IV SA/Wr 461/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant: asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G.N.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania G. N. P. (dalej: strona, odwołujący się, skarżący) od wydanej z upoważnienia Starosty W. decyzji Zastępcy Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie we W. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], odmawiającej odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt E. G. w rodzinie zastępczej spokrewnionej w osobie T. G., zakwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podaniem z dnia 11 grudnia 2014 r., strona wystąpiła do Starosty W. o odstąpienie od ustalenia odpłatności za pobyt jego dziecka w pieczy zastępczej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], organ pierwszej instancji: 1) odstąpił od ustalenia należności w całości za pobyt córki strony w rodzinie zastępczej spokrewnionej, w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 marca 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia); 2) ustalił odpłatność strony za pobyt jego córki w rodzinie zastępczej spokrewnionej w wysokości 738,20 zł miesięcznie, od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r. (pkt 2 rozstrzygnięcia) oraz 3) orzekł, że od dnia 1 maja 2015 r. opłatę w wysokości 738,20 zł miesięcznie należy wpłacać do dziesiątego każdego miesiąca na rachunek Powiatu W. (pkt 3 rozstrzygnięcia), zaś opłatę - w wysokości 738,20 zł -za okres od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 kwietnia 2015 r. - do dnia 20 kwietnia 2015 r. na rachunek Powiatu W.. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. ([...]), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że sprawa ustalenia rodzicom opłaty za pobyt ich dziecka w pieczy zastępczej jest odrębną sprawą administracyjną (załatwianą w drodze decyzji administracyjnej), od sprawy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Spraw tych nie można rozpoznawać i rozstrzygać w jednym postępowaniu administracyjnym i wydawać jednej decyzji załatwiającej obie te sprawy jednocześnie. Organ pierwszej instancji dopuścił się więc naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ustalenia opłaty konieczne jest uprzednie ostateczne zakończenie postępowania w sprawie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, a dopiero następnie wydanie rozstrzygnięcia w kwestii ustalenia wysokości opłaty, o ile wydanie takiej decyzji w ogóle będzie konieczne. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] września 2015 r. nr [...], w której odmówił odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt córki strony w rodzinie zastępczej spokrewnionej. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ([...]), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w kontekście wniosku strony i przepisów uchwały Rady Powiatu W. z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XI11/118/12. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji powinien przeanalizować poszczególne przesłanki wskazane w uchwale, sprawdzając, czy sytuacja strony uzasadnia zastosowanie ulgi, o jaką się ubiega. Niewykonanie tych czynności stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji wydał zakwestionowaną obecnie decyzję z dnia 17 maja 2015 r., w której odmówił odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt córki strony w rodzinie zastępczej spokrewnionej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z B. P. oraz dwojgiem dzieci. Dochód rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę strony i B. P. oraz alimenty na jej syna, w łącznej wysokości 13.151,11 zł, co stanowi 3.288,53 zł na osobę i przekracza 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Comiesięczne wydatki i koszty jakie ponosi rodzina wynoszą 11.253,96 zł. W tej sytuacji do dyspozycji rodziny pozostaje kwota w wysokości 1.900,15 zł. Organ dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod względem występowania w sytuacji wnioskodawcy przesłanek wskazanych w uchwale Rady Powiatu W. nr Xll/118/12, uzasadniających zastosowanie wnioskowanej ulgi. Organ nie dostrzegł jednak okoliczności, które przemawiałyby za odstąpieniem od ustalenia przedmiotowej opłaty i zaznaczył, że fakt wywiązywania się przez stronę z obowiązków alimentacyjnych, nie zwalnia jej z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt córki w pieczy zastępczej. