II SA/Rz 1032/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skarg A. K. oraz Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. K. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1032/14 UZASADNIENIE Wnioskiem z 4.10.2013 r. [.] sp. z o.o. z/s w [.] (dalej również: "Spółka [.]") zwróciła się do Starosty [.] o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kablową linią zasilania na działce nr 2309/2 w [.]. Decyzją z dnia [.] grudnia 2013 r. nr [.] Starosta [.] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce [.] pozwolenia na budowę, zgodnie z wnioskiem. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzeniu wniesionych odwołań, została uchylona decyzją Wojewody [.] z dnia [.] stycznia 2014 r. nr [.], z uwagi na brak prawidłowego ustalenia następców prawnych zmarłej strony postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [.] marca 2014 r. nr [.], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) Starosta [.] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [.] sp. z o.o. z/s w [.] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [.] o nr [.] wraz z kablową linią zasilania na działce nr 2309/2 w [.]. W uzasadnieniu decyzji podano, że ww. zamierzenie budowlane jest zgodne z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [.] z dnia [.] sierpnia 2011 r. nr [.] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a przedłożony projekt budowlany odpowiada przepisom. Organ wyjaśnił, że "kablową linia zasilania" określono odcinek dł. 7 m wewnętrznej instalacji elektrycznej, która jest integralną częścią zamierzenia budowlanego, nie jest natomiast przyłączem ani odcinkiem sieci elektrycznej czy elektroenergetycznej wymagającej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wszelkie dokumenty wymagane ustawą Prawo budowlane oraz kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Do projektu budowlanego dołączono ponadto analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej oraz opis dotyczący kwalifikacji przedsięwzięcia w aspekcie oddziaływania na środowisko. Odwołania od tej decyzji złożyli: Gmina [.] oraz AK. W ocenie Gminy [.] organ w dalszym ciągu w sposób prawidłowy nie ustalił następców prawnych zmarłej strony postępowania oraz nie odniósł się do kwestii wpływu planowanej inwestycji na zrealizowaną w odległości 350 m stację bazową telefonii komórkowej [.] BT [.] "[.]". AK wskazała zaś na wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia faktycznego obszaru oddziaływania obiektu. Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.] Wojewoda [.] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, a zarzuty zawarte we wniesionych odwołaniach okazały się niezasadne. Słusznie bowiem organ I instancji uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust 4 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy Prawo budowlane wykluczają możliwość nakładania na inwestora przez organy administracji architektoniczno – budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w przepisach art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 cyt. ustawy, a zatem w rozpatrywanej sprawie nie dokonywano oceny zgodności planowanej inwestycji z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż decyzja taka nie została wydana w konkretnym przypadku i brak było podstaw do jej wydania lub zobowiązania inwestora do jej przedłożenia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm., dalej: "rozporządzenie"), biorąc pod uwagę dwa parametry: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny, wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej wiązki promieniowania anteny, przy czym wyznaczenia tej odległości należy dokonywać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i pochylenie tej wiązki. Przedłożony projekt budowlany przewidywał instalację 6 szt. anten sektorowych oraz radiolinii – 3 szt. anten [.] 742.213 o mocy 2951 W oraz 3 szt. [.] 800.10306 o mocy 1905 W. Dla anten sektorowych o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo zawierającej się w przedziale 2000 – 5000 W, odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego tych anten, wyznaczonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, wynosi 150 m. Z kolei dla anten o mocy 1000 – 2000 W, odległość ta wynosi 70 m. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się poza zasięgiem negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, a wnioskowana stacja bazowa nie figuruje na liście inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji, skoro inwestycja nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów sformułowanych w odwołaniach. Odnosząc się do zarzutu lokalizacji inwestycji w sąsiedztwie już zrealizowanej podobnej stacji bazowej wskazał, że o dopuszczalności wnioskowanej budowli decyduje ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, wydana przez Burmistrza Gminy [.] po uzgodnieniu jej treści z właściwymi organami. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia zasady czynnego udziału stron postępowania stwierdził, że ustalenie spadkobierców zmarłej strony postępowania w oparciu o treść oświadczeń tych osób nie stanowi naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. AK złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: "k.p.a.") – zwłaszcza art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania, jak również brak wyjaśnienia jak organ rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności i brak wykazania, że osie głównych wiązek promieniowania nie znajdują się w miejscach uważanych za dostępne dla ludności. Skarga zarzuca też naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w nawiązaniu do przepisów z art. 2, art. 7 i art. 79 Konstytucji RP poprzez pominięcie mocy anten radioliniowych, których energia sumuje się z antenami sektorowymi, nieuwzględnieniu zjawiska odbić oraz przyjęcie błędnej metody obliczania, a tym samym nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewykazanie, że ilość, moc, azymuty, pochylenie anten objętych pozwoleniem na budowę jest tożsama z parametrami zawartymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Najistotniejszy zarzut dotyczy braku uwzględnienia maksymalnego pochylenia anteny, co spowodowało przedwczesne przyjęcie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odrębną skargę wniosła również Gmina [.], żądając uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [.] i wskazując na naruszenie: - art. 10 § 1 w zw. z art. 30 ust. 4 Kpa poprzez odstąpienie od zasady ustalania spadkobierców zmarłej strony postępowania wyłącznie na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia, co stanowi naruszenie zasady zapewnienia stronom udziału w postępowaniu i powoduje nieważność postępowania; - art. 7 i art. 77 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego w zakresie wpływu inwestycji na podobny obiekt zlokalizowany w sąsiedztwie, strefę "C" ochrony uzdrowiskowej oraz na tereny istniejącej i nowej zabudowy; - art. 7 i art. 8 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wbrew stanowisku lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu jako uczestnika [.] Stowarzyszenie "[.]" w [.], które wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji, formułując zasadniczy zarzut braku ustalenia na jakiej wysokości znajdują się osie głównych wiązek promieniowania i czy te miejsca można uznać za dostępne dla ludności. Dopiero ustalenie tych okoliczności pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo. Decyzje te dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zasadnicze znaczenie mają przepisy art. 32 – 35 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.). Art. 32 w ust. 1 -4 określa warunki, jakie muszą zostać spełnione do udzielenia pozwolenia na budowę, art. 33 - jakie dokumenty winny być dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia, art. 34 określa wymagania wobec projektu budowlanego, natomiast art. 35 w ust. 1 wskazuje kwestie podlegające sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielający pozwolenia na budowę. I tak, zgodnie z art.. 32 ust. 1 pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. Art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi natomiast, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z przytoczonych regulacji wynika, że wymagania dotyczące ochrony środowiska mają zasadnicze znaczenie przy wydaniu pozwolenia na budowę, a w przypadku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach projekt budowlany podlega badaniu zgodności z tą decyzją. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do pytania czy trafnie przyjęto, iż przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko, a tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.. Rodzaje tych przedsięwzięć wymienia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397; zwane dalej rozporządzeniem, wyróżniając spośród nich: mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowej kryteriami zaliczenia do w/w kategorii jest moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (§ 2 pkt 7) oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny (§ 3 pkt 8). Uznanie inwestycji za oddziaływującą na środowisko w rozumieniu przepisów powyższego rozporządzenia przekłada się na obowiązek dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przewidzianej przepisami art. 59 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, ze zm.) zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku). Jak już wyżej wskazano wyjaśnienie oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej na otoczenie w kontekście przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wymaga określenia czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten tworzących planowaną inwestycję znajdują się w określonych przepisami odległościach miejsca dostępne dla ludzi. Sąd podziela ugruntowane już w orzecznictwie stanowisko, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale także miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (wyrok NSA z dnia 31.05.2010 r., II OSK 719/09, Lex Nr 5878036, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10.04.2013 r., II SA/Gd 14/13, Lex Nr 1310528, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3.10.2013 r., II SA/Gl 755/13, Lex Nr 1384724). Trafny jest też pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w powołanym wyroku II SA/Gd 14/13, że