I GSK 1556/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 883/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze" 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 883/16 oddalił skargę A. w [...] na akty Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]". W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że 8 października 2015 roku Zarząd Województwa [...] ogłosił konkurs na wybór lokalnej strategii rozwoju kierowanej przez społeczność zgodnie z regulaminem Konkursu przyjętym uchwałą Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 roku oraz w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 roku, poz. 378), a także uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku w sprawie powołania Komisji dokonującej wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Dnia 30 grudnia 2015 roku A. złożyło wniosek o wybór Lokalnej Strategii Rozwoju. Uchwałą z dnia 15 kwietnia 2016 roku nr [...] Komisja ds. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" nie wybrała do dofinansowania lokalnej strategii rozwoju (LSR) złożonej przez A.. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że A. z siedzibą w [...] uzyskała 226 punktów, co stanowiło 92% maksymalnej możliwej do otrzymania liczby punktów. Pomimo przekroczenia wymaganego minimum punktowego tj. 147 punktów Komisja oceniająca nie przyznała środków finansowych na realizację przedmiotowej strategii z powodu wyczerpania limitu przyznanego na Województwo [...] z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego. W ramach oceny dokonanej przez Komisję Oceniającą - Kryteria 2, 3, 4.1, 4.2, 5.1,5.2, 6.1,7, 8.1,8.2, 8.3, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 16 zostały spełnione lub spełnione w stopniu wysokim. LSR spełniła zatem wszystkie warunki określone dla wymienionych kryteriów. W ramach kryterium 1.1 "Sytuacja społeczno-gospodarcza na obszarze objętym LSR oraz wielkość obszaru objętego LSR" przyznano 13 pkt na 20 możliwych do uzyskania. W ramach kryterium oceniano trzy kwestie. Po pierwsze czy "Liczba bezrobotnych do liczby osób w wieku produkcyjnym na obszarze LSR przekracza liczbę bezrobotnych w relacji do liczby osób w wieku produkcyjnym w województwie [...], w którym LSR ubiega się o wybór". W przypadku ocenianej strategii wskaźnik ten wynosi 9,1% (dla województwa [...] wartość ta wynosi 6,6%), przez co przyznano jej 7 pkt. Po drugie oceniano czy "Dochód podatkowy gminy na 1 mieszkańca na obszarze LSR (obliczony jako średnia z gmin tworzących obszar LSR) jest niższy niż średni obliczony dla województwa, w którym LSR ubiega się o wybór". W tym przypadku nie przyznano punktów. Średni dochód podatkowy gmin na obszarze LSR, dla objętego obszaru wynosi: 1.390,91 zł i jest wyższy w porównaniu ze średnim dochodem dla województwa [...] (1.231,41 zł). Po trzecie oceniano, czy "Obszar realizacji LSR obejmuje liczbę mieszkańców większą niż średnia liczba mieszkańców objętych LSR/LSROR w latach 2007-2013 w województwie, w którym LSR ubiega się o wybór". W tym przypadku przyznano 6 pkt. Wyżej wskazany obszar LSR obejmuje liczbę 100.591 mieszkańców i jest wyższy od średniej liczby mieszkańców objętych LSR/LSROR w województwie [...], która wyniosła 64.126,43. Dla kryterium 14 "Stopień zgodności i komplementarności LSR z innymi dokumentami planistycznymi opracowanymi dla obszaru objętego LSR" nie przyznano żadnego punktu z 12 możliwych. W przedstawionej LSR nie wykazano bowiem spójności planowanych do realizacji przedsięwzięć z celami i priorytetami dokumentów planistycznych, innych niż strategia rozwoju województwa i nie określono powiązania z celami tych dokumentów. W żaden sposób nie wynika z niej, by dokonano porównań, ani analiz z jakimkolwiek dokumentem planistycznym. Nie dokonano też porównań ze strategiami, w których opisany byłby obszar działania, przewidziany plan działania – np. strategii rozwoju gmin znajdujących się na obszarze LSR. Nie wykazano konkretnych przykładów dokonanych powiązań spójności i kompatybilności celów, przedsięwzięć opracowanej LSR z dokumentami planistycznymi. Kryteria 1.2 i 6.2 nie dotyczyły przedmiotowej Strategii Rozwoju Lokalnego Kierowanego przez Społeczność. Pismem z dnia 10 maja 2016 roku A. z siedzibą w [...] wezwało Zarząd Województwa [...] do usunięcia naruszenia prawa w zakresie uchwały nr [...] podjętej przez Komisję w dniu 15 kwietnia 2016 r., a także wezwało do usunięcia naruszenia prawa w zakresie podjętych przez Komisję w dniu 15 kwietnia 2016 r. uchwał: nr [...] (w sprawie wyboru B. z siedzibą w W.), nr [...] (w sprawie wyboru C. z siedzibą w P.), nr [...] (w sprawie przyjęcia przez Komisję listy ocenionych [...]) oraz uchwały nr [...] z dnia 21 kwietnia 2016 r. zatwierdzającej listę ocenionych [...]. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...] Komisja ds. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" negatywnie rozpatrzyła wezwanie do usunięcia prawa oceniając podniesione zarzuty jako bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w uchwale nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku. Wyrokiem z dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami – dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Stowarzyszenia wniesioną na powyższą uchwałę. Sąd wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wysokość przyznanych punktów do wniosku złożonego w ramach postępowania konkursowego o uzyskanie dofinansowania Lokalnej Strategii Rozwoju ([...]) w kontekście zastosowania zasady równości wobec wszystkich uczestników konkursu oraz należytego uzasadnienia konkursowego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że liczba otrzymanych punktów pozwoliła A. na zajęcie 8 miejsca na liście wszystkich ocenionych [...] (najniższego spośród wszystkich 3 [...] złożonych w ramach PO RYBY 2014-2020). Łącznie A. otrzymała 226 punktów na 245 możliwych. Pozostałe dwie LSR złożone w ramach PO RYBY 2014-2020 tj. B. oraz C., zajęły kolejno 2 i 3 miejsce na liście, uzyskując odpowiednio 236 pkt i 232 pkt (łączny budżet tych dwóch LSR wyniósł 6 000 000 EUR). W związku z powyższym dla skarżącego stowarzyszenia zabrakło środków (budżet wyniósł 4 000 000 EUR, a limit środków w ramach funduszu EFMR na województwo [...] wynosił 7 000 000 EUR). W tym względzie należy zwrócić uwagę, że jedynie brak funduszy przeznaczonych na dofinansowanie stanowił podstawową przeszkodę uniemożliwiającą dofinansowanie lokalnej strategii zaprezentowanej przez skarżącego. Pozytywna ocena strategii zaprezentowanej przez skarżące stowarzyszenie nie wystarczyła jednak do uzyskania dofinansowania mimo prób zapewniania odpowiednich środków na ten cel z Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej przez Wicemarszałka Województwa [...]. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności wyboru LSR dokonuje się spośród LSR, które spełniają warunki określone w regulaminie konkursu oraz spełniają szczegółowo wyliczone kryteria, które określone w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 w/w ustawy wybór LSR jest dokonywany w drodze uchwały komisji. Natomiast wedle art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności, w postępowaniu w sprawie oceny spełniania warunków wyboru i w sprawie wyboru LSR zarząd województwa oraz komisja, przed którymi toczy się postępowanie stoją na straży praworządności. Ponadto organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący rozpatrzyć wniosek o wybór LSR i załączone do niego dokumenty oraz dowody przedstawione przez LGD w toku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru. Strona skarżąca podniosła zarzut, że organ weryfikując dokumenty przedstawione przez skarżące stowarzyszenie oraz przez innych uczestników konkursu niezasadnie przyjął, że "zbiór dokumentów z działań bieżących, statutowych organizacji - jednorazowe faktury VAT, umowy z kontrahentami, zlecenia nie powiązane ze sobą w jeden projekt, można ocenić tak samo, jak projekty, które mają określone cele, ramy czasowe i są złożonym zbiorem aktywności, wymagają stworzenia wniosku o dofinansowanie, weryfikacji i akceptacji, podpisania umowy, realizacji zgodnie z założeniami, a następnie rozliczenia i sprawozdawczości". Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła zarzuty, które nie dotyczyły oceny jej LSR, która uzyskała największą liczbę punktów, a dotyczyły ocenionych LSR konkurujących o uzyskanie dofinansowania tj. B. (uchwała Komisji nr 3/2016) oraz C. (uchwała Komisji nr [...]). W tym zakresie Sąd zaznaczył, że skarżące stowarzyszenie nie jest uprawnione do podnoszenia zarzutów kwestionujących ocenę dokonaną przez komisję ds. wyboru LSR zgłoszonych przez inne podmioty (stowarzyszenia). Strona skarżąca może jedynie kwestionować ocenę w przedmiocie wniosku konkursowego zawierającego propozycję lokalnej strategii rozwoju. Skarżące stowarzyszenie nie przedstawiło żadnych konkretnych informacji, które potwierdzałyby że przyjęta ocena spowodowała przyznanie mniejszej liczby punktów jej wnioskowi pomimo przedłożenia dokumentacji o wartości merytorycznej wyższej niż pozostali jego konkurenci. Szczególnie, że Lokalna Strategia Rozwoju przygotowana przez skarżące stowarzyszenie otrzymała za kryterium 6.1 b) maksymalną liczbę punktów tj. 5 pkt (łącznie za kryterium 6.1 a), b) i c) maksymalną liczbę 15 pkt). Sąd I instancji stwierdził, że kolejny zarzut podniesiony w skardze dotyczył kryterium nr 10 "Opracowanie LSR z udziałem społeczności i zasady jej udziału w realizacji", w ramach którego ocena była stopniowana, tj. kryterium mogło zostać spełnione w dostatecznym stopniu (10 pkt) lub w stopniu wysokim (20 pkt). Jednym z wymagań stopnia wysokiego było uwzględnienie wyników badań własnych i ewaluacji (podpunkt b). Przedmiotowe kryterium oznacza wysoki stopień oceny i sprowadza się do analizy w zakresie uwzględnienia w LSR zarówno badań własnych, jak i ewaluacji. Sąd podkreślił, że skarżący nie kwestionuje uwzględnienia badań własnych w opracowaniu LSR, jednak wskazuje, że w żadnej z LSR (oprócz jego) nie wykazano przeniesienia doświadczeń z poprzednich okresów finansowania do bieżącej strategii, a organ nie zbadał, czy podmioty aplikujące poprowadziły ewaluację zgodnie z wymogami poprzednich LSROR. W szczególności nie zbadano czy LSR zaproponowane przez wszystkich uczestników konkursu w jednakowym stopniu realizowały ww. kryterium, ani czy podmioty aplikujące poprowadziły ewaluację zgodnie z wymogami z lat poprzednich i przeniosły doświadczenia z poprzednich okresów finansowania do bieżącej strategii. Sąd ocenił, że nie można zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, że oceniając LSR nie zweryfikowano, czy wnioskodawcy wykazali, że opracowanie LSR nastąpiło z wykorzystaniem wyników ewaluacji. W tym przypadku ocena kryterium nie obejmuje w swoich ramach sprawdzenia i badania w jaki sposób przeprowadzana była ewaluacja, ani także czy była przeprowadzona rzetelnie - nie jest to bowiem przedmiotem oceny kryterium. Zalecenia ewaluacyjne z poprzedniego okresu programowania mogły być uwzględnione w przygotowaniu procedur wyboru operacji. Przedmiotowe kryterium nie odnosi się jednak do skali uwzględnienia wyników badań ewaluacyjnych w procesie tworzenia LSR, a jedynie do samego faktu uwzględnienia wyników badań własnych i ewaluacji. Z tego względu nie są oceniane rozmiary i zakres badań ewaluacyjnych czy sposób ich przeprowadzenia, a jedynie ustalenie, czy wyniki takich badań zostały w opracowaniu dokumentu uwzględnione. Dokumentacja jednoznacznie potwierdza spełnienie warunku, który determinuje wysoki stopień oceny, a co za tym idzie, należność przyznanej punktacji. W tym zakresie zarzut strony skarżącej należy uznać za bezzasadny. Dodatkowo należy zaznaczyć, że "Poradnik dla LGD w zakresie opracowania LSR na lata 2014-2020" miał charakter wskazówek dla autorów i dostosowanie się do tych wskazówek nie było obowiązkowe, a jedynie stanowiło zachętę do wzięcia ich pod uwagę podczas opracowania LSR. Takie zalecenia nie mogą być obligatoryjnie i bezpośrednio egzekwowane na etapie oceny LSR. Nieuzasadniony pozostaje zatem zarzut nieprawidłowej oceny przedmiotowego wniosku konkursowego w zakresie punktacji dotyczącej opracowania LSR z udziałem społeczności i zasady jej udziału w realizacji strategii. Odnosząc się do zarzutu subiektywnej oceny i nierównego traktowania podmiotów biorących udział w konkursie, Sąd zaznaczył, że ocena każdej LSR została przeprowadzona niezależnie przez dwóch członków Komisji, w tym eksperta. Ponadto każdy z oceniających uczestniczących w procesie oceny oraz rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa podpisał również oświadczenie o bezstronności, co wynikało z Regulaminu konkursu. W tym względzie nieuzasadniony jest zarzut dotyczący nierównego traktowania wszystkich wnioskodawców, wypływający z obowiązku przestrzegania zasady praworządności. W konkluzji Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania, wyników przeprowadzonych ocen w obszarze wskazanym w skardze, a co za tym idzie, do kwestionowania uchwał Komisji nr [...], nr [...] z dnia 15 kwietnia 2016 roku oraz uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia 21 kwietnia 2016 roku. Szczególnie, że strona skarżąca dysponując szczegółową dokumentacją