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że brak podstaw do zastosowania ulgi, o którą wnioskuje strona, tj. odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt córki w pieczy zastępczej. Wnioskodawca odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i odstąpienie od ustalenia odpłatności za pobyt córki w rodzinie zastępczej, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził, że w decyzji zabrakło odniesienia się do kwestii solidarnego ponoszenia opłaty przez rodziców biologicznych, podczas gdy matka dziecka uchyla się od jego finansowania. Zarzucił, że ustalając dochód rodziny, wzięto pod uwagę dochody jego partnerki, która "nie jest stroną w tej sprawie" oraz jej pełnoletniego syna. Zawnioskował "o wyraźne wskazanie podstawy prawnej do takiego właśnie obliczenia dochodu". W dalszej części odwołania podważył zasadność przebywania jego córki w rodzinie zastępczej, wskazał na utrudnianie kontaktów z dzieckiem oraz oświadczył, że chciałby brać czynny udział w jej wychowaniu. Dalej Kolegium podało, że jak wynika z analizy akt sprawy, córka odwołującego się, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Oławie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 6 lipca 2010 r. została umieszczona w spokrewnionej rodzinie zastępczej u swojej babci. Decyzją z dnia 19 marca 2012 r. przyznano świadczenie na pokrycie kosztów jej utrzymania od dnia 24 stycznia 2012 r. do czasu faktycznego pobytu dziecka w rodzinie zastępczej, w wysokości 738,20 zł miesięcznie. W tym zakresie ustalenia stanu faktycznego są bezsporne. Rozpatrując sprawę należy mieć na uwadze, iż art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 332, dalej: ustawa), stwierdza, że za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka. Opłatę, o której mowa w ust. 1, rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej (art. 193 ust. 1a ustawy). Za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie (art. 193 ust. 2 ustawy). Według art. 194 ust. 1 ustawy, opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty pobyt dziecka w pieczy zastępczej (art. 194 ust. 2 ustawy). Według art. 194 ust. 3 ustawy, starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie. Od dnia 1 stycznia 2012 r. obowiązuje uchwała nr XIII/118/12 Rady Powiatu W. z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umarzania w całości lub w części łącznie z odsetkami, odraczania terminu płatności, rozkładania na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty ponoszonej przez rodziców biologicznych za pobyt dziecka lub osoby pełnoletniej w pieczy zastępczej (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z 18 lipca 2012 r., poz. 2654). W rozdziale 2 tej uchwały, określone zostały zasady odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Zasadniczo zatem postanowienia tej uchwały powinny znaleźć zastosowanie przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Według § 3 uchwały, można odstąpić od ustalenia opłaty za pobyt w pieczy zastępczej w przypadku, gdy: 1) dochód osoby zobowiązanej nie przekracza 150% kryterium dochodowego, określonego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej; 2) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne; 3) osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty zmarła; 4) pobyt w pieczy zastępczej został zakończony w wyniku odzyskania przez osoby zobowiązane możliwości zapewnienia dziecku opieki i wychowania, a utrzymanie zobowiązania mogłoby prowadzić do ponownej utraty możliwości sprawowania opieki i wychowania oraz ponownego umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej; 5) rodzice płacą alimenty na dziecko umieszczone w pieczy zastępczej - dobrowolnie lub zasądzone postanowieniem sądu; 6) z powodu okoliczności związanych ze stanem zdrowia osoby zobowiązanej lub członka jej najbliższej rodziny albo osoby znajdującej się we wspólnym gospodarstwie domowym, osoba ta nie jest w stanie zapłacić należności bez uszczerbku dla możliwości utrzymania własnego i innych osób będących na jej utrzymaniu. W przypadku odwołującego się zachodzi przypadek, o jakim mowa w § 3 pkt 5, ponieważ płaci on na córkę alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie. Organ nie uznał jednak, aby okoliczność ta uzasadniała zastosowanie ulgi. Mając na względzie, że decyzja wydawana na podstawie art. 194 ust. 3 ustawy jest decyzją uznaniową, organ był uprawniony do podjęcia orzeczenia w takim kształcie. Orzekając w ramach uznania administracyjnego, organ winien zbadać, czy sytuacja wnioskującego wymaga zastosowania ulgi. Skoro