miejscem dostępnym dla ludności w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek. W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły że projektowana stacja bazowa nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż miejsca dostępne dla ludności wokół stacji nie znajdują się w odległościach określonych w rozporządzeniu. To ustalenie przyjęto opierając się na oświadczeniu wnioskodawcy wyrażonym w treści wniosku, a popartym załączonymi do niego dokumentami o nazwie Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej". Już z treści wspomnianej "Kwalifikacji" wynika, że wyznaczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonano dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji, a więc niezgodnie z zaprezentowaną wyżej linią orzeczniczą. Ponadto należy podkreślić, że dokumenty te nie zostały sporządzone na zlecenie organu prowadzącego postępowanie, nie mają one zatem charakteru opinii sporządzonej przez biegłego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15.03.2012 r., sygn. akt II SA/Go 71/12), są natomiast jednymi z dowodów w sprawie, podlegającymi ocenie organu z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 80 k.p.a. Tymczasem organy orzekające w sprawie przyjęły oświadczenia inwestora w zakresie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko bezkrytycznie, podczas gdy sporny charakter inwestycji, podnoszona przez strony kwestia odległości od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej oraz zlokalizowanie projektowanej stacji bazowej w odległości 350 m od istniejącej już podobnej stacji bazowej i w bliskiej odległości od stref ochrony uzdrowiskowej "B" dla uzdrowiska [...] i "C" dla uzdrowiska [.], powinny zrodzić po stronie organów uzasadnione wątpliwości w tym zakresie. Wątpliwości tych organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły jednak rozstrzygnąć we własnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 63 ust. 2 ww. ustawy). Zatem w przypadku, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej ma wątpliwości czy realizacja objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja może być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, może on domagać się od inwestora przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy. Sąd podziela pogląd, że nałożenie takiego obowiązku na inwestora wynika z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6.12.2010 r., II SA/Gl 537/10, wyrok NSA z dnia 26.06.2012 r., II OSK 521/11,wyrok NSA z dnia 11.12.2014 r., II OSK 1341/13, dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Weryfikacja danych inwestora m. in. w zakresie odległości anten od miejsc dostępnych dla ludności winna zatem nastąpić w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, bowiem w objętym kontrolą postępowaniu organy naruszyły przepisy dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a w szczególności zobowiązują do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego oceny na podstawie całokształtu zebranych dowodów. Uznając, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [.] z dnia [...] marca 2014 r. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącej AK. Sąd odstąpił natomiast od orzekania o kosztach na rzecz Gminy [.], na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a., wobec braku stosownego wniosku skarżącej Gminy w tym zakresie. W postępowaniu ponownym rzeczą organów będzie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na fakt uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[.]" uchwałą Rady Miejskiej w [.] z dnia [.] czerwca 2014 r. i wynikające z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) konsekwencje tego faktu. Otóż w przypadku, gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, organ który wydał taką decyzję stwierdza jej wygaśnięcie. Stosowanie tego przepisu doznaje jednego wyjątku wskazanego w art. 65 ust. 2 - jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie w konsekwencji niniejszego wyroku taka ostateczna decyzja jeszcze nie zapadła. Powinnością organu (po ustaleniu, że plan miejscowy obejmuje teren, na którym planowana jest inwestycja) będzie zatem zbadanie jakie ustalenia dla tego terenu zawiera plan miejscowy i w przypadku gdy określa on sposób i możliwości zagospodarowania terenu odmiennie niż wydana wcześniej decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, uwzględni ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z tej decyzji. Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 11.02.2014 r., II OSK 2195/12, Lex Nr 1450899, uwzględniając iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i z tego względu stanowi jedno ze źródeł prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), zaś organ udzielający pozwolenia na budowę bada zgodność projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami zagospodarowania przestrzennego. "Postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie jest zagadnieniem wstępnym w sytuacji, w której organ (...), zważywszy na swoje kompetencje, musi zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania, w tym przypadku postanowienia uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".