IV SA/Gl 796/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz.1659) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: kpa), po rozpoznaniu sprawy z odwołania J. J. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], wydanej na podstawie art. 110 ust. 8, zgodnie z art. 106 ust. 5, art. 8 ust. 4 i 12, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm., dalej także: ustawa lub ups), oraz art. 163 kpa, po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...]r. zmieniającej decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] i przyznającej stronie zasiłek okresowy od dnia 01 do dnia 31 grudnia 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie - utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym. Przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Zespołu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., zmienił decyzję własną z dnia [...] r. [...], mocą której zmieniono, także własną, decyzję z dnia [...]r. (nr [...]), na podstawie której wypłacono stronie zasiłek okresowy w wysokości [...] zł w ten sposób, iż przyznał stronie zasiłek okresowy od dnia 01 do dnia 31 grudnia 2015 r. w wysokości [...] zł. Organ pierwszoinstancyjny na wstępie przypominając chronologię zdarzeń wskazał, że w wyniku uchylenia przez Kolegium, decyzją z dnia [...]r., nr [...], jego decyzji z dnia [...]r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...]r., w części dotyczącej wysokości zasiłku okresowego w grudniu 2015 r. w związku ze zmianą sytuacji dochodowej rodziny strony, po ponownym rozpoznaniu sprawy, przyznał stronie zasiłek okresowy od 01 grudnia do 31 grudnia 2015 r., w wysokości [...] zł. Zaznaczył, że w toku postępowania ustalono, że strona spełnia przesłanki do przyznania jej zasiłku okresowego - dochód rodziny w listopadzie 2015 r. wynosił [...] zł, na który składają się: [...] zł - 1/12 świadczeń rodzinnych za okres od 01 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. liczonych do dochodu rodziny do czerwca 2016 r. i [...] zł. - 1/12 świadczeń rodzinnych za okres zasiłkowy od 01 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r. liczonych do dochodu rodziny od października 2016 r., i nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego rodziny wynoszącego [...] zł. Wskazała także, że biorąc pod uwagę zasady przyznawania pomocy obowiązujące w Ośrodku oraz ograniczone środki finansowe Ośrodka zasiłek okresowy przyznaje się w wysokości 50% różnicy między kryterium dochodowym a dochodem. Od tej decyzji strona wniosła strona odwołanie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Skarżonej decyzji zarzuciła błędne ustalenie dochodu rodziny poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o pomocy społecznej - doliczenie do dochodu dwóch jednorazowych wypłat zasiłków rodzinnych za lata 2013/2014 i 2014/2015 niezgodnie z art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej. Strona wniosła o zmianę decyzji i przyznanie poprawnie obliczonego zasiłku okresowego. Organ odwoławczy akceptując w pełni ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania według chronologii zdarzeń, zgodny z zaprezentowanym powyżej, oraz przytoczył prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że zgodnie z art. 38 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. 2. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 3. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 4. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. 5. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje: 1/ osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł, 2/ osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł, 3/ rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego powodów wymienionych w art. 7 pkt 2- 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Następnie wskazał, że świadczenia rodzinne mają charakter świadczenia okresowego, a więc powtarzalnego stąd winny być rozliczone zgodnie z art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano dochód. Mając na względzie powyższe stwierdził, że przyznaną stronie nadpłatę zasiłków rodzinnych należy rozliczyć zgodnie z art. 8 ust. 12 tej ustawy i doliczyć do dochodu rodziny przez okres 12 miesięcy. W ocenie organu odwoławczego słusznie organ pierwszej instancji przyjął, iż kwotę tę należy uwzględnić jako dochód w następnych miesiącach. Zasiłek rodzinny jest bowiem świadczeniem periodycznym - wypłacanym w cyklach miesięcznych, toteż trafnie