prawodawca wymaga, aby mieć wzgląd na okoliczności wskazane w uchwale, to przyjąć trzeba, że odstąpienie od ustalenia opłaty powinno być stosowane jedynie w uzasadnionych przypadkach. Należy mieć bowiem na uwadze, że "Ponoszenie przedmiotowej odpłatności przez rodziców jest realizacją obowiązku spoczywającego na rodzicach - opieki i wychowania dzieci. Skoro rodzice ciążącego na nich obowiązku nie wypełniają, względnie realizują go w sposób nieprawidłowy i dzieci trafiają do pieczy zastępczej, to tym samym na nich spoczywa obowiązek zwrotu ponoszonych wydatków. W kontekście analizowanego unormowania trzeba stwierdzić, że ponoszenie przez rodziców odpłatności za pobyt w pieczy zastępczej traktowane musi być jako coś oczywistego i naturalnego. Skoro rodzice są odpowiedzialni za wychowanie dzieci i opiekę nad nimi, to w sytuacji, gdy takowej nie sprawują, winni partycypować w kosztach ich wychowania i opieki. Partycypacja ta powinna być odpowiednia do możliwości rodziców i może być nawet na niskim poziomie, jednakże rodzice winni mieć świadomość tego, że ciążą na nich te obowiązki i nikt ich z nich nie zwolnił." (tak: S. Nitecki, Komentarz do art. 194 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, LEX 2016). Należy zwrócić uwagę, że partycypowanie w kosztach utrzymania dziecka powinno być dostosowane do możliwości zarobkowych i finansowych rodziców. Nie można byłoby zatem uznać, że w każdym przypadku, gdy rodzic płaci alimenty, powinien być - z zasady - zwalniany z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Ponadto inaczej należałoby traktować rodzica, który np. otrzymując najniższe wynagrodzenie dobrowolnie płaci alimenty, a inaczej rodzica, którego dochody wynoszą ponad średnią krajową. Również ustalając alimenty, sąd orzekający bierze pod uwagę możliwości zarobkowe rodzica oraz uzasadnione potrzeby dziecka, a następnie w relacji do tych danych określa wysokość alimentów. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok z dnia 9 marca 2006 r., I OSK 1267/05, LEX nr 198275). Zatem kontrolując decyzję uznaniową należy ustalić, czy organ nie przekroczył granic uznania dozwolonego prawem i czy właściwie ocenił stan faktyczny sprawy, a także, czy należycie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja wad nie zawiera. Organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy, dokonał ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji osobistej i dochodowej strony. Ocenił całość materiału dowodowego i przeanalizował poszczególne przesłanki wskazane w uchwale nr Xlll/118/12, sprawdzając czy sytuacja odwołującego się uzasadnia zastosowanie ulgi, o jaką się ubiega. Następnie prawidłowo zastosował przepisy prawa i uzasadnił treść swojego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, iż w rozpatrywanej sprawie brak podstaw do odstąpienia od ponoszenia przez stronę przedmiotowej opłaty. Oprócz faktu, że odwołujący się regularnie płaci alimenty, nie zaistniał żaden z przypadków wskazanych w § 3 uchwały, który dawałby organowi możliwość zastosowania wnioskowanej ulgi. Kolegium uważa, że całokształt sytuacji osobistej i materialnej strony nie uzasadnia zastosowania ulgi, ponieważ jej sytuacja nie jest szczególnie trudna. Z akt sprawy wynika, że koszty utrzymania rodziny strony są znaczne (11.253,96 zł), ale również dochody rodziny są wysokie i przekraczają koszty (13.151,11 zł). W tych okolicznościach należy uznać, że słuszny interes odwołującego się nie uzasadnia, aby zwolnić go z ciążącego na nim, jako rodzicu biologicznym, ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów pobytu dziecka w pieczy zastępczej - nawet jeśli wywiązuje się z obowiązku płacenia alimentów. Odnosząc się do zarzutów odwołania należy wskazać, że sprawa nie dotyczy matki biologicznej dziecka, ponieważ niniejsze postępowanie jest wszczęte na wniosek strony i oceniane są okoliczności dotyczące jego osoby, tj. czy spełnione są przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Gdyby z takim wnioskiem wystąpiła matka biologiczna dziecka, w jej sprawie toczyłoby się również odrębne, dotyczące wyłącznie jej postępowanie. W tego typu sprawach podstawą wydania decyzji jest art. 194 ust. 3 ustawy. Czym innym jest natomiast wszczynane z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty pobyt dziecka w pieczy zastępczej, gdzie decyzja jest wydawana na podstawie art. 194 ust. 1 ustawy. W kwestii ustalenia dochodu rodziny, co również kwestionuje strona w odwołaniu, należy wskazać