związane ze zwolnieniem organizacji pożytku publicznego z podatku od nieruchomości [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 108). Zajęcie (jak podnosi się w literaturze i orzecznictwie) musi być faktyczne a nie pozorne. Podmiot nie będzie korzystał ze zwolnienia w sytuacji, kiedy np. z zapisów umowy dzierżawy czy najmu wynika, iż organizacja pożytku publicznego prowadzi nieodpłatną statutową działalność pożytku publicznego, lecz w rzeczywistości takiej działalności nie prowadzi (nie ma faktycznego zajęcia). Z przedmiotowego zwolnienia nie będzie można także skorzystać, jeżeli dana nieruchomość będzie oprócz zajęcia na nieodpłatną działalność organizacji pożytku publicznego, zajęta również na działalność gospodarczą. W tej sytuacji podmiot nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, bowiem nieruchomość jest zajęta także na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko na nieodpłatną statutową działalność organizacji pożytku publicznego. Bardzo ważnym elementem konstrukcji przedmiotowego zwolnienia jest jej nieodpłatny charakter. Zgodnie bowiem z treścią artykułu 7 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, działalnością nieodpłatną pożytku publicznego jest działalność prowadzona przez organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, za które nie pobierają one wynagrodzenia. W tej kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 22 marca 2006 r. (sygn. akt I SA/Bk 346/05). Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 7 cyt. ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, "działalność nieodpłatna pożytku publicznego" to świadczenie na podstawie stosunku prawnego usług, za które organizacje pożytku publicznego prowadzące tę działalność nie pobierają wynagrodzenia. W konfrontacji z zawartymi w przepisach tej ustawy definicjami takich pojęć, jak "odpłatna działalność pożytku publicznego" i "działalność gospodarcza pożytku publicznego", za "nieodpłatną działalność pożytku publicznego’’ można uznać tylko taką sytuację, w której organizacja pożytku publicznego za świadczone przez siebie usługi nie pobiera jakiegokolwiek wynagrodzenia, a nie sytuację, gdy wynagrodzenie to nie odpowiada rzeczywistej wartości lub kosztów świadczenia. Pobieranie wynagrodzenia powoduje bowiem, że działalność pożytku publicznego staje się działalnością odpłatną (art. 8 ust. 1 cyt. ustawy), zaś pobieranie wynagrodzenia wyższego od tego, jakie wynika z kalkulacji bezpośrednich kosztów tej działalności - czyni z niej działalność gospodarczą (art. 9 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Biorąc pod uwagę powyższe zwolnienie od podatku od nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ma charakter zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego. Jednym z kryteriów przyznania zwolnienia jest status organizacji pożytku publicznego. W przypadku utraty statusu organizacja pożytku publicznego traci prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do stosowania art. 7 ust. 1 pkt 14 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem zwolnione od podatku są nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Przedmiotowa nieruchomość jest w posiadaniu skarżącej Spółki i jest związana z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Tej okoliczności nie zmienia przedmiotowa umowa użyczenia. W dalszym ciągu przedmiotowa nieruchomość stanowi bazę noclegową, turystyczną i rekreacyjną. Nie może zmienić tej oceny możliwość zorganizowania na terenie tego ośrodka imprezy o charakterze kulturalnym. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Nie można też zgodzić się z zarzutem skarżącej odnośnie naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. i art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych. Ponad wszelką wątpliwość wynika, że przedmiotowa nieruchomość była w całości w posiadaniu przedsiębiorcy i była związana z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu strony skarżącej, że część nieruchomości była zajęta na potrzeby działalności pożytku publicznego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.