podzielono go na takie okresy. Wyjaśniło także, że zaliczenie należności na poczet miesięcy następnych, to operacja ta ma uzasadnienie w tym, że skarżący skorzystał z nadpłaty w teraźniejszości i przyszłości, mimo iż prawo do świadczenia nabył w poprzednich miesiącach. Zatem należało ją rozliczyć "do przodu", a nie wstecz. Jednocześnie wskazał, że stanowisko to jest w pełni akceptowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2006 r. sygn. akt IV SA/GI 1013/04, czy też WSA w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 125/09, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA. Zdaniem Kolegium rozliczenie otrzymanej nadpłaty wstecz wypaczałoby pojęcie dochodu w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. W dalszym motywach zaakcentowało, iż ustawowe kryterium dochodowe dla rodziny wynosi [...] zł, a rodzina osiągnęła dochód w wysokości [...] zł. Różnica między ustawowym kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny wynosi [...] zł. W rozpatrywanej sprawie minimalna kwota zasiłku okresowego wynosi [...] zł (50% z kwoty [...] zł) i taką wysokość zasiłku okresowego organ pierwszej instancji przyznał stronie, mając na względzie ograniczone środki finansowe Ośrodka. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż zasiłek okresowy został przyznany w minimalnej wysokości gwarantowanej ponieważ wielkość środków finansowych Ośrodka nie pozwala na przyznawanie zasiłków okresowych w wyższej wysokości. Pomoc jakiej udziela Ośrodek Pomocy jest uzależniona nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, ale również od możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyznacznikami ustalenia wysokości zasiłku są z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy, a z drugiej strony możliwości finansowe organów pomocy społecznej. W osobistej skardze na powyższą decyzję skierowanej do tut. Sądu strona wskazała, że nie zgadza się z nią, oraz wniosła o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Zaakcentowała, że jej sytuacja życiowa jest trudna a organ de facto niewłaściwe ją ocenił i wadliwie zinterpretował art. 8 ust. 12 ups. Zdaniem strony skarżącej zasiłek został ustalony w błędnej wysokości, poprzez doliczenie do dochodu, jednorazowo wypłaconego zasiłku rodzinnego za okres zasiłkowy 2013/2014. Autor skargi wskazał, że ustawa o pomocy społecznej w art. 8 ust.12 określa zasady rozliczania otrzymanego jednorazowo dochodu należnego za dany okres i jasno wskazuje że otrzymany dochód uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano dochód. Jego zdaniem błędne rozliczanie dochodu należnego do "przodu" zostało zmienione z dniem 01 listopada 2005 r. a zastosowana przez obie instancje wykładnia przepisu obowiązywała do dnia 31 października 2005 r. Dodał, że żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie uzasadnia przyjętego przez obie instancje błędnego stanowiska. Potwierdzają to tak wytyczne Ministerstwa Rodziny dostępne dla organów Pomocy Społecznej na stronie internetowej ministerstwa jak i wyroki sądowe w podobnych sprawach. W jego ocenie dochód ten wypłacony z dołu a więc po upływie okresu którego dotyczył, organ I instancji powinien doliczyć do dochodu za minione miesiące czyli za okres od listopada 2013 r. do 31 października 2015 r. Zdaniem strony skarżącej organy administracji publicznej powinny działać i orzekać w myśl obowiązujących ustaw i przepisów prawa a nie własnego zdania. Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zwarte w objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. dalej także: Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej i drugiej instancji, jak i strony skarżącej. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy dokonały ustalenia stanu faktycznego oraz rozważyły możliwości przyznania wnioskowanego świadczenia w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji. Motywy rozstrzygnięcia znalazły wyraz w uzasadnieniach poddanych kontroli decyzji organów, które poprzedzone zostały wnikliwym zebraniem i oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. I o ile, rację ma strona skarżąca twierdząc, że ustawa o pomocy społecznej w art. 8 precyzyjnie wskazuje zasady obliczenia dochodu podmiotów wnoszących o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, to już wadliwie dokonuje ich interpretacji. Zasady te, co wymaga podkreślenia, są przejrzyste i nie mogą być w żadnej części pomijane. Dochód rodziny ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej musi być ustalony w sposób obiektywny. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, dla obliczenia dochodu rodziny konieczne jest zastosowanie art. 8 ust. 12 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że "w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód". Proponowana przez skarżącego wykładnia wskazanej regulacji jest nie do pogodzenia z jej treścią. Gdyby bowiem ustawodawca chciał aby dochód należny za dłuższy okres, a uzyskany jednorazowo (np. na skutek wypłaty zaległych świadczeń) był np. jednorazowo doliczany do dochodu, to dałby temu wyraźny wyraz w regulacji ustawowej. W cytowanym przepisie wprowadzono natomiast wprost regułę przeciwną, to jest wskazano, że "dochód uwzględniany jest za okres, za który uzyskano dochód". Jeżeli zatem danej osobie zostały jednorazowo wypłacone zaległe, a należne jej świadczenia np. za kolejne, ubiegłe dwanaście miesięcy, ta jednorazowa wypłata powiększy w odpowiedniej części dochód za każdy z tych miesięcy z osobna (zgodnie z wysokością danego świadczenia przypadającą w danych okresach miesięcznych). Ustawodawca przewidział tym samym, iż w pewnych sytuacjach możliwym jest uzyskanie dochodu z zaległych świadczeń (których wypłata następuje za okres za który przyznano zaległe świadczenie już po złożeniu wniosku o dane świadczenie). Mając to na uwadze ustawodawca wskazał zatem precyzyjnie w jaki sposób uzyskanie dochodu z zaległych świadczeń (za okres, za który przyznano zaległe świadczenie) wpływa na ustalenie wysokości całkowitego dochodu wnioskodawcy (rodziny) w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. W świetle tych rozważań dokonane przez organy administracji publicznej wyliczenie dochodu rodziny skarżącego uznać należy za prawidłowe, wszak nie mogły one pominąć treści art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ w świetle art. 6 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego określającego zasadę legalizmu miały obowiązek działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Fakt, że obecnie skarżący czuje się pokrzywdzony zastosowaniem regulacji art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej przy wyliczaniu dochodu rodziny w sposób wskazany powyżej nie może mieć z kolei znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych w ich sprawach decyzji. Zdaniem Sądu trafnie zatem Kolegium wskazało, że skoro świadczenia rodzinne mają charakter świadczenia okresowego, a więc powtarzalnego toteż winny być rozliczone zgodnie z art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, stanowiący - jak wskazano powyżej - że w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano dochód. Prawidłowo zatem przyznaną stronie nadpłatę zasiłków rodzinnych organy pierwszej i drugiej instancji rozliczyły, zgodnie z art. 8 ust. 12 omawianej ustawy, doliczając ją do dochodu rodziny przez okres 12 miesięcy. To, iż kwotę tę należy uwzględnić jako dochód w następnych miesiącach wynika z tego, że zasiłek rodzinny jest świadczeniem periodycznym - wypłacanym w cyklach miesięcznych, stąd też trafnie podzielono go na takie okresy. Zaliczenie spornych należności na poczet miesięcy następnych, to podyktowane to jest chociażby tym, że skarżący skorzystał z tych środków w chwili ich otrzymania i przyszłości, mimo iż prawo do świadczenia nabył w poprzednich miesiącach. Przeto też, prawidłowe jest rozliczenie tej kwoty "do przodu", a nie wstecz. Innymi słowy - zdaniem Sądu - rozliczenie otrzymanej nadpłaty wstecz wypaczałoby pojęcie dochodu w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Tworzyłoby niczym nieuprawnioną fikcję, że rodzina nie dysponuje danym konkretnym dochodem w danej chwili, gdy w samej rzeczy jest realnym dysponentem tego dochodu. Dalszą konsekwencją przyjęcia odmiennego stanowiska (rozliczania kwoty wstecz) byłaby też konieczność weryfikowania dochodu rodziny strony wstecz, a co za tym idzie następczego weryfikowania decyzji przyznających we wstecznym okresie świadczenia z opieki społecznej, albowiem oczywistym jest, że inne byłoby wtedy kryterium dochodowe rodziny. Dlatego też Sąd w składzie tu orzekającym nie przychyla się do twierdzeń skarżącego w tym zakresie i nie podziela poglądów zaprezentowanych w cytowanych przez skarżącego orzeczeniach SKO i sądów administracyjnych. W rozpatrywanym przypadku, ustawowe kryterium dochodowe dla rodziny wynosi [...] zł, a rodzina osiągnęła dochód w wysokości [...] zł. Różnica między ustawowym kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny wynosi [...] zł. W rozpatrywanej sprawie minimalna kwota zasiłku okresowego wynosi [...] zł (50% z kwoty [...] zł), i taką wysokość zasiłku okresowego organy przyznały skarżącemu. Organy miały także na uwadze ograniczone środki finansowe ośrodka. Stąd też, zasiłek okresowy został przyznany w minimalnej wysokości gwarantowanej ponieważ wielkość środków finansowych ośrodka nie pozwala na przyznawanie zasiłków okresowych w wyższej wysokości. Pomoc jakiej udziela Ośrodek Pomocy jest uzależniona nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, ale również od możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyznacznikami ustalenia wysokości zasiłku są z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy, a z drugiej strony możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Jednocześnie wskazania wymaga, że na podstawie regulacji zawartej w art. 163 kpa, organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13 Kodeksu, o ile przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym, jak trafnie wywodziły organy obu instancji, jest art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także, jeśli wystąpiły przesłanki z art. 11, art. 12, art. 107 ust. 5 tej ustawy. Postępowanie w sprawie wzruszenia decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 jest postępowaniem nowym w stosunku do tego, w którym wydano decyzję podlegającą wzruszeniu, a decyzja wydana w tym trybie - jako konstytutywna - kształtować może na nowo sytuację prawną strony. Każda z przesłanek wymienionych w art. 106 ust. 5 ustawy stanowi samodzielną, odrębną podstawę uchylenia lub zmiany decyzji, a zakresy tych podstaw są rozłączne. Z analizowanego przepisu wynika również, że każda zmiana sytuacji materialnej czy osobistej może powodować zmianę lub uchylenie decyzji, z tym że chodzi tu o zmiany, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji przyznającej określone świadczenie. Natomiast stwierdzenie przez organ administracyjny wystąpienia przesłanek określonych w art. 106 ust. 5 ustawy, wiąże się z wydaniem decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję pierwotną ze skutkiem, co do zasady, na przyszłość. Wskazanie przez organ, że sytuacja materialna strony uległa zmianie, powinna wywrzeć tylko ten skutek, iż stosownie do unormowań art. 37 ust. 1 oraz art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, organ pomocy społecznej powinien był ustalić wysokość zasiłku stałego na dzień orzekania w przedmiotowej sprawie. Dodać również wypada, że określona w art. 106 ust. 5 przesłanka dotycząca zmiany sytuacji dochodowej strony koresponduje z art. 109 ustawy o pomocy społecznej, nakładającym na osoby i rodziny korzystające ze świadczeń pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego poinformowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej związanej z udzieleniem pomocy. Każda zmiana wskazanych sytuacji nakłada bowiem na świadczeniobiorcę obowiązek złożenia informacji. Zauważyć również należy, iż zmiana sytuacji osobistej czy majątkowej strony i związana z nią weryfikacja decyzji mogą przynieść zarówno negatywne, jak i pozytywne skutki w postaci przyznania świadczenia lub jego pozbawienia, zwiększenia albo zmniejszenia zakresu pomocy. Konkludując przyjdzie wskazać, że Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy ustawy o pomocy społecznej. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób dostateczny wykazało, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja nakazuje uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Podsumowując podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez skarżącego dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że wnioskowana przez skarżącego pomoc została mu przyznana w określonej w decyzji wysokości. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził tut. Sąd w wyroku z dnia 07 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 798/16 zapadłym także w sprawie strony w zbliżonym stanie prawnym i faktycznym. Ponadto pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, dla przykładu należy podać chociażby wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 230/16 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 08 lutego 2017 , sygn. akt I OSK 2069/16. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Tym samym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.