na § 2 pkt 5) ww. uchwały, który stanowi, że pod pojęciem dochodu, należy rozumieć dochód ustalony zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej. W tym miejscu należy podkreślić, że ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej jest systemowo powiązana z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.). Przed uchwaleniem ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, kwestie rodzin zastępczych uregulowane były właśnie w ustawie o pomocy społecznej. W art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej wskazano, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Uchwała nr XIII/118/12, w § 2 pkt 6, odsyła do art. 8 ustawy o pomocy społecznej w kwestii kryterium dochodowego. W przepisie tym wskazane są kwoty kryteriów dochodowych osoby samotnie gospodarującej i rodziny. W tym miejscu należy wskazać, że w art. 6 pkt 14, pod pojęciem "rodzina", ustawa o pomocy społecznej rozumie osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Zatem na podstawie przepisów uchwały, która z kolei odnosi się do przepisów ustawy o pomocy społecznej, ustalając dochód odwołującego się uwzględniono dochód wszystkich osób, z którymi mieszka i gospodaruje. Trzeba także zauważyć, iż ustawa o pomocy społecznej wskazując na dochód, mówi o dochodzie uzyskiwanym (bez względu na tytuł i źródło), nie zaś o kwotach, które pozostają do dyspozycji strony po opłaceniu wszystkich kosztów. W dochodzie nie uwzględnia się jedynie kwot o jakich mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Organy orzekające w sprawach biorą pod uwagę skalę wydatków, aby zobrazować sytuację majątkową i dochodową stron wnioskujących o ulgę. Należy jednak podkreślić - odnosząc się tym samym do tabeli zawartej w odwołaniu - że dochodem (w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej, a tym samym uchwały) nie są kwoty odpowiadające różnicy pomiędzy dochodami a wydatkami. Ustalony na podstawie powyższych przepisów dochód rodziny strony przekracza 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, co w myśl przepisów ww. uchwały (§ 3 pkt 1, § 5), wyklucza możliwość automatycznego odstąpienia od ustalenia przedmiotowej opłaty. Należy także zauważyć, iż w przypadku strony nie zachodzą przypadki, o jakich mowa w § 4 pkt 1 uchwały, który stanowi, że w uzasadnionych przypadkach, niezależnie od posiadanego dochodu rodziny, lub osoby samotnie gospodarującej, można odstąpić od ustalenia należności ze względu na: 1) utrzymywanie się rodziców ze świadczeń pomocy społecznej; 2) ubezwłasnowolnienie rodziców; 3) niepełnoletność rodziców; 4) osadzenie rodziców w areszcie śledczym lub zakładzie karnym; 5) bezradność życiową; 6) bezrobocie; 7) orzeczoną niepełnosprawność; 8) długotrwałą chorobę udokumentowaną stosownym zaświadczeniem lekarskim; 9) straty powstałe w wyniku zdarzeń losowych; 10) utrzymywanie się rodziców z pracy sezonowej lub dorywczej; 11) wychowywanie dzieci przez rodzica samotnego. Odnosząc się z kolei do twierdzeń zawartych w końcowej części odwołania Kolegium wskazało, że kwestie nadzoru nad rodziną zastępczą, jak również egzekwowania prawa do kontaktów z dzieckiem, czy prawa do opieki nad nim, nie należą do zakresu postępowania administracyjnego, z jakim mamy do czynienia w tej sprawie. Należy tylko nadmienić, że - w świetle przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - kontakt z dzieckiem jest nie tylko prawem, ale i obowiązkiem rodzica, i jako taki może podlegać egzekucji. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do tutejszego Sądu. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1, § 2, § 3, § 4 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. przez niewyczerpujące zbadanie i niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz pominięcie istotnych okoliczności sprawy znanych organowi I instancji z urzędu, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, a w szczególności art. 193 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 6 w związku z art. 80 ust. 1 oraz art. 81 ustawy o wspieraniu rodziny (ustawa wyraźnie wskazuje na obowiązek solidarnego partycypowania w kosztach pobytu dziecka w rodzinie zastępczej przez oboje rodziców, nawet jeśli zostali oni pozbawieni władzy rodzicielskiej). Organy prowadzące postępowanie nie wykonały czynności w zakresie ustalenia miejsca pobytu i sytuacji matki biologicznej dziecka. Skarżący podniósł, że PCPR jako organ prowadzący postępowanie nie chciał udzielić mu żadnej informacji w tej