oceny poszczególnych LSR nie wskazała żadnego innego zarzutu skierowanego do oceny konkursowej wydanej w sprawie wniosku zgłoszonego przez nią do konkursu. Skarżący nie dowiódł, a nawet nie uprawdopodobnił, że w jego sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa. Natomiast niezadowolenie skarżącego z powodu nie wybrania jego wniosku nie stanowi wystarczającej podstawy dla uchylenia zaskarżonych aktów. Od powyższego wyroku Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności w zw. z art. 11 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 12 ust. 2 ww. ustawy poprzez ich błędne zastosowanie przez Sąd I instancji, przejawiające się w zaaprobowaniu, wywiedzionej przez organ, dowolnej, nierównej, niewyczerpującej i niewłaściwej ocenie złożonego przez skarżącego wniosku w przedmiocie wyboru lokalnej strategii rozwoju (LSR) oraz zaaprobowaniu negatywnego rozpoznania tegoż wniosku skarżącego przez organ; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 kpc w zw. z art. 236 kpc, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącego na rozprawie w postaci dokumentacji konkursowej oraz dokumentów przedłożonych przez C. i B. wraz z punktacją przyznaną tym Stowarzyszeniom przez komisję konkursową, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwiło zapoznanie się Sądowi I instancji z ocenami innych uczestników konkursu dot. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" z dnia 7 czerwca 2016 roku, jak również stanęło na przeszkodzie, koniecznemu w sprawie, porównaniu wyników konkurentów skarżącego z ocenami uzyskanymi przez skarżącego, co w konsekwencji uniemożliwiło prawidłowe zbadanie zgodności z prawem wyników ww. konkursu, również w zakresie realizacji norm prawa materialnego, wynikających z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności w zw. z art. 11 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 12 ust. 2 ww. ustawy; III. z ostrożności procesowej podniesiono także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 kpc - poprzez dowolną ocenę całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wywiedzenie na jej podstawie, iż ocena złożonego przez skarżącego wniosku w przedmiocie wyboru lokalnej strategii rozwoju (LSR) nie była dowolna, nierówna, niewyczerpująca i niewłaściwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do oddalenia skarg. Skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. na podst. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych pierwotnie do akt sprawy w postaci dokumentacji konkursowej oraz dokumentów przedłożonych przez C. i B. wraz z punktacją przyznaną tym Stowarzyszeniom przez komisję konkursową — na okoliczność ocen uzyskanych innych uczestników konkursu dot. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" z dnia [...] czerwca 2016 roku i ich relacji do ocen uzyskanych przez skarżącego; 2. na podst. art. 188 p.p.s.a., o zmianę w całości zaskarżonego wyroku z dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 883/16) poprzez: a. uchylenie w całości uchwały nr [...] Komisji ds. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" z dnia 15 kwietnia 2016 roku (sygn. akt [...]); b. uchylenie w całości uchwały nr [...] Komisji ds. wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "[...]" z dnia [...] kwietnia 2016 roku; c. uchylenie w całości uchwały nr 1898/2016 Zarządu Województwa [...] z dnia 21 kwietnia 2016 roku; Wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa — za obie instancje i z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na podst. art. 185 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 883/16) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W sprawie nie występują żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania jak i na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postepowania sformułowanych w pkt. II i III petitum skargi należy stwierdzić , że są one bezpodstawne. Podobnie jak i wniosek o przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu z dokumentów. Zgodnie z treścią art.106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 3 znajduje się w Dziale III ustawy zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). (...) (Wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. (...) Pogląd taki został już wyrażony w uzasadnieniach do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in w sprawach o sygn. akt II GSK 372/10, II GSK 373/10, I