I SA/Wr 1365/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: asystent sędziego Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą K. (dalej: spółka, strona skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, dotyczącego zaistniałego stanu faktycznego, podano, że spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: "SSE") na podstawie zezwolenia z 10 lutego 2014 r. oraz poza obszarem SSE. Zezwolenie ustala m.in. następujące warunki prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej na terenie SSE: 1) poniesienie na terenie SSE wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 232 poz. 1548 ze zm., dalej: "rozporządzenie") w wysokości odpowiadającej równowartości w złotych polskich kwoty co najmniej 6.000.000 euro wg kursu NBP z dnia udzielenia zezwolenia - w terminie do 31 grudnia 2020 r., 2) termin zakończenia inwestycji - do dnia 31 grudnia 2020 r. Maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych: 1) w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu kosztów nowej inwestycji, maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych inwestycji, o których mowa w § 6 rozporządzenia, wyniesie równowartość w złotych polskich kwoty 9.000.000,00 euro, według kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z dnia udzielenia zezwolenia, 2) w przypadku korzystania ze zwolnienia podatkowego z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, do obliczenia maksymalnej wysokości dwuletnich kosztów pracy przyjmuje się koszty pracy 15 nowozatrudnionych pracowników. W dniu 17 lutego 2014 r. spółka zakupiła od SSE grunty, na których ma być realizowana inwestycja na podstawie ww. zezwolenia z 10 lutego 2014 r. W dniu 11 czerwca 2014 r. starosta wydał decyzję o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów rolnych leżących w SSE (zakupionych przez spółkę). Odrolnienie zostało dokonane z uwagi na dążenie spółki do wybudowania na wskazanym gruncie hali produkcyjno-magazynowej wraz z częścią socjalno-biurową, portiernią i szeregiem niezbędnych instalacji. W chwili złożenia wniosku o udzielenie interpretacji została już zakończona budowa ww. hali produkcyjno-magazynowej, w której obecnie prowadzona jest działalność spółki określona w zezwoleniu. Ww. decyzją o odrolnieniu nałożono na spółkę opłatę roczną z tytułu wyłączenia gruntu z działalności rolnej (uiszczaną przez okres 10 lat). Pismem z 11 lipca 2016 r. spółka uzupełniła opis stanu faktycznego wskazując, że opłata roczna z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów rolnych nie jest zaliczana przez spółkę do kosztów wytworzenia środka trwałego, o czym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Wydatki na odrolnienie traktowane są przez spółkę jako koszty rodzajowe, zaliczane na bieżąco do kosztów uzyskania przychodów. Przytaczając treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. DZ.U. z 2015 r., poz. 282; dalej: ustawa o SSE), art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.), § 3 ust. 1 rozporządzenia oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia, spółka wywiodła, że aby poniesione przez inwestora wydatki mogły być uznane za wydatki kwalifikowane, powinny one: 1) stanowić koszt inwestycji; 2) zostać poniesione po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE; 3) pozostawać w związku z realizacją inwestycji na terenie SSE; 4) zostać przeznaczone na cele określone w § 6 ust. 1 rozporządzenia. W związku z powyższym, w uznaniu spółki, opłata roczna z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej może być traktowana jako koszt kwalifikowany, wskazany w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem spółki, przedmiotowa opłata stanowi niewątpliwie koszt inwestycji realizowanej w ramach SSE. Dla realizacji przedmiotowej inwestycji niezbędne było, jest i będzie w czasie przyszłym posiadanie przez spółkę gruntów, które najpierw musiały przejść procedurę odrolnienia. Kolejnym warunkiem jest poniesienie przedmiotowych wydatków po dniu uzyskania zezwolenia, co również zostało spełnione. Spółka uzyskała zezwolenie 10 lutego 2014 r., natomiast opłaty roczne ustanowione decyzją z [...] czerwca 2014 r. i ponoszone będą w latach kolejnych. Co do związku wydatków (opłat rocznych) z realizacją inwestycji na terenie SSE, to związek ten jest niewątpliwy, bowiem poniesienie ciężaru opłat rocznych jest związane z całym procesem inwestycyjnym. Poniesienie tych opłat warunkowało rozpoczęcie procesu inwestycyjnego i ponoszenie kolejnych nakładów. Podkreślono, że spółka prowadzi działalność zarówno w SSE, jak i poza SSE. W związku z powyższym - grunty, których dotyczą i będą dotyczyć opłaty roczne, będą związane zarówno z działalnością strefową jak i poza strefową spółki. Spółka wskazuje, że większość działalności wykonywanej na gruntach, których dotyczy opłata roczna, ma związek z działalnością strefową wykonywaną w SSE. Spółka za pomocą, jak to określiła, odpowiedniego klucza wyodrębnia na bieżąco część kwoty opłaty rocznej za odrolnienie przypadającej na działalność strefową (przeważająca część opłaty) oraz poza strefową. Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego, w ocenie wnioskodawcy, uznać należy, że kwoty opłat rocznych - w odpowiedniej proporcji przypadającej na działalność strefową spółki - winno się uznać za wydatek kwalifikowany w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia. Dochodzi bowiem do zrealizowania całej dyspozycji wynikającej z § 6 rozporządzenia, tzn. dochodzi zarówno do poniesienia kosztu inwestycyjnego na, jak to określono: "realizację jednego z wymienionych w ust. 1 składników majątkowych (grunt)" oraz dochodzi do skutecznego nabycia nieruchomości i jej wykorzystania na cele związane z działalnością strefową. W zaskarżonej interpretacji organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu podniósł, że przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle, zgodnie z ich literalnym brzmieniem, a jedynie w sytuacjach wątpliwych, gdy językowa wykładnia nie doprowadza do ustalenia jednoznacznej treści normy prawnej, należy skorzystać z innych metod wykładni w taki sposób, by wyinterpretowana norma spójna była z innymi normami skorelowanymi, jak również by jednocześnie w pełni odzwierciedlała intencje racjonalnego ustawodawcy. Organ podatkowy wyjaśnił, że przepis § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wyraźnie stanowi, iż za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 4 rozporządzenia, cenę nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Jak wynika z opisu stanu faktycznego, opłata roczna z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów rolnych nie jest zaliczana przez spółkę do kosztów wytworzenia środka trwałego w myśl przepisów ustawy o rachunkowości. Wydatki na odrolnienie traktowane są przez spółkę jako koszty rodzajowe, zaliczane na bieżąco do kosztów uzyskania przychodów. Mając na względzie powołane przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego, należy stwierdzić, że skoro za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, które są kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych i stanowią element jej wartości początkowej, to wydatek w postaci opłaty rocznej związany z odrolnieniem gruntów stanowiący koszt pośredni - nie może zostać zaliczony do kosztów kwalifikowanych do objęcia pomocą publiczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., art. 12 ust. 1 ustawy o SSE, § 3 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia - polegające na dokonaniu wykładni zawężającej przepisu i uznaniu, że wydatki ponoszone przez spółkę w postaci opłaty rocznej związane z odrolnieniem gruntów, stanowiące koszt pośredni, nie mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych do objęcia pomocą publiczną zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia; 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 120 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."), wywołane stosowaniem argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowanie zasady zaufania do organów podatkowych, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie zawężającej wykładni przepisów prawa materialnego, rzutujących na obciążenia fiskalne podatnika. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ nie odniósł się do argumentów spółki przedstawionych we wniosku wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem spółki, przepis § 6 rozporządzenia należy rozumieć szeroko i w taki sposób, aby poniesione przez inwestora wydatki mogły być uznane za wydatki kwalifikowane. Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o udzielenie interpretacji, że w przypadku opłaty rocznej za odrolnienie, którą została obciążona spółka, spełniona zostaje dyspozycja wynikająca z § 6 rozporządzenia, tzn., dochodzi zarówno do poniesienia kosztu inwestycyjnego na, jak to ujęto: "realizację jednego z wymienionych w § 6 ust. 1 rozporządzenia składników majątkowych (grunt)" oraz dochodzi do skutecznego nabycia nieruchomości i jej wykorzystywania na cele związane z działalnością strefową. Zdaniem strony, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że zaliczenie określonego wydatku do kosztów kwalifikowanych uzależnione jest jedynie od spełnienia przez dany wydatek dyspozycji § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bez, jak stwierdziła strona, uwzględnienia pozostałych punktów wskazanych w ww. przepisie. Tym samym, zdaniem strony, organ bezprawnie zastosował wykładnię zawężającą przepisu. Na poparcie swojego stanowiska spółka powołała interpretacje indywidualną Ministra Finansów z 5 lutego 2015 r. ILPB3/423-602/14-3/KS. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. W piśmie z dnia 21 listopada 2016 r. strona powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku oraz skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o SSE, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4. Stosownie do postanowień art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o SSE, zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie danej strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono przedmiot oraz warunki prowadzenia działalności. Jak słusznie podkreślił organ w zaskarżonej interpretacji, działalność gospodarcza w specjalnych strefach ekonomicznych prowadzona jest na preferencyjnych warunkach. Z tego względu szczegółowe warunki udzielania tej pomocy jako, co do zasady, niezgodne z jednolitym wspólnym rynkiem w Unii Europejskiej, są ściśle uregulowane przepisami prawa. Przepisy dotyczące tych zwolnień są zatem wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową, a naruszenie tych przepisów grozi koniecznością zwrotu otrzymanej pomocy publicznej. W rozpatrywanej sprawie pomocą publiczną, o której mowa w powołanych przepisach, jest niezapłacony przez przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu osiągniętego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie właściwego zezwolenia, a wielkość tego zwolnienia jest uzależniona od wysokości poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków. Przy czym, co istotne, przepisy zawierają zamknięty katalog tych wydatków, o czym niżej. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że spółka prowadzi działalność w na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie stosownego zezwolenia. Spór dotyczy natomiast tego, czy poniesione przez spółkę wydatki z tytułu opłaty rocznej związanej z wyłączeniem z produkcji rolnej gruntów związanych z działalnością strefową spółki, można uznać za wydatki inwestycyjne kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną udzieloną przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych. Kwestię tą reguluje wskazane wcześniej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych. Zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dniu uzyskania przez spółkę zezwolenia, pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. (albo na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) stanowi regionalną pomoc inwestycyjną z tytułu między innymi kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych w § 6. Z treści § 3 ust. 4 rozporządzenia wynika, że przez nową inwestycję należy rozumieć inwestycję w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne polegająca na utworzeniu nowego lub rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacji produkcji przedsiębiorstwa przez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów bądź na zasadniczej zmianie dotyczącej całościowego procesu produkcyjnego istniejącego przedsiębiorstwa (...). Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące: 1. ceną nabycia gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego; 2. ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika; 3. kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych; 4. ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3; 5. kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem, że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji; 6. ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy. Dokonane w powyższym przepisie wyliczenie wydatków zaliczanych do wydatków kwalifikowanych jest wyczerpujące i jako przepisy dotyczące zwolnień podatkowych muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Przytoczone powyżej przepisy, określają następujące warunki, które musza być spełnione łącznie, aby dany wydatek zakwalifikować do objęcia pomocą. Musi to być koszt: - inwestycji, - faktycznie poniesiony w trakcie obowiązywania zezwolenia strefowego, - w związku z realizacja inwestycji na terenie strefy, - przeznaczony na cele określone w § 6 ust. 1 rozporządzenia, - zaliczony do wartości początkowej środków trwałych. Opłata roczna, którą płaci spółka z tytułu odrolnienia gruntów rolnych nie stanowi ceny nabycia gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jak również nie mieści się w kategorii wydatków wymienionych w pkt 3, 4, 5 i 6 tego przepisu. Przepis § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wyraźnie natomiast stanowi, że za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika W ust. 4 § 6 rozporządzenia wskazano, że cenę nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 kwietnia 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. Z 2016 r.. poz. 1047 ze zm.). We wniosku o udzielenie interpretacji spółka wskazała, że opłata roczna z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów rolnych nie jest zaliczana przez spółkę do kosztów wytworzenia środka trwałego w myśl przepisów ustawy o rachunkowości. Wydatki na odrolnienie traktowane są przez spółkę jako koszty rodzajowe, zaliczane na bieżąco do kosztów uzyskania przychodów. Niespełnienie przedmiotowego warunku, w świetle powołanego wyżej przepisu, skutkowało brakiem możliwości zaliczenia spornej opłaty do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą. Jak słusznie wskazał organ podatkowy, bez znaczenia dla kwalifikacji poniesionych wydatków było spełnienie pozostałych przesłanek, iż były to koszty inwestycji poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia strefowego, poniesione w związku z realizacja inwestycji na terenie strefy. Z powyższych względów Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji, że w sytuacji gdy w świetle wskazanych wyżej przepisów za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, które są kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych i stanowią element jej wartości początkowej, to wydatek w postaci opłaty rocznej związany z odrolnieniem gruntów stanowiący koszt pośredni - nie może zostać zaliczony do kosztów kwalifikowanych do objęcia pomocą publiczną. Dokonana przez organ podatkowy wykładnia powyższych przepisów nie może być uznana, tak jak to podnosi spółka w skardze, za wykładnię zawężającą. Organ podatkowy szczegółowo przeanalizował treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i dokonując wykładni tych przepisów uznał, że przepisy te są jednoznaczne. W tej sytuacji gdy treść przepisów nie budzi wątpliwości, brak było podstaw do stosowania dyrektywy interpretacyjnej, nakazującej wykładnię korzystniejszą dla podatnika. Sąd nie podzielił też wskazanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h O.p. Zgodnie z art. 14 c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy dokonał oceny prawnej wskazanego przez spółkę stanu faktycznego z przytoczeniem przepisów mających zastosowanie w sprawie, wskazując z jakiego powodu uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ działając na podstawie przepisów obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych stosował się do wytyczonych mu zasad postępowania, a więc działał zgodnie z obowiązującą procedurą, nie naruszając wskazanych w skardze przepisów. Odnosząc się do powołanej przez spółkę interpretacji indywidualnej nr ILPB3/423-602/14-3/KS (opublikowanej przez Ministerstwo Finansów na stronie internetowej http://sip.mf.gov.pl/) należy stwierdzić, że dotyczy ona innej kwestii, niż przedstawiona we wniosku, tj. ustalenia, czy spółka może zaliczać powyższą roczną opłatę do kosztów uzyskania przychodu po momencie zakończenia inwestycji (31 grudnia 2020 r.) lub osiągnięcia maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych w wysokości 9.000.000 euro, w zależności co nastąpi pierwsze. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd skargę oddalił w całości.