kwestii w ramach toczącego się postępowania, w tym również informacji czy w stosunku do matki biologicznej dziecka zostało wszczęte z urzędu postępowanie o alimenty i w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Od momentu umieszczenia córki w pieczy zastępczej organ nadzorujący nie wystąpił również do sądu z pozwem o alimenty przeciwko matce biologicznej dziecka do czego jest zobowiązany po upływie roku od umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Fakt ten nie może spowodować obciążania kosztami pobytu córki w rodzinie pieczy zastępczej wyłącznie jego. Nadmienił, że postępowanie w sprawach opłat było kierowane w przeszłości wyłącznie pod jego adresem, z całkowitym pominięciem matki biologicznej dziecka. Dodatkowo zdaniem skarżącego, organ wydający decyzję nie wyjaśnił i nie ustosunkował się do wniosku mającego na celu zbadanie jak rodzina zastępcza wywiązywała się z jednego z jej podstawowych obowiązków, tj. zapewnienia rozwoju uzdolnień i zainteresowań małoletniej oraz umożliwienia jej kontaktu z rodzicami i innymi osobami bliskimi oraz wniosku o przedłożenie wyników kontroli/oceny rodziny zastępczej pod kątem predyspozycji do pełnienia funkcji rodziny zastępczej oraz jakości sprawowanej opieki po upływie 1 i 2 roku oraz oceny aktualnej (ostatniej). Skarżący podkreślił, że jest zaskoczony wyrażonym w zakwestionowanej decyzji wnioskiem SKO, który za "coś oczywistego i naturalnego" traktuje ponoszenie przez rodziców odpłatności za pobyt w pieczy zastępczej, natomiast całkowicie ignoruje kwestię wywiązywania się rodziny zastępczej ze swoich podstawowych obowiązków, za które to otrzymuje ona przedmiotową odpłatność. SKO skupia się wyłącznie na kwestii egzekwowania obowiązku ponoszenia opłaty, natomiast zupełnie odrzuca wnioski o wyjaśnienie jak rodzina zastępcza i organ sprawujący nadzór nad rodziną zastępczą realizują swoje obowiązki. Organy prowadzące postępowanie, pomijają całkowicie jedną z podstawowych wytycznych ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, wskazaną w art. 4, a mianowicie fakt, że stosując ustawę, należy mieć na względzie podmiotowość dziecka i rodziny oraz prawo dziecka do powrotu do rodziny; utrzymywania osobistych kontaktów z rodzicami, z wyjątkiem przypadków, w których sąd zakazał takich kontaktów, co w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Na marginesie skarżący zaznaczył, że dopiero po 5 latach pobytu córki w pieczy zastępczej uzyskał pierwsze informacje nt. rozwoju dziecka oraz został uwzględniony jego wniosek o możliwość spotkania z dzieckiem na neutralnym gruncie PCPR (rodzina zastępcza uniemożliwiała mi to wcześniej). Dopiero po tym spotkaniu (które odbyło się w kwietniu br.) poinformowano go, że kolejne spotkanie z córką będzie zorganizowane na jej życzenie. W powyższym kontekście uznał, że organ przekroczył granice uznania dozwolonego prawem i niewłaściwie ocenił stan faktyczny oraz nienależycie uzasadnił wydaną decyzję, tym samym nie spełnił wymogów wynikających z art. 9 k.p.a. Jak podkreślił, jego małoletnia córka jest umieszczona w rodzinie zastępczej od 2010 r. Do roku 2015, na podstawie uchwały Rady Powiatu W. z 2012 r., po dostarczaniu na wnioski PCPR i/lub OPS informacji na temat jego sytuacji materialno-bytowej, nie był ustalany w stosunku do niego obowiązek odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej ponieważ, spełnione było kryterium nr 5) w/w Uchwały, tj. opłacanie alimentów w wysokości 500 zł na dziecko umieszczone w pieczy zastępczej, jak również z uwagi na uzyskiwany dochód z uwzględnieniem ponoszonych kosztów. Pomimo, iż kryterium uznawane wcześniej (tj. 5) zostało spełnione, organ wydający decyzję, "dołożył" w wydanej ostatnio decyzji dodatkowy warunek, w tym przypadku warunek nr 1) (= kryterium dochodowe >150), dodatkowo "uzasadniając", że przy aktualnych dochodach (obliczonych według skarżącego nieprawidłowo) jego "wniosek o ulgę z tytułu opłacanych alimentów [...] można potraktować jako próbę uchylenia się od obowiązku ponoszenia opłaty [...]