I SA/Po 1586/16

Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi T. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania; zarządza pozostawić pismo bez rozpoznania. Pismem z dnia 18 października 2016 r., skarżący wniósł skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący pismem z dnia 02 grudnia 2016 r., wniósł o wycofanie z obiegu prawnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze omawiane pismo skarżącego potraktowano jako zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu od skargi. Z uwagi na braki formalne zażalenia zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 06 grudnia 2016 r., wezwano skarżącego do ich uzupełnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – poprzez nadesłanie odpisu zażalenia celem jego doręczenia stronie przeciwnej oraz poprzez sporządzenie na piśmie w dwóch podpisanych egzemplarzach wyjaśnień, co do tego czy skarżący wnosi o zmianę czy też o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych zażalenia z dnia 02 grudnia 2016 r., odrzucono je postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2017 r., I SA/Po 1586/16. Odpis wskazanego ostatnio orzeczenia doręczono skarżącemu dnia 16 stycznia 2017 r. (k. [...] akt sądowych). Następnie skarżący wniósł pismo z dnia 17 stycznia 2017 r., w którym zażądał "bezwzględnie i bez cynizmu zaniechania dalszego zaniechania dręczenia i nękania pismami sądowymi mające na celu pozbawienie fizycznego z korzystania z ustawy art 75 par 4 Ordyn podatku nie podporządkowując się zapisowi art 45 ustęp 1 w zw z art 91 ustęp 1 Konstytucji.". W dalszej części pisma skarżący podał m.in. że, "Urzędnik sądowy o niskiej kompetencji wydał postanowienie z datą 11 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 1586/16 zawierające fragmenty wersetów z koranu i jest czynnością prawną nieważną zgodnie z ustawą art. 58 par 1 Kcyw mającą na celu obejście art. 75 par 4 Ordynacji uwiarygadniając negatywne stanowisko w stosunku do fizycznych nie stosując rubrum na wniesioną skargę na decyzję organu izby skarbowej z datą 8 września 2015 odmawiając skorzystania z prawa art. 74 par 4 Ordyn pod.". W dalszej części omawianego pisma podniesiono, że "Nie normalne jest, aby urzędnik sądowy prowadzący sprawę, mający ustawowy obowiązek ochrony porządku prawnego i ładu Konstytucyjnego związany z traktatem o ochronie praw człowieka zgodnie z art. 9 w zw z art. 91 ustęp 1 Konstytucji dopuścił się czynu haniebnego pozbawienia środkami pozaprawnymi fizycznego korzystania z przysługującego prawa wywodzony z art. 75 par 4 Ordyn pod nie wydając w rozsądnym terminie orzeczenia, dokonując rozstrzygnięcia odmowy zwrotu nadpłaty 2014". Mając na uwadze wątpliwości związane z intencjami jakie przyświecały skarżącemu przy składaniu pisma z dnia 17 stycznia 2017 r., zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 19 stycznia 2017 r., wezwano skarżącego do wyjaśnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – czy pismo z dnia 17 stycznia 2017 r., stanowi zażalenie na wydane w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 11 stycznia 2017 r., o odrzuceniu zażalenia, czy też pismo innego, a jeżeli tak to jakiego rodzaju. Zarządzenie sędziego sprawozdawcy zostało wystosowane pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 17 stycznia 2017 r. bez rozpoznania. Wezwanie wystosowane na podstawie wskazanego ostatnio zarządzenia doręczono skarżącemu dnia 24 stycznia 2017 r. (k. [...] akt sądowych). W piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r., skarżący wniósł o "Wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego P. – [...] grzywny w wysokości określonej w art. 154 par 6 ppsa nie podporządkowując się postanowieniu z datą 11 stycznia 2017 r. odrzucając zażalenie na postanowienie zacnego i czcigodnego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 października 2016 r., nr [...]". Zważono, co następuje: Stosownie do postanowień art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wymogi formalne stawiane pismom procesowym sprecyzowano m.in. w art. 46 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1); oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2); osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3); podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4); wymienienie załączników (pkt 5). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy (np. zażalenie bądź skarga). Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować [tak: postanowienie NSA z dnia z dnia 28 września 2010 r., I FZ 278/10, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W kontekście pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2017 r. należy zauważyć, że nie zawierało ono jednoznacznych wniosków procesowych możliwych do zrealizowania w ramach niniejszego postępowania mającego za przedmiot wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W tym kontekście wskazać należy, że jeżeli pismo procesowe strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych, sąd nie może dokonywać wyboru lub oceny tych wniosków według własnego uznania (nawet najbardziej korzystnego dla strony), lecz zobowiązany jest do wezwania strony na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do sprecyzowania wniosków objętych tym pismem [por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OZ 140/07, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Stosownie z kolei do postanowień art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Jak wynika z akt sprawy skarżący pomimo doręczenia mu 24 stycznia 2017 r. (k. [...] akt sądowych) odpisu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 17 stycznia 2017 r. nie udzielił jednoznacznych wyjaśnień co do jego charakteru. W świetle powyższego stosownie do postanowień art. 49 § 2 p.p.s.a. należało zarządzić pozostawienie tego pisma bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., zarządzono jak w sentencji.