GSK 253/10, II OSK 1051/06 (...)" - zob. wyrok NSA z 23 maja 2013 r., I GSK 385/12, LEX nr 1329324. Podobny pogląd został jeszcze powtórzony w uzasadnieniach wyroków w sprawach I OSK 3113/14 i I GSK 1048/18. Szczególnego podkreślenia wymaga, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania podatkowego, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Dotyczy to ustaleń w konkretnej, rozstrzyganej sprawie, a nie jakiejkolwiek nawet zbliżonej czy analogicznej. Tym samym zarzut naruszenia wskazywanych przepisów postepowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego na rozprawie w postaci dokumentacji konkursowej oraz dokumentów przedłożonych przez C. i B. wraz z punktacją przyznaną tym Stowarzyszeniom przez komisję konkursową jest bezzasadny. Szczególnego podkreślenia wymaga, że art.106 § 3 p.p.s.a. wskazuje na dowody niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Takimi dokumentami nie jest dokumentacja konkursowa innych podmiotów, zważywszy że każdy podmiot jest oceniany oddzielnie , a poszczególne oceny nie są od siebie w żaden sposób zależne. Bezzasadny są także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności wyboru LSR dokonuje się spośród LSR, które spełniają warunki określone w regulaminie konkursu oraz spełniają szczegółowo wyliczone kryteria, które określone w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 w/w ustawy wybór LSR jest dokonywany w drodze uchwały komisji. Natomiast wedle art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem społeczności, w postępowaniu w sprawie oceny spełniania warunków wyboru i w sprawie wyboru LSR zarząd województwa oraz komisja, przed którymi toczy się postępowanie stoją na straży praworządności. Ponadto organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący rozpatrzyć wniosek o wybór LSR i załączone do niego dokumenty oraz dowody przedstawione przez LGD w toku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru. Skarżący naruszenia powołanych przepisów dopatruje się w błędne ich zastosowaniu przez Sąd I instancji, przejawiającym się w zaaprobowaniu, wywiedzionej przez organ, dowolnej, nierównej, niewyczerpującej i niewłaściwej ocenie złożonego przez skarżącego wniosku w przedmiocie wyboru lokalnej strategii rozwoju (LSR) oraz zaaprobowaniu negatywnego rozpoznania tegoż wniosku skarżącego przez organ. Brak jest jednocześnie konkretyzacji i argumentacji co do powyższych uchybień w ocenie wniosku Stowarzyszenia. W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego w sposób prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła zarzuty, które nie dotyczyły oceny jej LSR, która uzyskała największą liczbę punktów, a dotyczyły ocenionych LSR konkurujących o uzyskanie dofinansowania tj. B. (uchwała Komisji nr 3/2016) oraz C. (uchwała Komisji nr [...]). Trafnie wskazał Sąd, odnosząc się do zarzutu subiektywnej oceny i nierównego traktowania podmiotów biorących udział w konkursie, że ocena każdej LSR została przeprowadzona niezależnie przez dwóch członków Komisji, w tym eksperta. Ponadto każdy z oceniających uczestniczących w procesie oceny oraz rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa podpisał również oświadczenie o bezstronności, co wynikało z Regulaminu konkursu. W tym względzie nieuzasadniony jest zarzut dotyczący nierównego traktowania wszystkich wnioskodawców, wypływający z obowiązku przestrzegania zasady praworządności. W rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, że komisja ds. wyboru strategii rozwoju lokalnego naruszyła obowiązek wyczerpującego i zgodnego z prawem zbadania wniosku o wybór LSR przy przyznawaniu ocen i weryfikacji stopnia spełniania narzuconych kryteriów. W sprawie brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że zaskarżone uchwały zostały wydane w oparciu o wadliwą ocenę złożonego przez skarżące stowarzyszenie wniosku polegającą na traktowaniu kryteriów ocen oraz nierównym traktowaniu uczestników konkursu. Takie zarzuty pozostają nieuzasadnione w tym znaczeniu, że dokonują tym samym ingerencji w ocenę innych wniosków konkursowych, do której uczestnik konkursu nie jest uprawniony mimo, że ocena innych wniosków miała wpływ na ostateczną kolejność wniosków na liście ocenionych projektów, a więc pozostawała w związku z odmową przyznania finansowania. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt.1 lit.c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.).