." W tym miejscu skarżący zaznaczył, że w tym zakresie SKO uznało we wcześniejszych odwołaniach jego zarzut nie uwzględnienia kryterium nr 5) w poprzedniej decyzji (z dnia 11 września 2015 r.) za zasadny. Uchwała Rady Powiatu W. wskazuje kryteria odstępowania od ustalenia odpłatności za pobyt w pieczy zastępczej w sposób szczegółowy; nie uzależnia stosowania któregokolwiek z nich od dodatkowego kryterium "szczególnie trudnej sytuacji", na co wskazuje SKO. Skarżący poczynił wszelkie kroki mające na celu wskazanie okoliczności przemawiających za takim odstąpieniem, zgodnie z kryteriami wskazanymi w w/w Uchwale. Dlatego nie jest dla niego zrozumiałe, które kryteria, na podstawie w/w Uchwały Rady Powiatu W. mają zastosowanie do obligatoryjnego odstąpienia od opłaty, a które do odstąpienia uznaniowego. Szokującym jest dla niego również wskazana w uzasadnieniu SKO argumentacja, jakoby "oprócz faktu, że Odwołujący się regularnie płaci alimenty, nie zaistniał żaden z przypadków wskazanych w § 3 Uchwały, który dawałby organowi możliwość zastosowania wnioskowanej ulgi"; w sytuacji, kiedy żaden z zapisów uchwały nie mówi o konieczności spełnienia różnych kryteriów łącznie. Należy też zdaniem skarżącego podkreślić, że bardziej precyzyjne zapisy w tym zakresie zawiera Uchwała Nr XLVII/1138/13 Rady Miejskiej W. z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, która wyraźnie wskazuje w § 2 ust. 1 pkt 12, że umorzenie w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty lub odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej można zastosować, gdy u osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty na mocy przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej występuje co najmniej jedna z następujących sytuacji [...]: 12) osoba zobowiązana ma ustalony orzeczeniem sądu obowiązek alimentacyjny i nie posiada zaległości z tego tytułu za okres pobytu dziecka w pieczy zastępczej. Skarżący zadał w tej sytuacji pytanie czy na terenie województwa dolnośląskiego nie obowiązują spójne przepisy w tych zagadnieniach. Dlaczego w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma akurat uchwała XI1/118/12 Rady Powiatu W. z dnia 28 czerwca 2012 r. Podniósł nadto, że analizując całość postępowania w sprawie i wydawane od 2015 r. decyzje ([...] z 11 września 2015 r. oraz [...] z 14 kwietnia 2015 r. i [...] z 17 maja 2016 r.) wyraźnie widać, iż sposób ustalania przekroczenia kryterium dochodowego przez organ prowadzący postępowanie jest niespójny: w decyzjach z dnia 14 kwietnia 2015 r. oraz 11 września 2015 r. dochód na osobę obliczany był wg kalkulacji: reszta (dochód - koszty) / ilość osób), - natomiast w ostatniej decyzji z dnia 17 maja 2016 r. dochód na osobę obliczony został wg kalkulacji: dochód / ilość osób; bez uwzględnienia kosztów; dodatkowo, wzięte zostały pod uwagę dochody jego konkubiny oraz jej pełnoletniego syna. Zdaniem skarżącego, w świetle obecnych regulacji prawnych obowiązkami i uprawnieniami przysługującymi konkubentom względem siebie są te, wynikające z faktu prowadzenia wspólnego pożycia, uzasadnione jednak nie przepisami prawa, a zasadnymi współżycia społecznego; nie są to obowiązki o charakterze prawnym ale o charakterze powinnościowym (nie jest możliwe ich egzekwowanie). Jeśli chodzi o dziecko tylko jednego z konkubentów, obowiązek łożenia na jego utrzymanie obciąża jedynie rodzica tego dziecka. Regulacje dotyczące małżeństwa nie mogą być stosowane w tym przypadku nawet w drodze analogii. Ustawa wyraźnie wskazuje, że za finansowanie pobytu dziecka w pieczy zastępczej odpowiedzialni są solidarnie rodzice (wskazywany przez SKO artykuł 193).Traktowanie konkubenta rodzica biologicznego za "rodzica (biologicznego)" jest w ocenie skarżącego daleko idącą nadinterpretacją przepisów. W zaskarżonej decyzji SKO podało jako wiążące w tym zakresie przepisy ustawy o pomocy społecznej, nie wyjaśniło natomiast dlaczego organ I instancji dokonywał różnych wyliczeń kryterium dochodowego. W opinii skarżącego, wydawanie tak różnych orzeczeń, w podobnym stanie faktycznym stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu administracji. Niezrozumiałe jest bowiem podejmowanie na podstawie podobnych faktów całkowicie odmiennych rozstrzygnięć przez ten sam organ wobec tej samej osoby. Naruszony został również art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich podnoszonych niego w odwołaniu zarzutów i twierdzeń i lakoniczne stwierdzenie, że ocena dokonana przez organ I instancji była prawidłowa. Argumentacja SKO sprowadziła się do przytoczenia właściwych przepisów i stwierdzenia, że prawidłowo ustalono dochód strony. Nie odniesiono się np. do kwestii zasadności dalszego utrzymywania rodziny zastępczej, z przyczyn wskazanych w toku postępowania PCPR oraz w odwołaniu. Nie godząc się ze stanowiskiem skarżącego, w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji o odmowie odstąpienia ustalenia skarżącemu opłaty za pobyt małoletniej córki w pieczy rodziny zastępczej spokrewnionej stanowiły przepisy cytowanej na wstępie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz uchwały Rady Powiatu W. z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XIII/118/12 w sprawie określenia szczegółowych warunków umarzania w całości lub w części łącznie z odsetkami, odraczania terminu płatności, rozkładania na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty ponoszonej przez rodziców biologicznych za pobyt dziecka lub osoby pełnoletniej w pieczy zastępczej (Dziennik Urzędowy Województwa Dolnośląskiego z dnia 18 lipca 2012 r., poz. 2564). Przepis art. 193 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami w tym przepisie określonymi. Stosownie do art. 194 ust. 1 ustawy, opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. W myśl zaś ust. 2 tego artykułu stanowiącego delegację ustawową do wydania wyżej powołanej uchwały, rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust.1. Na wstępie, tytułem wyjaśnienia skarżącemu i jednocześnie odpowiedzi na jeden z głównych zarzutów skargi wskazać należy, że konsekwencją uregulowania art. 193 ustawy jest m.in. to, że stroną postępowania dotyczącego ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej są rodzice dziecka, a decyzja administracyjna winna regulować prawa i obowiązki obojga rodziców. Stanowisko takie akceptowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok z dnia 27 marca 2014 r. II SA/Kr 1464/13, z dnia 7 marca 2014 r. I SA/ Wa 2830/13, z dnia 19 marca 2015 r. II SA/Rz 1262/14, z dnia 26 lutego 2015 r. II SA/Sz 1182/14, z dnia 3 września 2014 r. II SA/Łd 687/14 i inne dostępne w CBOSA, nsa.gov.pl). Podzielając powyższy pogląd należy zauważyć, że współudział rodziców w takim postępowaniu oparty jest na tzw. współuczestnictwie materialnym. Wszczęcie postępowania i jego prowadzenie winno nastąpić w odniesieniu do obojga rodziców - do nich winno być również skierowane rozstrzygnięcie. Konstrukcja solidarnej odpowiedzialności przyjęta w art. 193 ustawy wymaga bowiem, aby postępowanie dotyczące ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej było prowadzone z udziałem wszystkich osób, których ono dotyczy, a zatem obojga rodziców. W konsekwencji należy zatem przyjąć, że ustalenie opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej na gruncie przepisów ustawy o wspieraniu rodziny stanowi jedną sprawę administracyjną w rozumieniu k.p.a. kończącą się wydaniem jednej decyzji, a jej stronami są oboje rodzice. Nie ulega to zdaniem Sądu żadnej wątpliwości. Niniejsza sprawa dotyczy jednakże kwestii odrębnej, rozstrzyganej w innym postępowaniu i kończącej się wydaniem w tej sprawie osobnej decyzji. Z punktu widzenia przepisów prawa, nie ma w niej znaczenia osoba matki dziecka. Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o odstąpienie od ustalenia omawianej opłaty dotyczy tylko jego i badana w nim jest jedynie jego sytuacja materialna, bytowa, rodzinna. Nie stanowi zatem żadnego uchybienia organów orzekających fakt pominięcia w postępowaniu wyjaśnienia jakichkolwiek kwestii dotyczących matki dziecka. Według obowiązującej na dzień orzekania przez organy uchwały Rady Powiatu W. z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XIII/118/12, odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej od osób zobowiązanych do jej ponoszenia może nastąpić m.in. w sytuacji, gdy dochód osoby zobowiązanej nie przekracza 150% kryterium dochodowego, określonego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz gdy rodzice płacą alimenty na dziecko umieszczone w pieczy zastępczej – dobrowolnie lub zasądzone postanowieniem sądu (§ 3 pkt 1 i pkt 5 uchwały). Co prawda organy orzekające w swych rozstrzygnięciach głównie skupiły się na wyjaśnieniu spełnienia przez skarżącego tych dwóch przesłanek, jednakże właściwie zgromadzony i oceniony przez nie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że wobec skarżącego zachodzi inna okoliczność przemawiająca za tego rodzaju odstąpieniem, wynikająca z § 3 i § 4 uchwały z dnia 28 czerwca 2012 r., czemu zresztą dały wyraz w zakwestionowanych decyzjach. W niniejszej sprawie zatem zarówno organy administracji, jak i Sąd uznały, że skarżący nie spełnił warunków pozwalających na wydanie decyzji o odstąpieniu od ustalenia opłaty za pobyt jego małoletniej córki w pieczy zastępczej. Poza wszelką wątpliwością pozostaje brak podstaw do wydania takiej decyzji z uwagi na przekroczenie przez skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku kryterium dochodowego ustalonego na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej w związku z § 3 pkt 1 uchwały. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy wyliczając dochód jego rodziny dokonały prawidłowych obliczeń, w oparciu o właściwie zastosowane regulacje prawne. Z uwagi na zawartą w art. 6 pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 930) definicję słowa "rodzina", mającą zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi, jak trafnie wskazało Kolegium, na jej systemowe powiązanie z ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, przez którą ustawodawca rozumie osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące, nie sposób odmówić słuszności stanowisku organów w tym względzie. Definicja "rodziny" określona w ustawie o pomocy społecznej nie pokrywa się bowiem z tradycyjnym rozumieniem tego słowa, przez które rozumiemy na ogół wyłącznie osoby spokrewnione ze sobą lub pozostające w związku małżeńskim. Skarżący oczywiście nie jest spokrewniony ze swoją konkubiną i jej synem, ale ta okoliczność nie jest wystarczająca do uznania, że nie stanowią oni rodziny w znaczeniu ustawowym. Wspólnie ze sobą zamieszkują, prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują faktyczne relacje. Dlatego też dochód tej rodziny obliczony na potrzeby niniejszego postępowania został właściwie określony z prawidłową konkluzją, że wobec jego wartości, nie przysługuje skarżącemu prawo odstąpienia od ustalenia wobec niego opłaty za pobyt córki w rodzinie zastępczej spokrewnionej. Wobec brzmienia art. 8 ustawy o pomocy społecznej, wyłączeniu z kwoty dochodu rodziny skarżącego nie ulegają koszty związane z jej miesięcznym utrzymaniem. Ust. 3 art. 8 wprost mówi co stanowi dochód zaś jego ust. 4 reguluje, jakich środków nie wlicza się do dochodu. O tym wszystkim organy orzekające w swych decyzjach skarżącego poinformowały. Na marginesie dodać tylko można, że nawet gdyby przyjąć dokonaną przez skarżącego nieprawidłową wykładnię przepisów dotyczących wyliczenia jego dochodu i oceniać z tej perspektywy jego sytuację materialną (tzn. nie brać pod uwagę dochodów jego konkubiny, gdyż nie jest matką jego dziecka oraz syna konkubiny) to i tak nie spełniałby on kryterium dochodowego pozwalającego na dokonanie oceny możliwości odstąpienia wobec niego od ponoszenia omawianej opłaty. Również powołana przez skarżącego okoliczność uiszczania dobrowolnie alimentów na rzecz córki nie mogła odnieść pożądanego przez niego skutku odstąpienia od ustalenia opłaty na podstawie przesłanek wymienionych w § 3 pkt 5 przywołanej uchwały, jak i nie mogła stanowić podstawy do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Słusznie bowiem organy wskazały na uznaniowość rozstrzygnięcia w tym zakresie. Uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie omawianego przepisu sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny ich kontrola jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Czy zatem zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności. Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozpoznające niniejszą sprawę organy pomocy społecznej, powyższym zadaniom sprostały. Orzekające w niniejszej sprawie organy, w niczym nie uchybiły przepisom prawa trafnie przyjmując, że całokształt sytuacji osobistej i materialnej skarżącego nie uzasadnia zastosowania przedmiotowej ulgi. Organy prawidłowo uznały, że choć koszty utrzymania rodziny strony są znaczne (11.253,96 zł), to jednak dochody rodziny są wysokie (13.151,11 zł). W okolicznościach niniejszej sprawy organy zasadnie zatem przyjęły, że brak jest dostatecznych podstaw aby zwolnić skarżącego z ciążącego na nim, jako rodzicu biologicznym, ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów pobytu dziecka w pieczy zastępczej - nawet jeśli wywiązuje się z obowiązku płacenia alimentów. Przy czym, mimo podnoszonego przez skarżącego argumentu dotyczącego odstąpienia przez organy z ustalania wobec niego tejże opłaty w latach ubiegłych, okoliczność ta nie stanowi o wadliwości niniejszego postępowania. W konsekwencji chybione okazały się również zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i innych k.p.a. Organy nie miały obowiązku dokonywać ustaleń w zakresie sposobu i "jakości" sprawowanej pieczy zastępczej, zaś pozostałe ustalenia faktyczne nie nasuwają żadnych wątpliwości. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.